Γρουμφ...

Μπήκε λοιπόν η άνοιξη, κι εσύ έχεις έναν διαρκή εκνευρισμό να τον πεις; Δεν ξέρεις. Με τη δική σου λογική μάλλον δικαιολογημένο, αλλά αυτή η συνεχής διάρκειά του σε «σκοτώνει»…

Και μια νύστα ένα πράμα με το που θα περάσει η δεύτερη μεσημβρινή… άλλο πράμα.

Δεν είναι φυσιολογικά πράματα αυτά.

Γράφεις / διαβάζεις ανελέητα – αυτό έμαθες να κάνεις σε όλη σου τη ζωή. Οι άλλοι γύρω φαίνεται να μην το καταλαβαίνουν. Γενικά ο κόσμος έχει αρχίσει να απομακρύνεται από τέτοιες παρωχημένες συνήθειες θα πεις…

Το σχολείο απ’ ότι φαίνεται (θα τονίσεις πως δεν έχει σημασία ποιο απ’ όλα, γιατί ξέρεις ότι πάμπολλοι αναγνώστες τείνουν να προσθέτουν ακούσια τη λέξη «δημόσιο» μπροστά από κάθε τι που θα κατηγορήσουν, ενώ η δική σου κατηγόρια είναι καθολική) αδιαφορεί άμα θα μάθει ποτέ ένα παιδί να εκφράζεται σωστά (ας αφήσουμε τα «γράμματα» στην άκρη για την ώρα).

Από την άλλη, χωρίς σχολείο δεν έχεις κοινωνικοποίηση και συνεπώς η λύση της διδασκαλίας στο σπίτι που διάβαζες τις προάλλες από τους γνωστούς δάκτυλους είναι όχι απλά ανόητη αλλά καταστροφικά ανόητη…

Λυτρωμό δεν έχεις…

Θα μπορούσε άραγε ένα σφουγγάρι να σβήσει όλη την ανοησία που νοιώθεις να σε περιτριγυρίζει; Μάλλον όχι – αυτά γίνονται μόνο στα γραπτά, όχι στην πραγματική ζωή. Εκεί μάλιστα, ότι σου χαλάει την διάθεση το σβήνεις, όπως ακριβώς το έγραψες…

Στην πραγματική ζωή όμως θέλει πολλή δουλειά…

Παρατηρείς σιγά σιγά τη φύση να γεμίζει κιτρινάδες.

Παπαρούνες δεν βγήκαν ακόμα, κάπου αυτές τις μέρες όμως είσαι σίγουρος πως θα δεις μερικές. Ίσως στους κάμπους γύρω από το φυντανοτροφείο να έχουν ήδη βγει, αλλά έχεις πολύ καιρό να βρεθείς εκεί γύρω.

Θα ήθελες φέτος να ήσουν στο Ιόνιο αυτό το Πάσχα, αλλά το φασολάκι σας δεν σου δίνει τη δυνατότητα – έχεις την υποψία ότι και η γυναίκα σου θα αντιδρούσε ακόμα και αν δεν υπήρχε αυτός ο λόγος…

Έχεις την εντύπωση πως δεν σου φτάνει ο χρόνος για τίποτε. Με το που ξεκινά η μέρα, χωρίς να το πάρεις χαμπάρι έχει αρχίσει να περνά και εσύ να βαραίνεις τόσο που δυσκολεύεσαι να κινηθείς, μέχρι που έρχεται το βράδυ και αναρωτιέσαι πώς έφυγε…

Όχι, δεν έχεις παχύνει.

Χμφφφττττ….

Άνοιξη;

Έφτασε λοιπόν κι ο Μάρτης! Ερίζουν οι διάφοροι για το κατά πόσο μπήκε η άνοιξη. Για τους κύκλους της φύσης μιλούμε πάντα. Η αραβική λέγεται πως έχει ξεκινήσει, αν και γι’ αυτό ερίζει ο κόσμος επίσης, η άνοιξη στις δυτικές κοινωνίες μπαίνει (και θα μπαίνει) πάντα από την ερχόμενη Δευτέρα (από μετά το πέρας του μεσαίωνα και στο διηνεκές), κάτι σαν τις δίαιτες ένα πράμα, ενώ η πολιτική άνοιξη έχει έρθει στην Ελλάδα από τότε που ο Σαμαράς βγήκε πρωθυπουργός – την συγκάλυψε βέβαια καλά υπό το μανδύα της νέας δημοκρατίας γιατί εν γένει ο κόσμος, κυρίως όσοι «ανήκουν εις την δύσιν» πιστεύουν ότι η άνοιξη έχει έρθει με την παρέλευση του μεσαίωνα και δεν αποζητούν αλλαγή εποχής!

Μια παράγραφο πριν σκεφτόσουν απλά να αναρωτηθείς αν ήρθε ή όχι η άνοιξη, κι ότι εσύ ανήκεις σε εκείνους που τοποθετούν την έλευσή της στις 21, κι όχι την 1^η του Μάρτη! (για τους κύκλους της φύσης μιλάς εδώ πάλι…) Λεπτομέρειες θα πεις…

Παρατηρείς ότι εδώ και λίγο καιρό γράφεις ένα κειμενάκι τον μήνα, έτσι για να βρίσκεται κάτι και γι’ αυτόν τον μήνα στο μαγαζί, να δώσεις ίσως σημεία ζωής, να δηλώσεις παρουσία, κι εσύ δεν ξέρεις γιατί. Άλλαξε «η εποχή» βλέπεις, κι από τότε που έγραφες συχνά (και τσακωνόσουν ενίοτε, ν’ ανάψουν και λίγο τα αίματα), τώρα πλέον γράφεις μια στο τόσο. Γράφεις βέβαια με εντατικούς ρυθμούς το μυθιστόρημα, αλλά αυτό δεν μετράει για τον παρόν χώρο, όχι πλέον δηλαδή, από τότε που αποφάσισες να το μετατρέψεις από «τεύχη» του ιστοχώρου σε πλήρες, ενιαίο κείμενο. Στο μπλόγκ βέβαια εκδιδόσουν ανελλιπώς, ενώ στο χαρτί το κόβεις κομμάτι δύσκολο…

Ένα γράμμα σκεφτόσουν επίσης να γράψεις, ηλεκτρονικό, σε έναν φίλο που έφυγε από την τσιμεντούπολη για να δουλέψει σε ορεινό θέρετρο. Αυτός δεν ήθελε ποτέ να φύγει, αλλά τον έστειλε η δουλειά του, εσύ που θέλεις γιατί δεν φεύγεις; Αλλάζεις θέμα πάλι. Ούτε αυτό το γράμμα το έγραψες. Ήθελες να του πεις πως ξέρεις την απάντηση στο γιατί «χάνονται» όσοι κάνουν οικογένεια, που σε ρωτούσε κάποτε. Γιατί δεν σε αφήνει ρούπι η μικρή και γιατί σε χρειάζεται συνεχώς και θέλει να σε έχει μόνιμα κοντά της. Μετά πώς να πας για ποτό με τον παλιόφιλο όπως έκανες κάποτε;

Βέβαια στην περίπτωσή σας χάθηκε αυτός, πολύ πριν αναγκαστεί να μετακομίσει. Χάθηκε λίγο πριν το γάμο σου, αν και το συνέπεσε η περίοδος με κάποιες οικονομικές δυσκολίες του μετά από μερικές οικονομικές ανοησίες που έκανε εμπλέκοντας τα οικονομικά με τα αισθηματικά, οπότε δεν μπορείς να βγάλεις ασφαλές πόρισμα…

Τι σημασία έχει; Περνάει ο καιρός, αλλάζουν οι άνθρωποι, οι στόχοι τους, ο τρόπος με τον οποίο βλέπουν τα πράγματα και ακόμα και «οι ανάγκες» τους…

Άλλωστε με πόσους δεν έχεις χαθεί, όχι γιατί το ήθελες ή το ήθελαν, αλλά γιατί απλά έπαψαν να διασταυρώνονται οι δρόμοι σας; Και απλά μια στο τόσο σκέφτεσαι «μα γιατί έχω τόσο καιρό να δω τον τάδε, που τότε τον έβλεπα σχεδόν καθημερινά και δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα έρθει ο καιρός που θα κάνω μαύρα μάτια να τον δω;»…

Αλλάζουν λοιπόν οι άνθρωποι, κι ας μην αλλάζουν καθόλου οι άνθρωποι. Γιατί πάντα όλοι σας είχατε την αίσθηση ότι θα πείτε πέντε πράματα και θα πείσετε τους ανθρώπους ν’ αλλάξουν. Και λέγατε, και λέγατε, αλλά δεν άλλαζαν οι άνθρωποι, και δεν το καταλαβαίνατε το γιατί. Κι έτσι δεν καταλαβαίνει και ο περισσότερος κόσμος γιατί δεν αλλάζουν τα πράματα, ενώ όλοι «θέλουν» ν’ αλλάξουν τα πράγματα. Γιατί πολύ απλά δεν μπορείς ν’ αλλάξεις τους ανθρώπους, οι άνθρωποι αλλάζουν σιγά σιγά και όλοι μαζί, όταν αλλάξει το φαντασιακό της κοινωνίας. Κοινωνική αδράνεια θες να το πεις; Μπορείς. Να άλλος ένας λόγος που αρχίζεις να βαριέσαι να τσακώνεσαι, εκτός κι αν είναι να τσακωθείς με ανθρώπους οι οποίοι απλά νομίζουν ότι θα πουν πέντε πράματα και θα αλλάξουν τον κόσμο, αλλά προς το χειρότερο, προς μια πιο άγρια και αποξενωμένη μορφή. Εκεί έχεις τη διάθεση να τους μπαίνεις στη μύτη ένα πράμα!

Πολλά έγραψες και για Μάρτη. Ώρα να ξανά αποσυρθείς στο «δάσος». Δήλωσες το παρόν, ότι είσαι ζωντανός, έριξες και τις μπηχτές σου τί άλλο θες τώρα; Η άνοιξη αργεί ακόμα!

Δημοκρατία στο αυτόματο

Πολύ θα το ήθελε η Ένωση να τραβήξει το αυτί της Ελβετίας αυτές τις ημέρες. Χαλάει όλη τη «σούπα» της δημοκρατικής και πολιτισμένης Ευρώπης, εξ ου και μύδροι εξαπολύονται περί της «ακροδεξιάς επιχειρηματολογίας» και του δημοψηφίσματος περί της μετανάστευσης που διεξήχθη στη χώρα αυτή.

Όμως ένα είναι το βέβαιο. Ο κάθε λαός, η κάθε τοπική κοινωνία, έχει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και της ανάπτυξης πολιτικής με βάση τους πολίτες του τόπου και τις απόψεις τους, κάτι που αποτελεί θεμέλιο λίθο της ενωμένης Ευρώπης. Και η Ε.Ε. κάθε άλλο παρά δημοκρατική και πολιτική κίνηση είναι αυτές τις μέρες. Δυστυχώς δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια οικονομική συμφωνία μεταξύ των κρατών, που την πολιτική την χρησιμοποιεί μόνο και μόνο για να δημιουργεί όμορφα μεγαλόπνοα λογοτεχνικά κείμενα με κατευθύνσεις και στόχους και όμορφες ιδέες, ενώ ολισθαίνει καθημερινά όλο και βαθύτερα στη δυναστεία του χρηματοοικονομικού αυταρχισμού.

Η Ένωση υποτίθεται πως έχει θεμελιωθεί σε μια αρχή ισότητας των πολιτών του κάθε κράτους. Όμως, αν κάποιος κοιτάξει από κοντά, το κάθε κράτος χωριστά κατ’ αρχάς, προφανώς θα αντιληφθεί πως ο νυχτοφύλακας ας πούμε δεν απολαμβάνει την ίδια ισότητα που απολαμβάνει ο γραμματέας του υπουργού, πόσο μάλλον ο βουλευτής και ο ίδιος ο υπουργός. Μερικοί είναι «πιο ίσοι» από τους υπόλοιπους. Η πραγματική, διαστρωματική  ισότητα, δεν είναι τίποτε παραπάνω από μία ψευδαίσθηση που εκτρέφεται και εντυπώνεται στον κόσμο. Εξ ου και συνεχώς οι πολιτικοί κύκλοι αναμασούν την πρόθεσή τους για αποκατάστασής της.

Αλλά και ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ, νυχτοφύλακας από νυχτοφύλακα μάλλον διαφέρει, το ίδιο ισχύει προφανώς και από γραμματέα σε γραμματέα, και σε αρκετό βαθμό ισχύει και μεταξύ βουλευτή και βουλευτή. Αμφιβάλεις  άλλωστε αν υπάρχει ισότητα τουλάχιστον ανάμεσα στον Έλληνα πρωθυπουργό και τον Γάλλο πρόεδρο. Αλλά ακόμα κι έτσι, τελικά η κάθε κοινωνία μας διαφεντεύεται από ένα μικρό υποσύνολο ανθρώπων που είναι «πιο ίσοι» από τους άλλους. Και αν αυτό είναι αληθές σε κρατικό επίπεδο, γίνεται ακόμα πιο αληθές σε ευρωπαϊκό. Εκτός και αν κάποιος πιστεύει πως ο λόγος του οδοκαθαριστή μετράει αρκετά στον καθορισμό της εκπαιδευτικής ή οικονομικής πολιτικής ενός κράτους ας πούμε, πόσο μάλλον της Ε.Ε. ολόκληρης. Αλλά αμφιβάλεις αν ακόμα και τα «συνδικάτα» πλέον συμμετέχουν στην άσκηση πολιτικής˙ πιστεύεις ότι μάλλον ασχολούνται περισσότερο με το συμφέρον της «κάστας» που εκπροσωπούν, και κυρίως πάλι περισσότερο γι’ αυτό όσων βρίσκονται ψιλότερα στην ιεραρχία, παρά ασχολούνται πραγματικά με την άσκηση πολιτικής.

Σε μια δημοκρατική κοινωνία όμως, η καθολική ισότητα προφανώς και δεν είναι κάτι που κατακτάται  με την οικονομική επιφάνεια ή την κοινωνική θέση, αλλά αντιθέτως υφίσταται ανάμεσα στους πολίτες επειδή ακριβώς υπάρχει δημοκρατία, ισονομία και «ίση συμμετοχή πολιτικών όντων». Και προφανώς δεν αποτελεί κάποια μορφή «ισότητας στον καταμερισμό τροφής», όπως θα προσπαθήσει κάποιος να υπονοήσει για να οδηγήσει τη συζήτηση αλλού, αλλά πρόκειται για ισότητα απέναντι στην αντιμετώπιση.

Η πραγματικότητα όμως είναι πως η ισότητα δεν διατρέχει καθ’ ύψος την κοινωνική πυραμίδα, όπως θα έπρεπε, αλλά την διατρέχει οριζόντια, και με διαφορετική «τιμή» ανά στρώμα, «τιμή» που ελαττώνεται καθώς κινούμαστε στα κατώτερα και πλατύτερα στρώματα. Και εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα δημοκρατίας του σημερινού δυτικού πολιτισμού, εκεί και εδράζεται ο στρουθοκαμηλισμός του.

Είναι απόλυτα προφανές πως η ένωση μπορεί και να μην είχε δημιουργηθεί αν κάθε λαός έκανε δημοψήφισμα για τη συμμετοχή του σε αυτή, παρότι σίγουρα η δημιουργία της έχει επιδράσει θετικά σε αρκετές πτυχές της ζωής των ευρωπαίων. Όμως είναι επίσης απόλυτα λογικό και δημοκρατικό, ο κάθε λαός, όπως αρμόζει και στον κάθε άνθρωπο χωριστά, να επιζητεί την αυτοδιάθεσή του και να καθορίζει (και να καθορίζεται, μιας και η διαδικασία είναι αμφίδρομη) την κοινωνία του με βάση τις δικές του πολιτικές ιδέες και απόψεις και όχι με βάση τις αποφάσεις μέσα σε κλειστά γραφεία ή σε πνευματικά – ιδεολογικά φόρα (αγορές κατά την ελληνική, αλλά δυστυχώς η έννοια της αγοράς έχει υποτιμηθεί τόσο που πλέον αναφέρεται στο παζάρι και όχι στην αγόρευση). Η «δουλειά» των πνευματικών δεν είναι να αποφασίζουν οι ίδιοι τις τύχες, αλλά να διατυπώνουν απόψεις με στιβαρά επιχειρήματα, ώστε να πείθουν τους πολίτες να τις υιοθετούν. Η απόφαση σε μια δημοκρατία ανήκει στους πολίτες και όχι στα πολιτική ή πνευματικά επιτελεία.

Και αυτό ακριβώς είναι που έχει χαθεί κατά πολύ σήμερα από τις δυτικές κοινωνίας, όπου ο άνθρωπος έχει σχεδόν πάψει να μετέχει στην πολιτική και πολιτιστική κατεύθυνση του τόπου του, παρά μετέχει μόνο στην οικονομική δραστηριότητα, και αυτή πάλι όμως με βάση όχι τις δικές του οικονομικές απόψεις και πολιτικές, αλλά με βάση μια επιβαλλόμενη οικονομική θεωρία και χωρίς καμία πολιτική συζήτηση. Ο δυτικός άνθρωπος πλέον ιδιωτεύει μονοσήμαντα και έχει πάψει να αποτελεί οποιοδήποτε είδος πολιτικού όντος.

Ο άνθρωπος του σημερινού δυτικού κόσμου ποτέ δεν συζήτησε με το διπλανό του για την πορεία που θα ήθελε να έχει η τοπική κοινωνία του – η συζήτηση αυτή τείνει πλέον να εκλείψει ακόμα και μέσα στην οικογένεια την ίδια! Οι κοινωνίες σήμερα «έχουν μπει στο αυτόματο» κατά κάποιο τρόπο, και οι άνθρωποι δεν στοχάζονται ούτε συζητούν για την πορεία που θα ήθελα να έχουν, αλλά απλά «δραστηριοποιούνται», αφήνοντας την κοινωνία είτε (στην καλύτερη των περιπτώσεων) να αποκτήσει τη «συνισταμένη» των κατευθύνσεων, ακόμα και αν αυτή δεν θα αποτελούσε αρχικά επιλογή του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού (αυτό κι αν είναι οχλοκρατία!), είτε στην πράξη να κατευθύνεται από τους νόμους που δημιουργούνται από τους «ολίγους εκλεκτούς εκλεγμένους» που αναλαμβάνουν το ρόλο σωτήρα και καθοριστή της τύχης των κοινωνιών. Και το μόνο που έχει αλλάξει είναι, αντί για «ελέω θεού» να δρουν ελέω ανθρώπου».

Όμως, ακόμα και εκλεγμένος που είναι ο όποιος από τους «σωτήρες», στην πράξη δεν λαμβάνει υπ’ όψη του τη θέληση των πολιτών. Αυτοί άλλωστε όπως είπαμε δεν συζητούν καν την πορεία της κοινωνίας, απλά ακολουθούν το ρεύμα επαφιόμενοι στα χέρια του εκλεγμένου ηγέτη. Η κατάσταση αυτή κάθε άλλο παρά δημοκρατική είναι, και οι ανά τετραετία ή πενταετία εκλογικές αναμετρήσεις δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά πρόφαση δημοκρατίας. Κι αν αυτό συμβαίνει στα όρια ενός κράτους, πόσο μάλλον συμβαίνει στα όρια μιας Ένωσης, όπου οι κανόνες που υιοθετούνται μπορεί πολλές φορές να μην αρμόζουν καν σε διαφορετικές τοπικές κοινωνίες και πολιτικές, πολιτιστικές και ακόμα και γεωγραφικές και τοπικές μορφολογίες! Γι αυτό άλλωστε και ονομάζεται ένωση και όχι κράτος. Διότι ανέχεται και οφείλει να ανέχεται ιδιαιτερότητες ανά κράτος, όπως οφείλει να μην επιδιώκει κανενός είδους ομογενοποίηση, αλλά αντιθέτως να υποστηρίζει την ποικιλομορφία.

Δεν έχεις διάθεση να μπεις σε βάθος στην ουσία του ελβετικού δημοψηφίσματος. Γεγονός είναι πως η αθρόα μετανάστευση θίγει τη βιωσιμότητα και πως κάθε κοινωνία διαθέτει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και του αυτοελέγχου, πέραν του «εκ των άνωθεν» ελέγχου. Όπως γεγονός είναι πως υπάρχουν περιπτώσεις που η μετανάστευση αποτελεί αναγκαία επιλογή, ειδικά όταν βυθίζεται το σπίτι σου. Σε μια δημοκρατική όμως κοινωνία όπως αυτή του δυτικού κόσμου, οι πολίτες οφείλουν να δηλώνουν την άποψή τους και η πολιτική οφείλει να την ακολουθεί, οι συμπολίτες δε, είτε εντός του ίδιου κράτους, είτε διακρατικά, οφείλουν να σέβονται την θέληση και τις αποφάσεις των τοπικών κοινωνιών. Αλλιώς ο δυτικός κόσμος γρήγορα θα ξεπεράσει το στάδιο της «φιλελεύθερης» ολιγαρχίας που διανύει, ομοιάζοντας όλο και περισσότερο σε φονταμενταλιστική κοινωνία, παρά την ένδυσή του με τον μανδύα του «φιλελευθερισμού».

Καιρός είναι να πάψει η αυτοδιάθεση των πολιτών μέσω της «ελεύθερης επιλογής» του ίδιου προϊόντος ή του ίδιου τηλεοπτικού προγράμματος από χιλιάδες - μυριάδες, και να ξεκινήσει μια νέα ιστορία αυτοδιάθεσης, μέσω της επιλογής της πορείας κάθε κοινωνίας από τους πολίτες της, με περισσότερα και συνεχή δημοψηφίσματα. Διότι περισσότερη σημασία έχει να συναποφασίζει κάθε κοινωνία τί πορεία θέλει, παρά οι πολίτες της να συμμετέχουν σε έρευνες αγοράς για το χρώμα και το σχήμα που θα έχουν τα πεπόνια του αύριο. Περισσότερη σημασία έχει να είσαι πολίτης, παρά ιδιώτης που ασχολείται «με τη δουλίτσα του» έχοντας παρατήσει την κοινωνία «στον αυτόματο πιλότο».

Η αυθεντία του Άρη

Είναι φορές που τυγχάνεις πρωί στο αυτοκίνητο να ακούς ραδιόφωνο. Έπεσες λοιπόν στο γνωστό πλέον δίδυμο, Άρης – Μπάμπης, και στην συζήτηση περί γάλακτος και βιομηχανίας τροφίμων. Με δέος παρακολούθησες τον πρώτο να κατακεραυνώνει την μάνα ενός παιδιού, επειδή τόλμησε να δώσει σε αυτό γάλα απευθείας από γελάδα και όχι μέσα από τη διαδικασία παραγωγής κάποιας βιομηχανίας! Επικαλέστηκε μάλιστα και το ινστιτούτο Παστέρ, το οποίο θα ήταν καλό να κλείσουμε είπε, αν είναι να αρχίσουμε πάλι να κάνουμε εγκλήματα σαν το προαναφερθέν, για να καταλήξει εν τέλει στη ρήση «εγώ είμαι της βιομηχανίας Μπάμπη μου!»

Αναρωτήθηκες λοιπόν πόση επικοινωνία είχε άραγε ο μέγας κατήγορος Άρης Προτοσάλτε με τους επιστήμονες του ινστιτούτου Παστέρ, πριν προβεί σε αυτού του είδους τις δηλώσεις. Πιθανότατα καμία, απλή «ετεροαναφορά» έκανε, χωρίς μάλιστα να έχει διαβάσει ούτε ένα δελτίο του εν λόγω ιδρύματος. Άλλωστε, μάλλον απλά η ιδέα για αυτή την αναφορά του προέκυψε αυθόρμητα μόλις μίλησε περί «παστερίωσης», και είπε να κερδίσει επιπλέον πόντους υπέρ της «απόψεώς του» αναφέροντας το ινστιτούτο.

Μετά σκέφτηκες κατά πόσο ρώτησε την έρμη μητέρα αν το γάλα το έδωσε κατευθείαν απ’ το βυζί του ζώου, ή αν το έδωσε από την καρδάρα, ή μήπως αν έκανε τον κόπο να το βράσει πριν, αλλά παρατήρησες ότι έντεχνα αποσιωπήθηκε οποιαδήποτε περεταίρω αναφορά σε αυτή, πέρα από το απλό «έκανε έγκλημα που έδωσε γάλα απευθείας από τη γελάδα». Επιτρέπει άραγε η δημοσιογραφική δεοντολογία την ατεκμηρίωτη έκφραση κατηγοριών;

Τέλος αναρωτήθηκες κατά πόσο ο μέγας αυτός ραδιοτηλεοπτικός παραγωγός, που τυγχάνει προβολής τουλάχιστον αυθεντίας, και κατακεραυνώνει άπαντα και άπασα με ύφος και τόνο δέκα καρδιναλίων, αναρωτήθηκε ποτέ αν θα είχε φτάσει η ανθρώπινη φυλή στο σήμερα, αν ήταν τόσο εγκληματικό να πίνει κάποιος γάλα εκτός γραμμής παραγωγής κάποιας βιομηχανίας τροφίμων. Μάλλον όχι.

Κουράστηκες να αναρωτηθείς κατά πόσο ο Άρης γνωρίζει την χειραγώγηση των καταναλωτών από τις εταιρίες παραγωγής τροφίμων, και τις υποτιθέμενες ασθένειες που έχουν προκύψει τις τελευταίες δεκαετίες σε τμήματα του πληθυσμού, μόνο και μόνο για να μοιραστεί αλλιώς η πίτα του τζίρου των βιομηχανιών τροφίμων. Πιθανότατα άλλωστε ο άνθρωπος αυτός δεν γνωρίζει ούτε τι κρύβεται πίσω από τη «νόσο των τρελών αγελάδων», ούτε τι κρύβεται πίσω από τα «προϊόντα χωρίς γλουτένη», ούτε φυσικά τί κρύβεται μέσα στις μηχανές παραγωγής της κάθε βιομηχανίας τροφίμων ή μέσα στα πακεταρισμένα «επεξεργασμένα» τρόφιμα. Πιθανότατα δεν γνωρίζει καν τη μέθοδο με την οποία γίνεται η παστερίωση, παρότι σήμερα με ζήλο την αναγόρευσε σε «μοναδική διεργασία». Απλά ακολουθεί το ρητό «όσο περισσότερα χέρια ασχολήθηκαν με ένα προϊόν, και όσο μεγαλύτερα ονόματα έβαλαν τη σφραγίδα τους σε αυτό, τόσο καλύτερο είναι». Βέβαια εδώ θα έπρεπε κανείς να αναρωτηθεί αν το «καλύτερο» αναφέρεται στον άνθρωπο, στην υγεία, στην οικονομία, ή στα συμφέροντα…

Είναι προφανές πως η βιομηχανία τροφίμων παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή του ανθρώπου, και τον έχει ευεργετήσει σημαντικά. Αλλά από την απλή αυτή παραδοχή, μέχρι το να κατακρίνεις οτιδήποτε άλλο υπάρχει τεράστια απόσταση. Το δριμύ κατηγορώ, με ετεροαναφορές και όχι τεκμηρίωση, μόνο και μόνο γιατί η συζήτηση αφορά «στην απελευθέρωση του γάλακτος και την βιομηχανία», και ο μόνος στόχος σου, όντας απλός χειραγωγός της κοινής γνώμης που δεν προσφέρεις παρά μόνο εκδούλευση χωρίς καν κριτική σκέψη, είναι να ενσπείρεις την ιδεολογία σου μέσω υποβολής, και όχι μέσω επιχειρημάτων, σίγουρα είναι τουλάχιστον χυδαίο. Όμως δυστυχώς, ανάμεσα σε ένα απαίδευτο στην ακρόαση και κρίση ακροατήριο, ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό, βρίσκουν πάντα χώρο να φυτρώσουν «περσόνες αυθεντίας» για να το κατευθύνουν αναλόγως συμφερόντων. Αλλά όπως είπε και ο ίδιος, «είναι της βιομηχανίας», όχι της δημοσιογραφίας. Αυτή ήταν, προφανώς, και η μόνη αλήθεια που εκστόμησε!

Προς εκπαιδευτήρια Κωστέα-Γείτονα

Κύριε διευθυντά του εκπαιδευτηρίου,

Με λύπη μου θέλω να σχολιάσω ένα θέμα που έχει υποπέσει στην αντίληψή μου και αφορά στο σχολείο σας, ή σε τουλάχιστον έναν από τους εκπαιδευτικούς σας. Επανειλημμένα έχω παρατηρήσει πως κάποιες φορές, κάποια παιδιά επιστρέφουν σπίτι τους χωρίς κάποιο από τα βιβλία τους. Μάλιστα αυτό συμβαίνει αρκετά συχνά το σαββατοκύριακο, ημέρες που είναι ίσως οι μόνες στις οποίες ένας μαθητής μπορεί να επαναλάβει κάποια από τα μαθήματα που έκανε μέσα στην σχολική εβδομάδα, για να τα εμπεδώσει ή να  καλύψει κάποια κενά. Ρωτώντας έμαθα πως ο λόγος που κρατούνται τα βιβλία από τον εκπαιδευτικό αυτό είναι για να διορθωθούν οι ασκήσεις που είναι λυμένες στο βιβλίο.

Κατ’ αρχάς θεωρώ απαράδεκτο και εντελώς αντιεκπαιδευτικό να στερείται κάποιος μαθητής το όποιο βιβλίο του, έστω και για μία μόνο ημέρα, με δεδομένο πως από το βασικό αυτό βιβλίο είναι που καλείται να μάθει κάποια πράγματα, σε αυτό είναι που προφανώς θα κρατήσει τις απαραίτητες γι’ αυτόν σημειώσεις, και αυτό είναι το σύγγραμμα το οποίο έχει πρόχειρο και οικείο για να ανατρέξει για κάποια πληροφορία. Πόσο μάλλον λοιπόν όταν αυτό γίνεται συστηματικά και επανειλημμένα μέσα στα σαββατοκύριακα του έτους.

Επιπλέον θεωρώ επίσης εντελώς αντιεκπαιδευτικό να ζητείται από τους μαθητές να επιλύουν τις ασκήσεις στο βιβλίο και όχι σε ανεξάρτητο τετράδιο, στο οποίο και φυσικά θα μπορέσουν να αναπτύξουν περισσότερο τις γνώσεις τους από το να παραθέτουν απλές, στείρες απαντήσεις, και συνεπώς να αναπτύξουν περεταίρω και τη σκέψη και το λόγο.

Ανατρέχοντας στις σελίδες σας στο διαδίκτυο κύριε διευθυντά, παρατηρώ πως το σχολείο σας αξιολογεί εσωτερικά και εξωτερικά το εκπαιδευτικό έργο, και φροντίζει να εφαρμόζει τις πιο σύγχρονες μεθόδους διδασκαλίας. Με λυπεί λοιπόν αφάνταστα το γεγονός πως, είτε κάποιος από τους εκπαιδευτικούς σας εφαρμόζει αυτές τις μεθόδους ανεξέλεγκτα, είτε οι σύγχρονες μέθοδοι διδασκαλίας υπαγορεύουν ακριβώς τον περιορισμό της εξάσκησης των μαθητών επάνω σε μικρά τμήματα του σχολικού τους βιβλίου και όχι σε ανεξάρτητα τετράδια όπου θα μπορούν να αναπτύσσουν τις σκέψεις και το μυαλό τους και επιπλέον επιβάλει την στέρηση των βιβλίων από τους μαθητές για «επιδιόρθωση των ασκήσεων».

Ίσως κύριε διευθυντά να κάνω εγώ λάθος, αλλά πιστεύω ακράδαντα πως όταν ένας μαθητής δεν εξασκείται γραπτώς και δεν έχει το βιβλίο του μαζί του, όπως επίσης όταν δεν έχει διδαχθεί τον τρόπο του να διαβάζει σωστά, δηλαδή να έχει δίπλα σημειωματάριο και να σημειώνει ότι θεωρεί σημαντικό, και να ξαναγράφει παραγράφους του βιβλίου του για να του εντυπωθούν στο μυαλό, τότε αυτός ο μαθητής δεν θα μπορέσει να πάρει πολλά από την εκπαιδευτική διαδικασία. Και με λύπη μου παρατηρώ πως οι μαθητές του σχολείου σας, όπως φυσικά πιστεύω πως συμβαίνει και σε άλλα σχολεία πιθανότατα, δεν διδάσκονται τον τρόπο «να μαθαίνουν αποτελεσματικά», αλλά ακόμα περισσότερο, και αυτό αφορά ευθέως εσάς, στερούνται και το μαθητικό τους σύγγραμμα ημέρες στις οποίες θα μπορούσαν, αν ήθελαν, να το χρησιμοποιήσουν αποτελεσματικότερα από τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας.

Αυτά ήθελα να θέσω λοιπόν υπ’ όψη σας, ελπίζοντας ότι μπορεί έτσι να συμβάλω θετικά στο διδακτικό σας έργο.

Ευχαριστώ για τον χρόνο και την υπομονή σας.

Γέρε χρόνε φύγε τώρα...

Η χρονιά αυτή λοιπόν δώρισε στην οικογένειά σου το πιο γλυκό και όμορφο δώρο που θα μπορούσε κανείς να προσφέρει. Έναν γλυκό μπελά με αμυγδαλωτά ματάκια και στρουμπουλό προσωπάκι, που τριγυρνάει με τις ώρες στα πόδια σου στο γραφείο καθώς πληκτρολογείς, ή παίζει με το φερμουάρ της ζακέτας σου όταν την έχεις αγκαλιά.

Τρελαίνει τη μάνα της ανοίγοντας όλα τα συρτάρια και αραδιάζοντας τα πράγματα στο πάτωμα, από πετσέτες μέχρι τεντζερέδια και πινέλα και κουτάλες, λες και σε παζάρι έτοιμη να διαλαλήσει την  πραμάτεια της στους επίδοξους αγοραστές. Τα παιγνίδια της τα αγνοεί επιδεικτικά, προς μεγάλη στενοχώρια της μαμάς της που θα ήθελε ένα παιδί να παίζει, αλλά και σε απόλυτη συμφωνία με τον μπαμπά της που θεωρεί πως το καλύτερο παιγνίδι είναι αυτό που δεν αγοράστηκε!

Κόρη του μπαμπά αυτό το παιδί, τί να πεις!

Έτσι λοιπόν, μπορεί το ‘13 να μην ήταν και κανά σπουδαίο έτος, χειρότερο από κάθε προηγούμενο θα έλεγε κάποιος (αν δεν ανήκε στη σφαίρα των φαφλατάδων κυβερνώντων), αλλά για εσάς στάθηκε ένα από τα καλύτερα, αν δηλαδή είναι δυνατόν να είναι ποτέ ένα έτος καλό ή κακό. Αλλά με αυτές τις συμβάσεις μεγαλώσατε, με αυτές και μιλάτε και σκέφτεστε. Εδώ ακόμα κι εσύ που δεν θεωρείς τα έτη καλά η κακά, φροντίζουν οι άνθρωποι να λάβουν πλήρη κυριότητα στην καλοσύνη και την κακία, αισθάνθηκες την ανάγκη να αποχαιρετήσεις το έτος ευχαριστώντας το για το υπέροχο δώρο, αν και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, η γυναίκα σου σού το έκανε το δώρο αυτό και λες να μην πάρει τα ‘πάνω της ευχαριστώντας την για πολλοστή φορά και δημοσίως, οπότε ρίχνεις τα εύσημα στο χρόνο! Αλλά είπαμε, συμβάσεις είναι αυτές – όσα δεν φέρνει ο αϊ Βασίλης, τα φέρνει ο χρόνος, και όσα δεν μας αρέσουν τα φέρνει η κακιά η ώρα!

Τη χρονιά αυτή λοιπόν, χωρίς να μπορείς να διακρίνεις κάποια σοβαρή διασύνδεση, ολοκλήρωσες και το μυθιστόρημά σου. Την ιστορία εκείνη που άρχισες πριν εννέα χρόνια και που την είχες σταματήσει για τρία λόγω κακής διάθεσης με τα προβλήματα του πατέρα σου, και μετά για άλλα τέσσερα λόγω γάμων και βαρεμάρας και σιγουριάς ότι το τελευταίο κεφάλαιο ούτε ήξερες, ούτε πίστευες ότι μπορείς να το γράψεις… Ε αυτή η ιστορία τελείωσε, και μια δεύτερη, ακόλουθη, είναι ήδη στα σκαριά κατά το εν’ τέταρτο!

Παραγωγική χρονιά! Το φυντανοτροφείο βέβαια αποτελεί δεδομένο πλέον παρελθόν, καθώς και κάθε άλλη πιθανή ακαδημαϊκή δράση έτσι όπως είναι τα πράγματα στην Ελλάδα, και παρόλο που κάποιες ιδέες για δραστηριοποίηση στο εξωτερικό πέρασαν από το μυαλό σου, έφυγαν όπως ήρθαν, μιας και ούτε οι οικογενειακές καταστάσεις το επιτρέπουν, ούτε η άποψή σου για το «τί είναι ζωή» και «πώς ζήται μια ζωή» συνηγορεί με το να φύγεις.

Παύση – η μικρή βαρέθηκε στο πάτωμα και ανέβηκε στην αγκαλιά – παρακολουθεί τώρα τα γράμματα να γεμίζουν τη σελίδα! (Τσιρίζει άμα τη εμφανίσει του θαυμαστικού!)

Οπότε λοιπόν, και αφού οποιαδήποτε ιδέα για παραγωγική δραστηριότητα στο Ιόνιο προσκρούει στη σθεναρή αντίθετη διάθεση της γυναίκας σου για απομάκρυνση της οικογενείας από τα τσιμέντα – και την αιθαλομίχλη εδώ που τα λέμε, αλλά ούτε αυτό το επιχείρημα έπιασε, ούτε ο συνδυασμός του με το καλύτερο περιβάλλον για το/τα παιδιά, αρκείσαι στο να μεταφέρεις τις γνώσεις σου στα παιδιά τριγύρω και να συγγράφεις, μπας και κάποτε αναγνωριστείς ως συγγραφέας που λέει ο λόγος.

Μεταξύ μας τώρα, μια ματιά που έριξες στην πόλη με τη μουντίλα να πλανιέται από πάνω της, είναι κομμάτι απωθητική…

Τέλος, αυλαία, το 2013 αποχαιρετά, και το 2014 έρχεται!

(Και τι σημασία έχει άραγε; Μα είπαμε, δεν είπαμε; Συμβάσεις του μυαλού! Α έτσι, καλά…)

Για το ‘14 λοιπόν θα μπορούσες να ευχηθείς πολλά (όχι, το τί θα αλλάξεις δεν θα το μαρτυρήσεις, δεν αλλάζεις άλλωστε τίποτε, ο συνδυασμός όλων, των καλών και των κακών σου, κάνουν εσένα και δεν επιθυμείς να γίνεις άλλος άνθρωπος).

Τα πράματα, ευχηθείς δεν ευχηθείς, δεν θα αλλάξουν (ούτε τα ευχολόγια του πολυχρονεμένου σας βεζύρ’ πρόκειται να τα αλλάξουν) οπότε άσκοπο να ασχοληθείς με αυτά. Ούτε επί γης ειρήνη θα έρθει επειδή το θες, ούτε και εν ανθρώποις ευδοκία.  Τί θα ήθελες λοιπόν; Αδερφάκι (ένα – δύο, δεν κολλάμε στο νούμερο τώρα) για τη μικρή, να πάψει, έστω και μετά από τέταρτη επέμβαση, να ταλαιπωρείται ο πατέρας σου άδικα, και να εκδοθεί το βιβλίο σου. Αυτά, εί δυνατόν με αυτή τη σειρά, αν προαιρείται ας τα φέρει, ο αϊ Βασίλης, το νέο έτος, ο πελαργός, όποιος θέλει τέλος πάντων, αν είναι νά ‘ρθουν ας τα φέρει όποιος νά ‘ναι, δεν κακοκαρδίζεις κανέναν καλοθελητή!

Άντε και καλή χρονιά!

Μια του Λιάπη, δυο του Λιάπη, τρείς και το σχοινί της μάνας!

Με φασαρία κι εκνευρισμό αποχωρεί το έτος τούτο. Μεγάλο εκνευρισμό, γιατί εσύ, όπως και οι περισσότεροι άλλωστε, ούτε ένα ταξιδάκι ψυχικής ανάτασης δεν μπορέσατε να πραγματοποιήσετε! Τώρα, εδώ που τα λέμε, άμα ήταν να πας ταξίδι και να έχεις τους δημοσιογράφους στο κατόπι σου ανά δευτερόλεπτο, να το βράσεις. Χειρότερα από μπράβους έχουν καταντήσει, και δεν είναι και διακριτικοί ανάθεμά τους˙ ενώ τουλάχιστον τον σεκιουριτά τον δασκαλεύεις πότε να μην εμφανίζεται για να μπορέσεις να απολαύσεις και δυο ιδιωτικές στιγμές με κάποια αιθέρια παρουσία, ή στο φινάλε δυο μοναχικές γουλιές κρασί βρε αδερφέ!

Θα μου πεις, καλοπροαίρετε συνομιλητή, μα τί βορρά στα θηρία που έγινε ο άμοιρος ο Λιάπης, γόνος μεγάλου τζακιού, και μπορεί και να έχεις κάποιο δίκιο, μόνο που το δίκιο το έχεις γιατί ακριβώς είναι από τους λίγους που απήλαυσαν τέτοιου είδους εξευτελισμό, ενώ αντιθέτως σε εξευτελισμό θα έπρεπε να σύρονται όλοι όσοι έχουν τελέσει, ή τελούν αδικήματα, διότι η δημοκρατία μπορεί να σταθεί μόνο όταν ο κάθε πολίτης καταδεικνύει φωναχτά τα κρίματα των συμπολιτών του, απάντων και ονομαστικά! Τάδε έφη Ισοκράτης, όχι εσύ, σε κείμενο ευρέως γνωστό, αλλά εσκεμμένα τμηματικά μεταφρασμένο για να ταιριάζει γάντι στους αγανακτισμένους! Και εδώ λοιπόν έχεις κι εσύ μια μικρή ένσταση, γιατί ακριβώς δεν διαπομπεύονται άπαντες, ενώ κάποιοι, άτυχοι μεν, αλλά λίγο πιο τυχεροί, διαπομπεύονται «ανώνυμα-επώνυμα»!

Προψές πάλι, επώνυμα μεν, αλλά με μικρότερη ένταση, στηλιτεύτηκε και ο καλλιτέχνης Σχινάς, μαζί με το κέντρο, 4-7-11 θαρρείς λεγόταν, που τραγουδούσε. Όργιο φοροδιαφυγής σου λέει. Και μετά ο μέγας κατήγορος Πρετεντέρης αναρωτήθηκε γιατί η πολιτεία θα αφήσει το κέντρο να λειτουργεί για δεκαπέντε ακόμη ημέρες. Μαζί του, δεν λες, αλλά θα αναρωτηθείς καλοπροαίρετα: «Η πολιτεία μπορεί και να μην προφταίνει, γιορτές είναι, δύο μέρες λειψές, ναι, σφάλμα της, αλλά πες ότι δεν προφταίνει. Εσύ όμως λαϊκέ άνθρωπε, που σε βάζουν σε δυσχερή θέση και στην ουσία σε κλέβουν αφού φοροδιαφεύγουν στην πλάτη σου, γιατί εσύ καλέ μου λαϊκέ άνθρωπε δεν τιμωρείς από μόνος σου το κέντρο, ξεκόβοντας μια για πάντα από πελάτης, και όχι μόνο για τις λίγες ημέρες που θα το τιμωρούσε η επίσημη πολιτεία;»

Μήπως τελικά απλέ μου άνθρωπε έχεις την πολιτεία που σου πρέπει, και μήπως ο κάθε «δημόσιος κατήγορος» τελικά φροντίζει να ικανοποιεί την λύσσα σου για διασυρμό, ώστε μετά να μπορείς να ξεδίνεις με ήσυχη συνείδηση παρέα με τους ίδιους που απολαμβάνεις να διαπομπεύονται; Γιατί ας μην ξεχνάμε πως εσύ απλέ μου πολίτη δεν διαθέτεις, ούτε θα διαθέτεις ποτέ, όσο και αν σε παραμυθιάζουν, τη δυνατότητα να ξεδίνεις για λίγες μέρες στην κουάλα λουμπούρ, όπως ο Λιάπης, όχι να είσαι και υπόλογος! Σε κανά κρατητήριο θα την έβγαζες καψερέ Χριστουγεννιάτικα, και όχι στην εξωτική Μαλαισία! Καλύτερα παρέα με τον παράνομο στην τελική, να κάνεις και λίγο χαβαλέ! Πού είσαι λοιπόν να στηλιτεύσεις κι εσύ ενεργά, να καταγγείλεις επώνυμα τον κάθε έναν απ’ όσους καταπατούν το κοινωνικό συμβόλαιο συνύπαρξής σας και σου κάνουν τη ζωή ποδήλατο έμμεσα ή άμεσα; Από τον ανεγκέφαλο γείτονα που γεμίζει κλαδιά πεύκων τον κάδο και πετάει τα μπάζα του στο δρόμο, στον άξεστο οδηγό που παραβιάζει τα κόκκινα και αράζει το όχημά του στα πεζοδρόμια σου, έως και τον φοροφυγά, και τον απατεώνα πολιτικό.

Ω πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος σου, αν στο δελτίο των οκτώ ο Πρετεντέρης, αντί να καταγγέλλει διαβόλους και τριβόλους, είχε μπροστά μια λίστα με τους αριθμούς ΙΧ (και ΔΧ) που οι κάμερες κυκλοφορίας κατέγραψαν να παρανομούν, και τα ονοματεπώνυμα των οδηγών από το υπουργείο, και ξεκινούσε τις ειδήσεις: «για τη σήμερον, τον τίτλο του Αυνάν οδηγού κερδίζουν οι κάτωθι αντικοινωνικοί: (α) ο κύριος Ονομάτου Επωνύμου, κάτοχος του υπ’ αριθμ’ ΙΧΕ6969 επιβατικού για την τάδε παράβαση. (β) ο κύριος… κοκ. Αλλά βλέπεις μόνο τα πιασάρικα ονόματα καταδέχεται να διασύρει ο κος δημόσιος κατήγορος! Κατά τα άλλα, εντελώς υποκριτικά, «η εταιρία τάδε που δεν λέμε το όνομά της φοροδιαφεύγει και η δείνα, που πάλι δε λέμε το όνομά της γιατί ελεύθερη αγορά έχουμε, έχει ληγμένα γάλατα!» Ληγμένα γενικότερα είναι αυτά που σας ψεκάζουν μάλλον, γι’ αυτό ζείτε σε τέτοιο ντελίριο…

Τέλος έτους πάντως, και ο πρωθυπουργός είπε τα κάλαντα από βραδύς, δεν περίμενε να ξημερώσει, και δεν πρόκαμες κι εσύ έρμε πολίτη να του δώκεις μπουναμά, γιατί που να τρέχεις στο μαξίμου βραδιάτικα, εσύ ήσουν προετοιμασμένος να πας να τον ασημώσεις κανονικά, την τελευταία πρωία, όπως είθισται να λέγονται τα ευχολόγια για την πέτρα που δεν θα ραγίσει στο σπίτι και το νοικοκύρη που θα μακροημερεύσει. Κι έτσι σου έρχεται τώρα που στην έφερε ο πολυχρονεμένος, και στα πρόκαμε νωρίτερα τα χαρμόσυνα μαντάτα της έλευσης του νέου έτους που θα βγεις στις αγορές να κάνεις παρέα με τα υπόλοιπα αρπακτικά, και σε γλύτωσε έτσι και από το χαράτσι-μπουναμά, έτσι σου έρχεται να το ρίξεις ξανά Σαμαρά δαγκωτό στις επόμενες εκλογές, για να σιγουρέψεις την σταθερή αυτή πορεία της Ελλάδας στο δρόμο της ανεργίας και της πενίας!

Η αιθαλομίχλη καλά κρατεί στο στερέωμα, μα τί καίτε τέλος πάντων σε αυτά τα τζάκια/σόμπες/κοκ-ότι-βρείτε;
Το πιο ενδιαφέρον ανάγνωσμα της χρονιάς πάντως ήταν «ο κόσμος όπως των έβλεπε ο Αϊνστάιν».

Προοπτικές ομιχλώδεις

Γκρίζο πέπλο πλανάται πάνω από την πόλη. Ξεκίνησε σαν μια θολούρα που έκρυβε τα νησιά, συνέχισε σαν λευκά σταγονίδια που κάλυψαν τα κτήρια, και κατέληξε σε μια κουρτίνα που κάνει δυσδιάκριτα πλέον ακόμα και Ακρόπολη-Λυκαβηττό. Τα τζάκι και οι σόμπες σηκώνουν φαίνεται πολύ μεγάλο βάρος θέρμανσης, και προφανώς ο καθαρισμός καυσαερίων απουσιάζει…

Άσε που και οι καυστήρες δεν ξέρεις κατά πόσο έχουν συντηρηθεί φέτος, μάλλον καθόλου, μπορεί και να αποτελείς τραγική μειοψηφία…

Ο της ατμοσφαιρικής ρύπανσης πάντως, δεν ενθυμείσαι τον τίτλο του αυτή τη στιγμή, τα είπε σταράτα! Δεν νομίζει πως υπάρχει πολίτης ο οποίος θα ήθελε να έχει ευθύνη για βλάβες στην υγεία των συμπολιτών του, άρα το λογικό είναι οι πολίτες να σταματήσουν την αλόγιστη καύση…

Ναι, αυτά τα λέτε στην επιστημονική κοινότητα αναμεταξύ σας συχνά-πυκνά, αλλά ο απλός πολίτης συνήθως σας ακούει ως γραφικούς αγύρτες που μόνο φαιδρότητες ξέρετε να λέτε! Στην πραγματικότητα βέβαια ο απλός πολίτης, ως βρέφος στο μυαλό ανεξαρτήτου ηλικίας, δεν έχει καν επίγνωση κινδύνου. Σιγά που αντιλαμβάνεται ο μέσος πολίτης πως βλάπτει την υγεία του και την υγεία του συνόλου όταν συνεισφέρει στην παραγωγή αιθαλομίχλης! Για την ακρίβεια ουδέποτε αντιλήφθη καν ποτέ ότι με κάποιες ενέργειές του βλάπτει την δια του την υγεία, των άλλων σίγουρα ούτε που τον απασχολεί!

Άλλωστε, όταν τα χρήματα δεν του φτάνουν, θα ζεσταθεί όπως όπως. Αν αυτό αύριο θα του κοστίσει περισσότερο σε άλλα έξοδα, για υγεία ας πούμε, ούτε καν του περνάει από το μυαλό. Έχει φροντίσει άλλωστε γι’ αυτό η «οικονομική παιδεία» της σημερινής πραγματικότητας. Η τσέπη του άλλωστε είναι εντελώς μονοδιάστατη, και η σκέψη του σαφώς καθόλου πολυδιάστατη για να προεκβάλλει και στο μέλλον!

Φυσικά, οι ανόητες εξαγγελίες των λαϊκιστών πολιτικάντηδων του ελληνικού θεάτρου του παραλόγου, παρότι ανέκδοτες, φαντάζουν πολύ πιο «λογικές» από τον επιστημονικό λόγο. «Θα δίνουμε δωρεάν ρεύμα» λέει. Και γιατί όχι δωρεάν φαγητό; «Δωρεάν λαϊκισμό» πάντως μπόλικο, μιας και σίγουρα ουδείς, έκανε μια απλή τεχνοοικονομική μελέτη πριν την εξαγγελία. Άλλωστε το θέμα είναι να δημιουργήσουμε το σωστό αίσθημα στον κόσμο, όχι να μιλήσουμε σοβαρά. Τους σοβαρούς άλλωστε λόγους ο κόσμος τους εκλαμβάνει ως φαιδρά ανέκδοτα, μιας και θέλει αρκετή αυτοπειθαρχία και παιδεία για να τους καταλάβει και να τους ενστερνιστεί, και σήμερα στον καιρό της παρλαπιπίασης του φέισμπουκ και του τουίτερ…

Κατά τα άλλα, άκουσες και για το πόθεν-έσχες των  πολιτικών. Και η απορία που σου δημιουργήθηκε είναι: πώς είναι δυνατόν άνθρωποι με 200.000 ετήσιο εισόδημα και πάνω από εκατομμύριο στην τράπεζα, πώς είναι δυνατό να κατανοήσουν και να καθορίσουν την τύχη και τη ζωή ανθρώπων που έχουν το ένα δέκατο του ετήσιου τους εισοδήματος, και αν τύχει κι έχουν και το ένα δέκατο των τραπεζικών τους καταθέσεων, αισθάνονται ευτυχείς; Αλλά τί να κάνεις, αφού το σύστημα επιτρέπει την ψαλίδα να ανοίγει τόσο, προφανώς οι πιο πάνω πάντα θα διαφεντεύουν και θα φροντίζουν η ψαλίδα να παραμένει ανοιχτή, και να ανοίγει ακόμα περισσότερο!

Τώρα, λέγεται ότι ο καθείς μπορεί να ανέβει πάνω στον άγιο «φιλελεύθερο καπιταλισμό», αλλά κανείς δεν ασχολήθηκε να αποδείξει το μηχανισμό, αρκεί που με κάποιον τρόπο, αρκεί να τα καταφέρει να τον ανακαλύψει και να τον εφαρμόσει, μπορεί να το κάνει.

Ο πνευμονολόγος πάντως συμπλήρωσε τον φυσικό συμφωνώντας: «λίγη κοινωνική συνείδηση χρειάζεται, και νομίζω ότι όλοι θέλουν να την επιδείξουν». Μόνο που αυτή την κοινωνική συνείδηση ακόμα την ψάχνετε, γιατί πλέον, όπως και πολλά άλλα, ανήκει στη σφαίρα της λογοτεχνίας˙ η πραγματικότητα είναι πολύ πιο μαύρη και ασυνείδητη…

Λονδίνο γίναμε...

Σ’ όποιον αρέσουμε!

Η νέα κυβερνητική επιθεώρηση που ανεβαίνει αυτήν την περίοδο στα μέσα μαζικής ενημέρωσης της Ελλάδας. Ορισμένοι μάλιστα πήραν τόσο σοβαρά το ρόλο, που το γύρισαν σε δράμα! Αναφορές για μάχες στήθους με στήθος ένα πράμα, κυβερνητικές πτώσεις, κόκκινες γραμμές και κάθετες αρνήσεις! Το έθνος ξαναζεί στιγμές εικοστής ογδόης Οκτωβρίου, και οι κυβερνητικοί βροντοφωνάζουν απανωτά όχι στην τρόικα. Καλά, ο υπουργός που έχει αναλάβει να ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις (που εξαγγέλλονται και ξαναεξαγγέλονται επί συναπτά πολλά – πάμπολλα έτη) σύμφωνα με τα συμφέροντα των κολλητών και ομοϊδεατών του, ουδέποτε φημιζόταν για την υποκριτική του, οπότε η παρανόηση της κωμωδίας και η υιοθέτηση δραματικών τόνων δεν φαντάζει και ιδιαίτερα παράξενη στην περίπτωσή του!

Κατά τα λοιπά, η ελληνική πολιτική σκηνή αρχίζει να μην διαφέρει σε τίποτε από τη σκηνή του Δελφινάριου, σε παράσταση σε σκηνοθεσία Μάρκου Σεφερλή! Προσεχώς, οι έλληνες θα βιώσουν για μία ακόμη φορά τον σπαραγμό των βουλευτών που δακρύβρεκτοι θα βγαίνουν ένας-ένας από το κοινοβούλιο, απολογούμενοι γιατί εξαναγκάστηκαν για ακόμα μία φορά να ψηφίσουν, μετά από μαραθώνιες, απέλπιδες διαπραγματεύσεις, κόντρα σε όσα αντιδρούσαν μέχρι εκείνη τη στιγμή, για να έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη, ότι η χώρα δεν θα εγκαταλείψει το ευρώ, κι έτσι δεν θα χάσουν το καφεδάκι στις Βρυξέλες.

Και μέχρι τότε, θα τους βλέπουν καθημερινά στο γυαλί να αναλύουν και να δηλώνουν πως δεν θα κάνουν αυτό ή το άλλο, και να απαιτούν μεταβολές νομοσχεδίων «για τα μάτια του κόσμου» ή για να μην χάσουν πολλά οι υμέτεροι.

Έχεις βαρεθεί είναι η αλήθεια να αναμασάς καθημερινά πόση σιχασιά σου δημιουργούν οι λακέδες που έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, υποδυόμενοι τους εκπροσώπου των ελλήνων και μιλώντας ο καθείς εξ ονόματος του λαού και εκφράζοντας τις ανησυχίες του, και κυβερνώντας τη χώρα με βάση τα όσα συμφέροντα και πιστεύω έχει ο μικρόκοσμος της άρχουσας τάξης.

Κι αν είναι να πέσει η κυβέρνηση λοιπόν, ας πέσει με μάχες αν θέλει, αλλά ας πέσει επιτέλους. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει σοβαρή εναλλακτική είναι πολύ μικρότερης σημασίας από το να πάψει αυτός ο τραγέλαφος στον οποίο βυθίζεται η χώρα. Και ανάμεσα σε τραγέλαφο και τραγέλαφο, καλύτερος είναι αυτός που τέρπει τους πολίτες και όχι τα κολλητάρια!

Στην κόψη του ξυραφιού...

...το εξάμηνο! Για το ακαδημαϊκό μιλάνε βέβαια. Δεν έχεις διάθεση να ασχοληθείς με δίκαια ή άδικα του οποιουδήποτε, άλλωστε όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας και κριτηρίων. Σίγουρα δεν σου αρέσει η κατάσταση που δημιουργείται, όπως δεν σου αρέσει και η κατάσταση που έχει επιβληθεί και έχει οδηγήσει στην κατάσταση που δημιουργείται, και πάει λέγοντας η αλυσίδα, γιατί το σύμπαν μας είναι απίστευτα αιτιοκρατικό στο μακρόκοσμο, παρότι χαοτικό στο μικρόκοσμο, και λάθος που τα μπερδεύουν όσοι τα μπερδεύουν…

Αλλά να, σου γεννήθηκε η απορία: γιατί τους καθηγητές, με την υπόνοια και μόνο πως θα χαθούν οι πανελλαδικές, τους επιτάξανε, ενώ τους διοικητικούς, με την πραγματική απειλή να χαθεί το εξάμηνο, δεν τους επιτάσσουν; Όχι, η απορία σου δεν πηγάζει από το ότι θεωρείς θεμιτή ή αθέμιτη την ενέργεια της επίταξης, ή τις απεργίες των καθηγητών  και διοικητικών, πηγάζει αυστηρά και μόνο από τη διαφορά συμπεριφοράς της κυβέρνησης σε δύο σχεδόν παρόμοια θέματα, τουλάχιστον όσον αφορά «την οπτική της παιδείας»!

Εν τέλει, αναρωτιέσαι, το πραγματικό ενδιαφέρον που οδήγησε στην επίταξη ήταν οι εξετάσεις ή οι διακοπές;

Στην περίπτωση των πανεπιστημίων, μιας και φαίνεται πως η πλειοψηφία της ακαδημαϊκής κοινότητας δηλώνει να διαφωνεί με την μη-διεξαγωγή μαθημάτων, ποια ακριβώς σκοπιμότητα εξυπηρετεί η μη-επίταξη, όταν η κυβέρνηση έχει αποδείξει πολλάκις ότι το «μέτρο» το χρησιμοποιεί κατά κόρον;

Τελικά το πολιτικό κόστος στη μία περίπτωση ήταν υπέρ της παιδείας, ενώ στην άλλη είναι κατάφορα ενάντιο;

Μήπως εν τέλει έχει βάση η θεωρία που διατυπώνεται κατά καιρούς, πως οι κυβερνήσεις κάνουν το παν για να υποβαθμίσουν την ήδη υποβαθμισμένη πανεπιστημιακή κοινότητα της Ελλάδας;

Όχι, δεν θα ταχθείς ποτέ υπέρ αυστηρών μέτρων του τύπου «επίταξη», σε μια δημοκρατική χώρα, όσο τουλάχιστον δεν ελλοχεύουν κίνδυνοι που απειλούν την ασφάλεια και την υπόσταση της χώρας, και φυσικά όλη αυτή την προπαγάνδα απ’ όσους έχουν ήδη καταλύσει την έννοια της δημοκρατίας, ότι οτιδήποτε κι αν γίνει πέρα από τα τετριμμένα «φυσιολογικά σταθερά» της κοινωνίας βάλλει την δημοκρατία, δεν  την συμμερίζεσαι, αλλά αναρωτιέσαι πραγματικά ποιος νοιάζεται για ποιόν σε αυτή την χώρα και μήπως ο καθένας νοιάζεται μόνο για το τομάρι του, ξεκινώντας από την ίδια την (όποια) κυβέρνηση που νοιάζεται μόνο για τα μπάνια του λαού και για καθημερινά χειρότερα πανεπιστήμια;

Μήπως στην κόψη του ξυραφιού τελικά ακροβατεί η ίδια η χώρα;

Χάθηκες…

Από τότε λοιπόν που για κάποιο περίεργο λόγο, και ύστερα από τρία έτη, συναπτά, αποφάσισες να συνεχίσεις το της νταρδιριάδος πόνημα, σιγά σιγά αποτραβήχτηκες από κάθε άλλου είδους δραστηριότητα. Επί του πισίου πάντα ομιλώντας, γιατί (όχι που δεν θέλεις δηλαδή, αλλά και να μην ήθελες…) περνάς ουκ ολίγες ώρες με την κόρη και με τις λοιπές δουλειές της καθημερινότητας, και με τα μαθήματα βεβαίως βεβαίως…

Αλλά πέραν του ότι δεν φορτώνεις ούτε καν ένα παιγνιδάκι, έτσι για να ξεσκάσεις, σιγά σιγά αποτραβήχτηκες και  από τα μπλόγκς, αλλά και την ανάγνωση δημοσιευμάτων˙ τις ειδήσεις τις έχεις κόψει σε τραγικά υπερβολικό βαθμό εδώ και καιρό ούτως ή άλλως – μια στο τόσο και τις περισσότερες φορές εκεί που ανοίγεις την τηλεόραση, εκεί την ξεχνάς γιατί όλο και κάτι θέλει η πιτσιρίκα…

Και τί να δεις άλλωστε, σχεδόν όλες αναμασούν τα ίδια και τα ίδια, όσα δηλαδή ισχύουν εδώ και τρία τουλάχιστον χρόνια. Κατήφεια, και ανόητοι σχεδιασμοί από την κυβέρνηση αλλά και το συρφετό των ανόητων δανειστών που σας κατσίκωσαν στο κεφάλι οι ανεγκέφαλοι, δήθεν αισιοδοξία από την κυβέρνηση που προσπαθεί να δείξει το κατράμι ως αχνόφαιο φως εξόδου από την τρύπα (αλλά αποτυγχάνει να πείσει ακόμα και τον εαυτό της, μόνο τους πνιγμένους που προσπαθούν να πιαστούν από τα μαλλιά τους μπας και σωθούν πείθει, έχεις έναν τέτοιο γείτονα που τον λυπάσαι είναι η αλήθεια, αλλά λυτρωμός δεν βλέπεις να του έρχεται), και ανεγκέφαλες ανακοινώσεις και περισπούδαστες προβλέψεις από πολιτικούς και οικονομολόγους παγκοσμίου εμβέλειας, που αντί να κάνουν κάτι επί του πρακτέου και να επιλύσουν μια κι έξω το ζήτημα, κάθονται και το φιλοσοφούν αφήνοντάς το να λυθεί «με τη δύναμη της θέλησης» - μην και πειράξουν τους νόμους που αποφάσισαν ότι πρέπει να ισχύουν στο οικονομικό παιγνίδι δηλαδής, και παρότι αποδείχθηκαν περίτρανα παράλογοι και εξωπραγματικά απάνθρωποι αυτοί συνεχίζουν στρουθοκαμηλίζοντας να «έχουν πίστη» - χειρότεροι από θρησκευτικό ιερατείο έχουν καταντήσει και θέλουν να λέγονται και πολιτικοί ή οικονομικοί επιστήμονες τρομάρα τους…

Τέλος, φόρτωσες, ξεφόρτωσες, καμία διάθεση δεν είχες να πεις όσα τελικά σχεδόν ακούσια αποτυπώθηκαν – ούτως ή άλλως των ανεγκέφαλων το αυτί δεν βαΐζει.

Το πρώτο μέρος λοιπόν του φιλόδοξου πονήματος έχει ολοκληρωθεί (ποτέ δεν σε θεώρησες συγγραφέα, αλλά και ποτέ δεν ξέρεις), έχει πολύ πιο περίτεχνο πρόσωπο από τα αρχικά του στάδια που ήταν μια απλή διάθεση για μια ευχάριστη δραστηριότητα που θα μοιραζόσουν με πέντε φίλους (ας όψεται η Ντια που σου φούσκωσε μετά τα μυαλά) και βρίσκεται σε αναζήτηση εκδότη, μπας και φιλοτιμηθεί κανένας δηλαδή και του ρίξει μια ματιά… πιστεύεις άλλωστε ακράδαντα ότι όλα τελικά είναι θέμα τύχης και γνωριμιών μόνο – σε παγκόσμιο επίπεδο πάντα μιλώντας – και ήδη ξεκίνησες τις πρώτες σελίδες του δεύτερου!

Και πάνω που έλεγες να γράψεις μια σελιδούλα ακόμα, η μικρή θέλει τον μπαμπά της και πάλι στη μέση του δρόμου θα μείνει η παρέα… :/

Τώρα λέμεεε...

Γερνάμε όλοι μαζί!

Περισσότεροι οι άνω των εξήντα από τους κάτω των δεκαπέντε. Έτσι τουλάχιστον υπολογίζει για το δύο χιλιάδες πενήντα η helpaid. Αλήθεια, μετά περιμένει κανείς ποτέ να ορθοποδήσει το οποιοδήποτε ασφαλιστικό σύστημα, στην οποιαδήποτε χώρα; Προφανώς και ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να χάνει όσα κέρδισε ως «κεκτημένα τόσων χρόνων» και να καταλήξει πάλι να ζει οικογενειακά. Αν τα καταφέρει, γιατί με το ψώνιο που τον έχει καταλάβει, τουλάχιστον εδώ, στον δυτικό κόσμο, και την υπογεννητικότητα που τον μαστίζει, αμφιβάλεις αν θα διαθέτει οικογένεια το δύο χιλιάδες πενήντα.

Είναι σαν να ζητάς από ένα παιδί να γηροκομήσει δύο γονείς, άσε που πολλοί ζητούν από κανένα παιδί να γηροκομήσει δύο γονείς. Από πολύ δύσκολο έως και αδύνατο. Αλλά τι τα θες, τα παιδιά δεν είναι ευτυχία σήμερα, κούραση και δυσκολία είναι, άσε που σου στερούν χρόνο από τις εξόδους και χρήματα από τα χιλιάδες γκατζετάκια που κυκλοφορούν και αν έχεις παιδί είσαι καταδικασμένος να μην αγοράσεις. Και φυσικά κρύβεσαι πίσω από τις δραστηριότητες και την προσφορά που «πρέπει» να κάνεις στο κάθε παιδί. Τί, να μην έχει το μπαλέτο του, τις τρείς γλώσσες του, το καράτε του και την άθληση στον καλύτερο αθλητικό σύλλογο παύλα γυμναστήριο; Εδώ καθημερινά αναρωτιέσαι πώς κατάφερε και επέζησε η κοινωνία τόσους αιώνες, χιλιετίες για την ακρίβεια, χωρίς όλη αυτή την προσφορά! Και εκεί ακριβώς εδράζεται και το ψυχολογικό αδιέξοδο των σημερινών ανθρώπων: σκέφτονται τόσους αιώνες κατήφειας και μελαγχολίας τόσων γενεών ανθρώπων και τους πιάνει κατάθλιψη για όσα δεν έζησαν ποτέ οι πρόγονοί τους!

Το θέμα είναι πως κάποτε λέγανε «δύσκολα νιάτα, καλά γεράματα», ενώ σήμερα τείνει το ρητό να μεταβληθεί σε «εύκολα νιάτα, πουθενά τα γεράματα». Και όχι δυστυχώς γιατί απαλείφθηκε από την επιστήμη η «μάστιγα των γηρατειών», ευτυχώς ο άνθρωπος δεν έχει φτάσει ακόμα σε τόσο μεγάλο επίπεδο ματαιοδοξίας, ο έχων και κάποιο πνευματικό επίπεδο βέβαια, αλλά γιατί η επιβίωση ενός ανθρώπου άνω των εξήντα θα δυσκολεύει χρόνο με το χρόνο, και πιθανότατα θα καταλήξει να υπολογίζεται όπως υπολογιζόταν κάποτε ο μέσος χρόνος επιβίωσης ενός αμερικάνου οπλίτη στο Βιετνάμ – σε δευτερόλεπτα!

Ε, βέβαια, με τα διάφορα γκατζετάκια και τα συναφή, αυτά τα δευτερόλεπτα θα περάσουν τουλάχιστον ευχάριστα! Τώρα θα μου πεις: αφού πλήρωνα κύριος, έχω δικαιώματα εγώ. Και προφανώς ποτέ δεν σκέφτηκες ότι όσο και αν πλήρωνες, οι νέοι με τους οποίους δεν τροφοδοτείς την κοινωνία είναι αυτοί που θα κινήσουν το σύστημα για να επιβιώσεις. Εκτός και αν έχαψες την φόλα των χρημάτων που αυγατίζουν από μόνα τους, αλλά δεν ξέρω αν το έχεις παρατηρήσει γύρω σου, εδώ και τρία τέσσερα χρόνια έχει αποδειχθεί περίτρανα πως τα χρήματα δεν αυγατίζουν, με ότι και αν τα ταΐσεις! Μόνο κάτι τύποι πίσω από κάτι κουστούμια έχουν ακόμα τέτοιες ψευδαισθήσεις, ή παίζουν πως τις έχουν για να πείθουν τον άμοιρο τον κοσμάκη πως τα γκατζετάκια και οι πληρωμένες δραστηριότητες θα του φέρουν καλύτερα γεράματα από τρία-τέσσερα παιδιά που θα μεγαλώσουν με αγάπη και μέσα σε μια δεμένη οικογένεια, κι ας μην έχουν όλα τα καλά που διαφημίζονται, κι ας παίζουν με τους γονείς τους και με απλά παιγνίδια που κατασκευάζουν μόνα τους, αναπτύσσοντας και όλας το μυαλό τους αντί να το καίνε μέσα στη σημερινή υπερπληθώρα ανοησίας.

Βέβαια, πριν από αυτό πρέπει και οι γονείς να χωνέψουν πως πρέπει να δρουν ως ομάδα, και όχι ως άτομα με το δικό τους μπαϊράκι ο καθείς, κι αυτό είναι ίσως ακόμα πιο δύσκολο με τους τόνους ανοησίας που έχουν ταϊστεί ώστε να υπερτονιστεί το «εγώ» τους από τις σύγχρονες «διδαχές» του ατομικιστικού μοντέλου που επικρατεί στον δυτικό πολιτισμό. Και ειδικά για το τελευταίο, πιστεύεις ακράδαντα πως οι φιλελεύθεροι του προηγούμενου αιώνα θα είχαν αυτοκτονήσει πολύ πριν διατυπώσουν τις απόψεις τους, αν ήξεραν πώς θα τις καταντήσουν οι συνεχιστές τους…

Το μόνο καλό πάντως που αναμένεται για το δύο χιλιάδες πενήντα είναι πως οι γηραιότεροι θα πάψουν να διαμαρτύρονται για το χάσμα γενεών. Άλλωστε θα σπανίζουν οι νέοι για να τσακώνονται μαζί τους!