Τα δρακουλίνια!

Κόκκινο το porto στα ποτήρια. Στη μέση μια γαβάθα… δρακουλίνια!
Δεν σταμάτησα να τα αγοράσω, είχα ξεχάσει την διάθεση που είχα χτες το μεσημέρι. Την έμαθες όμως εσύ. Τα βρήκα λοιπόν έτοιμα στο σπίτι, στο τραπέζι, να με περιμένουν, μαζί με ‘σένα και το λαμπερό σου χαμόγελο.
Γέλιο, μεγάλες συζητήσεις, όμορφα συναισθήματα, η καλύτερη κατακλείδα για μια μέρα, όμοια με το πρώτο πρωινό σου χαμόγελο και την λαμπερή σου καλημέρα.
Οι «Ώρες» δύσκολες και η κούραση αρκετή. Μετά από 2 ποτηράκια porto δύσκολα κανείς δεν θα λαγοκοιμόταν στην θαλπωρή της αγκαλιάς σου.
Όλα τα υπόλοιπα είναι καθημερινά και τα περίμενα, τα δρακουλίνια όμως όχι. Άλλωστε είχα σίγουρα πολλά χρόνια να φάω!

Σ' ευχαριστώ για όλα.

Βροχής συνέχεια…

Έξω από το παράθυρο η φύση ανανεωμένη. Τα δέντρα καταπράσινα, μόλις έχουν χαρεί την δροσιά της βροχής που έπεφτε. Ο ήλιος ξεμυτά ανάμεσα από τα σύννεφα, φωτίζοντας την βρεγμένη φύση. Οι δροσοσταλίδες λάμπουν πάνω στα φυλλώματα.
Το πρωινό ήταν υπέροχο, όπως πάντα, χαμογελαστό και ζεστό, αν και λίγο βιαστικό. Ο δρόμος μακρύς, αλλά πιο όμορφος απ’ ότι συνήθως. Γελαστή καλημέρα, καλή δουλειά.

Φτάνοντας στο γραφείο είχα την διάθεση για κάτι αλμυρό. Κάτι σε γαριδάκι ίσως, σε δρακουλίνι για να έχει και πάπρικα, δεν ξέρω… παλιμπαιδίζω ώρες-ώρες. Τελικά βέβαια δεν έφαγα τίποτε απ’ όλα αυτά. Κρατήθηκα.

Ψαχουλεύω από ‘δω κι από ‘κει, μπας και συγκεντρώσω το μυαλό μου να δουλέψει, αλλά σήμερα βαριέμαι φοβερά. Κοιτώ την βροχή που πέφτει έξω – ο ήλιος ξανακρύφτηκε – και ακούω τα μπουμπουνητά που πέφτουν μακριά. Αυτή τη στιγμή στο μυαλό μου έρχονται εικόνες από περασμένους χειμώνες στην Πάργα. Οι αστραπές να σκίζουν τον ουρανό δίπλα από τον Σκορδά ή να πέφτουν μεσοπέλαγα προς την πλευρά των Παξών. Ο κρότος εκκωφαντικός. Η θάλασσα όμως λάδι, όπως σχεδόν πάντα όταν βρέχει. Κι εγώ στο μπαλκόνι της (τότε) Χαριτίνης να τρώω κερασάκι γλυκό του κουταλιού και να κοιτώ με θαυμασμό το πέλαγος, τόσο γαλήνιο, να μαστιγώνεται από την βροχή και τις αστραπές.

Συνειρμοί…
Γιατί απέναντι είναι το νησάκι με την εκκλησία της Παναγίας. Και τότε έβρεχε – και τώρα βρέχει. Και στο νησάκι θα περιμένω. Εσένα που το άρωμά σου είναι διάχυτο στα χέρια μου και αισθάνομαι ότι βρίσκεσαι ακόμα δίπλα μου.

Πάντα δίπλα μου...

Δεν πάμε καλά.... Episode II

Ναι, μόλις έριξα μια ματιά στο επαγγελματικό e-mail μου...
Έστειλε 25ΜΒ mail το οποίο αποτελείται από pdf αρχεία για διάβασμα....
25 ολάκερα ΜΒ... Αρνούμαι να τα μεταφράσω σε σελίδες.
Το mail διαγράφεται πάραυτα.
Για όνομα...

Αν υποψιαστώωωωω ότι ήθελε να τα διαβάσωωωω.... θα πεθάνωωωω......

Αδικίες

Σε ένα κοσμικό πάρτυ του Χόλιγουντ εθεάθη η Σαρλίζ Θερόν να τσιμπάει τον «πωπό» της Σίρλεϋ ΜακΛέιν…
Η ίδια στην συνέχεια δήλωσε ότι αυτό συνέβη γιατί είχε «ξεφύγει» λίγο από τον έλεγχο, λόγω των φαρμάκων που παίρνει για να καταπολεμήσει το άγχος της…
Ο κόσμος είναι άδικος τελικά για τους άντρες.
Αν εγώ δηλαδή πήγαινα στο πάρτυ και τσιμπούσα τα οπίσθια της Σαρλίζ, ακόμα και τέτοια δήλωση να έκανα πάλι θα με μπουζουριάζανε… Ενώ μια γυναίκα μπορεί να κάνει και να δηλώνει ανενόχλητα ότι θέλει… Της ανωμαλίασης… Αυτά περί ισχυρότητος…
Λοιπόν, αρσενικά ενωθείτε, από αύριο θα τσιμπάτε ότι βρείτε μπροστά σας – σε θηλυκό εννοώ έτσι; μην το γυρίσουμε τώρα – και μετά θα δηλώνετε ότι παίρνετε αγχολυτικά. Και αν σας πουν τίποτε θα λέτε ότι υπάρχει δεδικασμένο στο Χόλιγουντ!

Άδικος ο κόσμος, άδικος…

Πάντως, η Σίρλεϋ δήλωσε ότι τελικά η Σαρλίζ είναι πολύ καλή ηθοποιός και φίλη, και κακώς δεν την ήξερε τόσο καιρό, και πρέπει να γνωριστούν καλύτερα, και να πάνε να πιούν και ένα ποτό…

ΑΔΙΚΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΔΙΚΟΣ...!

Δεν πάμε καλά…

Αααα όχι, δεν πάμε καθόλου καλά…

Παρασκευή:
- Darthiir έλα να υπογράψεις την αίτηση για τα χρήματα για το ταξίδι στην Κύπρο.
- Ποιο;
- Το ταξίδι στην Κύπρο;
- Πότε;
- Μα, το επόμενο Σαββατοκυριακοδευτερότριτο…
- Κάτσε, και θα πάω στην Κύπρο;
- Ναι.
- Με ποιους, γιατί;
- Δεν ξέρεις;
- Όχι…
- Ρώτα τον.
- Μα λείπει!

Άντε λοιπόν να τον ρωτήσω. Και γιατί παρακαλώ; Έχω χτικιάσει και δεν μπορώ να φχαριστηθώ ένα Σαββατοκύριακο όπως θέλω εγώ; Και έχω κανονίσει και συνάντηση κορυφής την Κυριακή. Τέσπα. Κάτσε να δω…
Ε ρώτησα και ούτε λίγο ούτε πολύ πρέπει να πάω. Δηλαδή το πρέπει είναι σχετικό… Πρέπει να πάω ως νταντά τελικά πάλι. Κάτι έχει πάθει όπως λένε και οι συνεργάτες. Δεν μπορεί να κάνει χωρίς εμένα. Να θυμηθώ να του πω ότι αυτό δεν σημαίνει ότι θα φιλιόμαστε και στην τουαλέτα…
Και συνεχίζουμε. Έρχεται μετά από λίγο: Ρίξε μια ματιά σε αυτά (3 κείμενα των 15 σελίδων έκαστο) να τα πούμε σε λίγο. Εντάξει λέω, τα παίρνω, πάω να αρχίσω, δεν περνάνε 5 λεπτά, μας φωνάζει για να τα πούμε! Εγώ δηλαδή ας πούμε έπρεπε να διαβάσω 45 σελίδες σε 5 λεπτά. Καλό σκορ…
Και συνεχίζουμε… Μου έστειλε και άλλες 200 σελίδες να διαβάσω. Καλά ρε, του έχει πει κανένας ότι για να τα διαβάσω όλα αυτά πρέπει η μέρα να έχει 48 ώρες και να δουλεύω 52 ώρες ανά σαρανταοκτάωρο;;; Δεν είμαστε καθόλου καλά.

Θα αρχίσω να λασκάρω στο τέλος με αυτόν τον έρωτα που μας έχει προκύψει. Δεν είναι κατάσταση αυτή. Και όχι τίποτε άλλο αλλά κάνω και μαλακίες ώρες-ώρες και… και τέλος πάντων χάνω τον έλεγχο του χρόνου μου και ίσως και του εαυτού μου. Έχει γίνει πια συνήθειο από τότε που γύρισα από διακοπές. Και όχι τίποτε άλλο αλλά γυρνώντας από Κύπρο, την επόμενη μέρα πρέπει να τρέχω Χαλκίδα… και ύστερα να δούμε άμα θα καταφέρουμε να ηρεμήσουμε από Πέμπτη… Λέμε τώρα, δεν το βλέπω…

Δεν πάμε καλά… Αααα δεν πάμε καθόλου μα καθόλου καλά… Μήπως να το ξανασκεφτώ και να πάω Καραϊβική τελικά; Κάτι ήξερα…

Καμιά φορά λέω και καμιά χαζομάρα… Η ουσία είναι ότι θα στρώσει η δουλειά… Μην ανησυχείς…

ΥΓ: Κάποιος πρέπει να με έχει φτύσει, δεν εξηγείται αλλοιώς..
ΥΓ2: Σκορπίνα μασ' τα σάλια σου...
ΥΓ3: Α ναι, μην ξαναμπαίνετε στον κόπο... κυκλοφορώ με ομπρέλα πλέον...
ΥΓ4: Α ναι, επίσης το μυαλό μου το έχω ήδη χάσει (Λίγο η τρεχάλα, λίγο τα άλλα...). Εγώ να συγκεντρωθώ αποκλείεται. Βέβαια όχι ότι πειράζει. Και να το είχα, 45 σελίδες σε 5 λεπτά ΔΕΝ πρόφταινα να διαβάσω. Άρα το ίδιο και το αυτό :)

Πέφτει βροχή, πεφτ’ η βροχή....

Το ‘χει πάρει εργολαβία και βρέχει. Από την Πέμπτη το μεσημέρι έχει ρίξει ατελείωτα κυβικά νερό. Που τα βρήκε όλ’ αυτά δεν ξέρω. Μέχρι και ο δρόμος πάνω στο βουνό πλημμύρισε. Η κατηφόρα δεν το συζητάω. Προχτές δεν ήταν κατηφόρα. Ήταν ένας χείμαρρος που κατέβαζε χώμα από το βουνό. Κόντεψε να κατεβάσει όλο το βουνό «στο αυλάκι»!

Καλά ρε κύριε Καντερέ, μήπως του είπατε ότι άμα βρέξει μερικούς τόνους νερό μαζεμένους θα πάρει μπόνους παραγωγικότητας; Για όνομα. Κλεινόμαστε με τα χιόνια, τώρα θα κλεινόμαστε και με την βροχή. Ακραία καιρικά φαινόμενα σου λέει μετά.
Με αυτά και με αυτά κατάφερε να μου χαλάσει την διάθεση. Και που έβγαλε ήλιο την τελευταία ώρα… σιγά λες και κάτι έκανε. Μας έχει κάνει μουσκίδι τρεις μέρες τώρα…
Και νά ‘λεγα «άντε μπορεί αύριο να είμαστε καλά»… Να δούμε, αν και δεν βλέπω να διορθώνεται γενικότερα η κατάσταση.

Είδα κι εγώ την βροχή και έπιασα να διαβάσω το «μάθημά μου», μπας και κάνω καμιά σοβαρή παράδοση μεθαύριο βρε αδερφέ… Αλλά πού μυαλό; Πού μυαλό; :(((

Δεν σ' είδα σήμερα

και τρώω σίδερα

απ' το κακό μου

Δεν μου πάει ο χειμώνας τελικά, με τσαντίζει. Αυτό δεν θέλατε να ακούσετε όλοι σας εκεί έξω; Σας είχα σπάσει τα νεύρα τόσο καιρό και βαλθήκατε να κάνετε βουντού να μου χαλάσει η διάθεση. Αλλά δεν θα σας κάνω την χάρη. Νταξ, ώρες-ώρες με πιάνουν και εμένα οι μαύρες μου (το έχω ξαναποδείξει και παλιότερα) αλλά αυτό δεν είναι μόνιμο.

Ένα χαμογελάκι μπας και συνέλθω;;;; :$

:(((

Όποιος δεν έχει μυαλό...

…κάνει μπάνιο! Γιατί κάποιος αναίσθητος αποφάσισε ότι σήμερα έπρεπε να βρέξει καταρράκτες, ενώ το πρωί δεν είχε μαύρα σύννεφα ο ουρανός. Οπότε κι εγώ όπως πάντα άφησα τα παράθυρα του αμαξιού μισάνοιχτα. Αποτέλεσμα; Έπρεπε να γίνω παπί για να πάω να τα κλείσω! Καλά που μια συνάδελφος ήρθε αργά και προέβλεψε την βροχή και έφερε ομπρέλα οπότε βράχηκα μόνο στα πόδια.

Και ερωτώ: Γιατί δηλαδή έπρεπε να βρέχει; Δεν μπορούσε δηλαδή να μας αφήσει να πάμε για κανά μπανάκι το Σαββατοκύριακο; Μα καλά κύριε Καντερέ, Πέμπτη αποφασίσατε να βρέξετε; Δεν μπορούσατε να το κάνετε Δευτέρα να το χωνέψουμε; Έπρεπε να περιμένουμε μια βδομάδα να πάμε κι εμείς κάπου το ΣΚ, και εσύ έπρεπε να μας χαλάσεις τα όνειρα τελευταία στιγμή; Δεν βελτιώνεις την φήμη σου έτσι. Για την ακρίβεια την χαλάς.

Πάντως αυτή τη φορά η βροχή σίγουρα δεν έχει καμιά σχέση με την ψυχολογική μου διάθεση. Για την ακρίβεια είναι εντελώς ανάποδη! Αλλά τι να λέμε.. έχω συνηθίσει πλέον να παραξενεύω όλο τον κόσμο που είμαι συνέχεια στην τρελή χαρά και δεν με νοιάζει τίποτε!

Ένα έχω να πω μόνο: Προσεχώς σε ακόμα μεγαλύτερα κέφια! Θ’ αλλάξουν πολλά! Μας περιμένει γλέντι τρικούβερτο!

Τα σταφύλια

Εκείνος που δεν ξέρει τίποτε, δεν αγαπά τίποτε.
Εκείνος που δεν μπορεί να κάνει τίποτε, δεν καταλαβαίνει τίποτε.
Εκείνος που δεν καταλαβαίνει τίποτε, είναι άχρηστος.
Εκείνος όμως που καταλαβαίνει, μπορεί και αγαπά και προσέχει και βλέπει...
Όσο πιο πολλή γνώση σ' ένα πράγμα, τόσο μεγαλύτερη αγάπη...

Όσοι φαντάζονται ότι όλα τα φρούτα ωριμάζουν την ίδια εποχή με τις φράουλες, δεν ξέρουν τίποτα για τα σταφύλια...

Προτάσεις επί προτάσεων

Σήμερα έμαθα το εξής σημαντικό: Αφού λοιπόν τελειώσαμε την τελειότερη πρόταση που κατέβασε ποτέ το εργαστήριο (δεν είναι δικά μου τα λόγια), τώρα θα την κόψουμε, θα την ράψουμε, θα την μεταφράσουμε, θα την ανασκευάσουμε και θα την καταθέσουμε σε άλλα τρία διαφορετικά calls!
Τι λε ρε παιδάκι μου…. Μα καλά ποιοι είμαστε; Ούτε εμείς δεν τα κάνουμε αυτά :p
Δεν άκουσα; Δεν σας αρέσει; Δεν συμφωνείτε; Τι; Δεν γίνεται;;;;;
Πλανάστε πλάνην οικτράν ! Μόνο του σπανού τα γένια δεν γίνονται άλλωστε!
Πέραν όλων αυτών λοιπόν, και μιας και προφανώς η jojo χρειαζόταν ένα βρισιματάκι και μου ευχήθηκε και εις ανώτερα στις επόμενες προτάσεις που ήλπιζα να μην έρθουν μέσα στα επόμενα 3 χρόνια, προετοιμαζόμαστε πάλι για αγώνα…
Οπότε κάποια στιγμή, μέσα στον επόμενο μήνα (ευτυχώς έχουμε μέχρι τις 26 Οκτωβρίου, 27 δηλαδή, αλλά αν με δείτε εμένα 27 στο γραφείο να με φτύσετε :p) θ’ αρχίσω πάλι να βρίζω, εκτός και αν τα πράγματα εξελιχθούν όπως τα κανονίσαμε στην σημερινή συνάντηση κορυφής της νταντάς (μου κόλησες τον όρο KV μου) και του λοιπού προσωπικού με τον «διευθυντή»…
Πάντως μέχρι στιγμής η νταντά έχει αναλάβει μόνο ρόλο νταντάς (ευτυχώωωωςςςςςς γιατί αλλιώωωωςςςς μαύρο το φίδι που θα έτρωγε την jojo).
Άντε τώρα γιατί έχω και σοβαρές δουλειές να κάνω και τις έχω αφήσει πίσω εδώ και 3 μήνες.
Α, επίσης έμαθα ότι ένα μέρος από την πρόταση θα… το δημοσιεύσουμε! Ναι βρε κουτά! Και άλλη δημοσίευση! Γιούπι…. (κούνια που τον κούναγε…..)

Estarian θύμισέ μου, ΠΕΠ κατεβάζετε;

The quest for the Holy Grail - Scene 23

[gurgle]
GALAHAD: There it is!
ARTHUR: The Bridge of Death!
ROBIN: Oh, great.
ARTHUR: Look! There's the old man from scene twenty-four!
BEDEVERE: What is he doing here?
ARTHUR: He is the keeper of the Bridge of Death. He asks each traveller five questions--
GALAHAD: Three questions.
ARTHUR: Three questions. He who answers the five questions--
GALAHAD: Three questions.
ARTHUR: Three questions may cross in safety.
ROBIN: What if you get a question wrong?
ARTHUR: Then you are cast into the Gorge of Eternal Peril.
ROBIN: Oh, I won't go.
GALAHAD: Who's going to answer the questions?
ARTHUR: Sir Robin!
ROBIN: Yes?
ARTHUR: Brave Sir Robin, you go.
ROBIN: Hey! I've got a great idea. Why doesn't Launcelot go?
LAUNCELOT: Yes. Let me go, my liege. I will take him single-handed. I shall make a feint to the north-east that s--
ARTHUR: No, no. No. Hang on! Hang on! Hang on! Just answer the five questions--
GALAHAD: Three questions.
ARTHUR: Three questions as best you can, and we shall watch... and pray.
LAUNCELOT: I understand, my liege.
ARTHUR: Good luck, brave Sir Launcelot. God be with you.
BRIDGEKEEPER: Stop! Who would cross the Bridge of Death must answer me these questions three, ere the other side he see.
LAUNCELOT: Ask me the questions, bridgekeeper. I am not afraid.
BRIDGEKEEPER: What... is your name?
LAUNCELOT: My name is 'Sir Launcelot of Camelot'.
BRIDGEKEEPER: What... is your quest?
LAUNCELOT: To seek the Holy Grail.
BRIDGEKEEPER: What... is your favourite colour?
LAUNCELOT: Blue.
BRIDGEKEEPER: Right. Off you go.
LAUNCELOT: Oh, thank you. Thank you very much.
ROBIN: That's easy!
BRIDGEKEEPER: Stop! Who approacheth the Bridge of Death must answer me these questions three, ere the other side he see.
ROBIN: Ask me the questions, bridgekeeper. I'm not afraid.
BRIDGEKEEPER: What... is your name?
ROBIN: 'Sir Robin of Camelot'.
BRIDGEKEEPER: What... is your quest?
ROBIN: To seek the Holy Grail.
BRIDGEKEEPER: What... is the capital of Assyria?
[pause]
ROBIN: I don't know that! Auuuuuuuugh! [Sir Robin cast to the abyss]
BRIDGEKEEPER: Stop! What... is your name?
GALAHAD: 'Sir Galahad of Camelot'.
BRIDGEKEEPER: What... is your quest?
GALAHAD: I seek the Grail.
BRIDGEKEEPER: What... is your favourite colour?
GALAHAD: Blue. No, yel-- auuuuuuuugh! [Sir Galahad cast to the abyss]
BRIDGEKEEPER: Hee hee heh. Stop! What... is your name?
ARTHUR: It is 'Arthur', King of the Britons.
BRIDGEKEEPER: What... is your quest?
ARTHUR: To seek the Holy Grail.
BRIDGEKEEPER: What... is the air-speed velocity of an unladen swallow?
ARTHUR: What do you mean? An African or European swallow?
BRIDGEKEEPER: Huh? I-- I don't know that. Auuuuuuuugh! [Bridgekeeper cast to the abyss!]
BEDEVERE: How do know so much about swallows?
ARTHUR: Well, you have to know these things when you're a king, you know.
[suspenseful music]
[music suddenly stops]
[intermission]
[suspenseful music resumes]

Πανσέληνος...

«Απόψε έχει ολόγιομο φεγγάρι….»

Πανσέληνος, θάλασσα, η ασημένια φεγγαρογραμμή σκίζει τα σκοτεινά νερά και δείχνει εσένα.

Περπατάς στην παραλία, τα πόδια γυμνά στην άμμο, κάθεσαι στην ακτή και τα βρέχει η θάλασσα.
Ο φλοίσβος γεμίζει την νύχτα.
Η θαλασσινή ηρεμία γαληνεύει την ψυχή.
Εσύ γεμίζεις την καρδιά.

Ατελείωτες νύχτες!
Μια υπόσχεση.

Οι νύχτες με πανσέληνο στην θάλασσα είναι πανέμορφες…

Πρωτοβρόχια…

Σήμερα περνάω μια περίοδο άρνησης. Αρνούμαι πεισματικά να κάνω οτιδήποτε έχει σχέση με δουλειά (γιατί άραγες;). Το πρωί πήγα και έγινα άνθρωπος (aka κουρεύτηκα, γιατί σε λίγο δεν θα χρειαζόταν να πάμε εκδρομή για να δεις αρκούδες, θα τις έβλεπες σπίτι) πήγα να πληρώσω τον λογαριασμό ρεύματος του Ιρλανδού μου – τόσο ταλαιπωρήθηκε το παιδί, να του κάνω μια εξυπηρέτηση να πάει ο άνθρωπος ταξίδι… έφυγε σήμερα για Καβάλα… αν και τελικά ενώ ήταν να πετάξει χτες στις 9 το βράδυ, τον πήραν τηλέφωνο και του είπαν ότι η πτήση θα γινόταν σήμερα 5 το πρωί και τελικά έφυγε στις 7 το πρωί… άυπνος πάλι ο καημένος… λες και δεν τελείωσε η πρόταση ένα πράμα… - και μετά το έριξα στις βόλτες στα μαγαζιά…
Μια κορνίζα έψαχνα ο άνθρωπος, λαμπατέρ για το σαλόνι αγόρασα! Ένα σε «κινεζικό» στυλ θα έλεγα… Εμένα μου άρεσε πάντως…
Τέλος πάντων… έφτασα που λέτε κατά τσι δώδεκα στο γραφείο. Ο «δικός» μου, όπως είπα χτες, λείπει, οπότε έχουμε και την ησυχία μας. Σερφάρω λοιπόν και ψάχνω και κοντινό προορισμό για την εξόρμηση του Σαββατοκύριακου…
Αλλά ποιος αρχι*#^$(@ς έφερε τα πρωτοβρόχια; ΟΥΦ…
Προχτές (ή προπροχτες για την ακρίβεια) πήγα και πήρα τα καινούργια μου βιβίλα, σαν σχολιαρόπαιδο κι εγώ!
Ναι ναι, από Οκτώβρη θα διδάσκω στα ΤΕΙ. Οπότε κι εγώ σαν χαρούμενο παιδάκι πήγα να πάρω τα βιβλία μου, να δω τι διάολο θα τους κάνω. Τώρα βασικά δεν το πολυχάρηκα γιατί το βιβλίο απ’ ότι είδα το έχει γράψει ένας καραγκιοζάκος που δεν τον πάω καθόλου γιατί έχει απαίσια συμπεριφορά απέναντι στους φοιτητές του αλλά anyway. Θα δώ τι θα κάνω. Το πολύ πολύ να αλλάξω βιβλίο!
Άντε. Πολύ δουλέψαμε σήμερα. Σε λίγο λέω να την κάνω να πάω σπίτι ν’ αράξω και να θυμηθώ τα κατατόπια γιατί κόντεψα να τα ξεχάσω με τις ρίζες που έβγαλα στο γραφείο αυτές τις μέρες. Αφού παραλίγο να μην βρω την πόρτα του μπάνιου σήμερα το πρωί :p
Πάω πάω, να βάλω και το καινούργιο μου λαμπατέρ εκεί που υπολόγιζα να το βάλω, να δω αν πάει με την υπόλοιπη διακόσμηση!

Ετοιμάζω ταξίδια, μοναχά για πάρτη σου!