Αλίκη-Χριστίνα

Δύο θείες, πάντα σκεφτόσουν να τιμήσεις τη μία, της γυναίκας σου άρεσε πολύ το όνομα της άλλης, και οι δύο άτεκνες, η πέρδικα πήρε και τα δύο ονόματα, να τα φέρει μεγαλοπρεπέστατα και τα δύο μαζί με τιμή, εκτός και αν η ίδια θελήσει και αποφασίσει διαφορετικά.

Βαφτίστηκε στο νησάκι, με φόντο την νυφούλα του Ιονίου. Κυρία η δικιά σου, όχι μόνο δεν έκλαψε, αλλά δεν δυσανασχέτησε καν, ούτε δευτερόλεπτο! Τα λόγια του παπά τα βαρέθηκε είν’ η αλήθεια, σαν τον πατέρα της ένα πράμα. Δις χασμουρήθηκε, και μετά πήρε και έναν υπνάκο στα χέρια του νονού. Ξύπνησε να γδυθεί και να λουστεί. Χτύπησε τα πόδια στο νεράκι για να παίξει, πάλι καλά που δεν άρχισε και τα παλαμάκια όταν μπήκε στην κολυμπήθρα!

Το πάρτι της απέναντι, στη γράβα, με φόντο το νησάκι της Παναγίας. Κυρία κι εκεί η κοπελιά, περιδιάβηκε μερικές αγκαλιές και μετά το έριξε στον ύπνο στο παρκοκρέβατό της, στημένο δίπλα στο οικογενειακό τραπέζι, ενώ οι λοιποί, γονείς, παππούδες, συγγενείς, μετά των συνδαιτυμόνων, έριχναν τις γυροβολιές τους στην πρώτη δεξίωση που διοργανώθηκε προς τιμήν της. Μιάμιση πρωινή σφύριξε η λήξη, και κανείς δεν είχε καταλάβει πόσο είχε προχωρήσει η ώρα!

Να το χαίρεσαι κούκλα τ’ όνομά σου, να το φέρεις μεγαλοπρεπώς και να το καμαρώνεις σ’ όλη σου τη ζωή, και να θυμάσαι όσο μπορείς τις δύο νόνες που μνημονεύεις!

Η επιστροφή των Παργινών

Η Πάργα ήταν γνωστή από τα χρόνια τα παλιά, Τορύνη την ονόμαζε ο Πλούταρχος, μα Πάργα έγινε την εποχή του βυζαντίου, και των ενετών. Κατοικούνταν από πρόσφυγες των γύρω περιοχών, διωγμένους από τις επιδρομές αλβανών, αλλά και αρκετούς Κερκυραίους.

Λιμάνι σημαντικό, για να βρίσκουν τα πλοία καταφύγιο από τους πειρατές, προστατευόταν από το ενετικό φρούριο και γρήγορα μετατρέπεται σε αυτοδιοικούμενο εμπορικό κέντρο που ακμάζει, με ελαιώνες, ελαιοτριβεία, αλλά και διδασκάλους του ελληνικού πνεύματος, ενώ ανεφοδιάζει και τους Σουλιώτες με τρόφιμα και πυρομαχικά, και τους φιλοξενούσε στο κάστρο, κάθε που αναγκαζόταν να εγκαταλείψουν για λίγο το Σούλι. Το 1797 περνάει από την ενετική σε γαλλική κυριαρχία. Τον καιρό αυτό οι Παργινοί  διατηρούν διάφορα προνόμια, με αποτέλεσμα να θεωρούνται ελεύθεροι.

Με την συνθήκη των Παρισίων, 5 Νοεμβρίου 1815, και την αποκατάσταση της ειρήνης στην Ευρώπη, τα Επτάνησα αποτέλεσαν αυτόνομο κράτος κάτω από την αποκλειστική προστασία της Μεγάλης Βρετανίας. Οι Παργινοί, οι οποίοι διατηρούσαν στενή σχέση με τα Επτάνησα, βρίσκονται πλέον και αυτοί υπό την κυριαρχία των Άγγλων. Οι Άγγλοι όμως, μέσω του Τόμας Μέτλαντ, ο οποίος είχε έρθει ως κυβερνήτης της Μεγάλης Βρετανίας μετά την απελευθέρωση της Κέρκυρας, θέλοντας να ενισχύσουν τον Αλή Πασά και να μειώσουν την επιρροή των Ρώσων στην περιοχή, αποφασίζουν, το 1819, να πουλήσουν την Πάργα στον Αλή Πασά, ο οποίος για χρόνια την πολιορκούσε και δεν μπορούσε να την κατακτήσει.

Ο πασάς την εποικίζει με αλβανικές οικογένειες, και η Πάργα, από ελεύθερη, αυτοδιοικούμενη περιοχή, περνά στον τουρκικό ζυγό, και οι κάτοικοί της, με τη συνθήκη πώλησης, χάνουν τα προνόμια ελευθερίας και κατοχής περιουσίας που είχαν. Έτσι, 4000 Παργινοί, αποφασίζουν να «ξεριζωθούν», να πάρουν ότι μπορούσαν να κουβαλήσουν, να ξεθάψουν τα κόκαλα των προγόνων, τιμώντας τους, και αφού τα κάψουν να πάρουν μαζί τους την τέφρα, για να μη τα μαγαρίσει ούτε αυτά ο Τουρκαλβανός, και να φύγουν πρόσφυγες στην Κέρκυρα. Το κόστος πώλησης, 150000 λίρες.

Δεν θα χαρακτήριζες τη φυγή αυτή ένδοξη, όπως θέλουν να την παρουσιάζουν σήμερα. Μίζερη, θλιβερή ανάγκη θα τη χαρακτήριζες, όπως ακριβώς απεικονίζεται στον πίνακα του Francesco Hayez. Χωρίς στρατό να αντιταχθούν, αφού η μόνη πολεμική μηχανή που υπήρχε στην Πάργα ήταν των ευρωπαίων που αποχωρούσαν, οι Παργινοί δεν είχαν και πολλές δυνατότητες αντίστασης. Το πιθανότερο, λαμβανομένης υπόψη της πρότερης «ανέντιμης» προς Τούρκους ιστορίας της – ο Αλή Πασάς είχε χτίσει ολόκληρο κάστρο προσπαθώντας να την κατακτήσει πριν την αποκτήσει μέσω αγοραπωλησίας – θα κατέληγαν δούλοι αν όχι σφαγμένοι. Θα τη χαρακτήριζες και «επαναπατρισμό», αφού οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν κερκυραϊκές καταβολές.

Το 1913, οι Παργινοί επέστρεψαν στην ελεύθερη πλέον Πάργα, μετά την προσάρτηση των Ιωαννίνων στο Ελληνικό κράτος. Δεκαπεντάυγουστο, μαζί με «της Παναγίας», που γιορτάζει το νησάκι με την ομώνυμη εκκλησία, με την εικόνα που η παράδοση θέλει να επιστρέφει πάντα τον δεκαπενταύγουστο στο νησί, γιορτάζει η Πάργα την επιστροφή των Παργινών.

Δεν μπορείς να αποφύγεις μερικούς συσχετισμούς. Οι ευρωπαίοι και τότε, όπως και τώρα, εκμεταλλεύονταν τις περιοχές αυτές για τα συμφέροντά τους. Μπορεί να φερόνταν οι ίδιοι ευγενικά στους κατοίκους, αλλά δεν είχαν ενδοιασμούς να τους θυσιάσουν για το κέρδος, όχι μόνο το χρηματικό, αλλά κυρίως το κυριαρχικό. Η χώρα τούτη πάντα ήταν ένα μπαλάκι ανάμεσα στα συμφέροντα ανατολής – δύσης και πάντα μαστιζόταν από τις διαμάχες των άλλων δυνάμενων, από τότε δηλαδή που έπαψε η ίδια να αποτελεί δύναμη και πέρασε στην κυριαρχία των Ρωμαίων. Μήπως και σήμερα το ίδιο δεν γίνεται;

Η πώληση της Πάργας στους Τούρκους χαρακτηρίζεται άτιμη, ερίζουν ακόμα όμως οι έλληνες κατά πόσο η πώληση των δικαιωμάτων τους από τον Γιωργάκη, τον Παπαδήμο (καλά, αυτός τραπεζικός ήταν, τι να περιμένεις από τέτοιο σινάφι), τον Βενιζέλο και τον Αντωνάκη,  αποτελεί και αυτή άτιμη πράξη. Θα μου πεις, ούτως ή άλλως, οι κάτοικοι σήμερα «ακμάζουν» πουλώντας μόνο τουριστικές υπηρεσίες, τί κι αν πουλήσουν και λίγα δικαιώματα; Την όποια «ελληνική τιμή» την έχουν πουλήσει προ πολλού, όταν θέλησαν να γίνουν ευρωπαίοι (και αμερικάνοι) και κοιτούσαν υποτιμητικά τους «έλληνες χωριάταρους» με τις χωριάτικες συνήθειες – το γιατί; Μα λόγω της προαναφερθείσης διαμάχης ανατολής – δύσης αφού! Άλλωστε ο κόσμος πέρασε πολλές κακουχίες και μόλις βρήκε ευκαιρία (που του την προσέφεραν πλουσιοπάροχα, αλλά δυστυχώς με ύπουλο αντάλλαγμα), προσπάθησε να ξεφύγει όπως-όπως. Και να σήμερα η κατάληξη...

Θα μου πεις, έχουν αλλάξει σήμερα τα πράγματα, και θα έχεις δίκιο, αλλά θα σου πω, τίποτε δεν έχει αλλάξει, η οπτική γωνία που έχουν οι πάνω για τους κάτω και ο τρόπος διαχείρισης των συμφερόντων είναι ακριβώς ο ίδιος, και θα έχω απόλυτο δίκιο. Συσχετισμούς κάνουμε άλλωστε, όχι αντιστοιχίσεις!

Βλέπεις, τα συμφέροντα του απλού κατοίκου διαφέρουν από τα οικονομικά και κυριαρχικά συμφέροντα της «ελίτ» του κάθε τόπου, αλλά και των κυρίαρχων δυνάμεων. Και τα παιγνίδια εξουσίας συνεχίζονται κανονικά επάνω στις πλάτες του απλού κοσμάκη, όσο και αν προσπαθούν να κάνουν τον μέσο πολίτη να ονειρεύεται πως ανήκει κατά μερίδιο στην άρχουσα τάξη.

Τούτος ο τόπος πωλείται αιώνες τώρα, και μόνο αν ξαναγίνει κυρίαρχος ο κόσμος του, και χωρίς να διαφεντεύεται από ξένα δάκτυλα, υπάρχει περίπτωση να πάψει να αποτελεί τον λακέ των ευρωπαίων, ή όποιων άλλων. Αλλά πρέπει να το αποφασίσει ο ίδιος, και να αλλάξει ο ίδιος νοοτροπία. Η ιστορία πάντως διδάσκει πολλά, πολύ περισσότερα από τις χρηματιστηριακές εφημερίδες και τις οικονομολογικές θεωρίες, και καλό θα ήταν να αρχίσουν να ανατρέχουν περισσότερο σε αυτή όσοι δεν θέλουν να ξαναζήσουν στιγμές του παρελθόντος.

Η γιορτή πάντως χτες ήταν ευχάριστη, χωρίς ευτυχώς τον αέρα της τουριστικής ατραξιόν προηγούμενων ετών, αλλά με αρκετό άρωμα Ελλάδας και Επτανήσων. Για μια ακόμα φορά τα βεγγαλικά φαντασμαγορικά, αλλά υπερβολικά  πολλά – σπάταλα πολλά.

Της Παναγίας

Μεγάλη η χάρη της. «Ευχές Κ. Παπούλια για απαλλαγή του λαού από τα βάρη του» διαβάζεις. Μεγάλη και αυτού η χάρη, όποιος βαριέται να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινάει! Μέρες που είναι άλλωστε, σύσσωμη η πολιτική ηγεσία εύχεται το τέλος των δινών… που η ίδια έφερε και συνεχίζει να επιφέρει ακάθεκτη στον λαό και τον τόπο.

Δεν ξέρεις πώς εκφράζεται με αριθμούς το ντελίριο της αυξημένης τουριστικής κίνησης, και αν ήξερες, δεν έχεις τους αντίστοιχους περσινούς, προπέρσινους και αντιπαραπροπέρσινους και δε συμμαζεύεται αριθμούς για να κάνεις συγκρίσεις. Αυτό που βλέπεις όμως είναι πως, ναι, δεν είναι άδεια η παραλία, αλλά το κομφούζιο που γινόταν αυτή τη μέρα (και τις παραπλήσιες) στο δρόμο μπροστά από το σπίτι σας απουσιάζει. Για την ακρίβεια, με βάση όσα βίωνες κάποτε, θα έπρεπε να το χαρακτηρίσεις ερημιά!

Και ειλικρινά πια, όλες αυτές οι ευχές και τα βαρύγδουπα λόγια, μαζί με όλες αυτές τις φανφαρολογίες του σαξές στόρι και τις αναλύσεις των οικονομολόγων για την σωστή πορεία και την ανάκαμψη που πρόκειται να έρθει, τις έχεις βαρεθεί. Στον κόσμο τους ζουν άλλωστε όλοι, και οι μεν, και οι δε, σε έναν κόσμο που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα.

Και αλήθεια, τα έχεις τόσο σιχαθεί, που τουλάχιστον για καλοκαίρι είπες να απέχεις, αλλά ο τραγελαφικός ευχητήριος τίτλος δεν μπόρεσε παρά να σε τζινίσει λίγο να σαρκάσεις τους πεφωτισμένους ηγέτες και γνώστες. Έχει χτυπήσει και η ζέστη κόκκινο και ψάχνεις να ξεδώσεις κάπως, δεν έχεις και κλιματιστικό στη σοφίτα – και με τις ευχές του Παπούλια σίγουρα δε θα αποκτήσεις ούτως ή άλλως – βρήκες το πληκτρολόγιο πρόσφορο να σαρκάσεις…

Εστίασης ή κίνησης;

Δυσεύρετα αυτά τα γαλάζια σηματάκια! Σκέφτεσαι πως αν κάποιο υποπέσει τελικά στην αντίληψή σου, καλό θα ήταν να το αποκτήσεις άμεσα γιατί μάλλον πρόκειται για συλλεκτικά είδη! Μέχρι στιγμής πάντως δεν έχεις δει ούτε ένα να κάνει τον κράχτη σε κάποια επιχείρηση εστίασης!

Οι τιμές φυσικά δεν έπεσαν από προχτές. 3,30€ ο καφές την 31^η Ιουλίου, 3,30 και την 1^η Αυγούστου! Φυσικά η απόδειξη είχε διαφορά: 23% την προηγούμενη, 13% την επόμενη. Μάλλον θα ξέχασαν απλά να αλλάξουν και την τιμή, μια από αυτές τις μέρες θα το πάρουν χαμπάρι και θα το διορθώσουν!

«Αφελώς» ρώτησες και τον κάπελα, εκεί όπου θα κάνει το παρτάκι της η μικρή στα βαφτίσια της, αν τώρα που άλλαξε ο φόρος θα πρέπει να αναπροσαρμόσετε την τιμή κατ’ άτομο, αφού ήταν ούτως ή άλλως τελική και με απόδειξη (τώρα θα σε χαρακτηρίσουν, το ξέρεις, αλλά…). «Ε-μα, τώρα μειώσεις, αφού απορροφήσαμε το ΦΠΑ όταν τον ανέβασαν, θα μειώσουμε τώρα που τον κατέβασαν;»

Κάποιος άσχετος πάντως εκεί στο υπουργείο οικονομικών και στα κλιμάκια της τρόικας πιστεύει ακόμα πως θα υπάρξει εσωτερική υποτίμηση, θα υπάρξει μείωση τιμών, θα υπάρξει… Το μόνο που θα υπάρξει είναι φτώχια και νεύρα, αλλά μάλλον σε αυτά ποντάρουν  οι πεφωτισμένοι για να εκκινήσουν την ανάπτυξη. Σου λένε, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα θελήσουν να φάνε και κάτι παραπάνω από σκουπίδια, κάτι θα βρουν να κάνουν.

Ναι, έτσι, στην τύχη…

Αλλά τί να κάνεις, είσαι κι εσύ θύμα της θαθαρολογίας του Αντωνάκη. Είχες πιστέψει ότι από 1^ης Αυγούστου πρέπει να τρέξεις να στηρίξεις την ανάπτυξη που θα έρθει μέσα από την εστίαση! Δεν έχεις ακόμα συνειδητοποιήσει πως άλλαξαν οι καιροί, κάποτε σου έλεγαν να μην εμπιστεύεσαι δικηγόρο, ενώ σήμερα αυτοί που δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι είναι οι πολιτικοί και οι οικονομολόγοι. Και αν σκεφτείς πως ο κόσμος κυβερνάται από τους δεύτερους, μιας και οι πρώτοι είναι ως επί το πλείστο απόφοιτοι κάποιας οικονομολογικής σχολής, αντιλαμβάνεσαι γιατί ο κόσμος ενώ έχει κάνει τόσα τεχνολογικά άλματα ζει ακόμα στην ανέχεια και τις δυσκολίες!

Τώρα θα μου πεις, περίμενες δηλαδή ότι θα πέσουν οι τιμές; Μα όχι, το είχες πει από την ημέρα που άκουσες τον ανόητο Αντωνάκη να μιλάει περί της τρομερής του επιτυχίας, αλλά να, πίστευες ότι κανα-δυό αφελείς εστιάτορες θα έβρισκες, πού να φανταστείς πως δεν υπάρχει ούτε ένας;!

Πάντως πραγματικά, η κυβερνητική πολιτική φόρων σου δημιουργεί τρομερές απορίες. Ας πούμε, απόλυτα φυσιολογικά, καμία εταιρία δεν μπορεί να πουλάει το προϊόν της σε δύο τιμές, ανάλογα. Έτσι ακριβώς τα πετρέλαια θέρμανσης και κίνησης, που είναι το ίδιο προϊόν ακριβώς, έπρεπε να έχουν ίδιο φόρο και ίδια τιμή, και να λέγονται απλά πετρέλαιο. Απόλυτα σωστό και φυσιολογικό. Πως γίνεται λοιπόν ένα αναψυκτικό να έχει άλλο φόρο ανάλογα με το αν το πιείς στο τραπέζι ή στο δρόμο;

Αναψυκτικό εστίασης και αναψυκτικό κίνησης! Τζιμάνια αυτοί οι άνθρωποι, πώς και δεν έχουν ακόμα τετραγωνίσει τον κύκλο;

Υπομονή

Ο υδράργυρος ανεβαίνει επικίνδυνα. Προχτές ήταν η πρώτη μέρα που τα τζιτζίκια τραγουδούσαν τη νύχτα συγχορδία με τους γρύλος. Χτες πάλι σιώπησαν, αν και η ζέστη φαινόταν μεγαλύτερη. Μάλλον όμως δεν ήταν, αλλά είναι και αυτή η καταραμένη υγρασία που κάνει το κορμί να αισθάνεται τη θερμοκρασία τέσσερις με πέντε βαθμούς παραπάνω. Η πρόγνωση πάντως για χτες έλεγε τριάντα ένα πραγματική, τριάντα έξι αισθητή. Κι ο καύσωνας δεν ήρθε ακόμα;

Πήρε το αυτί σου κάτι για πυρκαγιές. Εκλογές μυρίζουν τ’ αποκαΐδια θα έλεγες. Σύνηθες φαινόμενο, όταν προμηνύονται εκλογές, οι πυρκαγιές τρέχουν να τις προϋπαντήσουν. Θα μπορούσες να πεις, όπως πριν κάμποσα χρόνια, πως ο αντωνάκης δεν θα δοκιμάσει καν να καταθέσει προϋπολογισμό, αλλά τώρα υπάρχουν και αστάθμητοι παύλα εξωτερικοί παράγοντες, ισχυρότεροι του στρατηγού ανέμου, οπότε κάποια φόρμουλα μπορεί και να βρεθεί να τεντωθεί το λάστιχο τόσο που από Οκτώβρη να φτάσει Μάη. Για παραπάνω το βλέπεις να σπάει. Προφήτης δεν είσαι, ναι, αλλά μέχρι στιγμής οι εκτιμήσεις σου έχουν βγει σωστές εδώ και δεκαετία τουλάχιστον! Κάτσε όμως πρώτα να μετρήσουν τα κουκιά οι βόρειοι, και μετά βλέπουν και οι νότιοι…

Στο αναμεταξύ, κι ενώ οι «εφιάλτες» επικρατούν  στην μιντιακή σκηνή (τελικά ο άνθρωπος τρέφεται από το άγχος και την αγωνία, τόσο, που του τα ταΐζουν σε υπερπερίσσειες πλέον), οι πολίτες, αφού για ακόμα μία φορά παρακολούθησαν στους τηλεοπτικούς δέκτες τους τούς «κυρίους» να υπογράφουν μία ακόμη συμφωνία μείωσης τιμών, περιμένουν εναγωνίως δύο μερούλες, για να ξεχυθούν στα εστιατόρια και τα καφέ με το ειδικό γαλάζιο σηματάκι και τον λογαριασμό οκτώ τοις εκατό (8%) χαμηλότερο!

Υπομονή, την Πέμπτη τελειώνουν τα προβλήματα της χώρας!

Με χρυσά πιρούνια!

Αναστέναξε από ανακούφιση το πανελλήνιο. Με αλαλαγμούς χαράς ο πολυχρονεμένος βεζίρης ανακοίνωσε πως του επετράπη να ελαττώσει το φι-πι-α στην εστίαση. Χαρωπά τα πλήθη ετοιμάζονται να προστρέξουν σε καφετέριες και εστιατόρια να γευτούν τις πολυπόθητες λιχουδιές που είχαν στερηθεί εδώ και διετίας.

Ποιος κοροϊδεύει ποιόν τώρα; Περιμένεις δηλαδή να ελαττωθεί η τιμή του (ούτως ή άλλως υπερτιμημένου) καφέ; Ή τα τιμολόγια των εστιατορίων; Στη χώρα που λίγο πριν τις εκπτώσεις οι τιμές εκτινάσσονται, για να επανέλθουν στα πρότερα επίπεδα ύστερα από τα κραυγαλέα  ποσοστά σκόντου που υποτίθεται πως γίνονται; Γιατί όπως και να το κάνουμε, ένα τεράστιο -50%, ή ακόμα και -70% χειραγωγεί τέλεια τον υπερκαταναλωτικό εγκέφαλο των ανθρώπων του σήμερα!

Άσε που δηλαδή αυτό ακριβώς ήταν το πρόβλημα των ελλήνων. Οι τιμές στα εστιατόρια και τα καφέ! Βέβαια, θα μου πεις, δεν έχεις που δεν έχεις δουλειά, να μην κάθεσαι κλεισμένος και στους τέσσερεις τοίχους, να έχεις μια διέξοδο!

Και αλήθεια, γιατί ο πρωθυπουργός μας βγαίνει να αναγγείλει «την προσωπική του επιτυχία» στη μείωση του φι-πι-α, και δεν βγαίνει να αναγγείλει και την προσωπική του επιτυχία στην απόλυση μερικών χιλιάδων ανθρώπων; Θα μου πεις, δεν είναι εύπεπτη είδηση η δεύτερη, φέρνει οδυρμούς, όχι αλαλαγμούς! Και μιας και η επικοινωνιακή χειραγώγηση είναι το παν στις μέρες μας, γιατί να χάσει την ευκαιρία να κρεμάσει κάτω από το πλατύ του χαμόγελο ένα -10%; Σκόντο είναι αυτό, τί!

Και με την έμμεση προτροπή να αναγράφεται και η αντίστοιχη ένδειξη στην απόδειξη, το σκόντο θα εντυπωθεί καλά στον εγκέφαλο των «πολιτών», οι οποίοι θα τρέξουν να ξαναγοράσουν Σαμαρά στην εξουσία! Ενώ καρτελάκι με ένα -10%, ή -20% για την ακρίβεια, στους εργαζομένους, ε δεν θα το εκλάμβανε ο κόσμος ακριβώς σαν σκόντο. Άντε μετά να ξαναψωνίσει από το μαγαζάκι του Αντωνάκη…

Το σόου θα κλείσει με την έλευση του εντολέα του έλληνα βεζίρη, ο οποίος θα περιοδεύσει για να επιθεωρήσει τα κυβερνητικά κλιμάκια της επαρχίας της Ελλάδος, σε μια προσπάθεια να αμβλύνει τις αντιδράσεις και τη δυσφορία που νοιώθουν οι κάτοικοι έχοντας την μπότα του στο λαιμό τους. Θα μου πεις: ας πρόσεχαν τι φίλους κάνουν, και δίκαιο θα έχεις, αλλά να, όλοι μικροαστοί είναι που περιμένουν να γλύψουν ένα κοκαλάκι από την άρχουσα τάξη, πώς να ψηφίσουν αλλιώς και πώς να προσεταιριστούν άλλους από τους φίλους των ανωτέρων κλιμακίων;

Η οποία άρχουσα τάξη παρεμπιπτόντως παίζει πολύ θέατρο πλέον κάθε που μιλάει για τα συμφέροντά της, τις προσδοκίες της και τις ανάγκες της, λες και είναι ίδιες και ταυτόσημες με του συνόλου. Τόσο που αναρωτιέσαι πως και δεν έχει μαζευτεί ακόμα όλος ο πληθυσμός να τους τη στήσει στη γωνία με τομάτες και γιαούρτια. Αλλά είπαμε, δαγκώνεις το χέρι που περιμένεις να σε ταΐσει; Το ‘χουν πιάσει το νόημα εδώ και δεκαετίες οι φύλαρχοι!

Θέμα οπτικής...

Η επιστροφή στο «κλεινόν άστυ», έστω και για μικρό χρονικό διάστημα, αποκάλυψε λίγες ακόμα «ασχήμιες» για τον πάνω όροφο, αλλά και την πόλη. Εντάξει, μπορεί να γίνεσαι υπερβολικός με το θόρυβο, αν και θέμα οπτικής δεν  είναι; Και όχι απλά οπτικής, αλλά όταν ο κόσμος έχει συνηθίσει στο συνεχές βουητό, το θεωρεί λογικό να υπάρχει και εσένα, ίσως, παράλογο, αλλά έτσι είναι, ή μήπως ανάποδα;

Γεγονός πάντως είναι πως τόσα χρόνια στους κατώτερους ορόφους δεν είχες αντιληφθεί πόσο ισχυρός είναι ο αχός της πόλης. Εδώ και τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια που περνούσαν ακριβώς έξω από το δρόμο σας, ακούγονταν πιο «σιγανά» στον προστατευμένο κάτω όροφο. Τώρα όμως είναι λες και είσαι εκτεθειμένος από παντού στα πυρά των τροχοφόρων και κάθε είδους συσκευών που λειτουργούν στο λεκανοπέδιο, οι οποίες σαδιστικά σε μαστιγώνουν με τις άναρθρες κραυγές τους.

Ειδικά μετά την ηρεμία του κήπου σας στα Ιόνιο η ηχορύπανση της πόλης ακούγεται σαδιστική στ’ αυτιά σου. Θα συνηθίσεις, θα μου πεις, και θα έχεις δίκιο, αλλά και θα δυσκολευτείς, και μπορεί και να μην συνηθίσεις και εντελώς, μιας και αδυνατείς να κοιμηθείς με παράθυρο ανοιχτό – την άκρα του τάφου σιωπή την προτιμάς, μόνο οι γρύλοι και οι γάτες του κήπου δε σε πειράζουν – αλλά το ερώτημα παραμένει: φυσιολογικό είναι το να συνηθίσεις, ή το φυσιολογικό θα ήταν να πάψει να λειτουργεί όλος αυτός ο συρφετός των μηχανών;

Θέμα οπτικής, θα μου πεις… και θα ξαναρχίσουμε από την αρχή, γιατί το πραγματικό ερώτημα είναι μέχρι που η «οπτική» γίνεται να συνδυαστεί και να «συνδιαλεχθεί» με το φυσιολογικό και τη φύση…

Στο αναμεταξύ είχατε και μουσαφίρηδες από την τρόικα απ’ ότι άκουσες. Συνεχίζουν απτόητοι το καταστροφικό τους έργο επί της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας (και περιβάλλοντος εδώ που τα λέμε) και αναρωτιέσαι ώρες-ώρες κατά πόσο αυτοί οι χαρτογιακάδες έχουν ακούσει ποτέ τους περί αειφορίας και πυλώνων της – μην απαντήσεις, ακαδημαϊκή είναι η ερώτηση, το ξέρεις πως ούτε ξυστά δεν έχει περάσει από πάνω τους η πληροφορία τόσο μονοδιάστατα σκεπτόμενοι που είναι.

Και πριν μου πεις πως είναι και πάλι «θέμα οπτικής», σε παραπέμπω ανωτέρω…

Φεγγαρολουσμένη

Η πανσέληνος σκαρφαλώνει στον ουρανό πάνω από τον κόλπο της νυφούλας. Το φώς ακόμα αρκετό και ο βράχος με τον Άι Νικόλα φαίνεται καθαρά στη μέση του πελάγου. Η υγρασία πάλι σας τσάκισε τις τελευταίες μέρες. Ακόμα και η μικρή δυσανασχέτησε και το κλιματιστικό πήρε μπροστά να κατευνάσει τη δυσχέρεια. Μεγαλώσαμε, τριών μηνών πια και χτες το βράδυ απολαύσαμε το άπλετο σεληνόφωτο πάνω από τον κήπο με τα δέντρα μας! Λουστήκαμε και αλληλοκοιταχτήκαμε στο ασημένιο φως του φεγγαριού πριν κοιμηθούμε.

Ο καιρός περνά γοργά εδώ στο Ιόνιο, αλλά και οι σελίδες γεμίζουν αρκετά πιο εύκολα. Μπήκες πλέον σ’ αυτό που ονομάζεις «τελευταίο για την ώρα κεφάλαιο», και ελπίζεις το τέλος του καλοκαιριού να βρει το μυθιστόρημα τελειωμένο. Με τη λέξη «συνεχίζεται» φαρδιά πλατιά από κάτω, κι ύστερα πού, ποιος να το ξέρει τάχα; Βλέπεις, ανάλογα την έμπνευση, τη διάθεση και τις υποχρεώσεις που πιθανόν προκύψουν. Ιδέες διαθέτεις πάντως, καί σενάριο. Δεν μπορείς να πεις όμως, πήρε καιρό, δεν το πας και γρήγορα, και αν λάβεις υπ’ όψη τα χρόνια που το είχες παρατήσει αναρωτιέσαι πώς και δεν μπαγιάτεψε η ιστορία!

Η αλήθεια είναι πάντως πως με τα διάφορα προβλήματα που είχαν προκύψει βρίσκεις απόλυτα λογική την απουσία διάθεσης όλον εκείνο τον καιρό. Θα μου πεις τώρα πως δεν έχεις προβλήματα σήμερα; Ναι, ακόμα ταλαιπωρείστε οικογενειακώς από εκείνες τις ατυχείς επεμβάσεις, και πολλές φορές φαίνεται πως τα πράγματα πάνε άσχημα, αλλά τελικά τα προβλήματα κάνουν κύκλους. Αυτό το φθινόπωρο πάντως φαίνεται πως θα μπείτε σε μια τελευταία περιπέτεια, μπας και γλυτώσετε, αλλά όπως λέει (τώρα τελευταία) ο θυμόσοφος λαός, αν σου κάτσει… την έκατσες!

Ο ασημόχρυσος δίσκος σκαρφαλώνει και το χρώμα τ’ ουρανού σκουραίνει, μαζί και της θάλασσας. Μαζί πάνε αυτά. Σιγά σιγά εμφανίζεται και το λαμπύρισμα του πελάγους κάτω απ’ το σεληνόφωτο. Ήλπιζες σε ένα παγωμένο ποτήρι κρασί, σε ένα απ’ τα μπαράκια τα σκαρφαλωμένα προς το κάστρο, που τα μπαλκόνια και οι αυλές τους αγναντεύουν το πέλαγο, αλλά φαίνεται πως η πριγκηπέσα δεν θα σας δώσει την ευκαιρία. Ας είναι, και το μπαλκόνι σου καλό είναι, το κρασί μόνο λείπει και το ευχάριστο κοσμοπολίτικο περιβάλλον που μια στο τόσο επιζητάς.

Και η νύχτα προχωρά…

ΝΕΡΙΤ

Αλήθεια, ποιος σκέφτηκε ένα τόσο αντιπαθές το αρκτικόλεξο; Καλύτερα να κλείσει πριν ακόμα ανοίξει, γιατί από το όνομα και μόνο προμηνύεται αποτυχία. Φαντάσου, μπορεί η ΕΡΤ να είχε μηδενικό ακροατήριο, αλλά ποιος θα πει ποτέ «παρακολούθησα τη ΝΕΡΙΤ»; Κανένας, θα προτιμήσει να αλλάξει κανάλι για να μην τον σνομπάρουν!

Αλήθεια, η ΕΡΤ μπορεί όντως να ήταν γεμάτη σκάνδαλα, ένας τίτλος και μια πρωθυπουργική δήλωση δεν αποτελούν απτές αποδείξεις, αλλά ποιο υπουργείο δεν είναι γεμάτο σκάνδαλα και γιατί δεν βάζουν λουκέτο σε όλα τα υπουργεία; Να τα ξαναδημιουργήσουν την επομένη με λίγα άτομα, και φυσικά με οργανόγραμμα και περιγεγραμμένες θέσεις ευθύνης, και μετά βλέπουμε για τον υπόλοιπο δημόσιο τομέα; Και ποιός εγγυάται τώρα που έκλεισε η ΕΡΤ, ότι τα οκτακόσια άτομα προσωπικό της ΝΕΡΙΤ δεν θα είναι οι κολλητοί των κυβερνώντων σε αναλογία 3 προς 1 προς 1;

Και αλήθεια είναι πως η ΕΡΤ είχε πολύ περιορισμένο ακροατήριο, αλλά είχε πολύ καλύτερο πρόγραμμα απ’ όλα τα υπόλοιπα κανάλια και αποτελεί όνειδος για την ελληνική τηλεοπτική σκηνή να εκπέμπουν μόνο τα σκουπίδια των ιδιωτικών καναλιών. Θα σου πει ο καλοθελητής ότι την ΕΡΤ την πληρώνει με χαράτσι στο λογαριασμό της ΔΕΗ (και δεν την βλέπει). Κακώς κάκιστα. Και που δεν την βλέπει, αλλά και που την πληρώνει με χαράτσι στο λογαριασμό της ΔΕΗ. Αλλά ο εν λόγω καλοθελητής έχει αναρωτηθεί τί χαράτσι πληρώνει σε κάθε προϊόν που αγοράζει ώστε να διαφημίζεται αυτό στους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς; Και μάλιστα χωρίς καν να μπορεί να επέμβει στη λειτουργία τους! (Όχι πως επενέβαινε στην ΕΡΤ, αλλά θεωρητικά…)

Αλήθεια, πόσο πιο φθηνή και όμορφη θα ήταν η ζωή μας χωρίς τις διαφημιστικές καμπάνιες; Εδώ είναι που, ενώ δεν είσαι κάποιος υπέρμαχος των κρατικών μονοπωλίων, καλοβλέπεις ένα τέτοιο αν θα έκοβε κάθετα τη διαφήμιση από τον αέρα…

Προφανώς η ΕΡΤ χρειαζόταν κάποια εξυγίανση, όπως και το υπόλοιπο δημόσιο της Ελλάδας, αλλά οι απολυταρχικές κινήσεις του τύπου αυτού και οι στρουθοκαμηλισμοί των συγκυβερνητικών λακέδων σου τη δίνουν στα νεύρα. Δεν μπορείς να παραγνωρίσεις βέβαια πως με την κίνηση αυτή εκπληρώθηκε η απαίτηση απολύσεων μέχρι τον Ιούλιο και ταυτόχρονα, σε συνδυασμό με την απεργία των δημοσιογράφων, κανείς δεν μαθαίνει τίποτε για την αγία τρόικα. Κι ακόμα δεν ξεκίνησαν τα μπάνια του λαού! Νωρίς άρχισε φέτος η θερινή ραστώνη! Κυβερνητική κίνηση ματ!

Κάποιοι κηφήνες θα απολυθούν, αν και πιστεύεις ακράδαντα ότι είναι οι μόνοι που δεν θα χαθούν, κάμποσα παιδιά θα χάσουν τη δουλειά τους, κάμποσες οικογένειες θα χάσουν ένα σημαντικό εισόδημα και η οικονομική ζωή θα δυσκολέψει ακόμα περισσότερο, αλλά οι μεγαλοκαρχαρίες του δυσκίνητου δημόσιου θα παραμείνουν στις καρέκλες τους στα υπουργεία. Θα χαθεί μία ακόμα δημόσια ασφαλιστική δικλείδα, μιας και το δημόσιο θα μπορούσε να είναι κάλλιστα η ασφαλιστική δικλείδα απέναντι στις ιδιωτικές κερδοσκοπικές υπερβολές, αλλά αυτό είναι προς όφελος των ολίγων στα ανώτερα στρώματα. Θα σπάσουν έτσι πολύ λίγα αυγά, ενώ η κυβέρνηση θα συνεχίσει να έχει τα υπόλοιπα κανάλια συμμάχους στην καθημερινή προπαγάνδα υπέρ των «μονόδρομων» που έχει επιλέξει και εν τέλει, με μικρό κόστος, το μπλε κόμμα θα βγει κερδισμένο και η απόχρωσή του θα σκουρύνει ακόμα περισσότερο. Η αριστερά δυστυχώς δεν φαίνεται διατεθειμένη να πάρει σοβαρό ρόλο στα πράγματα και θα συνεχίσει να τσακώνεται, όσο η δεξιά θα ανδρώνεται και θα κινείται δεξιότερα, πιο κοντά στους πραγματικούς χώρους του παρόντος αρχηγού της.

Στον απόηχο ακούς και σχόλια ιδρύσεως της νέας ΥΕΝΕΔ. Γέλασες όταν έπιασες την συνομιλία κάτω από το μπαλκόνι σου, αλλά αν το καλοσκεφτείς…

Άλλωστε η δημοκρατία έχει πεθάνει από καιρό Περικλέους, στην καλύτερη των περιπτώσεων ολιγαρχία και θεοκρατία βασιλεύουν στην υφήλιο.

Τέλος εποχής

Πότε ήταν που εγκαταστάθηκες στο διαμερισματάκι που έφτιαξες; Το 2003 περίπου; Δεν θυμάσαι ακριβώς, δεν είσαι σίγουρος αν είναι πλήρης δεκαετία, αν της λείπουν μερικοί μήνες, ή αν είναι λίγοι μήνες παραπάνω. Και δεν έχει σημασία, μιας και όχι απλά δεκαετία, αλλά πολύ περισσότερο σου φαίνεται. Με μεράκι διάλεξες τα πλακάκια, αγόρασες τις συσκευές, το μέτρησες και το επίπλωσες και το έκανες κουκλίστικο. Τόσο που ο πατέρας σου όλο ήθελε να κάθεται εκεί, του άρεσαν οι γωνιές του.

Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, η μικρή πλέον χρειάστηκε κρεβατάκι, δεν χωράει πια στην καλαθούνα της. Δεύτερο δωμάτιο δεν υπήρχε, έπρεπε λοιπόν να αφήσεις το κουκλόσπιτο. Όχι για μακριά, για «από πάνω», και κατέβηκαν «οι από πάνω» κάτω. Απλά από πάνω τα δωμάτια είναι πολλά και γύρισες στην ουσία εκεί που μεγάλωσες. Μια πίκρα όμως την έχεις, η διαρρύθμιση και η λειτουργικότητα δεν είναι ίδια, όπως θα ήθελες. Άσε που τα δικά σου έπιπλα είναι μετρημένα για εκείνους τους χώρους, ενώ τα έπιπλα «των παιδιών από πάνω» είναι μετρημένα για τους επάνω χώρους. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και πολύ δύσκολα αναμιγνύονται.

Δύσκολα πράγματα. Σηκώθηκαν και τα δύο σπίτια στον αέρα, τα «τσιμπράκαλα», γιατί από τα έπιπλα πολύ λίγα μετακινήθηκαν, και τώρα βρίσκονται ακόμα στον αέρα. Τρεις μέρες τώρα βέβαια κατοικείς επάνω, αλλά ζεις κάτω, μιας και δεν είναι λειτουργικές οι κουζίνες και τα καθιστικά, ακόμα. Σήμερα το καθιστικό αποκαταστάθηκε, αν και δυσκολεύεσαι λίγο να αισθανθείς άνετα, λείπουν ανέσεις που σου προσέφεραν ορισμένα έπιπλα, λείπει και η κουζίνα μιας και δεν θα έχετε πλέον σαλοκουζίνα – προς μεγάλη λύπη δική σου, αλλά και της γυναίκας σου και άντε να το ξεπεράσετε που θα ανακατώσετε και τα έπιπλα… (άλλωστε κάθε μετακόμιση έχει τη γκρίνια της, γιατί να αποτελέσει αυτή εξαίρεση;;;)

Άφησες και το γραφείο σου κάτω, δεν χωράει επάνω, αλλιώς ήταν σχεδιασμένα τα πράγματα όταν ήσουν εσύ παιδί, τώρα το παιδί είναι άλλο και έχει το ίδιο δωμάτιο που είχες κι εσύ. Το γραφείο σου λοιπόν δεν χωράει κάπου αλλού, εκτός και αν το κομματιάσεις και καλύψεις όλους τους τοίχους και… και… Τι να κάνεις, τα παιδιά παίρνουν το μεγαλύτερο δωμάτιο πάντα, να έχουν χώρο να αναπτύσσονται. Κι εσύ έστησες γραφείο στα έπιπλα που είχες στην πάνω-πόλη – φοιτητικό στυλ πάλι, έτσι να έχεις το PC σου βρε αδερφέ να βρίσκεται, μέχρι να αναγκαστείς να παραχωρήσεις και αυτό το δωμάτιο για κάποια άλλη χρήση, ειδικά αν αυγατίσετε ακόμα περισσότερο, οπότε τότε σε βλέπω να ξεσπιτώνεσαι για τα καλά!

Μέσα στο σαββατοκύριακο ελπίζεις και η κουζίνα να είναι χρηστική, να ροβολήσεις και τον κατήφορο αν είναι για το Ιόνιο. Τα «παιδιά» τα έχεις ήδη στείλει εκεί για να μην ανακατεύονται στα πόδια σας κατά τη μετακόμιση. Έχει το μειονέκτημα ότι πρέπει να τακτοποιήσεις και τα δικά τους πράγματα, αλλά μικρό το κόστος σε σχέση με το κέρδος!

Από τη μία ξέρεις ότι δεν γινόταν αλλιώς, από την άλλη ξέρεις ότι ήταν προσχεδιασμένο, από την παρ-άλλη ήθελες κάπου να ανέβεις στο πιο ευήλιο σπίτι,  από την παρ-παρ-άλλη πάλι καθόλου δε σου αρέσει που ξεβολεύτηκες, και που άφησες όλες τις ομορφιές που έφτιαξες κάτω, από την παρ-παρ-παρ-άλλη και τα παιδιά θα δυσκολευτούν να το συνηθίσουν, τριάντα χρόνια στο επάνω δύσκολα ξεπερνιούνται.

Η ουσία λοιπόν είναι πως απλά σου τη δίνει που έπρεπε να γίνει έτσι και που δεν γίνεται αλλιώς, να κόψεις για παράδειγμα τον ένα όροφο και να τον ανεβάσεις επάνω αυτούσιο γίνεται;;; Μα γιατί δεν είναι πολυμορφικά τα σπίτια τέλος πάντων; Τόση τεχνολογία πάει τζάμπα σε γκάτζετς και χαζομάρες αντί να φτιάξουν κάτι που πραγματικά θα ενδιέφερε εσένα…!

Πρεμιέρα

Πρεμιέρα λοιπόν σήμερα. Για τις πανελλήνιες. Έκθεση. Ιδεών; Γίνεται τις ιδέες να τις αναπτύσσεις στο φροντιστήριο; Δικές σου είναι ή των άλλων; Γιατί τις δικές σου τις αναπτύσσεις σε ένα φύλλο χαρτί, ή έστω στο μυαλό σου την ώρα που στοχάζεσαι, όχι στο φροντιστήριο. Ο πρώτος που εξήλθε του εξεταστικού πάντως είχε αντιμετωπίσει το θέμα στο φροντιστήριο και ήταν ευτυχής και γεμάτος ελπίδα.

Ενώ γύρω η παραφιλολογία για τα καημένα τα παιδιά καλά κρατεί. Γιατί καημένα; Επειδή η κοινωνία, οι γονείς, η ανάγκη η ίδια, τους ζητά να μάθουν πως δουλεύει η ζωή, η φύση, το σύμπαν, τα πράγματα γύρω τους; Ναι, αλήθεια, κι εσύ υποστηρίζεις πως τα παιδιά είναι οι σκληρότερα εργαζόμενοι, απαιτείται συνεχώς είτε να παρακολουθούν είτε να διαβάζουν, ενώ οι γονείς μετά το πέρας του ωραρίου, ό,τι ώρα κι αν είναι αυτό, μπορούν να ξεχάσουν την εργασία τους. Αλλά η εργασία που «απαιτείται» από τα παιδιά είναι ευχάριστη, και αν αυτά δεν νοιώθουν την εσωτερική ανάγκη να αναπτύξουν τον εαυτό τους, τότε και μόνο τότε είναι προφανώς καημένα. Καημένα γιατί κανείς δεν τα προέτρεψε και γιατί η κοινωνία τα μετέτρεψε σε άψυχα και αδιάφορα ανδρείκελα. Αλλά καημένα γιατί διαβάζουν; Ή γιατί εξετάζονται, αγωνίζονται δηλαδή με πολύ μικρότερο κόστος, διδασκόμενα για τους μετέπειτα αγώνες που θα κάνουν για μια δουλειά, για έναν καλύτερο μισθό; Μα και ο αγώνας, η εξέταση, είναι και πρέπει να είναι μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας και μέτρο της ικανότητας. Όμως προφανώς και είναι έξω από την νοοτροπία της καλοκουρδισμένης αλλά άνετης ζωής που ουτοπικά ονειρεύεται ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Όχι, καημένα επειδή πρέπει να διαβάσουν και να αποδώσουν, αποδεικνύοντας έτσι πως ανέπτυξαν τον εαυτό τους, ποτέ δεν θα τα πεις. Αν και θα τα πεις καημένα επειδή οι γονείς τα σέρνουν σε πολύδραστηριότητες γεμίζοντάς τους το χρόνο και στερώντας τους την παιδεία και το παιγνίδι. Θα τα πεις σίγουρα καημένα αν από το σχολείο επιδιώκουν πρωτίστως την αποκατάσταση, και μόνο αυτή συνήθως, και όχι τη γνώση που θα τα οδηγήσει τελικά στην πρώτη.

Επιπλέον, καημένα θα τα πεις επειδή μαθαίνουν τις απαιτούμενες ιδέες για το περιβάλλον και τις χρησιμοποιούν «παπαγαλιστί» για να αναπτύξουν θέματα σαν το σημερινό, αλλά δεν τις κατέχουν, δεν τις έχουν κτήμα τους, δεν τις ανέπτυξαν και δεν τις γνώρισαν πραγματικά. Το αποτέλεσμα; Το περιβάλλον προστατεύεται και εκθειάζεται μόνο στις μαθητικές εκθέσεις, ενώ στην πραγματική ζωή βιάζεται καθημερινά από τους απόφοιτους που είχαν αναπτύξει το θέμα στην τάξη και ήξεραν να γράψουν μια καλή έκθεση γι’ αυτό.

Και να είχε μόνο το περιβάλλον αυτή τη μοίρα; Δυστυχώς όμως όλες οι μεγάλες ιδέες το ακολουθούν κατά πόδας, ενώ η ελληνική κοινωνία ετοιμάζεται για μία ακόμα φορά να παρακολουθήσει την ελληνική αποστολή στη γιουροβίσιον. Έκθεση ιδεών είπαμε το σημερινό μάθημα; Οι καημένες οι ιδέες…

Και η Βουλη πάντως σήμερα, έκθεση ιδεών σκέτη ήταν!

Ο δρόμος

Πριν κάμποσα χρόνια λοιπόν, όταν ήσουν εσύ σχολιαρόπαιδο, ο δρόμος σας έσφυζε από ζωή. Πόσα ήσασταν; Καμιά δεκαριά πιτσιρίκια; Κορίτσια – αγόρια, βγαίνατε κάθε απόγευμα, και πρωί άμα δεν είναι μέρες σχολείου, και παίζατε στο δρόμο. Τότε βέβαια ήταν και ασφαλής, περνούσε ένα αμάξι ανά ώρα πάνω κάτω, και περνούσε ήρεμα, με μικρή ταχύτητα. Τώρα πια περνάει ένα αμάξι ανά δίλεπτο; Άντε τρίλεπτο. Μπορεί όμως και πιο συχνά, και οι περισσότεροι οδηγοί είναι και ανεγκέφαλοι.

Ακούς τις μηχανές από έξω να μουγκρίζουν, λες και θα αποδείξουν κάτι άμα τρέξουν με μεγάλη ταχύτητα μέσα στην πόλη, μέσα στον κόσμο, σε δρόμο που στο δήμο είναι χαρακτηρισμένος δρόμος περιπάτου – και θα έπρεπε να είναι, με τη φύση από τη μία και τη θέα της τσιμεντούπολης από την άλλη. Κάθεσαι τους παρατηρείς τώρα τελευταία, ε λοιπόν σχεδόν όλα τα αυτοκίνητα ξεφεύγουν λίγο στην τρίτη στροφή, την πιο απότομη. Αναρωτιέσαι, τόσοι που κινδύνεψαν να ντελαπάρουν, δεν το ένοιωσαν να «βάλουν λίγο μυαλό»; Μάλλον όχι, βάζει άλλωστε μυαλό ο άνθρωπος; Το μόνο ζώο που διαθέτει λογική και το μόνο που τόσο επίμονα αρνείται να τη χρησιμοποιήσει. Να μη λογαριάσεις τα ατυχήματα – πόσα αυτοκίνητα έπεσαν σε κήπους, πόσα κατέστρεψαν τους πυροσβεστικούς κρουνούς. Μέσα σε ένα χρόνο άλλωστε έριξαν δύο κολώνες και ένα πυροφυλάκιο.

Αμ’ ο άλλος ο πιτσιρικάς; Που χτύπησε στο πεζοδρόμιο, τινάχτηκε στο απέναντι και προσγειώθηκε πάνω στο τειχάκι, και βγήκε μετά και έβριζε τη στροφή και την τύχη του; Μα τί, τον εαυτό του να βρίσει;

Οπότε ο δρόμος δεν είναι ασφαλής πλέον, φρόντισαν γι’ αυτό οι ανόητοι που πήραν διπλώματα με τη σέσουλα και καβάλησαν τις τέσσερεις και τις δύο ρόδες και έκαναν την πόλη αβίωτη. Αλλά και να ήταν, η κόρη σου είναι το μόνο μικρό που μένει πραγματικά στη γειτονιά πια. Τα υπόλοιπα έρχονται μία στο τόσο να δουν τους παππούδες. Όλη η νέα γενιά έφυγε και πλέον δεν υπάρχει καν πιτσιρίκι να παίξει στο δρόμο, ούτε θα υπάρχει σε λίγο που θα θέλει η δικιά σου να βγει έξω να κάνει τις παρέες της και τα παιγνίδια της.

Πώς έγινε έτσι ο δρόμος σας; Τόσο αγωνιστήκατε να τον κάνετε δρόμο περιπάτου και τελικά κατέληξε δρόμος κόντρας και ατυχημάτων; Που τον γεμίσατε με τόσα γέλια και χαρές και τώρα δεν βλέπει πιτσιρίκι για δείγμα; Μόνο μερικούς ανθρώπους να κάνουν τζόκινγκ, και σλάλομ ανάμεσα στους σκουπιδοτενεκέδες, που τοποθέτησαν ανά είκοσι μέτρα, γιατί κάποιος εργολάβος είχε δόντι στο δημοτικό συμβούλιο, και τα αυτοκίνητα που παρκάρουν επάνω στο πεζοδρόμιο μπας και οι τρελοί οδηγοί τους τα σώσουν από τους άλλους τρελούς οδηγούς που τρέχουν εν αγνοία τους προς το ατύχημα, και τούμπαλιν.

Δεν θα αναρωτηθείς «πώς κάνατε έτσι την πόλη σας», αν και στο Ιόνιο μπορείς ακόμα να βρεις πιτσιρίκια να παίζουν. Όχι, δεν έχεις λόγο να το αναρωτηθείς, γιατί δεν υπάρχουν καν τα πιτσιρίκια για να φτάσεις μέχρι εκεί. Θα αναρωτηθείς όμως «πώς κάνατε έτσι τη ζωή σας».

Καλή ανάσταση!