Στράτες

Κάτι έλεγες κάποτε για δρόμους. Δεν το έλεγες εσύ, ο Tolkien το έλεγε κι εσύ το ενστερνιζόσουν. Το έβαλες, με νόημα, και εισαγωγή στο διδακτορικό σου. Από τότε βέβαια κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι, και το θυμήθηκες χτες, όταν το έδειξες στην ανιψιά σου. «Να μη το βάζεις ποτέ κάτω σημαίνει αυτό;», ρώτησε. Έγνεψες, γεμίζοντας ευχαρίστηση, καταφατικά, και σκέφτηκες πως εδώ και δυο-τρία χρόνια θα έλεγε κανείς πως έχεις πάψει να κυνηγάς τους δρόμους˙ έχεις πάψει να ενστερνίζεσαι την ίδια σου τη γραφή.

Βέβαια παίζει ρόλο και το ότι αν δεν έχεις έναν γνωστό στο τμήμα οδοποιίας κι άλλον ένα σ’ αυτό της διαχείρισης της κυκλοφορίας, όσο και να τον κυνηγάς, δεν βγαίνεις σε μεγαλύτερες στρατιές και μονοπάτια, αντιθέτως γυρνάς γύρω-γύρω, πέφτοντας συνέχεια σε αδιέξοδα.

Από την άλλη, μπορείς να πεις ότι απλά πήρες άλλη στράτα, άλλωστε δεν ξέρεις ποτέ πότε θα συναντήσεις τη μεγαλύτερη. Και αν θες να το δεις και διαφορετικά, τότε που σταμάτησες το κυνηγητό είναι που προχώρησες! Μυστήριο τραίνο η ζωή…

Και δύσκολο, και πολλές φορές στενάχωρο. Τα χρόνια δεν στάθηκαν καλά στους γηραιότερους της φαμίλιας. Αναρωτιέσαι ώρες-ώρες για μια άλλη γραφή που έλεγε για τα καλύτερα που περιμένουν στο μετά, γι’ αυτά τα καλύτερα για τα οποία γινήκανε τα πρώτα, αλλά καταλήγεις να τα βλέπεις στενάχωρα αυτά τα «καλύτερα», τουλάχιστον στη δική σας περίπτωση. Και πώς να τα δεις ευχάριστα, όταν δεν μπορείς πλέον να συνεννοηθείς, όταν δεν υπάρχει πια ίχνος εναπομείνασας λογικής όταν η μνήμη έχει αρχίσει να ομοιάζει αυτή του χρυσόψαρου;

Στενάχωρα πράγματα, κι αναρωτιέσαι είν’ η αλήθεια πως γίνεται διάφοροι να ασχολούνται με ευτελή ζητήματα. Αλλά πάλι, εσύ υποτίθεται ότι παραιτήθηκες, γι’ αυτό λέει δεν τους καταλαβαίνεις. Μπορεί να είναι κι έτσι, οπτικές γωνίες θα μου πεις. Άλλωστε κι εσύ δεν ξέρεις αν παραιτήθηκες ή προχωράς.

Η μέρα άρχισε να μεγαλώνει σιγά σιγά. Συνήθως όταν γυρνούσες τον περιφερειακό έβλεπες πίσσα το σκοτάδι τέτοια ώρα στον ουρανό, ενώ χτες, την ίδια ώρα, υπήρχε ακόμα μια υποψία φωτός στον ορίζοντα, πάνω από τη θάλασσα. Το βαρύ κρύο κράτησε μόνο για δυο-τρείς μέρες, και χτες δεν ένοιωθες τα πόδια να παγώνουν ακόμα και την ώρα που περπατούσες γρήγορα τη διαδρομή, όπως γινόταν την προηγούμενη εβδομάδα.

Μπήκε το 2013 και σιγά σιγά προχωρά προς την άνοιξη και τα ανοιξιάτικα δώρα που περιμένουν στη στράτα σας. Είναι μια χρονιά που όπως κι αν το δεις, ο δρόμος θ’ αλλάξει μορφή και θα γίνει διαφορετικός, ανεξαρτήτως αν θα αλλάξει μέγεθος. Αυτό βέβαια θα πεις συνήθως μεγαλώνει, ακόμα κι αν εσύ δεν μπορείς να το διακρίνεις. Όπως κάποτε, θυμάσαι, η αυλή του σχολείου σας φάνταζε τεράστια, ενώ τώρα σου φαίνεται τόσο μικρή. Όλα θέμα σύγκρισης δεν είναι; Και αυτή την κάνεις με τα συνήθη, και γι’ αυτό συνήθως δεν καταλαβαίνεις διαφορές, παρά μόνο όταν απομακρυνθείς και το καλοσκεφτείς.

Κι’ αναρωτιέσαι, τελικά τον κυνηγάς ή όχι; Τον ακολουθείς ή απλά κουτρουβαλάς; Το σίγουρο είναι πάντως ότι ενεργά δεν αισθάνεσαι την διάθεση για κυνηγητά. Πολλές φορές ο δρόμος μπορεί να σε οδηγεί και από μόνος του, χωρίς εμπόδια. Το πρόβλημα δημιουργείται μάλλον όταν τα τελευταία σου τα βάζουν άλλοι, και συνήθως τώρα τελευταία, οι περισσότεροι επιδίδονται στη δημιουργία εμποδίων. Έτσι, «για τον ανταγωνισμό ρε γαμώτο». Στην τελική, μπορείς να κυνηγάς απλά και μόνο ακολουθώντας, έτσι δεν είναι;

Προσπερνώντας την καταστροφή

Λοιπόν, δεν ξέρω αν το πρόσεξες αλλά ζείτε ακόμα! Εντάξει, ποτέ δεν είπαν ότι θα πεθάνετε, είπαν «θα έρθει η καταστροφή του κόσμου»! Επειδή όμως δεν μπορείς να διακρίνεις καν κάποια αλλαγή μεταξύ 21της και 22ρης Δεκεμβρίου, προφανώς καμία καταστροφή δεν συνετελέσθη! Μα τί ψεύτες αυτοί οι Μάγια!

Στην Κίνα πάλι η συζήτηση περί καταστροφής του κόσμου ορίσθηκε ως ποινικό αδίκημα. Δεν μπορείς να πεις πως τους δίνεις άδικο, αν και μειδιάς στο άκουσμα της είδησης. Εν γένει η βλακεία καλό θα ήταν να ποινικοποιηθεί, αλλά ας όψεται η «ελευθερία έκφρασης» και το ντελίριο που έχει καταλάβει τον κόσμο!

Καταστροφή βέβαια θα μπορούσαν κάποιοι να χαρακτηρίσουν το πόρισμα της λίστας Φαλτσιανί, Λαγκάρντ, ή όπως αλλιώς θέλει κάποιος να την ονομάσει. Για ποιούς, δεν ξέρεις. Αλήθεια όμως, ποιος εμπιστεύεται πλέον το οτιδήποτε ανακοινώνεται από την ελληνική πολιτεία; Δεν ξέρεις αν εκτός χώρας έχουν αρχίσει να την εμπιστεύονται δηλαδή, αλλά εσύ συνεχίζεις να χάνεις και τα όποια ψήγματα εμπιστοσύνης μπορεί και να σου είχαν απομείνει.

Και φυσικά δεν μιλάς για την εμπιστοσύνη προς πολιτικούς, όπως κάποιος προτρέχοντας θα μπορούσε να υποθέσει για να επιχειρηματολογήσει υπέρ των θέσεών του. Μιλάς για την εμπιστοσύνη απέναντι στην πολιτεία ολόκληρη. Άλλωστε δεν μπορεί να διαφύγει της προσοχής σου πως αν και κάποιοι προσπαθούσαν να περάσουν την γραμμή των τεχνοκρατών που θα διόρθωναν τα λάθη των πολιτικών και δεν θα υπέπεπταν σε παραπτώματα, τεχνοκράτης είναι αυτός που τελικά έκανε την κουτσουκέλα. Ναι, δεν πιστεύεις πως είναι ο μόνος, αλλά θεωρείς πως δεν τον παγίδεψαν, απλά ήταν αυτός που δεν κάλυψαν για να υπάρξει τουλάχιστον ένα εξιλαστήριο θύμα να κατευνάσει το μένος των πολιτών.

Κατά τα άλλα, η ελληνική πολιτεία συνεχίζει το καταστροφικό της έργο προσπαθώντας να δικαιώσει εν μέρει τους Μάγια πραγματοποιώντας τουλάχιστον την καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας.

Ένα από τα πράγματα που εύχεσαι να υλοποιηθούν στην εκπνοή του έτους τούτου πού ήδη πνέει τα λοίσθια, είναι η αναδιανομή των βαρών και η υψηλότερη φορολόγηση των πλουσίων στη Μέκκα της «φιλελεύθερης οικονομίας» και του άκρατου ατομισμού. Κρατάς μικρό καλάθι, ή μάλλον δεν κρατάς κανένα καλάθι, μιας και δεν περιμένεις να πάρεις ούτε καν ρώγα κερασιού, αλλά ποτέ δεν ξέρεις αν οι Μάγια δεν έπεσαν απλά έξω κατά μερικές ημέρες και όντως επίκειται μεταβολή του μονοπατιού που ακολουθεί ο κόσμος. Στη δική σου μικρή κοινωνία πάλι θα εκπλαγείς αν δεις να αλλάζει κάτι μέσα στις λίγες τελευταίες ημέρες που απομένουν πριν το δικό σας ημερολόγιο δείξει 2013!

Ευελιξία

Το πρόβλημα δεν δημιουργείται επειδή τα μαγαζιά θα είναι ανοιχτά τις Κυριακές. Το πρόβλημα δημιουργείται επειδή τα σχολεία είναι κλειστά τα Σαββατοκύριακα! Σίγουρα θα έπρεπε η πολιτεία να σκεφτεί σοβαρά και να ανοίξει επιτέλους το ωράριο λειτουργίας των σχολείων, αυξάνοντας την ευελιξία και τους βαθμούς ελευθερίας των γονέων ώστε κάποιος που δουλεύει τα Σαββατοκύριακα και παίρνει τα ρεπό του μέσα στην εβδομάδα, να διαλέγει ανάλογο τμήμα για τα παιδιά του, ώστε να μπορεί να συνφάγει ως οικογένεια τουλάχιστον μία ημέρα την εβδομάδα!

Είναι κάποιες στιγμές που αναρωτιέσαι πως γίνεται η κοινωνία των ανθρώπων να θυσίασε κάθε άλλη ανθρώπινη παράμετρο και δραστηριότητα για χάρη της οικονομικής δραστηριότητας. Είναι κάτι στιγμές που αναρωτιέσαι πώς ο «άνθρωπος ο σοφός, σοφός», υποβαθμίστηκε σε «άνθρωπος ο οικονομικός», ή μάλλον «άνθρωπος ο οικονομόπληκτος».

Μιλώντας πάντως για ευελιξίες, μια κάποια ευελιξία που πραγματικά θα ήθελες να σου δώσει η αγορά είναι να μπορείς να πληρώνεις αυτό ακριβώς που αγοράζεις. Δεν θέλεις για παράδειγμα να αγοράσεις τα τηλεοπτικά σκουπίδια που ακούν στο όνομα διαφημίσεις; Να μπορείς να απαιτήσεις να αφαιρεθεί από την τιμή του προϊόντος το κόστος τηλεοπτικής διαφήμισής του! Άλλωστε συνήθως στις διαφημίσεις παύεις να παρακολουθείς! Και επιπλέον ούτε περιοδικά αγοράζεις για να σε ενδιαφέρουν οι διαφημίσεις τους. Άρα γιατί να πληρώνεις το κόστος διαφήμισης του προϊόντος στα έντυπα;

Επιπλέον θα προτιμούσες να γνωρίζεις την πλήρη ανάλυση τιμής του κάθε προϊόντος, ώστε για παράδειγμα, αν είσαι οικολόγος να μην αγοράζεις προϊόντα των οποίων οι εταιρίες δεν συμπεριφέρονται με οικολογικό τρόπο. Αυτή θα ήταν μια πραγματικά ρηξικέλευθη ευελιξία που θα έδινε όντως δύναμη στον καταναλωτή να καθορίσει τη λειτουργία της αγοράς.

Όμως το πρόβλημα παραμένει στις Κυριακές των καταστημάτων, και μιας και η ανθρωπότητα δεν φαίνεται διατεθειμένη να προοδεύσει απότομα όσον αφορά στην ευελιξία του καταναλωτή, καλό θα ήταν να αρχίσει να σκέφτεται την ευελιξία των σχολικών μαθημάτων. Άλλωστε η προσαρμοστικότητα του ανθρώπου είναι τόση που πιθανότατα στο μέλλον θα απεμπολήσει πλήρως κάθε άλλη διάστασή του και από «άνθρωπος ο οικονομικός» θα αναπτυχθεί σε «άνθρωπος ο απλός εργάτης»!

Των ημερών

Όταν άκουσες προ ημερών πως η Πορτογαλία δεν θα λάβει μέρος στη γιουροβίζιον λόγω οικονομικής κρίσης σκέφτηκες: Να σοβαροί άνθρωποι, τα χρήματα τα ξοδεύεις στις παράτες όταν τα έχεις περισσευούμενα και για πέταμα. Χτες όμως άκουσες πως μάλλον και η Ελλάδα στο ίδιο μήκος κύματος κινείται φέτος και αναθάρρησες. Επιτέλους χρόνια και χρόνια δεν υπάρχουν χρήματα για την παιδεία, τους καθηγητές, την έρευνα, τα φάρμακα, την υγεία, αλλά η γιουροβίζιον, γιουροβίζιον, πώς θα πήγαινε μπροστά η χώρα άλλωστε χωρίς αυτή;

Καλά, δεν αναθάρρησες και πολύ, αλλά όπως και να ‘χει αν μέσα σε όλα τα προβλήματά της, αποφασίσει τελικά «η Ελλάδα» να συμμετάσχει σε «διαγωνισμούς» τύπου γιουροβίζιον, δεν θα σε χωράει ο τόπος. Αλήθεια, γιατί κόπτονται τόσο πολύ να ιδιωτικοποιήσουν την υγεία και την παιδεία, που στο κάτω-κάτω είναι κοινωνικά αγαθά και δικαιωματικά πρέπει να ανήκουν στην κοινωνική πολιτική, και δεν εξίστανται που η γιουροβίζιον δεν ανήκει στη σφαίρα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας;

Σε πείσμα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, ο ΟΗΕ αποφάσισε σήμερα να αναγνωρίσει τρόπον τινά την Παλαιστίνη. Ναι, υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα και προφανώς δεν τρέφεις ιδιαίτερη εκτίμηση στον οργανισμό τσιράκι, αλλά ψάχνεις μια θετική είδηση αυτές τις μέρες, και αυτή είναι σίγουρα μια τέτοια. Σε μια άλλη ανάγνωση, η απόφαση μπορεί και να οριοθετεί την αποκαθήλωση των ΗΠΑ από τη θέση του πλανητικού δερβέναγα. Κι από αυτή τη σκοπιά αν το δεις, ευχάριστη είδηση ακούγεται!

Το φθινόπωρο κατηφορίζει σιγά σιγά στο χειμώνα κι ο καιρός ψύχρανε, αν και 20 βαθμοί τέλη Νοέμβρη δεν μπορεί να θεωρηθεί και καμιά σοβαρή ψύχρα. Τα μάλλινα πάντως βγήκαν σε πρώτη θέα. Σιγά σιγά λοιπόν εισέρχεται η χώρα στο χειμώνα της…

Ψωνίζοντας…

Κρέμα γάλακτος. Ψάχνεις το ράφι από την μία άκρη μέχρι την άλλη και η μόνη «ντόπια» φαίνεται να είναι η φαγε. Ντόπια μεν, αλλά μετακόμισε λέει στα εξωτερικά. Η διάθεσή σου να τιμωρήσεις την εταιρία σε έχει αποτρέψει να αγοράσεις τα υπόλοιπα προϊόντα της, όσα λίγα αγόραζες δηλαδή παλιότερα, αλλά από κρέμες… οι υπόλοιπες είναι σαφώς αλλοδαπές και προβληματίζεσαι. Βλέπεις, άμα θέλεις να είσαι σοβαρός επιχειρηματίας κάθεσαι και δουλεύεις στον τόπο σου και φροντίζεις την ανάπτυξη του, αλλά σήμερα όλοι ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη της τσέπης τους και όχι της κοινωνίας και του τόπου τους, ψιλά γράμματα η τοπική ανάπτυξη γι’ αυτούς, αλλά εξ ου και εσύ δεν τρέφεις καμία εκτίμηση και συμπάθεια γι’ αυτούς!
Διάβαζες τις προάλλες πως το βιοτικό επίπεδο των ελλήνων επέστρεψε στα επίπεδα του ’80 – ’88 νομίζεις έλεγε η έρευνα. Απόδειξη έφερνε την ελάττωση της κατανάλωσης των καυσίμων στα επίπεδα εκείνης της εποχής. Προφανώς και αυτό είναι βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, αλλά η έρευνα δεν ήθελε να το καταδείξει!

Σάλος για τις θέσεις εργασίας που χάνονται στον εμπορικό κόσμο και τα λουκέτα στα μαγαζιά. Ε, η αλήθεια είναι πως σε πειράζει για τον οποιοδήποτε χάνει τη δουλειά του, απλά το διαχειριστικό σύστημα δυστυχώς θέλει να μην μοιράζονται τις δουλειές οι άνθρωποι, αλλά να ανταγωνίζονται γι’ αυτές, οπότε άμεση συνέπεια είναι η ανεργία.

Αλλά μισό λεπτό, το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν είναι πως είναι καταναλωτική και πρέπει να γίνει παραγωγική; Αν η κοινωνία περάσει στην παραγωγή από τον καταναλωτισμό, δεν είναι λογικό οι θέσεις εργασίας στον εμπορικό τομέα να ελαττωθούν; Γιατί όλοι κόπτονται για τους άχρηστους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά κανένας ποτέ δεν φώναξε για τους άχρηστους εμπόρους ή τους άχρηστους πωλητές; Δεν είναι το ίδιο παράλογο να κάθονται τρείς τέσσερεις υπάλληλοι στα εκατοντάδες μαγαζάκια με το να κάθονται τρείς τέσσερεις υπάλληλοι στο γραφείο του δημοτικού διαμερίσματος; Μήπως και οι δύο το ίδιο μη-παραγωγικοί δεν είναι;

Οι κοινωνίες μας όμως ταΐζονται καθημερινά με μπόλικα σκουπίδια κι έτσι ανέχονται και τους μη-παραγωγικούς εργαζόμενους, αλλά και τους τυχοδιώκτες, αντιαναπτυξιακούς επιχειρηματίες. Εσύ πάλι ήσουν πάντα υπέρμαχος της τοπικής ανάπτυξης και αυτονόμησης, για ‘σένα η παγκοσμιοποίηση ήταν πνευματικό και όχι υλικό επίτευγμα, αλλά δυστυχώς ο κόσμος που ζεις είναι υλιστικός – εκπαιδεύεται κατάλληλα για να παραμείνει έτσι!

Ψήνεται πόλεμος, να κινηθεί και λίγο το χρήμα ντε!

Γκαστρωμένες ημέρες

Η «επόμενη μέρα» βρίσκει τον Ομπάμα για μία ακόμα φορά στο τιμόνι της Αμερικής. Των ΗΠΑ, συνέχεια προσπαθείς να αποτινάξεις το λάθος, αλλά ξεχνιέσαι. Πριν τέσσερα χρόνια, αν και θεωρούσες θετική την εκλογή Ομπάμα, δεν συμμετείχες στο παγκόσμιο ντελίριο, και αποδείχθηκε πως καλά έκανες. Δεν άλλαξε τίποτε σοβαρό στην πολιτική των ΗΠΑ αυτή την τετραετία, παρέμειναν οι σερίφηδες της υφηλίου.

Όμως ο κόσμος δεν αντέχει άλλες ρεπουμπλικανικές ανοησίες και γι’ αυτό και αυτή τη φορά, χωρίς να περιμένεις κάτι το ιδιαίτερο, θεωρείς θετική έκβαση την διατήρηση των ρεπουμπλικάνων στο παρασκήνιο. Όχι ότι οι δημοκρατικοί δεν σφετερίστηκαν και δεν αιματοκύλησαν τον κόσμο, δεν περιμένεις άλλωστε από τις ΗΠΑ να αλλάξουν μυαλά πριν την τελική τους πτώση, όπως και δεν θα περιμένεις από την επόμενη υπερδύναμη καλύτερη συμπεριφορά, αν δεν αλλάξει πρώτα το ανθρώπινο είδος μυαλά.

Αν και «επόμενη» η ημέρα στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα είναι η «τρέχουσα». Το βράδυ σήμερα η βουλή θα ψηφίσει «δημοκρατικά» τα νέα «τελευταία» μέτρα. Ελπίζεις να μην καεί η Αθήνα, αλλά μόνο η βουλή – εδώ πραγματικά δεν είσαι σίγουρος αν το κάψιμο το εννοείς μεταφορικά ή κυριολεκτικά. Αυτό που πραγματικά ελπίζεις βέβαια είναι να μην ψηφιστεί το νομοσχέδιο και η ελληνική βουλή να δώσει ένα χαστούκι στην ΕΕ, μπας και αρχίσει να σοβαρεύεται και ανακαλέσει από τη μνήμη της τα ανθρωπιστικά ιδεώδη στα οποία θεμελιώθηκε πριν αλλοτριωθεί πλήρως από το φιλελεύθερο καπιταλιστικό ντελίριο που ακολούθησε την προπαγάνδα της απαρχής της προηγούμενης σαρακονταετίας.

Ελπίζεις, αλλά δεν το πιστεύεις κι όλας, γιατί ο πολιτικός κόσμος παραμένει αλλοτριωμένος στη σημερινή ιδεοληψία και ανίκανος να σηκώσει ανάστημα και να δείξει την ανοησία που λαμβάνει χώρα στην ευρωπαϊκή ήπειρο πρωτίστως αλλά και στον κόσμο ολόκληρο. Θα μου πεις: «μια χούφτα έλληνες θα δείξουν το δρόμο;» Και ίσως και να έχεις δίκιο, αν και η ιστορία έχει δείξει πως οι μεγάλες αλλαγές έγιναν από χούφτες ανθρώπων.

Όλα αυτά όμως μάλλον είναι αμπελοφιλοσοφίες, γιατί δεν διαβλέπεις σθένος στον πολιτικό κόσμο να σηκώσει κεφάλι. Τουναντίον, μόνο κινδυνολογία και εκφοβιστικά λογύδρια ακούς˙ μια συνεχή προσπάθεια να μην ταρακουνηθεί καν το σύστημα διαχείρισης και εξουσίας. Βλέπεις οι τράπεζες καλοβλέπουν τη σοσιαλιστική πρακτική, αρκεί να εφαρμόζεται γι’ αυτές και μόνο γι’ αυτές. Ο υπόλοιπος κόσμος πρέπει να κινείται με τους νόμους της φιλελεύθερης ζούγκλας.

Ο κόσμος όμως δεν αντέχει για πολύ ακόμα τις ανοησίες του άκρατου φιλελευθερισμού. Υπό αυτή την οπτική γωνία το μήνυμα της ημέρας, από την απέναντι πλευρά του ατλαντικού, είναι ελπιδοφόρο, αν και πολύ φοβάσαι πως η ημέρα δεν θα τελειώσει το ίδιο ελπιδοφόρα, αλλά θα αναδείξει για ακόμα μια φορά την έντονη παρουσία του ολοκληρωτισμού μέσα στο δημοκρατικό μας κόσμο.

Μνήμη για περισυλλογή

Λοιπόν που λες Ατόσσα, κρίμα που ο πιτσιρικάς έζησε τόσα χρόνια πριν. Σήμερα θα μπορούσε να ήταν νικητής, μιας και ο λαός τούτος έπαψε να το έχει αμέτι μουχαμέτι να μην ονομάζεται υπήκοος κανενός ανδρός.

Βέβαια, η πολιτική ηγεσία, παραμένοντας προσκολλημένη στην παράδοση, συνεχίζει να ευαγγελίζεται πως ο λαός τούτος είναι ο ίδιος που τα έβγαλε πέρα στις κακουχίες του προηγούμενου αιώνα, και ακόμα παραπίσω, και θα τα ξαναβγάλει. Όμως τον προέτρεψε να υποκύψει στο όνομα μιας υπόσχεσης για διατήρηση της βολής του. Στρουθοκαμηλισμοί, μιας και η βολή έχει ήδη χαθεί.

Η πολιτική ηγεσία, προσποιούμενη την πολιτεία ολόκληρη, γιόρτασε και γιορτάζει μόνη της, απομακρυσμένη από τους πολίτες, φοβούμενη «μην αμαυρωθεί η ημέρα μνήμης». Λες και οι φόροι τιμής αποτίονται με θεατρινισμούς και με την τέλεση τελετουργικών, και όχι επειδή η κοινωνία θέλει να θυμάται και να ευχαριστεί. Και μην ψάξεις να βρεις τί και πόσα θυμάται, γιατί μπορεί να τα μπερδέψεις που ο Κολοκοτρώνης και ο Μεταξάς κέρδισαν τη μάχη στα στενά των Θερμοπυλών!

Κι αν και θα συμφωνήσεις πως σωστό και πρέπον είναι να μην αμαυρώνονται οι εκδηλώσεις μνήμης, θα έπρεπε να σταθείς όμως και να αναρωτηθείς γιατί αυτός ο λαός αντί να αποτίσει τιμές πετάει γιαούρτια και βρίζει την ηγεσία του.

Μια ηγεσία που συνεχίζει να ευαγγελίζεται έναν λαό παρόμοιο με αυτόν που στις αρχές του προηγούμενου αιώνα ορθοπόδησε, ξεχνά όμως συστηματικά πως οι πολιτικοί του προηγούμενου αιώνα δώριζαν τις περιουσίες τους στην κοινωνία και οι πλούσιοι γινόταν ευεργέτες της, και δεν μετέφεραν τα χρήματά τους στην Ελβετία, ούτε τα έκαναν επενδύσεις στην Αμερική ή στα Καϋμάν.

Άλλες εποχές τότε θα μου πεις, οι άνθρωποι τότε είχαν συνανθρώπους, είχαν εκκλησία του δήμου, είχαν ιδέες, είχαν πατρίδα, σήμερα έχουν μόνο χρήματα και επιχειρήσεις. Κι απλά ελπίζουν να υπάρχουν ακόμα υπολείμματα του τότε λαού μπας και σωθούν τα τομάρια τους και αυξηθούν και οι περιουσίες τους.

Θρίλερ…

… οι διαπραγματεύσεις και η εκταμίευση της επόμενης δόσης. Τουλάχιστον έτσι παρουσιάζεται, γιατί πέραν του ότι, όπως και να το κάνεις, έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική και πνευματική υγεία των ελλήνων – πουλάει άλλωστε αυτό, μάλλον περί ιλαροτραγωδίας πρόκειται. Με πολύ χαμηλού επιπέδου συντελεστές και άχρωμους κομπάρσους.

Η ελληνική κυβέρνηση πάντως φέρει τεράστιες ευθύνες. Εντάξει, «οι ξένοι» την δουλεύουν ψιλό γαζί – έχουν βρει τον τρόπο να διασκεδάζουν την υπόλοιπη υφήλιο ταλαιπωρώντας «τους αδύναμους έλληνες», όλοι μας άλλωστε κάποτε, μικροί όντας, ταλαιπωρήσαμε κάποια αδύναμα έντομα προς τέρψιν μας, αυτή όμως γιατί δεν φροντίζει να έχει τα κότσια να τους κλείσει την πόρτα στα μούτρα;

Δύο χρόνια, και βάλε, κάθε σεζόν ανεβαίνει το ίδιο έργο στην πολιτικοοικονομική σκηνή, και δύο χρόνια αναλώνονται στις «διαπραγματεύσεις». Πόσο καλύτερα θα ήταν άραγε τα πράγματα αν δύο χρόνια προσπαθούσαν να βάλουν τάξη και να καθαρίσουν την κόπρο του Αυγεία; Τότε όμως δεν θα έπαιζαν ιλαροτραγωδία και μάλλον τα προσόντα τους δεν ανταποκρίνονται για υψηλότερου επιπέδου έργα.

Όταν η δημοκρατία ευτελίζεται σε απλή «καλποεναλλαγή» και οι πολιτικοί δεν είναι τίποτε άλλο από ανδρείκελα δεν έχεις να περιμένεις και τίποτε παραπάνω από το να γίνεσαι πειραματόζωο. Σε τέτοιες συνθήκες βρίσκουν εύκολα χώμα να αναπτυχθούν ανόητοι που θεωρούν τον καπιταλισμό ωφέλιμο για τη γιαγιά της διπλανής πόρτας και εγκληματίες που αναλαμβάνουν να αποφασίσουν για το καλό ολόκληρων εθνών. Σύγχρονοι πνευματικοί μαϊντανοί και οι δύο φατρίες, ανίκανοι να κατανοήσουν την ανθρώπινη κοινωνία και την έννοια της δημοκρατίας…

Στο αναμεταξύ, η οικονομική θεωρία προστάζει ως απόλυτος μονάρχης, δήθεν επιστημονικά τεκμηριωμένη ωσάν και τη βαρύτητα που τυραννά τη φύση, ενώ οι οικονομολόγοι ξεχνούν συστηματικά πως ανάπτυξη σημαίνει να ανακαλύπτεις το αεροπλάνο ή το διαστημόπλοιο για να υπερνικάς τη βαρύτητα. «Θεοκρατική» επιστημοσύνη θα μου πεις! Αυτό είναι το πραγματικό θρίλερ του σήμερα.

Φρεντς

Στο «γυμνό ήλιο» ο Ασίμωφ πραγματεύεται έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη επαφή είναι σχεδόν μηδενική. Οι συγκεκριμένοι απόγονοι των ανθρώπων αποστρέφονται την οποιαδήποτε φυσική παρουσία ανθρώπου, ή άλλου έμβιου όντος δίπλα τους, και η όποια επικοινωνία γίνεται εικονικά, μέσα από τηλεοράσεις διασυνδεδεμένες αναμεταξύ τους. Μέσα από το διαδίκτυο. Μέσα από ένα κάποιο… σκάιπ!

Υπάρχουν ώρες που τρομάζεις κατά πόσο θα αποδειχθεί προφητικός και ένα μέρος της ανθρωπότητας θα καταλήξει σε αυτή την κατάσταση. Είναι απόλυτα λογικό να επικοινωνείς με απομακρυσμένους φίλους και συγγενείς με το σκάιπ, αλλά πόσο λογικό είναι να επικοινωνείς με μέιλ, με φέισμπουκ και με άλλα «εργαλεία κοινωνικής δικτύωσης» με ανθρώπους που είναι αρκετά κοντά σου και όμως είτε δεν τους έχεις δει ποτέ, είτε τους βλέπεις μια φορά το χρόνο, και αν;

Πόσο λογικό είναι η κοινωνική δικτύωσή σου να περνά μέσα από το διαδίκτυο; Και αν και περισσότερο τρομάζεις με τη νέα γενιά που φαίνεται να έχει μεταβάλλει «το  δίκτυο» σε προέκταση του εαυτού της, υπάρχουν φορές που ακόμα κι εσύ αναρωτιέσαι πώς γίνεται να καταλήγεις να αρέσκεσαι σε πέντε δέκα μέιλ και να μην έχεις δει πραγματικούς φίλους σου εδώ και πολύ καιρό. Όχι, φρέντς δεν έχεις, αλλά πόσο αλήθεια ακόμα κι εσύ αισθάνεσαι ορισμένες φορές ότι αποξενώνεσαι, ότι το διαδίκτυο γίνεται σχεδόν μια «κοινωνική μονοδραστηριότητα»; Και πως τρομάζεις όταν βλέπεις ανθρώπους που ενώ δεν έχουν πρόβλημα «διαδικτυακής κοινωνικοποίησης», αισθάνονται δυσκολία να επικοινωνήσουν με τους ανθρώπους γύρω τους, στον φυσικό τους κόσμο.

Ο «γυμνός ήλιος» σε χτύπησε λίγο άσχημα από προχτές που τον θυμήθηκες, όπως και μερικά άλλα βιβλία, για διάφορους λόγους. Το «όνομα του ρόδου» ας πούμε, μετά από μια συζήτηση – μέιλ – περί του ποιος θέλει ποιους στενοχωρημένους, χωρίς γέλιο. Και πάει λέγοντας. Κι όλα αυτά, αφού είχες ήδη πάει να αγοράσεις ένα βιβλίο για τον αναδεχτό σου, και συνειδητοποίησες πως τα ράφια του βιβλιοπωλείου ήταν άδεια από λογοτεχνικά. Άδεια χαρακτηρίζονται όταν βρίσκεις πενήντα το πολύ βιβλία σε μια βιβλιοθήκη που χωρούσε σίγουρα τα δεκαπλάσια.

Και το παραδιπλανό βιβλιοπωλείο κλειστό. Και τα δύο κοντά σε σχολείο. Και πριν μερικά χρόνια αναρωτιόσουν πώς γίνεται να κλείνει άλλο ένα βιβλιοπωλείο απέναντι από σχολείο, και στη θέση του να ανοίγει κατάστημα κινητής τηλεφωνίας ενώ σε ακτίνα εκατό μέτρων υπάρχουν άλλα δύο. Βιβλιοπωλεία καθόλου! Σε ακτίνα πεντακοσίων και βάλε…

Αυτό πάλι είναι σύμφωνο με τους «νόμους της αγοράς»; Βέβαια, τα παιδιά σήμερα είναι με ένα κινητό στο χέρι από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού, ενώ από βιβλία…

Δημοτικό είναι το απέναντι σχολείο παρεμπιπτόντως! Δεν έχει σημασία που και εσύ αλλά και η ιατρική επιστήμη διαφωνείτε κάθετα με αυτό, οι γονείς αδιαφορούν για την επιχειρηματολογία σας. Και η κοινωνία ολόκληρη. Οι εταιρίες κινητής να δεις!

Εν τέλει, πριν αποδιώξει ο άνθρωπος τον συνάνθρωπο απεδίωξε τα βιβλία. Οπότε δεν έμαθε ποτέ για το «γυμνό ήλιο» για να σκεφτεί τις προεκτάσεις και τις πιθανότητες. Θα μου πεις, εδώ και που ακούει τα επιχειρήματα της ιατρικής, αδιαφορεί. «Σ’ εμένα δε θα συμβεί ποτέ αυτό, μόνο στους άλλους και θα θλίβομαι γι’ αυτούς!»

Τώρα, αλήθεια, τί σε έπιασε και γράφεις κατεβατά που κάποιοι άλλοι ίσως διαβάσουν, στερώντας τους χρόνο από την πραγματικότητα; Ακαδημαϊκή η ερώτηση… Άλλωστε ούτε πολλούς περιμένεις να σε διαβάσουν, αλλά ούτε και στην τελική θα ήθελες να το κάνουν ως «κοινωνική δραστηριότητα». Αλήθεια πάντως, υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι πως το διαδίκτυο σου κλέβει ακόμα κι εσένα πάρα πολύ χρόνο από την πραγματικότητα. Παρότι έχεις ελαττώσει κατά πολύ το χρόνο που του αφιερώνεις και παρότι φρεντς δεν έχεις και δεν σκοπεύεις να αποκτήσεις…

Καλή αρχή!

Στο φθινόπωρο, με τα πρωτοβρόχια που μαζί έγιναν δευτεροβρόχια και τριτοβρόχια και πάει λέγοντας. Μουλιάσαμε!

Στη σχολική χρονιά και στα παιδιά που πάνε σχολείο «να μαθαίνουν γράμματα σπουδάγματα». Άρχισαν, αλλά από πέρσι δεν φαίνεται να θυμούνται τίποτε!

Στις καταλήψεις που ξεκίνησαν από νωρίς, μιας και τα σχολεία απ’ ότι φαίνεται δεν προορίζονται για αναπτύσσουν και να δομούν τον αυριανό πολίτη. Άλλωστε ο θεσμός της εκπαίδευσης έχει ατροφήσει πρώτ’ απ’ όλα μέσα στην οικογένεια, η πολιτεία ακολούθησε και αυτή τη θέληση των «πολιτών» της. Στην τελική μπορεί να μην έχουμε τα σχολεία που μας αξίζουν αλλά έχουμε τα σχολεία που θέλει η κοινωνία μας, ακριβώς όπως τα θέλει μέσα από τις πράξεις της, ανεξάρτητα από το αν στα λόγια λέει πως θα τα ήθελε διαφορετικά.

Στις απεργίες, που έχουν ξεφτιλιστεί τόσο πολύ ως θεσμός που δεν ξέρεις αν αξίζει πλέον να απεργήσει κανείς. Άμα θες να κάνεις απεργία, κάν’ τη σοβαρά, και κάν’ τη σωστά. Θέσε τους όρους σου και ξεκίνα. Τα επικοινωνιακά τερτίπια των μονοήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιών δεν ωφελούν κανένα. Αν έχεις σοβαρούς λόγους και πιστεύεις σε αυτούς, κάνε μια σοβαρή απεργία μέχρι να υπάρξει μια κάποια λύση – δε νικάς και πάντα. Αν δεν έχεις λόγους, ή δεν πιστεύεις σε αυτούς, αλλά απλά θέλεις να λες ότι κάνεις κάτι, μην κάνεις τίποτε.

Στον επικοινωνιακό τακτικισμό των «πολιτικών αρχηγών» που συνεδριάζουν κάθε τρεις και λίγο για το θεαθήναι, μέχρι να καταλήξουν εκεί που ήταν προδιαγεγραμμένο αλλά κανένας δεν ήθελε, ύστερα από μεγάλη δόση υποκριτικής και υποκρισίας.

Στην ανοργανωσιά του ελληνικού δημοσίου που έχει πάρει στα σοβαρά το «να μη γνωρίζει η δεξιά τι ποιεί η αριστερά του» και δύο γραφεία, στο ίδιο κτίριο, με πόρτες σχεδόν αντικριστές, δεν γνωρίζουν το μεν, τι διαδραματίζεται μέσα στο δε. Αυτό βέβαια βολεύει απόλυτα τη διάθεση να «είσαι ότι δηλώνεις». Έχεις τη δυνατότητα να δηλώνεις τρελός στο ένα και λογικός στο άλλο!

Στον αγώνα κατά της φοροδιαφυγής. Άντε και του χρόνου!

Στα νέα «τελευταία» μέτρα λιτότητας.

Στο κλιμάκιο της στατιστική υπηρεσία που μετρά την ανεργία.

Σε μια χρονιά που θα είναι σίγουρα πιο δύσκολη από την περσινή και θα διαψεύσει όλα όσα είχε ελπίσει ο κόσμος.

Στο αναμεταξύ, ας δώσει κάποιος έναν επίδεσμο στη Μέρκελ, γιατί έτσι όπως ματώνει για τους έλληνες, ρανίδα αίματος δε θα της μείνει!

Από μεθαύριο, λέει το ημερολόγιο, φθηναίνουν τα φρούτα;

Χάος

Μόνο έτσι μπορείς να το εκφράσεις. Η επιστροφή σημαδεύτηκε από την κίνηση της πόλης. Στη συνέχεια, η όσφρηση δυσανασχέτησε από την έντονη μυρωδιά τσιγάρου που αναδύουν τα παράθυρα του διπλανού σπιτιού, γεμίζοντας δυσοσμία τον διάμεσο ακάλυπτο χώρο. Η ακοή επαναστάτησε στη συνεχή ροή νερών και στο συνεχές «τσίγκλησμα» των πιατικών της γειτόνισσας. Ακολούθησε φυσικά η καταπληκτική ακουστική του μπάνιου, απ’ όπου όλοι οι ήχοι μεταφέρονται στο σαλόνι σου όταν τα παράθυρα είναι ανοιχτά.

Το μυαλό επαναστάτησε πριν καν κλείσουν οι δέκα πρώτες ώρες στα τσιμέντα. Όχι ότι και στη νυφούλα δεν είχατε θορύβους, απλά ήταν «άλλης ποιότητας». Ο πιο εκνευριστικός ήταν το κράξιμο μιας καρακάξας – δύο για την ακρίβεια, ζευγάρι ήταν – που κατοικοέδρευε στο κτήμα σας. Η ηρεμία βέβαια, να είσαι ακριβοδίκαιος, διακόπτονταν πού και πού από το αγκομαχητό της μηχανής ενός δίτροχου, ή ενός φορτηγού, που πάσχιζε να ανέβει την ανηφόρα.

Το πρωινό σε βρήκε με πονοκέφαλο και μια ακατάσχετη κούραση. Οι δρόμοι έχουν ήδη αρχίσει να χτυπούν κόκκινο από την κίνηση των οχημάτων και η ηχορύπανση φάνταζε τόσο έντονη που αναρωτιόσουν αν και «πέρυσι» τα ντεσιμπέλ έφταναν σε αυτά τα ύψη, ή απλά φέτος η κατάσταση επιδεινώθηκε. Από κάθε στενό πετιέται κι ένα αυτοκίνητο, ενώ τα φανάρια πρέπει να ανάψουν πράσινο δύο με τρείς φορές για να τα περάσεις. Οι οδηγοί των αυτοκινήτων γύρω σου έχουν ήδη ξεκινήσει να βιάζονται «να προφτάσουν» και κορνάρουν με το παραμικρό.

Για να λέμε του στραβού το δίκιο, ακόμα δεν ήρθες και ήδη αναρωτιέσαι γιατί ήρθες και γιατί ανέχεται ο οποιοσδήποτε, όπως κι εσύ, να ζει μέσα σε αυτό το χάος των ανόητα ξέφρενων ρυθμών, της άσκοπης σπατάλης χρόνου και του πανζουρλισμού. Αναρωτιέσαι βέβαια μήπως όλη αυτή η αίσθηση αποστροφής είναι αποτέλεσμα «αυθυποβολής», αλλά το σίγουρο είναι πως η ηρεμία και η ευχαρίστηση που ένοιωθες μέχρι χτες εκλείπουν πλέον από το συναισθηματικό σου κόσμο. Αναρωτιέσαι και πότε θα ξαναφύγεις!

Το χάος εντείνεται ακόμα περισσότερο από τις ειδήσεις που αναμεταδίδονται στο ραδιόφωνο για τις απαιτήσεις της τρόικας. Μέχρι χτες δεν έδινες και μεγάλη σημασία, σήμερα όμως σε χτύπησε σαν μετεωρίτης η απαίτηση για ακόμα μεγαλύτερη ελαστικοποίηση των ωραρίων. Δεκατρείς ώρες μέγιστο την ημέρα και εξαήμερη εργασία. Λες και ο άνθρωπος δεν έχει καμία άλλη διάσταση πέραν της οικονομικής, και μοναδική του ενασχόληση πρέπει να είναι η οικονομική δραστηριότητα. Καμία ισορροπία αναμεταξύ των διαφόρων ανθρώπινων φύσεων. Απαιτείται πλήρης εθισμός στην εργασία, οι λοιπές ανθρώπινες δραστηριότητες θα γίνονται μόνο από ανάγκη!

Κάπου εδώ θυμάσαι πως το μεγάλο σου παράπονο, όταν ήσουν μικρός, ήταν πως δεν έβλεπες αρκετά τον πατέρα σου. Και γνωρίζεις πολύ καλά πως τον έβλεπες κάπως περισσότερο από όσο βλέπουν τους γονείς τους σήμερα μερικά παιδιά φίλων σου!

Σε ποιο σημείο αλήθεια, αναρωτιέσαι, η ανθρωπότητα και οι πεφωτισμένοι διαφεντευτές της «έχασαν την μπάλα»; Πότε ακριβώς ο κόσμος απέκτησε τόσο πάθος για την οικονομική δραστηριότητα και τη μετέτρεψε σε μονοδραστηριότητα; Πόσο ακόμα θα διαρκέσει αυτή η ανοησία, πριν έρθετε ως είδος στα συγκαλά σας;

Ακαδημαϊκές ερωτήσεις, θα μου πεις…

Κορνέτα δεύτερη

Εδώ και λίγες μέρες σου έχει κολλήσει το τραγούδι «ο γέρο νέγρο τζιμ». Παράξενο, αν σκεφτείς πως έχεις να το ακούσεις χρόνια, «αιώνες» θα έλεγες. Ίσως πάλι φταίει πως ο κακός (ψυχανώμαλο κάθαρμα θα τον έλεγες, και αυτόν, και τον γιό του) χαρακτήρας του βιβλίου που διαβάζεις λέγεται Big Jim. Καμία σχέση βέβαια με τον «γέρο νέγρο». Πιθανότατα θα είχαν διαπληκτιστεί τόσο σφοδρά που θα έκανε και αυτός παρέα στα πτώματα που βρίσκονται στοιβαγμένα στην αποθήκη!

Στο μυαλό τριγυρνάνε διάφορα που προσπαθείς να απωθήσεις, αν και αντιδρούν, και που και πού επιστρέφουν και το τριβελίζουν. Πολύ πιο σπάνια βέβαια από τους στοίχους του γέρο-νέγρου, ευτυχώς. Άλλωστε ποιος ο λόγος να ασχολείσαι με υπανθρώπους και τα ιδεολογήματά τους. Χαμένη υπόθεση. Προσπαθείς να απολαύσεις όσο το δυνατόν περισσότερο την ηρεμία της νυφούλας, μιας και τα τσιμέντα βρίσκονται ήδη κοντά.

Το τί θα ακολουθήσει, αμφιλεγόμενο. Μπορεί άλλωστε να επιστρέψεις σύντομα, όλα είναι ρευστά σήμερα. Μόνο οι διπλωματικές κινήσεις, απαράμιλλης ηθοποιίας, των «πολιτικών» αρχηγών παραμένουν σταθερή αξία στις μέρες μας. Άλλωστε μόνο η ηθοποιία τους απομένει τώρα που έριξαν μια ολόκληρη χώρα βορρά στα παιγνίδια εξουσίας τους. Ηθοποιία όμως που δυστυχώς βρίσκει ακόμα απήχηση στον πολύ κόσμο και κατευνάζει τα «πάθη».

Και οι στίχοι της τρίτης στροφής τριβελίζουν το μυαλό πολύ περισσότερο από αυτούς της δεύτερης μιας και τα αγωνιώδη «γιατί;» είναι στο φόρτε τους στις περισσότερες από τις συζητήσεις των τελευταίων μηνών…