Πασχαλιά

Στα τσιμέντα και φέτος. Αλλά με πολύ κούραση. Εμ μέχρι να σουβλίσεις και μετά να ψήσεις όλη «την τρόικα», απ’ όλες τις απόψεις, χρειάζεται πολλή προσπάθεια! Ήταν και το χτεσινό τραπέζι όσο να πεις… Και αν μετά το σούβλισμα του κοκορετσίου πρέπει να έχεις έτοιμο σπίτι με μαγειρίτσες και τα συναφή, και ξενυχτήσεις μέχρι τις δυόμιση, άντε να σηκωθείς ν΄ ανάβεις φωτιές στις οκτώ. Δηλαδή να σηκωθείς… οκτώ παρά δέκα! Και το γλέντι έχει και συνέχεια, αύριο, μιας και δεν θα τραπεζώνετε εσείς τους πάντες, να σας τραπεζώσει και κανένας άλλος ντε!

Μήνυμα αισιοδοξίας για μια ακόμα χρονιά. Ε καλά, δεν περιμένεις να έρθει «επί γης ειρήνη» μέχρι την επόμενη, αλλά πού ξέρεις; Μπορεί κάποια χρονιά να το πιστέψει ο άνθρωπος και να έλθει και αυτή η πολυπόθητη ειρήνη. Μέχρι τότε βέβαια μπορούμε να πνίγουμε τον πόνο μας στο κρασί! Ουδέν κακόν, αμιγές καλού! Άντε, και του χρόνου περισσότεροι. Να τηνε ξαναφάμε την τρόικα γιατί ούτως ή άλλως θα μας κάθεται για χρόνια στο σβέρκο!

Πολύ κρασί πάλι ρε παιδάκι μου…

Μουντάδες

Μετά μυρίων σκαμπανεβασμάτων η τελική ετυμηγορία. Μένουμε τσιμέντα. Όχι όμως λόγω προβλημάτων, αλλά ένεκα εργασίας. Τί να κάνεις, κάποιος πρέπει να κάνει βάρδια πασχαλιάτικα. Και μ’ αυτά και μ’ αυτά, έμεινε τελικά και όλη η οικογένεια στην πόλη, ενώ οι μισοί απεφάνθησαν πως θα πάνε στο ιόνιο αμέσως μετά το Πάσχα· κάπου με το που θα βγει το αρνί δηλαδής και θα τσιμπολογηθεί η πρώτη πετσούλα…

Όχι, εκεί δυστυχώς θα αναχωρήσει η έχουσα εργασία αφήνοντας τους υπόλοιπους να αποτελειώσουν τον οβελία και το κρασί.

Δεύτερη χρονιά στα τσιμέντα. Έτσι όπως πάει το παράξενο θα είναι δηλαδή να εκδράμουμε, αλλά έχει ο Θεός (ο Αλλάχ, ο Βούδας, η Κάλλη, κάποιος τέλος πάντων από το πάνθεο ας μας λυπηθεί!).

Ο καιρός φέτος μας τα χάλασε, για αρχή τουλάχιστον. Καλύτερα βέβαια απ’ το να άρχιζαν από τώρα η ζέστες, αυτό είναι το μόνο σίγουρο, αλλά να, μετά την ευεξία των προηγούμενων ανοιξιάτικων ημερών με τις γλυκές βραδιές, κατάλληλες για βόλτες στην πόλη και στο βουνό, σού ‘ρχεται κάπως να πρέπει να βάλεις πάλι μπουφάν ή ν’ ανάψεις καλοριφέρ το βράδυ. Οκτώ έδειχνε το θερμόμετρο και η πρώτη σκέψη ήταν πως χάλασε, δεν γίνεται την μία μέρα είκοσι δύο, την άλλη οκτώ! Κάπως έτσι βέβαια ήταν και τον Δεκέμβριο περίπου, τότε που χάλασε απότομα και χειμώνιασε, ενώ τις προηγούμενες ήταν χαρά θεού…

Λέγεται βέβαια πως ο οβελίας θα ψηθεί υπό το φως του λαμπρού ήλιου, κατάλληλου για τη λαμπρή, αλλά ποιος ξέρει, εδώ τελικά κανείς δεν ξέρει μέχρι τελευταία στιγμή αν θα μείνει ή θα φύγει… Γρουμφφφφφ….

Στο αναμεταξύ, ο πολιτικός κόσμος της χώρας, αλλά και της οικουμένης ολόκληρης, τσακώνεται για το αν θα μας αναδιαρθρώσει ή όχι. Το βασικό πρόβλημα μάλλον προέκυψε γιατί ο μαυρογιαλούρος, παρότι το είχε υποσχεθεί προεκλογικά, δεν μας εξαφάνισε τελικά όταν βγήκε στην κυβέρνηση, αλλά αυτός είχε τουλάχιστον την ευθιξία να παραιτηθεί. Στα έργα όμως όλα γίνονται! Στην καθημερινότητα που δεν έχουμε πολιτικούς αλλά διαχειριστές, ελληνιστί μανατζαρέους, είμαστε υποχρεωμένοι να τους ανεχόμαστε…

Όπως ακριβώς υποχρεωνόμαστε να μένουμε πασχαλιάτικα (και όχι μόνο) στο (δήθεν) κλεινόν άστυ…

:@

Άρωμα ανατολής…

Μερικές από τις ελληνικές «υπεραγορές» αρχίζουν να θυμίζουν όλο και περισσότερο τα ανατολίτικα παζάρια. Όχι όμως επειδή σε αυτές γίνεται κάποιο παζάρι, για την ακρίβεια, στα ελληνικά «σούπερ μάρκετς» το παζάρι είναι αδιανόητο. Αλλά στον εξωτερικό χώρο θα βρεις σίγουρα κάποιον «βαστάζο» να σου προτείνει με δουλοπρέπεια να σου μεταφέρει τα ψώνια και κυρίως να παραλάβει το καλάθι να το γυρίσει πίσω στην «ουρά» του, για να πάρει φυσικά το πολυπόθητο ευρώ που συνήθως βρίσκεται «εγκιβωτισμένο» στην «ασφάλεια» του καροτσιού. Ναι, ευρώ, μιας και οι υποδιαιρέσεις του είναι απαξιωμένες στην ελληνική πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να σπανίζουν στο ελληνικό πορτοφόλι. Αυτό το σκηνικό προφανώς και δεν έχει καμία σχέση με την απέλπιδα προσπάθεια των ελλήνων να αποτινάξουν κάθε ρετσινιά «ανατολίτη» από επάνω τους, παρότι οι ανατολίτικες συνήθεις τυγχάνουν μεγάλης εκτίμησης στη χώρα, και να ομοιάσει στους ευρωπαίους αποικιοκράτες…

Να μια πολύ ενδιαφέρουσα παραξενιά της ελληνικής πραγματικότητας, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι οι περισσότεροι «ζητιάνοι» αυτού του τύπου είναι ελληνικής καταγωγής και όχι μετανάστες, ή λαθρομετανάστες, όπως θα υποστήριζε επιπόλαια κάποιος. Αντίθετα, οι τελευταίοι, μάλλον περισσότερο με την «ρακοσυλλογή» και την ανακύκλωσή των ασχολούνται!

Στο εσωτερικό τώρα αυτών των υπεραγορών, όπου το παζάρι είναι πέρα κάθε φαντασίας, θα βρεις ράφια γεμάτα από αγαθά. Αγαθά με ξενικές, αλλά και ελληνικές ονομασίες. Αγαθά από εταιρίες που είναι ελληνικές και προτιμάς να υποστηρίξεις, αν όμως κοιτάξεις καλύτερα θα δεις ότι απλά συσκευάζουν προϊόντα, το ρυζάκι, η φακή, το φασολάκι, όλα αυτά προέρχονται από κάπου που απροσδιόριστα χαρακτηρίζεται ως «ευρωπαϊκή ένωση», ή ακόμα πιο μακριά.
Η φακή!!!;;;

Μόνο σε πολύ λίγες περιπτώσεις, και κυρίως σε μικρές αλυσίδες «υπεραγορών», θα βρεις μαζί με το εισαγόμενο, κατά προτίμηση κάπου σε χαμηλότερο ράφι, να υπάρχει και μια συσκευασία, λίγο διαφορετική, που να περιέχει ελληνική φακή! Εν τέλει, ακόμα και να θες να υποστηρίξεις τα ελληνικά προϊόντα κόντρα στους «νόμους της αγοράς», μιας θα τα βρεις τουλάχιστον 10% ακριβότερα από τα εισαγωγής, άρα δεν θα πάρεις το φθηνότερο, κάτι που είναι απόλυτα υγειές εν τέλει (το να πηγαίνεις κόντρα στους νόμους της αγοράς), δυσκολεύεσαι να το κάνεις. Σε δυσκολεύει η ίδια η μέθοδος προώθησης προϊόντων είτε των εταιριών, είτε των «υπεραγορών». Τελικά, η «φήμη» των εταιριών και η «καταναλωτική συνείδηση» χτίζονται με βάση τον καταναλωτή, ή με βάση τις ορέξεις των εταιριών; Προφανώς και ο μύθος είναι πως ισχύει το πρώτο, ενώ η πραγματικότητα είναι πως ισχύει το δεύτερο.

Κοντολογίς, θέλει προσπάθεια να πας κόντρα στις αγορές και έτσι να καταφέρεις να γίνεις μια υγιής οικονομία και να «ξελασπώσεις», με βάση τους κανόνες των αγορών…
Άλλο οξύμωρο…

Και το ερώτημα είναι: αν είναι τόσο εμφανές ότι τελικά οι νόμοι της αγοράς ούτε είναι ποτέ δυνατό να τηρούνται (και μετά λένε πως η Ελλάδα είναι βουτηγμένη στην «παρανομία»), αλλά ούτε μπορούν να δώσουν ποτέ λύσεις, γιατί οι αγορές τοποθετούνται μόνιμα, τα τελευταία χρόνια, πάνω από την πολιτική;

Και εν τέλει, η ελληνική κοινωνία έχει πραγματικά αποφασίσει ποιό δρόμο θέλει να ακολουθήσει;

Άλλαξε ο καιρός…

Άνοιξε. Η πρώτη μέρα που βγήκατε απλά με πουκαμισάκι, λιαστήκατε στον ήλιο, και με τη δύση απλά μια ζακετούλα ήταν αρκετή, να σκεπάσει τους ώμους για να νοιώσετε άνετα. Οι βραδιές πια είναι γλυκές, αλλά αυτό ήταν φανερό από χτες στη βραδινή βόλτα στο βουνό. Και μπορεί να μην είναι εφικτή μια εκδρομή, αλλά πάντα υπάρχει ένα μπαλκόνι πάνω από τη θάλασσα για να αγναντέψει κανείς το πέλαγος.

Το σπίτι ορθάνοιχτο από το πρωί ως το βράδυ· μετά τη δύση έκλεισαν τα παράθυρα. Γύρω οι μυρωδιές αρχίζουν να θυμίζουν πασχαλιά και προχωρημένη άνοιξη. Εδώ και καιρό είχε «κιτρινίσει» η φύση, τώρα κοκκίνισε εντελώς. Παπαρουνιάσαμε. Πάει και η τελευταία ελπίδα ν’ ανοίξουν βιβλίο τα φυντάνια. Με τέτοιες μέρες σιγά και μη σε κρατήσει το σπίτι. Τώρα βέβαια, κάποτες, κάποιοι ανοίγατε, καθημερινά, αλλά είναι ώρα τώρα να συγκρίνουμε το παρελθόν με το παρόν; Μια «πρόοδος» αμέσως μετά τις πασχαλινές διακοπές ίσως ωθήσει σε λίγο διάβασμα, αν και εδώ που τα λέμε δεν πιστεύεις σε κάτι τέτοιο. Κανείς δεν το πιστεύει.

Μέρες τώρα η ενημέρωση γίνεται μόνο από τα διεθνή μέσα. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως δεν εμπόδισε τον κόσμο να ενημερωθεί για τον καιρό. Οι περισσότεροι ήταν έξω και λιαζόταν, άφησαν τις σκοτούρες γι’ αργότερα. Άλλωστε, χωρίς ενημέρωση η ψυχολογία είναι καλύτερη. Βλέπεις, οι αυτοεκπληρούμενες προφητείες της σύγχρονης θρησκείας πρέπει πρώτα να μαθευτούν για να μπορέσουν να αυτοεκπληρωθούν. Μια παγκόσμια απεργία των μέσων ενημέρωσης θα έφερνε ίσως πολύ θετικά αποτελέσματα. Στον τομέα της κρίσης, φυσικά, γιατί σε άλλους τομείς…

Όπως για παράδειγμα στα της Ιαπωνίας. Διότι η περιβαλλοντική κρίση είναι πραγματική, δεν είναι ψυχολογική και εικονική σαν την οικονομική. Και δυστυχώς μια περιβαλλοντική κρίση δεν έχει σύνορα. Παρά τις ανησυχίες πάντως, όλα αυτά μπήκαν στην άκρη, όπως άλλωστε στην πράξη μπαίνουν πάντα στην άκρη και απλά απασχολούν το μυαλό. Η ημέρα ήταν αφιερωμένη στον ήλιο, τη θάλασσα, τον καφέ και την ευχάριστη κουβεντούλα για σχέδια, πιθανές εξορμήσεις, σπίτια, διακοπές…

Ναι, μπήκε η άνοιξη και μπήκε για τα καλά! Όλη η διάθεση αλλάζει, ο κόσμος γίνεται πιο φωτεινός και χαρούμενος, φεύγει η μουντάδα του χειμώνα και αν και τα πράγματα είναι σίγουρα λίγο δύσκολα, πολύ ρευστά, ίσως και οριακά, η διάθεση είναι ευχάριστη. Μάλλον βέβαια ανάλογα τον άνθρωπο και κυρίως ανάλογα με τις προτεραιότητές του…

Πάει καιρός, κοντεύει χρόνος.

Από τότε που άλλαξε η μουσική υπόκρουση, έτσι, για συμπαράσταση, γιατί ψυχολογικά ταίριαζε. Όμως στην πράξη, απλά έγινε συνήθεια, λες και περνά ποτέ από την σκέψη. Περνάει δηλαδή, αλλά σπάνια. Κάθε φορά που έρχεται, μια θλίψη γεμίζει τις αισθήσεις. Γι’ αυτούς που έμειναν και θυμούνται. Καιρός να γυρίσουμε λοιπόν στα παλιά. Ελπίζοντας να ηρεμήσουν, ειδικά τώρα που ενεφανίσθη «ο δεύτερος».

Και πόσα δεν άλλαξαν μέσα σε αυτό το χρόνο. Άλλα γεμίζοντας με διάθεση την ψυχή, άλλα στερώντας τις ευχάριστες εξορμήσεις, ειδικά προς τη νυφούλα. Πέρασαν τόσοι μήνες και όσες φορές και αν προγραμματίστηκε, τελικά ταξίδι προς το Ιόνιο δεν έγινε. Σχεδόν αδύνατος κάθε προγραμματισμός. Μέχρι και η Πασχαλιάτικη εξόρμηση υπό αμφισβήτηση τίθεται πλέον. Σκούρα τα πράγματα.

Η γύρω κατάσταση τα κάνει ακόμα πιο μελανά. Με όλες αυτές τις αλλαγές και ανακατατάξεις, φταίει και λίγο η ανοργανωσιά και η κακή διοίκηση, η διοίκηση άλλωστε ποτέ δεν ήταν το φόρτε αυτής της χώρας, εξ ου και το καράβι εξόκειλε, τα πράγματα δυσκολεύουν μήνα με το μήνα, μέρα με τη μέρα, ακόμα και ώρα με την ώρα. Όχι ότι δεν ήταν φανερό εδώ και χρόνο τουλάχιστον ότι τα κουκιά δεν βγαίνουν. Κάτσε να δεις που κάπου τον Μάιο του 2009, ενώ υποστήριζες σθεναρά ότι ο Κωστάκης θα λακίσει πριν καταθέσει προϋπολογισμό, όλοι κορόιδευαν. Μα ήταν τόσο φανερό… Αν έβαζες βέβαια το μυαλό να σκεφτεί λιγάκι…

Τί σημασία έχει όμως το παρελθόν; Στην πράξη μακάρι να μην είχες δίκιο, αλλά… Και τώρα θυσιάζονται άνθρωποι και ζωές για να ικανοποιηθούν ανώτερες του ανθρώπου έννοιες. Προφανώς, αλλιώς δεν έχει νόημα μια ανθρώπινη θυσία αν δεν γίνεται για κάτι ανώτερο. Όπως μια ιδέα ας πούμε…

Κι αφού κάναμε την καθαριότητα «ελαστική δαπάνη», αφού μετατρέψαμε και τα φάρμακα σε «ελαστική δαπάνη», τώρα μετατρέπουμε την εργασία σε «ελαστική δαπάνη». Στην τελική είναι ακριβό να ζεις, αντιοικονομικό. Λογικότατο, καταναλώνεις πόρους και συνεπώς ελαττώνεις τα κέρδη! Και μιας και δουλεύαμε για την ψυχή της μάνας μας, τώρα θα δουλέψουμε και τσάμπα μπας και επιστρέψει η κερδοφορία. Η ζωή άλλωστε πωλείται εδώ και χρόνια, δεν είναι διόλου παράξενο αυτό.

Αυτό πάλι που δεν γίνεται να μπορείς μια φορά να πεις ότι σου πήγαν όλα πρίμα, αλλά κάτι πρέπει να πηγαίνει εντελώς χάλια, για να ισοσταθμίσει κάτι που δημιούργησε υπερβολική ανάταση, ποιος νόμος το λέει;

Fahrenheit 451

Δυσφορία ή/και κατακραυγή. Για τις ταραχές στο Αφγανιστάν. Το κάψιμο του κορανίου δεν δικαιολογεί διαμαρτυρίες και δολοφονίες! Αυτά είναι τα πιστεύω της πολιτισμένης δύσης που ξεχνά συστηματικά πως βιβλία έκαιγε ο Χίτλερ. Αλλά γιατί να μην το ξεχάσει; Εδώ τα ίδια της τα τέκνα τα καίνε στο τέλος της σχολικής χρονιάς και κανένας γονιός δεν ασχολήθηκε να τα διαπαιδαγωγήσει σε μη-Χιτλερικές νοοτροπίες. Αυτή άλλωστε είναι «η δύση». «Φιλελεύθερη» μέχρι ασυδοσίας. Μέχρι βαρβαρισμού στην πράξη. Τελικά ο πολιτισμός είναι μια μάλλον σχετική έννοια.

Άλλωστε η πολιτιστική κατάρρευση είναι εμφανής. Ξεκινάει από το «χρηματιστήριο αξιών»…

Δυσφορία και κατακραυγή και για τους ιάπωνες. Για το ραδιενεργό νερό που απελευθερώνουν στη θάλασσα. Αλλά τί να το κάνουν; Το να το πιούν οι μέτοχοι και η κυβέρνησή της, μαζί με όλους όσους ασπάζονται «τα καλά» της ηλεκτροπαραγωγής, στην υγειά της πυρηνικής ενέργειας, μάλλον δεν έχει περάσει από το μυαλό τους. Προτιμούν να μοιραστεί όλη η ανθρωπότητα «τα καλά του ηλεκτρισμού από πυρηνικά». Ακόμα και όσοι δεν θέλουν να τσουγκρίσουν ποτήρια με τους θιασώτες τους…

Δυσφορία, γιατί αυτός ο κόσμος έχει χάσει κάθε όριο, κάθε μέτρο, κάθε έλεγχο…

Ταμ τι-τι ταμ ταμ, ταμ-ταμ…

Τις τελευταίες μέρες συνεχώς έρχεται στο μυαλό ο «Έρικ ο βίκινγκ». Πώς να μην έρθει άλλωστε, αφού η επιτροπή ατομικής ενέργειας όλο και περισσότερο ομοιάζει με τον βασιλιά Αρνούλφ της χαμένης Χάι-Μπραζίλ, με το μαγικό ύφασμα που «τα κάνει αόρατα»! Αυτή ακριβώς η σκέψη ήρθε ταυτόχρονα με την πρόταση να καλυφθούν οι πυρηνικοί αντιδραστήρες με ένα «απορροφητικό πανί»! Στη συνέχεια ίσως θα προτείνουν να τραγουδήσουμε όλοι μαζί οι κάτοικοι της γης το «ταμ τι-τι-τι ταμ, ταμ-ταμ, ταμ-ταμ» και ως δια μαγείας η ραδιενέργεια θα εξαφανιστεί από τον κόσμο μας!

Μόνο που τελικά, το τραγούδι δεν έσωσε την Χάι-Μπραζίλ από το κρίμα του ανθρώπου, αλλά ούτε και «το πανί που τα κάνει αόρατα» δούλεψε σε κανέναν άλλον πέραν των αφελών και των θρησκόληπτων…
Ε, και σήμερα ο κόσμος μαστίζεται από πολλή αφέλεια, αλλά και δύο θρησκοληψίες: αυτή της τεχνολογίας και αυτή της οικονομολογίας!

Η ταινία παρεμπιπτόντως είναι πολύ ευχάριστη, αλλά μάλλον δύσπεπτη για το σήμερα, μιας και χρησιμοποιεί το χιούμορ και την τεχνοτροπία μιας άλλης εποχής.

Η «ώρα γης» και άλλα παραμύθια!

Σάββατο βράδυ για μια ακόμα φορά ο κόσμος συντονισμένα «προσπάθησε» να σώσει τη γη. Για μια ώρα! Φυσικά αυτό στάθηκε αφορμή για διοργάνωση εκδηλώσεων. Τα φώτα σβήσανε, η μπάντα παιάνισε, μέσα από τις μικροφωνικές εγκαταστάσεις, πυρσοί άναψαν για να δημιουργηθεί ωραία ατμόσφαιρα, κόσμος κατέβηκε από τα γύρω χωριά για να παρακολουθήσει το σόου και ο τζίρος των καταστημάτων αυξήθηκε για αυτή τη μέρα. Η τοπική αυτοδιοίκηση πήρε την κατάσταση στα χέρια της και βοήθησε στη σωτηρία της γης αυξάνοντας με άλλους τρόπους την κατανάλωση ενέργειας και βοηθώντας τα μαγαζιά να λάβουν μέρος χωρίς να… χάσουν το τζίρο τους! Ο ορίζοντας πάλι αποτελεί την ατράνταχτη απόδειξη πως κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά να σώσει τον πλανήτη!
Έτσι αντιλαμβάνεται λοιπόν η πολιτεία την σωτηρία της γης και γι’ αυτό η γη δεν θα σωθεί από τέτοιες δράσεις. Διότι η δράση της μονάδας είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη να φέρει αλλαγές. Αν η πολιτεία ήθελε πραγματικά να λάβει ενεργό μέρος θα χάρασε πολιτικές ελάττωσης της ενεργειακής κατανάλωσης. Θα έσβηνε καθημερινά όλες τις λάμπες των πόλεων, εκτός από μικρές λάμπες χαμηλής ισχύος και φωτεινότητας, μία ανά τετράγωνο ας πούμε, ελαττώνοντας τη φωτορύπανση του πλανήτη. Θα «αποψίλωνε» όλες τις φωτεινές επιγραφές και τις επιγραφές «νέον», που αν μη τι άλλο κακόγουστες είναι, και θα χάρασσε μια πορεία χωρίς φωτεινές επιγραφές και κατάφωτες βιτρίνες. Το απλό φως του μαγαζιού με έναν κατάλογο θα αρκούσε. Θα δημιουργούσε ένα σχολείο ανά γειτονιά για να διαπαιδαγωγήσει τους μαθητές να πηγαίνουν καθημερινά με τα πόδια για όσες δουλειές τους μπορούν να γίνουν στη γειτονιά τους και έτσι να ελαττωθεί η χρήση των αυτοκινήτων. Ακόμα ακόμα, θα κατέβαζε τους κεντρικούς διακόπτες σε κάθε υπηρεσία ή χώρο εργασίας μετά τις επτά το βράδυ για να εξασφαλίσει τον εκμηδενισμό της κατανάλωσης, μια απλή πολιτική εγκατάστασης ενός αυτοματισμού αρκούσε· στην τελική ας δουλέψουν όλοι μέχρι εκείνη την ώρα και μετά υπερωρίες δεν χρειάζονται!

Αλλά αυτές είναι πολιτικές αποφάσεις και αυτή θα ήταν μια πολιτική σεβασμού προς τη γη και προς τον άνθρωπο. Επειδή όμως το μόνο που σεβόμαστε είναι η τσέπη μας και η πίστη στην ασυδοσία, αντί των πολιτικών αποφάσεων υιοθετούμε σόου απενοχοποίησης της συνείδησης μας. Έτσι, για να λέμε πως κάτι κάναμε για αυτόν τον πλανήτη και τώρα μπορούμε να γυρίσουμε πλευρό και να συνεχίσουμε την ζωούλα μας.

Ο καθένας μας οφείλει να συμπεριφέρεται σωστά, αλλιώς χαΐρι δεν θα δούμε, αλλά το χαΐρι έρχεται μόνο μέσα από διαρκείς, συλλογικές πολιτικές και όχι επειδή ο καθένας μας αποφάσισε να συμμετάσχει ή όχι στην «ώρα γης», ή στα άλλα καθημερινά παραμύθια.

Ανακοινώθηκε πως το έλλειμμα θα μειωθεί στο 3% το 2014.

Η κυβέρνηση ενημερώθηκε πως η πρωταπριλιά είναι την Παρασκευή;

Και τώρα; Τί θα κάνουμε χωρίς σούσι;

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών καταδεικνύουν ακόμα μια φορά το λάθος δρόμο που έχει πάρει η παγκοσμιοποίηση και την ανάγκη της τοπικής ανάπτυξης και αυτονομίας στο δυνατόν μεγαλύτερο βαθμό. Δεν είν’ το ραδιενεργό νέφος το πρόβλημα για χώρες που βρίσκονται στην άλλη άκρη της γης, παρότι θα ήταν καλύτερα χωρίς αυτό. Αλλά στα επίπεδα που έχει διασπαρεί, το νέφος το οποίο θεωρείται και λέγεται ότι υπάρχει, δεν αποτελεί σοβαρή απειλή. Ο πυλώνας της κινητής τηλεφωνίας είναι μεγαλύτερη απειλή για τον αντίποδα της γης σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα.

Στο παγκόσμιο πλανητικό χωριό όμως την μεγαλύτερη επικινδυνότητα φέρουν τα εμπορικά προϊόντα. Προϊόντα που ήδη στην Ιαπωνία «απαγορεύτηκε» η κατανάλωσή τους. Προϊόντα που θα εξαχθούν και που τρίτες χώρες στηρίζονταν στην κατανάλωσή τους. Και μπορεί να μπορεί ο μέσος άνθρωπος να ζήσει χωρίς σούσι, το ερώτημα είναι αν θα σκεφτεί να ζήσει χωρίς αυτό. Ένα επιπλέον ερώτημα γεννάται φυσικά και για… τις ηλεκτρονικές πλακέτες! Θα «κάνει» η ανθρωπότητα χωρίς αυτές; Θα στήσει μήπως εργοστάσια παραγωγής αλλού;

Όλα τα μη-τρόφιμα προϊόντα που εξάγονται από την Ιαπωνία και φτάνουν σε κάθε σπίτι μπορούν εν δυνάμει να φέρουν μια μικρή ποσότητα ραδιενεργού υλικού. Τόσο μικρή που δεν θα σκοτώσει κανέναν, άμεσα και ορατά, αλλά μια επιπλέον πιθανότητα λευχαιμίας θα εισάγει. Αυτό θα παρατηρηθεί τελικά σαν μια αύξηση του ποσοστού εμφάνισης λευχαιμίας στο γενικό πληθυσμό, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Ποιός ασχολείται άλλωστε με τη στατιστική, και την εμπιστεύεται, αν τα λεγόμενα δεν αφορούν στο χρηματιστήριο; Σαμ’ πως ασχολήθηκε κανείς με τα επίπεδα λευχαιμίας πριν και μετά το ατύχημα στο Τσερνομπίλ, ή τα αντίστοιχα επίπεδα πριν και μετά τους βομβαρδισμούς στη Σερβία;

Αλήθεια, οι βομβαρδισμοί στη Λιβύη γίνονται με βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου; Γιατί συχνά πυκνά ο Καντάφι έκανε εξαγωγή άμμου της ερήμου προς τη νότια Ευρώπη! Φρόντιζαν γι’ αυτό οι άνεμοι και τα ράλι στη Σαχάρα! Όχι ότι οι εκρήξεις δεν θα σηκώσουν νέφη. Τα οποία θα πέσουν στα παράλια της Ευρώπης στην επόμενη λασποβροχή. Όπως όταν οι φωτιές της Πελοποννήσου κινδύνευαν να στείλουν τοξικά νέφη προς την Αίγυπτο.

Ο φόβος βέβαια της μάζας δεν είναι κάτι θεμιτό, ή εύκολα διαχειρίσιμο, γι’ αυτό δεν είναι καλό «να τρομάζεις τον κόσμο», γι’ αυτό και αποσιωπούνται; Ή μήπως ο καθένας αποφασίζει με ποια πράγματα πρέπει να τρομάζει ο κόσμος, ανάλογα με την πολιτική που θέλει να ασκήσει; Οι επιτροπές ατομικής ενέργειας προφανώς και δεν θέλουν υποψίες τέτοιας μορφής στον κόσμο.

Το πρόβλημα παραμένει: στο μικρό πλανητικό μας χωριό η παγκοσμιοποίηση έχει πάρει λάθος δρόμο. Το νερό, ο αέρας και όσα αγαθά είναι κοινά, έτσι τα όρισε η φύση, κοινά, όχι ιδιοκτησίες, μεταφέρονται από τόπο σε τόπο. Ο άνθρωπος όμως μπορεί τουλάχιστον να φροντίζει για την αυτονομία του. Με τον τρόπο αυτό και θα ελαττώσει την μεγάλη διάχυση των τοπικών προβλημάτων αλλά και θα αποφύγει πιθανές επισιτιστικές κρίσεις. Διότι άντε και το σούσι το βγάζει ο μέσος δυτικός από την διατροφή του, την ηλεκτρονική πλακέτα πώς θα την βγάλει; Κι ακόμα και αν η ανθρωπότητα βάλει μυαλό και η ηλεκτροπαραγωγή από σχάση εγκαταλειφθεί, υπάρχουν ένα σωρό άλλα προβλήματα που μπορούν να θίξουν την εύθραυστη ύπαρξή της. Κίνδυνοι που τουλάχιστον με ανάπτυξη των κοινωνιών σε διαφορετικό πρότυπο από αυτό της εξάρτησης από το παγκόσμιο εμπόριο θα ελαττωθούν σημαντικά.

Κι επειδή τα είκοσι χιλιόμετρα είναι απλά ένα όριο, το οποίο θεσπίστηκε με βάση μια συνάρτηση κόστους/οφέλους, η οποία εξυπηρετεί κάποιο αξιακό σύστημα, αλλά στην πράξη το κόστος για κάποιους μπορεί να θεωρηθεί δυσβάστακτο ανεξαρτήτως οφέλους, καλό θα ήταν να προσέχει ο καθένας μας λίγο παραπάνω τί ακριβώς βάζει στο πιάτο του, ή μέσα στο σπίτι του. Γιατί δυστυχώς ο έμπορος θα εισάγει από το πιο φτηνό και το πιο κερδοφόρο, όχι το πιο ασφαλές.

Ευτυχώς που το πρόβλημα είναι στο σούσι κι όχι στο στάρι, τουλάχιστον για σήμερα…

Άνθρωποι…

Τραγικός απολογισμός αυτές τις μέρες από μια νέα φυσική καταστροφή. Άναυδη η ανθρωπότητα παρακολουθεί τα γεγονότα στην Ιαπωνία. Πριν μερικά χρόνια Αϊτή, Χιλή, νωρίτερα Ινδονησία. Τελειωμό δεν έχουν αυτές οι φυσικές καταστροφές. Ή απλά είναι κάτι το φυσιολογικό που η σημερινή ανθρώπινη κοινωνία, λόγω της πολυπλοκότητάς της αλλά και της απόλυτης προσήλωσής της στην ιδέα του κυρίαρχου ανθρώπου αδυνατεί να κατανοήσει και κατ’ επέκταση να αντιμετωπίσει.

Δεν έφτανε η μανία του εγκέλαδου και της θάλασσας, ήρθε να προστεθεί και η απειλή της ανθρώπινης παράνοιας με την μορφή του φόβου αλλά και της πραγματικότητας της ραδιενέργειας. Δεν βάζει βλέπεις ο άνθρωπος μυαλό, θεωρεί πως με την τεχνολογία μπορεί να τα ελέγξει όλα. Μόνο που στην πράξη, τον κίνδυνο ατυχήματος ποτέ δεν τον εκμηδενίζει, απλά τον ελαττώνει λίγο, μόνο λίγο. Και ύστερα θεωρεί πως «έγινε θεός». Μόνο που στα υπόλοιπα ατυχήματα, που γίνονται και αυτά πολύ συχνά, ο κίνδυνος είναι (σχετικά) εντοπισμένος στο χώρο και το χρόνο, ενώ στην πυρηνική ενέργεια ο κίνδυνος διαχέεται και στο χώρο, αλλά και στο χρόνο.

Τον ψυχρό πόλεμο λοιπόν ο άνθρωπος προσπάθησε να τον εγκαταλείψει, δεν ήθελε το φόβο μάλλον, αν και τελικά δεν είναι σίγουρο ότι τον εγκατέλειψε πραγματικά κι οριστικά. Όμως τα πυρηνικά συνεχίζει να τα χρησιμοποιεί και κρύβει τους φόβους του κάτω από το χαλάκι, τα δικηγορίστικα «αναπόδεικτων επιβλαβών συνεπειών» επιχειρήματα και την ιδεοληψία του κυρίαρχου. Έτσι, για να στρουθοκαμηλίσει λίγο κι αυτός, και να επωφεληθεί πρόσκαιρα καλύπτοντας την αμετροεπή δίψα του για ενεργειακή σπατάλη, και σπατάλη γενικότερα, και όταν έρθει η μέρα της κρίσης, τα φαινόμενα θα χαρακτηριστούν ακραία και απίθανα. Βλέπεις η κοντή μνήμη του τον βοηθάει να μην λογαριάζει τη συχνότητα με την οποία συμβαίνουν τα δήθεν απίθανα…

Και φτάνει μία των ημερών που ο σώφρων άνθρωπος αρχίζει κι αναρωτιέται γιατί ακριβώς είναι πολιτισμός να μην στέλνει στην κρεμάλα όσους παίζουν με τις τύχες του απλού κόσμου, ψιθυρίζοντάς τους λόγια μειλίχια για τα καλά και κρύβοντάς τους τους κινδύνους κάτω από το χαλάκι, μόνο και μόνο για να διατηρηθεί το παρόν μοντέλο «ανάπτυξης» και η παρούσα ιδεοληψία του κυρίαρχου. Βλέπεις, μπροστά στο κέρδος και την σπατάλη τίποτε άλλο σήμερα δεν έχει σημασία. Κι ας διατείνονται κάποιοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι στα μέσα μαζικής ενημέρωσης πως τίποτε δεν μπαίνει πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Μόνο ένας ολόκληρος κατάλογος από πράματα που όμως τον έχουν σμικρύνει και κρύψει κάτω από το χαλάκι του υποσυνείδητου.

Και καθημερινά, αφού πρώτα όλοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους πως ο άνθρωπος είναι πάνω απ’ όλα, ευτυχείς για την προσφορά τους στον ανθρώπινο είδος, επιδίδονται ασύστολα στην εξυπηρέτηση του χρηματοοικονομικού και της τσέπης τους πατώντας επί πτωμάτων και αδιαφορώντας για ανθρώπους και συνέπειες. Για το καλό του ανθρώπου πάντα, και στο όνομα της ανθρωπότητας…

Και λεγόμαστε άνθρωποι, με μυαλό και αισθήματα…

Εξουθενωτικό…

Να ανεβοκατεβαίνεις είκοσι φορές τη μέρα δύο ορόφους. Μπορεί και παραπάνω, κανείς δεν κράτησε μέτρημα. Και να τρέχεις και να τρέμεις γιατί η μια αναποδιά έρχεται πίσω από την άλλη. Αλλά τέλος καλό, όλα καλά. Όχι τέλος, τέλος δηλαδή, αλλά τουλάχιστον για την ημέρα. Και για την βδομάδα να πεις, κλείνει αύριο μια βδομάδα από την επέμβαση και μετά από μεγάλη απογοήτευση, μπορεί να πει κανείς ότι τουλάχιστον «μπαίνει το νερό στ’ αυλάκι». Σιγά, σιγά αυτή τη φορά. Κοντεύει να γίνει πάντως καθεστώς, μία το χρόνο.

Εξαντλητικό να υπάρχει εγχειρισμένος άνθρωπος σπίτι· ευτυχώς που δεν ακολουθούνται και οι συνήθεις εξαντλητικοί ρυθμοί «καθημερινότητας». Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις αρχίζει κανείς ν’ αντιλαμβάνεται πόσο απάνθρωποι είναι, αλλά δυστυχώς δεν την παθαίνουν όλοι, ίσως τότε θα ήταν όλα διαφορετικά, αλλά πάλι, πολύς κόσμος θα υπέφερε. Όχι δηλαδή ότι δεν υποφέρει και τώρα… θέμα ορισμού… Όλα άλλωστε θέμα ορισμού είναι…

Υποβαθμιστήκαμε και πάλι, λέει… Ποιος το λέει όμως, ένας από αυτούς που ευθύνονται για τα δεινά του κόσμου σήμερα! Και σαν αποχαυνωμένοι όλοι κάθονται και τον ακούν. Γιατί τον ακούν αφού ξέρουν ότι ευθύνεται για όλα τα δεινά θ’ αναρωτηθεί κανείς. Μα απλά γιατί δεν έχει ακόμα καταφέρει να ξεκολλήσει η ανθρωπότητα από τη λατρεία της αγοράς, και όσο και αν θέλει να μην ακούσει τους περίφημους «οίκους» (ανοχής, ξεκάθαρα περί οίκων ανοχής πρόκειται, ναι, περί απλών κοινών μπουρδέλων), τους ακούει η «αγορά» (τη βολεύει έτσι) οπότε και η ανθρωπότητα ακούει αντί να μουτζώνει… Ακούει και τρέμει γιατί και προ διετίας άκουγε και τελικά όλα δυναμιτιστήκαν επειδή ακριβώς άκουγε και πίστευε!

Χιόνια έξω, πυκνά, αύριο τα αυτοκίνητα δεν θα κουνιούνται, ούτε θα μπορείς να κατέβεις το βουνό πουρνό πουρνό. Δεν έγινε και τίποτε βέβαια, για δυο τρεις μέρες ανά πενταετία κανείς δεν θα πέσει έξω αν κάτσει σπίτι. Βέβαια αυτή η παρανοϊκή αγορά τρομάζει ακόμα και αν δυο τρεις μέρες δεν δει «πελάτες» ή «εργαζόμενους» φοβάται μάλλον μη την εγκαταλείψουν, ούτε η ίδια βλέπεις δεν εμπιστεύεται τον εαυτό της!

Δεν έχει και μεγάλη σημασία, σημασία έχουν οι άνθρωποι εδώ μέσα, το χιόνι εκεί έξω που μετατρέπει το σκηνικό σε χριστουγεννιάτικο τοπίο, έστω και καθυστερημένα, και ο πιθανός χιονοπόλεμος αύριο στον κήπο. Χρειάζεται και αυτός που και πού, αν και οι λεμονιές μπορεί και να παγώσουν πάλι, η μία «πέθανε» στον προηγούμενο χιονιά. Γενικότερα βέβαια ο κήπος έχει παραμεληθεί, μιας και οι «επιβλέποντές του» περνάνε κρίση τώρα τελευταία· υγείας κρίση, σοβαρή, όχι σαν την «οικονομική» κρίση που επέβαλε η αγορά στον κόσμο για να τον βλέπει να τρέχει σαν παλαβός…

Θέμα προτεραιοτήτων πάντα, άλλωστε αν όλοι είχαν σοβαρά προβλήματα κανείς δεν θα ασχολούταν με τις οικονομικές κρίσεις και τότε η «αγορά» θα αισθανόταν πραγματικά μόνη…

Στο αναμεταξύ το ντόμινο εξεγέρσεων του αραβικού κόσμου καλά κρατεί και το πετρέλαιο προβλέπεται να εκτινάσσεται στα ύψη· τρίβουν οι κερδοσκόποι τα χέρια τους, φράγκα γι’ αυτούς, πόνος και στενοχώριες για τους υπόλοιπους. Εξαντλητική πραγματικότητα…

Καλή Σαρακοστή

Κλοπή με διευκολύνσεις

Παρακάλια και προτάσεις. Δυσβάστακτο λέει το ΦΠΑ. Να μην το αποδίδουν ζητούν, να είναι το κράτος ελαστικό. Να τους προστατεύει μεν, να τους επιδοτεί όποτε γίνεται, αλλά φόρους να μην απαιτεί. Οι μπαχαλάκηδες, οι φονιάδες, αστυνομικών και παιδιών, να οδηγούνται στη δικαιοσύνη, οι έμποροι όμως να αφήνονται να επιδεικνύουν αντικοινωνική συμπεριφορά. Το ΦΠΑ, που το εισπράττουν για να το αποδώσουν, να έχουν το δικαίωμα να το χρησιμοποιούν για να καλύπτουν τις τρύπες τους. Το κράτος ας πάρει δάνεια για να τους προστατεύει και να τους επιδοτεί.

Όχι, η πολιτεία δεν είναι άμεμπτου ηθικής, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί κανέναν να παρακρατεί χρήματα που ο πολίτης-πελάτης τα έδωσε για να αποδοθούν στην πολιτεία. Ας διαχειριστούν σωστά το ταμείο τους, τα λογιστικά τους κλείνουν χωρίς το ΦΠΑ. Ότι εισπράττουν για το κράτος δεν έχουν δικαίωμα να το ξοδεύουν κατά το δοκούν. Ο καθένας υποχρεούται να συνεισφέρει και οι έμποροι απλά παρακρατούν την συνεισφορά του πελάτη τους προς τα κρατικά ταμεία, προς όφελός τους. Είναι όμως καιρός να πάψει κάθε ανοχή, σε κάθε αντικοινωνική συμπεριφορά. Ας διαχειριστούν ορθά τα λογιστικά τους, από εκεί και πέρα, ο καθένας οφείλει να στηρίζει και την πολιτεία, όχι να κλέβει τους πελάτες του και να χύνει καθημερινά δάκρυα στα ΜΜΕ επειδή το κράτος κάνει τη δουλειά του και διώκει τους κλεφτές. Και η πολιτεία, απ' την μεριά της, ας διώκει όλους τους κλέφτες. Αλλά κανείς δεν δικαιολογείται, ως κλέψας του κλέψαντος, να στερεί πόρους από το κράτος, πολύ περισσότερο όταν στην πράξη η κλοπή γίνεται εις βάρος του πορτοφολιού των πολιτών.

Κάθε ευρώ που πληρώνω ως ΦΠΑ απαιτώ να αποδίδεται πάραυτα στην εφορία, χωρίς διακανονισμούς και διευκολύνσεις. Και κάθε ένας που το παρακρατεί απαιτώ να οδηγείται κατευθείαν στην δικαιοσύνη, όπως και κάθε άλλος κλέφτης. Όχι άλλα κροκοδείλια δάκρυα απ' όσους συμμετέχουν στη στρεβλή ανάπτυξη της χώρας. Καιρός να πληρώσουν το τίμημα του παραλογισμού τους.