Οι καλύτερες «κατακλείδες»

Αρκετές φορές εκεί που τελειώνει ένα γραπτό βρίσκεις μια υποσημείωση του στυλ: «Πάω φαντάρος το άλλο εξάμηνο», «Είναι τελευταίο μάθημα, βοήθα λίγο δάσκαλε». Καμιά φορά βλέπεις και για υποσημείωση «Αν είναι κάτω από 7 κόψτε ‘το», καλά το τελευταίο μόνο μια φορά το έχω δει…

Αυτή τη φορά όμως τα παιδιά ζωγράφισαν:

«Δάσκαλε δεν ήξερα να γράψω αυτά τα θέματα οπότε σας λύνω τα προηγούμενα που πιστεύω ότι θα το θέλατε»
…. (ακολουθεί η επίλυση ενός θέματος της προηγούμενης εξεταστικής – όχι κάτι σε 10 ε; μην τρελαθούμε κι όλας) …
«Αυτά ήξερα να γράψω. Φαίνεστε καλός οπότε άμα έχετε λίγη καλοσύνη και με περάσετε, το επόμενο εξάμηνο θα πάρω πτυχίο»

Τουλάχιστον ορισμένες φορές έχουν κρίση αυτογνωσίας:

«Δάσκαλε όπως βλέπεις, έτσι όπως πάμε το 2020 θα πάρουμε πτυχίο. Βοήθα γιατί καιγόμαστε!»

Βου α βα, βου ε βε...

Βου ι βί και βά βου ι βό...

Βου και βίο βόι βι βο...

Βου και βάι βι βό...

Τέλος εποχής (;)

Πώς αντιλαμβάνεσαι πότε, πώς και αν τελείωσε μια εποχή; Κάπου υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή που οριοθετεί το τέλος, όμως αυτή δεν είναι διακριτή, τουλάχιστον όχι την στιγμή που βρίσκεσαι πάνω της, ούτε την στιγμή που την πλησιάζεις, ούτε την στιγμή που απομακρύνεσαι. Πάντα εκ των υστέρων μπορείς να αντιληφθείς στο περίπου το σημείο στο οποίο τραβήχτηκε η λεπτή νοητή γραμμή που επισημαίνει το τέλος. Τέλος εποχής λοιπόν; Πιθανών, δεν μπορώ να πω ακόμα αν όντως τελειώνει αυτή η εποχή, ούτε αν τώρα βρίσκομαι επάνω στην νοητή γραμμή, λίγο πριν ή λίγο μετά. Δεν ξέρω, οπότε δεν ξέρω και αν τελείωσε πραγματικά.
«Ήθισται» να μην αποκλίνω και να φτάνω πάντα εκεί που στοχεύω, δεν χάνω αλλά αυτή τη φορά έχασα. Και έχασα γιατί προδόθηκα και το τίμημα είναι δυστυχώς πολύ μεγάλο. Και προδόθηκα από εκεί που δεν το περίμενα, πίστεψα αυτά που δεν έπρεπε να πιστέψω. Σήμερα τελικά πιο αξιόπιστοι αποδείχθηκαν άνθρωποι στους οποίους δεν είχα λόγους να στηριχθώ και σε τελευταία ανάλυση δεν είχαν και λόγους να με υποστηρίξουν. Και πιο αναξιόπιστοι οι «δικοί μου» άνθρωποι. Τελικά κοιτώντας πίσω αρχίζω να πιστεύω πως όταν ένας άνθρωπος σου λέει πως οι άνθρωποι δεν αξίζουν εμπιστοσύνη, πως οι άνθρωποι προδίδουν και είναι κακοί, ο άνθρωπος αυτός ίσως τελικά τα λέει όλα αυτά έχοντας πλήρη αυτογνωσία. Γιατί μέχρι σήμερα ο μόνος άνθρωπος που με πρόδωσε πραγματικά, χωρίς να πιστεύω ότι το ήθελε, είναι αυτός που φοβόταν τους ανθρώπους. Ίσως γιατί ήξερε πολύ καλά τον εαυτό του, ήξερε ποιος είναι. Κανένας άλλος δεν το έκανε, περιέργως για εμένα άλλωστε, μιας και εμπιστεύομαι εκ των προτέρων όλους τους ανθρώπους…
«Δικοί μου» άνθρωποι… υποτίθεται. Υποτίθεται, η λέξη που χαρακτηρίζει το σήμερα. Όλα υποτίθεται πως είναι κάπως, όλα όμως στηρίζονται στο φαίνεσθαι και όχι στο είναι. Υποτίθεται λοιπόν. Ο αιώνας της εικονικής πραγματικότητας. Ο αιώνας της υποκρισίας. Υποκρινόμαστε πως είμαστε άνθρωποι. Αυτή την περίοδο που πέρασε λοιπόν, εκτός από το να αναρωτιέμαι σαν χαμένος τί μου γίνεται, πολλά μου έκαναν εκνευριστική εντύπωση εντείνοντας την άποψή μου για το «φαίνεσθαι». Όπως για παράδειγμα μια έρευνα που διάβασα τις προάλλες η οποία πραγματικά μου εντυπώθηκε στο μυαλό και δεν μπορώ να την βγάλω. Αν λέει τα χρήματα και μάλλον οι πόροι (μιας και εμένα μου αρέσει να κρίνω με πόρους, τα χρήματα δεν έχουν καμία ουσιαστική αξία άλλωστε, μόνο πρακτική) που διατίθενται για την εκτροφή, συντήρηση και «καλλωπισμό» (ή όπως αλλιώς θέλεις πες αυτή την εκμετάλλευση που γίνεται με τα γκατζετάκια, σαμπουάνια, κομμωτήρια και εγώ δεν ξέρω τι άλλο των «μικρών φίλων» – για όνομα, αφήστε ήσυχα τα ζωντανά που τα ταλαιπωρείτε) των οικόσιτων ζώων του δυτικού κόσμου διατίθονταν στις χώρες του τρίτου κόσμου, αρκούσαν για να εξαλείψουν τον υποσιτισμό από την υφήλιο. Ανατριχιαστικό. Θα μου πεις γιατί μιλάς για αυτά τα χρήματα και δεν μιλάς για τα χρήματα που ξοδεύονται σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Σωστά, και για αυτά την ίδια άποψη έχω, αν και θα προτιμούσα αυτά να πάνε σε κοινωνική ανάπτυξη και τα άλλα στον υποσιτισμό, αλλά η ουσία είναι πως τα δεύτερα αναφέρονται σε στρατόγκαβλους από τους οποίους δεν περιμένεις ευαισθησίες, ενώ τα πρώτα αναφέρονται σε ανθρώπους που «υποτίθεται» πως διαθέτουν ευαισθησίες. Υποτίθεται, η μαγική λέξη. Γιατί στην ουσία «εκτρέφουν» ανάγκες για να καλύψουν το δικό τους έλλειμμα επικοινωνίας εκμεταλλευμένοι τον κόσμο των ζώων και εξαναγκάζοντάς τα να ζουν στο δικό τους περιβάλλον και μετά δικαιολογούνται πίσω από ένα «και αυτά τι θα γίνουν» παραβλέποντας ότι τα δημιούργησαν οι ίδιοι «προς εκμετάλλευση». Ενώ άλλα ζωντανά όντα – είτε του ανθρώπινου, είτε του ζωικού βασιλείου – αυτού του πλανήτη απλά αφήνονται να πεθάνουν. Βλέπεις είχαν την «ατυχία» να γεννηθούν σε λάθος «κόσμο». Μόνο που ουσιαστικά δεν έχουν αυτοί την ατυχία, αυτοί στον ίδιο κόσμο με εμάς γεννήθηκαν, ένα ενιαίο είναι το σύμπαν, απλά εμείς δεν θέλουμε να αποδεχθούμε το γεγονός ότι φέρουμε ευθύνη ως πιο ανεπτυγμένοι και ισχυροί. Υποκρισία και επιλογές «ανεπτυγμένων» ανθρώπων. Δεν ξέρω, αλλά αυτή συγκεκριμένα η στατιστική έρευνα μου κάθισε πολύ άσχημα στο στομάχι…
Τις προάλλες αγόρασα μια μπαταρία, διαστάσεις δηλαδή που χωράει σε μια τσέπη έτσι; Και η πωλήτρια ήθελε σώνει και καλά να μου την βάλει σε σακούλα. Παρ’ όλα τα ευγενέστατα «δεν χρειάζεται», η σακούλα έμεινε στο κατάστημα επειδή εγώ έβγαλα την μπαταρία και παράτησα την σακούλα στον πάγκο. Ελπίζω να μην την πέταξε αλλά όντως να την έδωσε στον επόμενο. Μια σακούλα λιγότερη είναι μια σακούλα λιγότερη. Πόσες από δαύτες άραγε πετιούνται από ανθρώπους με «δήθεν» ευαισθησία, καταλήγουν ξεσκισμένες στο χώμα, στη θάλασσα ή τις λίμνες και τελικά στα στομάχια ζώων, πουλιών και ψαριών, θανατώνοντας τα; Πόσοι από αυτούς που τις πετούν αλόγιστα λυπούνται βλέποντας εικόνες πουλιών που πεθαίνουν χωρίς να ενδιαφέρονται να κατανοήσουν ότι αυτοί οι ίδιοι τα σκότωσαν την ώρα που πετούσαν μια πλαστική σακούλα πέρσι τέτοιο καιρό; Οι ίδιοι σκότωσαν μέρος του εδάφους, μέρος της θάλασσας, μέρος του πλαγκτόν, μέρος του κόσμου, μέρος του μέλλοντός. Ακούσιοι δολοφόνοι... Σκότωσαν την ίδια την ευαισθησία που διατείνονται πως έχουν. Υποκρισία. Σίγουρα η λέξη χαρακτηρίζει απόλυτα την σημερινή πραγματικότητα. Και μέσα σε όλα αυτά δεν υπολογίζω καν τις υπόλοιπες επιπτώσεις που φτάνουν ακόμα μέχρι και τους ίδιους.
Περνώντας από μαγαζί υπολογιστών του οποίου είμαι τακτικός πελάτης μπήκα να αγοράσω μελανοταινία. Για τον HP950C. Παίρνω την μελανοταινία μου και πάω να φύγω. Μήπως να αλλάξετε εκτυπωτή; Έρχεται η φαεινή ιδέα στην πωλήτρια. Γιατί; Ρωτάω έκπληκτος! Μα είναι πολύ παλιός μου απαντάει. Ε και; Αφού την δουλειά του την κάνει άψογα. 2σέλιδα και 3σέλιδα κείμενα εκτυπώνω και τα τυπώνει άψογα, συνεχίζω. Ναι αλλά είναι παλιός! Συνεχίζει ακάθεκτη. Απομακρύνομαι πριν την χαρακτηρίσω ηλίθια και αναρωτιέμαι μήπως να κόψω και τις παρτίδες με το μαγαζί…
Όχι δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον κόσμο που ζω, ούτε είμαι εναντίων της τεχνολογικής ανάπτυξης όπως μου προτείνουν ορισμένοι όταν αναλύω τους λόγους που τσαντίζομαι. Λατρεύω την τεχνολογική ανάπτυξη, βοηθάει αφάνταστα και αποδεικνύει και την ευφυΐα του ανθρώπου. Ποτέ όμως δεν μου άρεσαν τα άκρα, προτιμώ το κλασικό «παν μέτρο άριστο». Νευριάζω αφάνταστα με τον τρόπο που χρησιμοποιείται η ανάπτυξη, με την άγνοια και την αναισθησία που διακρίνει ένα μεγάλο μέρος ανθρώπων και με την συστηματική προσπάθεια - και μάλιστα απόλυτα επιτυχή αφού όλα προβάλλονται ως «τι όμορφη και εύκολη κάναμε την ζωή σας», αποκρύπτοντας πόσα υπέρμετρα κακά δημιουργούνται έτσι όπως εκφράζεται - να πεισθούν οι άνθρωποι να παραμείνουν στην άγνοια. Αλλά είπαμε χρειάζεται έργο για να διατηρηθεί το σύστημα σε χαμηλή εντροπία ενώ είναι πολύ εύκολο να αυξήσεις τις τιμές της…
Ξέφυγα πάλι (παλιό συνήθειο)…
Αλλά όπως σου είπα πριν τρία χρόνια κοντά, είμαι άνθρωπος του πάθους, άμα παθιάζομαι με κάτι ασχολούμαι μαζί του, όταν δεν παθιάζομαι, απλά δεν ασχολούμαι. Έτσι λοιπόν κι εσύ ξεκίνησες σαν μια κραυγή αγωνίας. Και η πλάκα είναι πως ξεκίνησες τυχαία εντελώς από ένα λάθος ενός φίλου που δεν επέτρεπε σχόλια παρά μόνο σε μπλόγκερς (μετά από εμένα το άλλαξε και τα άφησε ελεύθερα, τι χειρότερο θα μπορούσε να πάθει άλλωστε….) και επειδή ένα «σχόλιό μου» άρεσε υπερβολικά σε έτερο συμπλόγκερ, ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν «πάει πια» τόσο πολύ τα σχόλιά μου (αυτόν τον άφησα ήσυχο). Τώρα πλέον βέβαια δεν βρίσκω καμιά ομοιότητα με το «τότε». Όλα είναι ίδια και όλα τόσο διαφορετικά. Ίσως τελικά εκείνη η κραυγή αγωνίας, αν και συνδέεται με ένα μέρος της τωρινής, ήταν πολύ μικρότερη από αυτή που έβγαλα «σιωπηλά» μέσα στον Γεννάρη του 2008. Ίσως ο χειρότερος μήνας, ίσως η χειρότερη «είσοδος νέου έτους»; Κάτι σαν να λέμε σε βαράνε από παντού και δεν ξέρεις από πού να προφυλαχθείς; Και ανακαλύπτεις πως τελικά δεν έχεις και πουθενά να στηριχθείς… Γενικότερα βέβαια από τον Σεπτέμβρη και μετά άρχισαν να με βαράνε, απλά τότε είναι απλές μπουφλίτσες που δυνάμωναν σιγά-σιγά… Σεπτέμβρη ε; Πόσο μακριά είναι αυτός ο μήνας... αιώνες λες πέρασαν...
Τέλος εποχής λοιπόν; Όταν και κυρίως αν αρχίσω να διαβάζω την επόμενη σελίδα θα σου πω, μέχρι τότε δεν μπορώ ούτε κι εγώ να ξέρω αν θα γυρίσω σελίδα, ή σε ποια σελίδα θα γυρίσω τελικά. Άλλωστε όλα πάλι θα αλλάξουν και όλα θα μείνουν τα ίδια; Ίσως. Τα πάντα ρεί. Πολλά θα αλλάξουν, αυτό είναι σίγουρο, το ποιά είναι το πρόβλημα. Και το ότι ορισμένα από αυτά δεν θέλω να αλλάξουν, ακόμα και πράγματα που η λογική λέει πως πρέπει. Βέβαια είμαστε άνθρωποι με αισθήματα, όχι μηχανήματα με κουμπάκια (αν ποτέ πετύχουν να μας καταντήσουν το δεύτερο βλέπουμε…). Κάποια άλλα πάλι, που πιθανών θα έρθουν, θα τα βλέπω ως καταναγκαστικά έργα περιμένοντας πότε θα τελειώσουν, είναι στο πρόγραμμα να τελειώσουν το δυνατόν συντομότερο αλλά… ουδέν μονιμότερο του προσωρινού δεν λένε; Το κακό θα είναι αν καταντήσω να βλέπω την ζωή μου την ίδια καταναγκαστικά έργα. Τότε σίγουρα θα έχω χάσει πολλά. Λεπτή λοιπόν η γραμμή και μόνο από μακριά βλέπεις αν έχει τραβηχτεί, δεν το ξέρω τώρα, δεν μπορώ να τη δω. Μακάρι ποτέ να μην χρειαζόταν να τραβηχτεί. Μακάρι να έχω άδικο. Μακάρι όλα αυτά να είναι εφιάλτης, να ξυπνήσω και όλα να είναι όπως είχα πιστέψει, όπως ονειρεύτηκα. Μακάρι όσα έγιναν τον τελευταίο χρόνο να μην είχαν γίνει ποτέ έτσι.
Χτες πάντως απέδειξα στον εαυτό μου πως πραγματικά μου είναι εντελώς αδιάφορα τα αντικείμενα και ότι οι αναμνήσεις για εμένα είναι μια διαδικασία που δεν στηρίζεται σε οτιδήποτε υλικό. Φιλοξενώ έναν φίλο ο οποίος με ρώτησε κάτι που μου θύμισε την πρόκληση του Σωτήρη… Ναι, όντως τα αντικείμενα μου είναι πλήρως αδιάφορα, μόνο οι άνθρωποι μετρούν, δεν έχω κάτι «δικό μου».
Όταν με ρώτησαν κάποτε «Τι θες να κάνεις όταν μεγαλώσεις;» απάντησα «Δεν με νοιάζει, αυτό που θέλω είναι να μην μείνω μόνος». Κλεμμένη απάντηση, αλλά την νοιώθω πραγματικά… Δύσκολο; Ίσως ναι. Ακατόρθωτο; Όχι (αν και η υποκρισία δεν βοηθάει). Το θέμα είναι πως είναι αργά, πως βαριέμαι του θανατά, πως κάθε πράμα στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο, και ο Αύγουστος πέρασε. Και οι «λουλουδορομαντισμοί» του «όλα θα γίνουν κάποια στιγμή» με βρίσκουν παγερά αδιάφορο γιατί όλα φθείρονται και δεν έχουν την ίδια αίσθηση και ομορφιά. Άσε που πολλά από αυτά δεν γίνονται κι όλας γιατί η φύση απλά γελάει με την ανθρώπινη ματαιοδοξία που μας έχει καταλάβει.
Ορίστε, άργησα γκρίνιαζες, γκρίνιαζες, γκρίνιαζες, στα είπα μια και καλή τώρα, να δω τι θα καταλάβεις. (Γενικά δεν είχα σκοπό σου πω ο,τιδήποτε από αυτά, απλά σήμερα με έπιασε μια ακατάσχετη διάθεση να τα 'μολογήσω... Σαμ' πως το γιατί σου 'χω πεί οτιδήποτε, ένας θεός το ξέρει...)
Τέσπα, μην μείνεις παραπονεμένος, όχι τίποτε άλλο δηλαδή και δεν είμαστε για «ψυχολογικά προβλήματα». Αυτό άλλωστε είναι πλεονέκτημα «άλλων». Αν και εδώ που τα λέμε αν βαρούσα τώρα μια σχιζοειδή αυτοκτονική τάση, κάτι μπορεί να έβγαινε… Ή δεν έχω ελπίδες… Δεν ανήκω στους «άλλους» ε; Χμμμ…

Ουφ, αρκετά ασχολήθηκα με χαζά θέματα και με έπιασε λογοδιάρροια. Ας ασχοληθώ τώρα και με κάτι πιο σοβαρό, τι να ντυθώ άραγε τις απόκριες; Λέω να ντυθώ δρυοκολάπτης, αλλά δεν ξέρω αν μου πάνε τα χρώματα. Δεν ξέρω, δεν ξέρω… Ουφ πολύ δύσκολες αποφάσεις έχω να πάρω…

«Γιατί; Πάντα έτσι δεν ήταν;»
«Το γεγονός πως πάντα υπήρχαν κρετίνοι στον κόσμο
δεν αποτελεί καλή δικαιολογία για να γίνουμε κι εμείς κρετίνοι»

Όταν...

...το μόνο που περνά απ’ την σκέψη είναι κατάρες επί παντός, καλύτερα η πέννα να σωπάσει και να μην μαγαρίσει την γραφή…

Έτσι και έγινε...

Συνειρμικές «ενεργειακές» συννεφιές

Το ταξίδι προς το μικρό ίδρυμα ξεκίνησε ηλιόλουστα. Ο δρόμος αρκετά ξεκούραστος, αλλά περιέργως γεμάτος φορτηγά. Πρακτική εξάσκηση υπολογισμού εύρωστου ελεγκτή. Μου δίνει αρκετή ώρα για να ανατρέξω σε ανάγνωση κλιματολογικών μελετών – έτσι για να κάνω κι εγώ κάτι. Στο μεταξύ τα σύννεφα μαζεύονται και ο ήλιος σκιάζεται. Ο συνειρμός άμεσος, επιβάλλεται στο νου λόγω του αναγνώσματος, μιας και τις προάλλες είχα διαβάσει μία «ιδέα» σκίασης του ήλιου για να λύσουμε το πρόβλημα της υπερθέρμανσης. Η έκπληξή μου τότε ήταν τεράστια, αναρωτιόμουν κατά πόσο εννοούσε ο «συγγραφέας» όσα έλεγε. Πόσο απερίσκεπτους, για να μην πω παράλογα ανεγκέφαλους, μας έχει κάνει η σημερινή κοινωνία; Πόσο δύσκολο είναι να σκεφτεί κάποιος πως η γη ενεργειακά είναι ένα κλειστό σύστημα, με μόνη εισαγωγή ενέργειας την ακτινοβολία του ηλίου; Πόσο δύσκολο είναι να αντιληφθεί πως αν μειώσει την ενέργεια αυτή, προφανώς θα μειώσει το διαθέσιμο προς εκμετάλλευση ενεργειακό περιεχόμενο του πλανήτη; Και όλα αυτά σε μια ανθρωπότητα που ζητά διαρκώς αυξανόμενη ποσότητα ενέργειας προς κατανάλωση. Όχι ότι αν είχε απεριόριστα ποσά ενέργειας δηλαδή θα μπορούσε να τα καταναλώσει – εντάξει, εδώ γίνεται λίγο πιο πολύπλοκο. Χωρίς το φαινόμενο του θερμοκηπίου, θα μπορούσε να καταναλώσει τόση ενέργεια, όση ακριβώς θερμότητα μπορεί να απαχθεί την νύχτα – στο σκιασμένο ημισφαίριο – κατά την ψύξη του πλανήτη. Έστω και ελάχιστη παραπάνω θα οδηγήσει τελικά σε υπερθέρμανση, αφού η ενέργεια έχει το κακό συνήθειο καταναλισκόμενη να μετατρέπεται σε θερμότητα. Η υπερθέρμανση τώρα, αυξάνει το θερμικό περιεχόμενο του πλανήτη, με αποτέλεσμα φυσικά την ελάττωση του ποσοστού της παρεχόμενης από τον ήλιο ενέργειας που μπορούμε να εκμεταλλευτούμε! Κάπου στο τέλος περιμένει ο «θερμικός θάνατος», τον οποίο σίγουρα είμαστε ικανοί να φέρουμε πιο κοντά για τον πλανήτη μας, απ’ ότι ο χρόνος θερμικού θανάτου του σύμπαντος – τον οποίο μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε πως πιθανόν να αποφύγουμε, αν το σύμπαν αποδειχθεί με κάποιο τρόπο ανοιχτό σύστημα, αλλά για τον πλανήτη μας, όντας δεδομένα κλειστό και πεπερασμένο σύστημα, προσπαθούμε να τον κάνουμε άμεση πραγματικότητα. Αν τώρα λογαριάσουμε και το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τότε όχι μόνο καταλήγουμε στην ταχύτερη ελάττωση του ποσοστού ηλιακής ενέργειας που μπορούμε να εκμεταλλευόμαστε, αλλά επιταχύνουμε ακόμα περισσότερο την έλευση «θερμικού θανάτου». Βέβαια βιολογικά θα έχουμε πεθάνει πολύ νωρίτερα από την ώρα που το θερμικό περιεχόμενο του πλανήτη θα ομογενοποιηθεί με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η εκμετάλλευση του παραμικρού ποσού ενέργειας.
Τα βιολογικά συστήματα βλέπεις υπόκεινται και στον θαυμαστό κύκλο ισορροπίας του περιβάλλοντος. Αν δεν υπάρχει σημαντική διαφορά θερμοκρασίας δεν θα μεταφέρεται νερό από τους υδάτινους στους χερσαίους όγκους. Δεν θα φυσούν αέρηδες, δεν θα μεταφέρεται γύρης, δεν θα συμβαίνουν εκατομμύρια απλά φαινόμενα που δίνουν ώθηση στην ζωή. Και η ζωή θα σβήσει, πολύ πριν τον τελικό θερμικό θάνατο του πλανήτη. Εκτός και αν μετατρέψουμε την βιολογία σε τεχνολογία. Τότε ίσως διατηρηθούμε λίγο παραπάνω εν «τεχνο-ζωή». Πάλι μέχρι τον θερμικό θάνατο που θα πλησιάζει με γοργούς ρυθμούς. Βλέπεις όταν η θερμοκρασία ομογενοποιηθεί, κάθε δραστηριότητα καταρρέει και επέρχεται το χάος. Θερμοδυναμική, η «μαγεία» που διέπει τα πάντα και που δεν μας αφήνει περιθώρια να την καταπατήσουμε. Ένα απλό ισοζύγιο ενέργειας φανερώνει πως δεν μπορείς να παράγεις περισσότερη θερμότητα απ’ όση μπορεί να απαχθεί, αλλιώς έχεις συσσώρευση. Άρα δεν μπορείς να καταναλώνεις περισσότερη ενέργεια απ’ όση θερμότητα μπορείς να απάγεις. Παγκοσμίως, πανσυμπαντικώς. Και όσο λιγότερη θερμότητα μπορείς να απάγεις λόγω των αερίων του θερμοκηπίου, τόσο θα πρέπει να μειώνεις την κατανάλωση ενέργειας. Και όσο θα σκιάζεις τον ήλιο, τόσο λιγότερη ενέργεια θα έχεις διαθέσιμη αλλά και τόσο λιγότερη ενέργεια θα μπορείς να απάγεις ταυτόχρονα, περιορίζοντας ακόμα περισσότερο την ενέργεια που μπορείς να καταναλώνεις! Ναι, δυστυχώς είναι μονόδρομος, γιατί μπορεί μεν τα πάντα να «είναι ρευστά», αλλά η θερμοδυναμική που τα διέπει είναι αμείλικτα απόλυτη. Δυστυχώς υπάρχουν όρια, μας αρέσει δεν μας αρέσει, και περιοριζόμαστε από αυτά. Όλοι μας. Και η μόνη λύση είναι να περιορίσουμε την κατανάλωση ενέργειας σε τέτοια επίπεδα ώστε το ισοζύγιο να κλείνει με μηδενικό ρυθμό συσσώρευσης, σε μια φυσιολογική για το περιβάλλον θερμοκρασία, που θα επιτρέπει την λειτουργία των βιοκλιματικών κύκλων.
Και σε όλα αυτά φυσικά δεν έχουμε λογαριάσει την ποιότητα αέρα που αναπνέουμε, την ποιότητα της ζωής που ζούμε, τους ανθρώπους, τα ζώα, τα φυτά… Αλλά αξίζει που και που να σχολιάζεις τα «επιχειρήματα» των ανεγκέφαλων χρησιμοποιώντας τους δικούς τους όρους. Βλέπεις οι «λύσεις» τους καταστρέφουν τις ίδιες τις «αξίες» που προσπαθούν να προστατεύσουν. Αν μπορεί κανείς να τις θεωρήσει αξίες δηλαδή. Λογικό, οι μη-βιώσημες λύσεις, είναι μη-βιώσημες «καθ’ ολοκληρίαν».
Ατελείωτη αυτή η άσκηση τελικά, αφήνει πολλή ώρα για αναλογισμό. Αλλά τελείωσε. Και τώρα, στον «κενό χρόνο» ανάμεσα στα τρίωρα, κοιτούσα πάλι το λαπτόπι και είπα να αποτυπώσω τις ακατάσχετες σκέψεις την προηγούμενης ώρας. Και αυτές, και άλλες. Βλέπεις αναρωτιέμαι για «το ανεγκέφαλο» του κόσμου μας ως προς το ισοζύγιο ενέργειας, την ώρα που δεν μπορεί να κάνει ένα απλό χρηματικό ισοζύγιο. Ότι συσσωρεύεται ισούται με αυτό που μπαίνει, μείον αυτό που βγαίνει, συν αυτό που παράγεται, μείον αυτό που καταναλώνεται. Διέπει τα πάντα. Μάζα, ενέργεια, υλοενέργεια, χρήμα. Και είναι αμείλικτο και μονοσήμαντα ορισμένο.
Ας μην φτάσω όμως εκεί, ας πάω λίγο πιο πίσω. Στον σημερινό 35άρη οδηγό που η κοινωνία έχει αποτύχει να του δείξει πως όταν η 5χρονη κόρη του είναι ξαπλωμένη στο κάθισμα του συνοδηγού, χωρίς ζώνη, ενώ αυτός την κρατά με το ένα χέρι, καθώς οδηγεί, δεν υπάρχει καμία οδική ασφάλεια ακόμα και αν οδηγεί μερσεντές μέσα στο Ψυχικό. Και στο ενδιάμεσο οι υπουργοί μας μπορούν, εντελώς υποκριτικά, να φιλοσοφούν περί της νομολογίας και των μέτρων που θα καταστήσουν την οδήγηση ασφαλή. Η αποτυχία τους βέβαιη. Το ίδιο και οι υποκριτικές φιλοσοφίες τους περί «καταλληλότερης ενεργειακής πολιτικής».
Όταν λοιπόν ο σημερινός κόσμος θυσιάζει την ασφάλεια του παιδιού του, έτσι για να το έχει δίπλα του – ήμαρτον, μέχρι και καθισματάκια θέσης συνοδηγού κυκλοφορούν – μάλλον κακώς αναρωτιέμαι για το ανεγκέφαλο της σημερινής κοινωνίας, ενώ η σκίαση του ήλιου όντως πρέπει να φαντάζει μια «απόλυτα λογική» λύση στους απερίσκεπτους…
Αν νοιαζόμασταν όμως πραγματικά, έστω και λίγο γι’ αυτά τα αγγελούδια, τότε μάλλον θα αναπτύσσαμε άλλου είδους πολιτικές, όχι αυτές που μας κάνουν να περνούμε καλά σήμερα αλλά αυτές που είναι βιώσιμες και αειφόρες στο διηνεκές, ακόμα και αν παραδεχθούμε πως μας περιορίζουν. Νοιαζόμαστε όμως γι’ αυτά, ή νοιαζόμαστε μόνο, εντελώς εγωιστικά, για τον εαυτό μας, ακόμα και όταν λέμε πως νοιαζόμαστε γι’ αυτά;

Περί ανέμων (ξανά)...

Έχοντας μία ωρίτσα κενού χρόνου (μα εντελώς όμως), κάθομαι και κοιτώ το μονιτορ του καινούργιου λαπτοπίου, το οποίο παρεμπιπτόντως έχει την δική του προσωπικότητα. Ανοίγει όποτε θέλει, όπως θέλει. Μερικές φορές μάλιστα για να με μπερδέψει «κάνει» ότι άνοιξε - μετά μου λέει ένα θριαμβευτικό: «Χα, στην έσκασα!». Οι καταστηματάρχες αναγνώρισαν το πρόβλημα, στο ενδιάμεσο ανακάλυψα και δεύτερο αγοραστή που λαμβάνει ακριβώς την ίδια «απροσάρμοστη» συμπεριφορά, οπότε και πλέον ρωτήσαμε την γνώμη της μαμάς εταιρίας. Αυτή βέβαια για την ώρα «ποιεί την νήσσα» και έτσι για μια ακόμη φορά στην όλη αλυσίδα την πληρώνει η τελευταία τρύπα: ο καταναλωτής. Έτσι γιατί μου ήρθε τώρα και νευρίασα. Ομολογώ δεν ήταν η αρχική μου πρόθεση. Αρχικά απλά κοιτούσα το λαπτόπι προσπαθώντας να σκεφτώ. Ε και σκέφτηκα.

Η πρώτη φουρνιά φυντάνια μόλις αποχώρησαν και τελώ εν αναμονή της δεύτερης, χωρίς να έχω κάτι ενδιαφέρον για να περάσω την ώρα μου. Ως γνωστών ούτε δίκτυο έχω μιας και η εταιρία που παρέδωσε το «έργο» στο μικρό ίδρυμα αποφάσισε να μην έρθει να θέσει την κεραία σε λειτουργία και την περιμένουμε ακόμα μετά από. έξι βδομάδες! Ουάου, φτάσαμε κι όλας στην βδομάδα Νο6; Πότε; Χμπφφφφ..

Εβδομάδα Νο6 λοιπόν και τα φυντάνια έχουν (ίσως) αρχίσει να αντιλαμβάνονται πως η αδιαφορία δεν θα τους προσφέρει πολλά. Η αλήθεια είναι πως σε κάποια αδιόρατη στιγμή, δεν θυμάμαι πότε ακριβώς, αποφάσισα πως ή θα μάθουν να σκέφτονται και να κατέχουν ένα-δύο χρήσιμα πράγματα, ή θα με μισήσουν. Η αλήθεια είναι πως βρίσκω μεγαλύτερη ανταπόκριση από άτομα τα οποία τα είχα πέρσι σε άλλο μάθημα, αλλά τουλάχιστον μέχρι τώρα «μίσος» δεν εισέπραξα. Απλά αποφάσισα να ακολουθήσω το κλασικό μοτίβο της οικογενείας, όπου όλοι οι εκπαιδευτικοί της (ηπειρώτικη οικογένεια συνεπάγεται πολλλλύυυυ μεγάλο σόι) έχουν το παρατσούκλι «κακούργος», ανεξαρτήτως βαθμίδας εκπαίδευσης. Ζήλεψα βλέπεις όταν πριν από χρόνια ψάρεψα έναν τύπο και χωρίς να ξέρει σε ποιόν μιλάει τον ρώτησα την γνώμη του για μια θεία μου και μου απάντησε: Την «κακούργα»; Μμμ ναι, πολύ «στριμμένη», αλλά ξέρεις κάτι; Και έμαθα και με σημάδεψε. Ναι, είμαι ζηλιάρης, το παραδέχομαι, αλλά είναι πολύ ευχάριστο να ακούς τέτοια σχόλια. Πως το είπε χτες ο Ρέντφορντ; Από εγωισμό βρισκόμαστε εδώ που βρισκόμαστε και συνεχίζουμε να προσπαθούμε όταν όλα έχουν ισοπεδωθεί; Χμμ ναι ίσως παίζει και αυτό. Θυμάμαι τον πρόεδρο να μου λέει τις προάλλες: «Τι σε νοιάζει; Αφού κύκλος είναι: το υπουργείο κοροϊδεύει τους γονείς, οι φοιτητές κοροϊδεύουν εμάς, ε για να κλείσει εμείς κοροϊδεύουμε το υπουργείο». Απόλυτο δίκιο έχει, μόνο που στην όλη διαδικασία εγώ έχω την αίσθηση πως κοροϊδεύω τους φοιτητές και, μιας και αυτούς τους κοροϊδεύουν όλοι εκτός των γονιών τους - οι οποίοι αγωνιούν αλλά δεν καταλαβαίνουν την κοροϊδία που παίζεται σε βάρος τους, ε είπα να πάρω λοιπόν το μέρος τους και να μην τους κοροϊδέψω και εγώ.

Έχει λίγη ψύχρα η αίθουσα σήμερα. καλά που έχουμε ένα κλιματιστικό τουλάχιστον και δεν ξεπαγιάζουμε. Γλωσσοδιάρροια ε; Και να σκεφτεί κανείς πως κοιτούσα το λαπτόπι σκεφτόμενος πώς να γράψω το: Μα καλά, τόσα άχρηστα «γκάτζετς» βάζουν στα αυτοκίνητα και κάνουν με αυτά τις περισσότερες φορές την οδήγηση πιο επικίνδυνη, λασπωτήρες όμως γιατί δεν βάζουν;;; Άσχετο; Όχι, απλά όταν βρέχει στις εθνικές και έχει κίνηση, η έλλειψη και το επικίνδυνο της έλλειψης ενός τόσο ευτελούς και απλού εξαρτήματος από τα αυτοκίνητα γίνεται απόλυτα φανερή. Ε και σήμερα έβρεχε και το ταξίδι μέχρι εδώ δεν ήταν και τόσο εύκολο σε ορισμένα σημεία - ειδικά εκεί στην Μαλακάσα. Οπότε ιδού το «ακαδημαϊκό» ερώτημα της ημέρας: Εκεί δίπλα στο σούπερ ντούπερ χάι στερεοφωνικό με τους σαμπγούφερ και την οθόνη 65000 χρωμάτων, που το πιθανότερο είναι ότι κάποια μέρα θα μας σκοτώσει, γιατί δεν μπαίνουν και δύο ευτελέστατοι λαστιχένιοι λασπωτήρες μπας και αυξηθεί η ορατότητα εν καιρώ βροχής;

Και αν δεν αφήσουν τον Μωάμεθ να πάει στο βουνό;

Εσείς μάθατε για την νέα υπηρεσία ασύρματου adsl από την wind; Εεεεμ;
Εσείς μάθατε για το πόσο επικίνδυνο είναι να έρχεσαι σε άμεση επαφή για ώρες με gsm πομποδέκτη; Εμ αυτό δεν θα το ακούσετε ποτέ.
Βλέπεις όταν ερχόμαστε σε άμεση επαφή με έναν τέτοιο πομποδέκτη το κορμί μας δέχεται τεράστια ποσά ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας. Έτσι κάθε φορά που πατάμε τα δαχτυλάκια μας επάνω στα πλήκτρα δεχόμαστε ένα «ντους ενέργειας». Λεπτομέρειες βέβαια. Εδώ έχουμε μετατρέψει τα σπίτια μας σε πομποδέκτη και δεχόμαστε ντους ακτινοβολίας επί 24αώρου βάσεως και είμαστε και περήφανοι που δεν έχουμε καλώδια «να μας ταλαιπωρούν». Είμαστε περήφανοι που «γίναμε κι εμείς in σαν τους τύπους στην διαφήμιση» ενώ για την ώρα δεν βρίσκεται κανένας σοβαρός άνθρωπος να βάλει φρένο στην ανεξέλεγκτη δραστηριοποίηση των εταιριών τηλεφωνίας.
Στο ενδιάμεσο, στο τελευταίο ιατρικό συνέδριο καταδείχθηκε η αναγκαιότητα του θηλασμού για ένα εξάμηνο τουλάχιστον. Αναγκαιότητα και για την υγεία του βρέφους, αλλά και για την υγεία του μητρικού στήθους. Ακούστηκε, και πιθανότατα πολύς κόσμος θα το άκουσε. Μια φορά όμως αρκεί. Βλέπεις δεν είναι κάτι που πρέπει να τονισθεί, χρειαζόμαστε άλλωστε τον χρόνο για να κάνουμε πλύση εγκεφάλου για άλλα πραματάκια - όπως το ασύρματο adsl της wind, άσε που αν το τονίσουμε και το κάνουμε «κτήμα» της κοινωνίας, «κάποιοι» δεν θα «βολευτούν» καθόλου από δαύτο.
Κάπου εκεί πέρα ακούστηκε και το θέμα της παχυσαρκίας που έχει αρχίσει να γίνεται μάστιγα. Ακούστηκαν διάφορα για εκδηλώσεις που «προσπαθούν» να τρέψουν τα παιδιά στην υγιεινή, σπιτική διατροφή. Δέκα δεύτερα. Και πολύ είναι. Χρειαζόμαστε τον υπόλοιπο χρόνο για να παρουσιάσουμε πολλάκις τα βιομηχανικά προϊόντα διατροφής, τα οποία ούτε λίγο ούτε πολύ είναι γνωστό πως μαζί με όλα όσα τρώμε εκτός σπιτιού περιέχουν τριπλάσιες τουλάχιστον θερμίδες από το ακριβώς ίδιο γεύμα που θα παρασκευασθεί στο σπίτι από εμάς τους ίδιους και ταυτόχρονα είναι κατά πολύ ανθυγιεινότερα. Εμείς όμως «ενημερώσαμε», μην το κάνουμε και «κτήμα» του κόσμου, έχουμε «άλλα» να του περάσουμε…
Βλέπεις σήμερα ο κόσμος πληρώνει αδρά - και χωρίς να έχει ερωτηθεί γι’ αυτό, για να του διαφημίζουν καθημερινά ένα σωρό πράγματα όπως το ασύρματο adsl και έτσι να του κάνουν πλύση εγκεφάλου παρουσιάζοντας ως «σωτήρια» την ίδια την καταστροφή του, γιατί περί καταστροφής πρόκειται, ενώ δεν πληρώνει φράγκο για να ακούσει τις πραγματικές επιπτώσεις όλων των καταναλωτικών αγαθών στην υγεία του. Ούτε αυτός, αλλά ούτε κανένας άλλος, μιας και η αλήθεια βλάπτει σοβαρά το κέρδος των εταιριών. Έτσι στην ουσία, πέντε νοματαίοι προσπαθούν μόνοι τους να υπολογίσουν και να κατανοήσουν την πραγματικότητα και με φιλότιμο να την διαδώσουν, ενώ η εικονική πραγματικότητα γελάει πίσω από την πλάτη τους. Και φυσικά η έρευνά τους και κυρίως η διάδοσή της, μιας και η έρευνα γίνεται από φιλότιμο, ήθος και αγάπη, δεν χρηματοδοτείται από πουθενά. Ούτε από καταναλωτές, ούτε φυσικά και από εταιρίες – τρελές είναι να βάλουν τα χεράκια τους και να βγάλουν τα ματάκια τους; Τρελές είναι να ανοίξουν τα μάτια στον κόσμο; Τις βολεύει να τρώει κουτόχορτο και ό,τι άλλο του δίνουν.
Ποιο το νόημα άραγε να είσαι σπουδαγμένος και επιστήμονας σε μια εποχή σαν τη σημερινή; Μια εποχή όπου ακόμα δεν έχει «αποδειχθεί» πως το τσιγάρο βλάπτει, πως η ραδιενέργεια βλάπτει πως οι γενετικές τροποποιήσεις βλάπτουν, πως οι βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου βλάπτουν, πως οι βόμβες βλάπτουν γενικώς, πως η μαζικοποίηση βλάπτει, πως το 6σθενές χρώμιο βλάπτει, πως η έλλειψη χρόνου βλάπτει, πως η έλλειψη σπιτικού φαγητού βλάπτει, πως η έλλειψη χρόνου θηλασμού του βρέφους βλάπτει κοκ. Γιατί δυστυχώς στον κόσμο μας χρειάζονται «αποδείξεις» και όχι αποδείξεις. Γιατί στον κόσμο μας το να λες την αλήθεια δεν αρέσει, το μόνο που αρέσει είναι να βοηθάς την κερδοσκοπία, την «ευκολία», την «λάμψη». Λες και δεν ξέρουμε πως ό,τι λάμπει δεν είναι «χρυσός».
Στον κόσμο μας δεν βρίσκεται κανένας σοβαρός άνθρωπος να βάλει φρένο στην βλαπτική δραστηριοποίηση των κερδοσκόπων, να εξασφαλίσει την παροχή του απαραίτητου χρόνου θηλασμού στις γυναίκες, να εξασφαλίσει τον απαιτούμενο χρόνο παρασκευής σπιτικού φαγητού, να ασχοληθεί με τον άνθρωπο και όχι με το χρήμα. Και όσοι προσπαθούν να το κάνουν συνθλίβονται από τους κερδοσκόπους και πνίγονται και από τους ίδιους τους συνανθρώπους τους, μιας και μετά την πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί ούτε έχουν διάθεση, αλλά ούτε και μπορούν να κατανοήσουν τίποτε άλλο - πλύση εγκεφάλου είναι αυτή.
Άλλωστε ζούμε σε μια εποχή όπου το μεγαλύτερο μέρος, για να μην πούμε σχεδόν όλες, των ενεργειών μας είναι επιβεβλημένο από την καθημερινή προπαγάνδα κάποιας διαφημιστικής καμπάνιας. Ζούμε σε μια εποχή όπου θεωρούμε ελευθερία την «ελευθερία επιλογής» αυτοκινήτου, κινητού, προγράμματος adsl ή κινητής τηλεφωνίας, απορρυπαντικού, κοκ. Έτσι μέσα στην πληθώρα των εικονικών ελευθεριών, δεν καταλαβαίνουμε την πραγματική ελευθερία που μας στερείται μέρα με την ημέρα. Στην πραγματικότητα την αποποιούμαστε εμείς οι ίδιοι, αφού η καθημερινή προπαγάνδα μας την περνάει σαν απαραίτητη θυσία ενός «μικρού κομματιού» ώστε να μπορέσουμε να απολαύσουμε την άλλη, την μεγάλη, την «πραγματική ελευθερία επιλογής» - επιβεβλημένης επιλογής! Πόσο εύκολα άλλωστε αντιστρέφεται η πραγματικότητα και η βαρύτητα των αξιών μέσα στον εικονικό προβαλλόμενο κόσμο όπου κανείς δεν πεινάει, όπου όλοι έχουν άπλετο χρόνο για τα πάντα και τρώνε το καταπέτασμα διατηρώντας σιλουέτα. Και εμείς συνεχίζουμε να θεωρούμε εαυτούς ελεύθερους, ενώ στην ουσία ζούμε υπό το στυγνό, επιβλητικό, φασιστικό καθεστώς του κερδοσκοπισμού και του χρήματος, καθώς οι διαφημιστικές εταιρίες επιδίδονται με τις ευχές μας στην χειρότερη μορφή προπαγάνδας που εμφανίστηκε ποτέ επάνω σε αυτόν τον πλανήτη, διαστρεβλώνοντας καθημερινά την πραγματικότητα και την έννοια της ελευθερίας, οι κάτοικοί του δε, πληρώνουν αδρά και χωρίς καν να ερωτηθούν, για την διατήρηση αυτής της εικονικής πραγματικότητας.

Κι έτσι το βουνό δεν πάει στον Μωάμεθ, αφού η κοινωνική αδράνεια είναι τεράστια, ο Μωάμεθ δεν βρίσκει δρόμους να πάει στο βουνό, αφού φροντίζουν ώστε να κόβονται όλες οι γέφυρες επικοινωνίας, επόμενο είναι το βουνό να συνεχίσει να ζει έρμαιο της άγνοιάς του.

Τα απολύτως δικά μου;

Χμμμ…
Στην αρχή, όταν ο Σώτος με ρώτησε ποιά είναι τα απολύτως δικά μου αντικείμενα, νόμισα πως εννοούσε τα αντικείμενα με τα οποία είμαι δεμένος – ήταν και αυτή η κούραση της Τρίτης που δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου ένα πράμα, το μυαλό μου είναι ούτως ή άλλως «αλλού» εδώ και καιρό…
Επί δύο ημέρες έψαχνα αν υπάρχουν, σκέφτηκα να αναφέρω την ιστιοσανίδα μου, αλλά και αυτή αναλώσιμη είναι… Σκέφτηκα τον υπολογιστή μου (η σκέψη μου πήγαινε αμέσως σε αντικείμενα για τα οποία διάβασα αφού δεν είχε πραγματικά καμία δική της απάντηση) αλλά και αυτός απλό εργαλείο – όποιον και να είχα το ίδιο θα μου έκανε, αρκεί να έκανε αυτά που θέλω…
Μετά άρχισα να τριγυρίζω το σπίτι ψάχνοντας, ήθελα να βρω μια δική μου απάντηση, όχι μια κατά συνθήκη απάντηση… Το μόνο που μου έκανε ίσως «κλικ» ήταν ο πάπυρος με την κρίση των νεκρών κατά την αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία. Αλλά και πάλι σίγουρα δεν είμαι «δεμένος» μαζί του - δεν ήταν δηλατή αυθόρμητη, αλλά εξαναγκασμένη απάντηση.
Μετά έριξα μια προσεκτικότερη ματιά. Είδα πως το «παιχνίδι» είχε να κάνει με τα απολύτως δικά μου αντικείμενα. Ε τώρα πελάγωσα πραγματικά. Αν θεωρήσουμε πως εννοούμε τα αντικείμενα που είναι καθ’ ολοκληρίαν κτήμα μου, τότε υπάρχουν μπόλικα, είτε άξια, είτε μη-άξια λόγου – μια απλή όμως λίστα είναι και μόνο. Αν θεωρήσουμε πως είναι τα αντικείμενα που χρησιμοποιώ μόνο εγώ… δεν υπάρχουν!! «Δανείζω» τα πάντα σε φίλους μου να τα χρησιμοποιήσουν. Και το πισί μου και το σέρφ μου (μέχρι και σε άγνωστο το έχω δανείσει) και… όλα. Μμμ το μοναδικό πράγμα που δεν έχω «δανείσει» (χωρίς να είμαι κι εγώ επάνω δηλαδή) είναι το κρεβάτι μου – άντε ίσως και το μαξιλάρι μου, αν και τώρα που το σκέφτομαι, έχω φιλοξενήσει συγγενείς ή κολλητούς σπίτι μου «εν τη απουσία μου» και άρα και αυτά τα δάνεισα…
Σκέφτηκα να ψάξω «αναμνηστικά» αντικείμενα. Το αναμνηστικά μέσα σε εισαγωγικά, διότι σήμερα αναμνηστικά θεωρούμε τα αντικείμενα που αγοράσαμε από κάπου για να μας θυμίζουν ότι πήγαμε εκεί (να «ευχαριστήσουμε» το σύστημα πάλι…:@), ενώ αναμνηστικά είναι στην ουσία τα αντικείμενα που συνδέθηκαν με κάτι και μας το θυμίζουν. Πάλι έφτασα σε αδιέξοδο. Ούτε τέτοια έχω, πέρα ίσως από φωτογραφίες. Οι αναμνήσεις μου έρχονται – και πολύ συχνά μάλιστα – χωρίς να δω ή να πιάσω αντικείμενα. Καταστροφή είμαι ε;
Συνεπώς καταλήγω στο συμπέρασμα πως αδυνατώ να εκπληρώσω την «πρόκλησή σου» Σωτήρη μου, γιατί πολύ απλά δεν έχω κανένα απόλυτα δικό μου αντικείμενο, ούτε με ενδιαφέρει να έχω είναι η αλήθεια. Μετά από 4 μέρες σκέψης, θυμήθηκα κάτι που έλεγα σε έναν φίλο:
Είμαι καθαρά «ανθρωποκεντρικός» άνθρωπος. Δεν δίνω σοβαρή αξία σε τίποτε άλλο.

**Προσθήκη: Συνήθως αυτό που ψάχνεις είναι πάντα κάτω από την μύτη σου. Έτσι, δίνοντας τα εύσημα στην κουβούλα θα αναφέρω τα βιβλία. Όχι μόνο τα αγαπάω, αλλά είμαι τόσο σχολαστικός με αυτά που προσπαθώ να μην τσαλακώσω ούτε καν την πλάτη τους αν μπορώ :)
Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να κάνω χωρίς αυτά...

Επιλογές

Εν τω μέσω (αμπελο-)φιλοσοφικής θεωρήσεως έρχεται πάντα η στιγμή στην οποία ο φιλόσοφος αναρωτιέται «Είναι άραγε οι συλλογισμοί μου σωστοί ή έχω πάρει λανθασμένο μονοπάτι σκέψης;» Εν τω μέσω (αμπελο-)θεωρητικής προσεγγίσεως ενός ζητήματος ο επιστήμονας αναρωτιέται: «Έχω ακολουθήσει ορθό μονοπάτι σκεπτικού ή τζάμπα τυραννιέμαι;»
Και στις δύο περιπτώσεις η πραγματικότητα του «πειραματισμού» θα τους υποδείξει την απάντηση στο ερώτημα που αν μη τι άλλο ταλανίζει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας σε καθημερινή βάση από γεννησιμιού της. «Ποια επιλογή μου είναι η σωστότερη;»
Κεκλεισμένοι σε ελεγχόμενο περιβάλλον, η απάντηση αυτή είναι τις περισσότερες φορές ανώδυνη. Οι επιπτώσεις του πειράματος είναι καλοδεχούμενες γιατί προκληθήκαν ελεγχόμενα προς παρατήρηση και μελέτη και προς κατανόηση της πραγματικότητας και απάντηση εις τον γρίφο.
Στην καθημερινή πράξη όμως τα πράγματα αλλάζουν δραστικά. Οι επιπτώσεις όχι μόνο δεν είναι αδιάφορες, αλλά έχουν επίδραση και στην ίδια την ζωή του «δράστη», σε αντίθεση με την ανωτέρω περίπτωση όπου καθορίζουν μόνο την περεταίρω πορεία σκέψης του. Ταυτόχρονα, σχεδόν πάντα επιδρούν με τέτοιο τρόπο, ώστε να αφαιρούν ένα ολόκληρο σύνολο επιλογών από την μετέπειτα χρονική στιγμή του «δράστη»
Τις περισσότερες φορές λοιπόν ο κοινός θνητός αναλογίζεται τις επιλογές που οι πράξεις του πιθανόν θα προσφέρουν ή θα αφαιρέσουν. Μέσω αυτής της διαδικασίας λαμβάνει την απόφαση για την τέλεση της πράξης. Απόφαση που πολλές φορές, εκ του αποτελέσματος αναιρείται, όχι γιατί απεδείχθη σωστή ή λανθασμένη, αλλά γιατί αφαίρεσε ένα μεγάλο σύνολο επιλογών.
Συνήθως λοιπόν το ορθό των επιλογών καθορίζεται τόσο από την φαινόμενη αποτελεσματικότητα, όσο και από τον αριθμό των επόμενων επιλογών που αυτές αφαιρούν. Και δεν υπάρχει τίποτε πιο σίγουρο στον κόσμο από το εσφαλμένο μιας επιλογής που βγάζει σε αδιέξοδο. Και δεν υπάρχει τίποτε πιο χείριστο στον κόσμο από μια επιλογή ή πράξη η οποία θα φέρει σε αδιέξοδο, εν αγνοία ή αντίθεσή του, έστω και έναν επιπλέον άνθρωπο μαζί με αυτόν που έκανε την επιλογή.

Γενετική τροποποίηση

Η γενετική μηχανική έχει φέρει πραγματικά μια επανάσταση στη ζωή μας και έχει βοηθήσει αρκετά στην επίλυση προβλημάτων υγείας. Δυστυχώς όμως ο άνθρωπος νομίζει πως είναι ένας μικρός θεός και έτσι δημιούργησε τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα (και όχι μόνο δυστυχώς). Οι πιθανοί κίνδυνοι από αυτά πολλοί, πολλοί περισσότεροι από τα πιθανά οφέλη. Δυστυχώς ακόμα χειρότερα, σήμερα τα ΓΤΤ παρουσιάζονται ως βιολογικές καλλιέργειες επειδή ο όρος γενετική τροποποίηση δεν βρήκε σε συμφωνία πολύ κόσμο. Χρησιμοποιείται όμως ταυτόχρονα και η τακτική της «παιδείας», μέσω της οποίας γίνεται προσπάθεια να «καλλιεργηθεί» η επόμενη γενιά ώστε να αποδεχθεί τα ΓΤΤ στα ράφια των καταστημάτων (η παραπλάνηση δεν μπορεί να είναι αώνια, θα αποκαλύφθεί...). Έτσι λοιπόν προστέθηκε και μια εκθειαστική παράγραφος στο βιβλίο βιολογίας, στην οποία δεν αναφέρονται καθόλου οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν από τα ΓΤΤ. Άλλη μια προσπάθεια δέσμευσης του 1γενή από τον 2γενή παραγωγικό τομέα - και είναι γνωστές πλέον οι τραγικές συνέπειες της δέσμευσης και για τον αγροτικό κόσμο αλλά και για την ποιότητα και δυνατότητα διατροφής της ανθρωπότητας.
Είναι απαράδεκτο να παρουσιάζονται οι Γενετικά Τροποποιημένοι Οργανισμοί, με τρόπο τόσο μονομερή και μεροληπτικό. Εάν συγγραφέας και χρηματοδότης του βιβλίου ήταν η Monsanto, θα μπορούσαμε να καταλάβουμε τις σκοπιμότητες και την αναγραφή της μισής αλήθειας. Δυστυχώς, όμως, αυτά αναγράφονται, σε ένα επίσημο βιβλίο, που χρηματοδοτείται, από τους φόρους των Ελλήνων Πολιτών Καταναλωτών και σκοπεύει να «μορφώσει» τα παιδιά μας και να διαμορφώσει την άποψή τους και τη στάση ζωής τους.
Το ΚΕΠΚΑ συλλέγει υπογραφές και αποστέλλει διαμαρτυρία για τον μεροληπτικό τρόπο που αντιμετωπίζονται οι ΓΤΤ.

Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο…

…και πάνω που ακούς ότι το εμβόλιο κατά του καρκίνου του τραχήλου γίνεται υποχρεωτικό και καλύπτεται πλήρως από την κοινωνική ασφάλιση (τουλάχιστον ένα καλό ανά θητεία θα βρω…), εμφανίζεται ένας ουραγκοτάγκος από τον πλανήτη του πιθηκιστάν και αποσύρει την εισπνεόμενη ινσουλίνη «για οικονομικούς λόγους», ενισχύοντας την πεποίθησή σου πως σε μια συγκεκριμένη μερίδα του πληθυσμού δεν αξίζει ο τίτλος «άνθρωπος». Η συνείδηση έχει πεθάνει βλέπεις και το χρήμα έχει λάβει ανώτερη του ανθρώπου θέση. Σαπίζει στα αζήτητα την ώρα που η τσέπη κρύβει επιμελώς την ανθρώπινη δυστυχία, ενώ οι κάτοικοι του πιθηκιστάν την γεμίζουν ακόμα περισσότερο για να μπορεί να καλύπτει όλο και περισσότερο πόνο (μη χάσουν τον ύπνο τους...).
Αηδία σκέτη έχει καταντήσει το αξιακό μας σύστημα και αρχίζει να μην το αντέχει το στομάχι μου...
Μία, μία στον κόσμο βρε παιδί μου, φαρμακευτική δημοσίου συμφέροντος ή/και κοινωνικού χαρακτήρα δεν υπάρχει για να την παράξει έστω και αντιοικονομικά και να ευεργετήσει την γη και όχι το πιθηκιστάν; Όλες ιδιωτεύουν συμφεροντολογικά;
Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο και βρωμάει όλο και περισσότερο, ταλαιπωρώντας την κοινωνία με τη δυσωδία που εκπέμπει…

:(

Το παλιό μου ποντίκι

Δυστυχώς το λαπτοπάκι τα τίναξε, δύο μήνες το παίδευα αλλά δεν κατάφερα τίποτε, και την θέση του πήρε καινούργιο. Το περίμενα, δεν το περίμενα; Το καινούργιο λαπτόπι, παρότι τελευταία λέξη της τεχνολογίας, δεν διαθέτει θύρα για το ποντίκι μου. Ένα ποντικάκι σένιο, στο μέγεθος της παλάμης μου, με υψηλή ανάλυση και άριστη απόδοση, που με συντρόφεψε δέκα συναπτά έτη. Γιατί πρέπει να το παροπλίσω; Θα μου πεις, τι ψυχή μωρέ έχει ένα ποντίκι; Πόσο κοστίζει ποια; Τριάντα αργύρια ακριβώς. Χρηματικά δεν κοστίζει αρκετά, αν και ακόμα και αυτό το κόστος είναι άσκοπο αφού το παλιό δουλεύει άψογα και ικανοποιεί πλήρως όλες τις απαιτήσεις μου! Όμως το κόστος του είναι πολύ μεγαλύτερο. Το ενεργειακό κόστος κατασκευής του, οι πρώτες ύλες του, το κόστος και η περιβαλλοντική επίπτωση απόρριψής του, το ενεργειακό κόστος πιθανής ανακύκλωσης μέρους του υλικού του, οι επιπτώσεις των μη-ανακυκλώσιμων τμημάτων του…
Το κόστος και οι επιπτώσεις του ποντικιού στην οικονομία του πλανήτη είναι τάξη(εις) μεγέθους μεγαλύτερο απ’ ότι το χρηματικό κόστος του. Και όμως, για χάρη της ευτελέστερης των αξιών που εφήβρε ποτέ ο άνθρωπος, το σύμπαν καλείται να το πληρώσει. Κι εγώ δυστυχώς καλούμαι να το παροπλίσω. Αλλά τι να λέμε τώρα, ακόμα και το λαπτοπάκι, χάρη στο παιχνίδι τάχιστης απαξίωσης δεν κατάφερα να το αναστήσω.

Τα βίστα γιατί «μπαι ντιφόλτ» κοιμούνται αντί να σβήσουν τον υπολογιστή;
Δεν μας φτάνουν όλες οι «συσκευές εν αναμονή»,
τώρα θα καταναλώνουμε ενέργεια στα πισιά «μπαι ντιφόλτ»;

:(

Πολιτική βούληση

Την τελευταία βδομάδα βαρέθηκα ν’ ακούω για το πετρέλαιο, για το ασφαλιστικό και για τις (συντηρητικότατες) «μεταρρυθμίσεις» που πρόκειται να συμβούν. Και ένα είναι το σίγουρο, κάθε μέρα όλο και περισσότερο φαίνεται πως δεν νοιάζονται ποτέ να λύσουν κανένα πρόβλημα (Για επιλύσεις είμαστε τώρα; Κοστίζουν πολιτικά…). Το μόνο που φαίνεται να νοιάζει είναι πως θα μαζέψουν φράγκα. Τα προβλήματα απλά θα «κρυφτούν κάτω από το χαλάκι» (χρηματικό χαλάκι, δεν λέω, αλλά παραμένει χαλάκι) και θα γίνουν εντονότερα στο μέλλον. Για να χτυπήσεις όμως την λαθραία διακίνηση καυσίμων πολιτική βούληση χρειάζεται. Πολιτική βούληση να έρθεις σε ρήξη με όσους μέχρι τώρα στήριζες και σε στήριζαν. Αντ’ αυτού ας δημιουργήσουμε ένα μπάχαλο μέσα από το οποίο παραμένει αμφίβολο κατά πόσο θα καταπολεμηθεί το λαθρεμπόριο. Εγώ πάντως θα το αγοράσω για το σπίτι και θα ταΐζω τις καμήλες – άντε «πιάσε ’με αν μπορείς». Το μοναδικό δεύτερο σωστό πράγμα αυτής της κυβέρνησης, μετά την βάση του δέκα, θα ήταν το πλαφόν κατανάλωσης. Για λάθος λόγους βέβαια, εντελώς λάθος, αλλά αν ήταν να περιοριστεί η ενεργειακή κατασπατάληση δεν θα με χαλούσε καθόλου. Οι πόροι του πλανήτη μας είναι πεπερασμένοι και πρέπει να συνειδητοποιήσουμε κάποτε ότι δεν μπορούμε να τους δαπανούμε άσκοπα. Ήδη τον κατασπαταλήσαμε μέσα σε 100 μόνο χρόνια! Η άμεση κατάργηση και απαγόρευση κάθε χρήσης ορυκτού καυσίμου θα μου άρεσε περισσότερο αλλά αυτό και αν χρειάζεται πολιτική βούληση…
Τουλάχιστον βέβαια η ευρωπαϊκή ένωση δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της και αναγνωρίζει πως η βασική αιτία του ασφαλιστικού είναι το δημογραφικό. Κι αυτό γιατί συνεπάγεται τη συνεχή μείωση των ασφαλισμένων εργαζομένων. Έντεχνα καλύπτουμε πάλι κάτω από το χαλάκι ότι προωθώντας την ανασφάλιστη εργασία των νέων και την ημιαπασχόληση και υποαπασχόληση δημιουργούμε για τον ίδια λόγο πρόβλημα στο ασφαλιστικό. Έντεχνα καλύπτουμε το ότι στραγγίζοντας τον ελεύθερο χρόνο από τους ανθρώπους που εργάζονται και ελαττώνοντας την «κοινωνική» αντιμετώπιση των γυναικών, τους ωθούμε στο να μην κάνουν παιδιά, εντείνοντας το δημογραφικό. Έντεχνα καλύπτουμε το γεγονός του ότι αν η παρούσα γενιά δεν παράγει ίδιο αριθμό εργαζομένων για το μέλλον, δεν μπορεί να συνταξιοδοτηθεί. Και μαγειρεύουμε τρόπους όπου τα χρήματα θα «αυγατίσουν» ή οι εργαζόμενοι δεν θα συνταξιοδοτηθούν. Όμως όλοι αυτοί οι τρόποι εκτός του ότι είναι εικονικοί (τα χρήματα δεν αυγατίζουν αν δεν υπάρχει παραγωγή όσο και αν τα μαγειρέψεις) επιδεινώνουν και την κατάσταση. Ας ξεπουλήσουμε όμως το κράτος, ας κάνουμε την κοινωνία μια επιχείρηση χωρίς κοινωνικό πρόσωπο. Μια κοινωνία που τα γρανάζια θα είναι σε καλύτερη μοίρα από τους ανθρώπους...
Κάποτε καλό θα ήταν να χωνέψουμε πως χωρίς βασική πρωτογενή παραγωγή και ισόρροπα κατανεμημένη δευτερογενή, δεν είναι δυνατόν να αναπτυχθούμε ή να αποκτήσουμε καλύτερη ζωή. Η τριτογενής «παραγωγή» από μόνη της δεν μπορεί να επιφέρει ευημερία. Άσε που περισσότερη καταστροφή κάνει με την υπερδιόγκωσή της, αφού στην ουσία μετατρέπει τα συστήματα σε αμιγώς καταναλωτικά. Και η απώλεια ισορροπίας ανάμεσα στην παραγωγική και καταναλωτική δραστηριότητα ενός συστήματος το μόνο που μπορεί να επιφέρει είναι μαρασμό και μετατροπή του περιβάλλοντος σε σκουπιδότοπο απόρριψης άχρηστων υλικών. Αυτός είναι ίσως και ο μεγαλύτερος μελλοντικός κίνδυνος, μιας και όλος ο «ανεπτυγμένος» δυτικός κόσμος συρρικνώνει την πρωτογενή παραγωγή του. Οξύμωρο ε; Αναπτυσσόμεθα συρρικνούμενοι… Αποτελέσματα των μεταρρυθμίσεων των συντηρητικών πολιτικών…
Και δεν θα αργήσει η στιγμή που οι καθημερινοί πολίτες του θα πεινούν ανάμεσα σε τόνους σκουπίδια. Και όλα αυτά γιατί πολύ απλά λείπει η πολιτική βούληση. Λογικό άλλωστε αφού η εξουσία αποτελεί στην ουσία «τριτογενή» ή και ακόμα πιο χαμηλού επιπέδου παραγωγή…

{Ο Νίμιτς, μήπως μπερδεύει την αρχαία ελληνική

με την σύγχρονη ιστορία των ΗΠΑ;}