«Ήλο ήλο»

Φωνάζει η κόρη. «Κάτω μπαμπάλα, κάτω!» σου δείχνει ένα χεράκι την πολυθρόνα δίπλα στη βιβλιοθήκη. «Ήλο ήλο», δείχνει το άλλο το τρίτο ράφι. Εκεί που βρίσκεται, ξανά μετά από σαράντα περίπου χρόνια, το βιβλιαράκι της Ντενεκεδούπολης!

Ελαφρό μειδίαμα ευχαρίστησης απλώνεται στα χείλη και κάθεσαι, τραβάς το βιβλίο. Σκαρφαλώνει και θρονιάζεται στην αγκαλιά σου, ξαπλώνει αναπαυτικά στο στήθος σου κοιτώντας το παλιό, λίγο ξεθωριασμένο, από την πολλή χρήση,  βιβλιαράκι στα χέρια σου. Το ανοίγετε και αρχίζει να γυρνά τις σελίδες, όπως ακριβώς τις είχες αφήσει πριν τόσα και τόσα χρόνια, και δείχνει ένα, ένα τα ντενεκάκια: «Σαρδέλας, Μηλίτσα, Βουτυράτος, Οκέυ-μπαμ-μπαμ, Σοφός, Λαδένιος» της τα ονοματίζεις ένα, ένα.

«Τούτο μπαμπάλα;» δείχνει τον χρωματιστό κύκλο ψηλά

«Ο ήλιος, που λέει την ιστορία!» της λες.

Άραγε, αν δεν το είχες ακόμα από τα μικράτα σου, θα μπορούσε να το βρει πουθενά; Εσύ θα το θυμόσουν; Υπάρχει άραγε άλλο αντίγραφο στα χέρια παιδιού σήμερα; Τριγυρνά το μυαλό σου, γυρνά πίσω, στη μοναδική ζωντανή ανάμνηση από αυτό το βιβλιαράκι, Ιτέα, να κάθεσαι να το διαβάζεις με τη ρεσεψιονίστ του ξενοδοχείου. Πρέπει να ήταν τη χρονιά που βούτηξες με το ποδήλατο από την αποβάθρα στη θάλασσα; Πιθανό.

Μπορεί να είναι αυτή η μοναδική ζωντανή ανάμνηση, αλλά το βιβλίο είναι οικείο, γνώριμο, είχες περάσει ώρες επάνω του. Και τώρα η μικρή κάθεται και το χαζεύει, ίσως σε λίγο να καθίσει να σε ακούσει να της το διαβάζεις – δεν κάθεται με τίποτε, ούτε δευτερόλεπτο, το ζιζάνιο, και αργότερα μπορεί να το διαβάζει κι αυτή μόνη, να ξεκινήσει έτσι ένα ταξίδι στα βιβλία… Θα αντέξει άραγε, το βιβλίο, να δει κι εγγόνια; Αναρωτιέσαι – χωρίς να το πολυπιστεύεις, αλλά εδώ που τα λέμε, για παιδικό βιβλίο, παράξενο είναι που άντεξε να δει και παιδιά!

Κυκλοφορεί άραγε σήμερα η ντενεκεδούπολη; Ή άραγε φαντάζει παρωχημένη στους σημερινούς γονείς; Δεν την έχεις δει σε κανένα ράφι πάντως. Εδώ που τα λέμε δεν βρίσκεις και πολλά βιβλιοπωλεία, ούτως ή άλλως…

Σκουπιδιαραίοι και νοικοκύρηδες

Ήταν κάπου το καλοκαίρι που λες, που ήρθε το πρώτο χτύπημα. 

«Σήκωσαν τον κάδο απέναντι, γιατί άραγε;»

«Εμ, αφού μέσα του, αντί για σκουπίδια, είχε από κλαδιά δέντρων μέχρι και… έπιπλα!», είπες, «πόσο καιρό φώναζα», το ‘φώναζα’ σε εισαγωγικά, γιατί αν φώναζες μπορεί και κάποιος να σε είχε ακούσει, αν και αμφιβάλεις αν θα σε είχε… ακούσει, «πόσο καιρό φώναζα πως είναι εντελώς απαράδεκτο και πως αυτή η συμπεριφορά είναι ανώριμη και ανεύθυνη για πολίτες;»

Ανοησίες… κανείς δεν αποδέχθηκε τη ‘θεωρία σου’. Πονάει και δεν βολεύει…

Όμως ο κάδος δεν ξαναήρθε ποτέ, όπως υπέθεταν όσοι θεωρούσαν πως τον μάζεψαν για… επισκευή δηλαδή!

Μέσα Σεπτέμβρη λοιπόν, εξαφανίστηκε και δεύτερος κάδος - πουθενά η Νικολούλη ακόμα! 

Καμιά διακοσαριά μέτρα μακριά αυτός. Ήταν μόνιμα γεμάτος με μπάζα, κάποια στιγμή μέχρι και ο κορμός (μαζί με τα φύλλα, μην στενοχωρηθεί) ενός μικρού φοίνικα εμφανίστηκε μέσα εκεί… τί να πεις…

Οι κάτοικοι που λες, για διαμαρτυρία, άρχισαν να αφήνουν χύμα τα σκουπίδια τους στη θέση του κάδου! Ευτυχώς δεν αφήνουν και τα μπάζα τους έτσι, αν και η πλαγιά είναι σχεδόν μόνιμα γεμάτη με τέτοια… μέχρι και σπασμένη λεκάνη τουαλέτας βρήκες πεταμένη μια μέρα εκεί!

Δικαίως αναρωτιέσαι… γιατί λοιπόν να μην μας αφήσει η πολιτεία να πνιγούμε στο… σκουπίδι μας; Μπας και βάλουμε μυαλό δηλαδή ως πολίτες – που, εδώ που τα λέμε, δεν το βλέπεις εφικτό μέσα στο επόμενο πενηνταετές αναπτυξιακό…

Despair little user

Is it only me that appreciates not in the least the new windows look?

It’s not the changes I’ll suffer, it is mostly the tantalizing feeling I cannot bridle my computer and the rough-coarse view that offends my eyes, that torments my painstaking strive to tackle with them.

Under the skin, by all appearances, it remains unchanged; what atrocious mind captured the transmutation to that offensive likeness, without affording the choice of reverting to a former aspect?

Καλό φθινόπωρο πια! (σε ολίγο…)

Τελευταίο απόγευμα με θέα τον μονόλιθο με τον άι-Νικόλα σκαρφαλωμένο στη ράχη του, την αγια-Λένη να ρεμβάζει από ψηλά, τις εκβολές του κάτω κόσμου στο ανάμεσα, και την κυματιστή, καταγάλανη θάλασσα να χορεύει στα πόδια των πράσινων λόφων. Προσπαθείς να «πάρεις» όση περισσότερη φρεσκάδα κι ομορφιά μπορείς, γιατί από αύριο θα βρίσκεσαι ξανά ανάμεσα σε τόνους τσιμέντου.

Αναρωτιέσαι, το σουρτουκάκι πώς θα νοιώσει που θα περιοριστεί μέσα σε τέσσερεις τοίχους, χωρίς τα δέντρα γύρω του, ούτε το τιτίβισμα των πουλιών να το ξυπνά κάθε πρωί, και μετά να σας ξυπνά αυτό εσάς προσπαθώντας να μιμηθεί με τη φωνούλα του: «τσι, τσίου, τσι, τσι».

Από αύριο θα ξυπνάει με τον μονότονο αχό της πόλης, συνονθύλευμα ήχου εκατομμυρίων μηχανών και ανθρώπων που τρέχουν να προφτάσουν το άγχος τους, μπας και, αλλά ξεχνώντας συστηματικά μέχρι το τέλος της ημέρας να, προφτάσουν να ζήσουν και λίγο. Και με το βρυχηθμό των σιδερένιων τεράτων που λυμαίνονται τους δρόμους καταβροχθίζοντας ώρες από το χρόνο των ανθρώπων, και δεν επιτρέπουν σε κανέναν να περπατήσει ήρεμα, πόσο μάλλον σε ένα παιδί να παίξει με ασφάλεια σε οποιοδήποτε άλλο χώρο πέρα από τα λιγοστά πάρκα-κλουβιά. Και άντε να φτάσει μέχρι εκεί…

Όχι, δε σου αρέσει η πόλη, ούτε υγιές περιβάλλον για να ζει άνθρωπος είναι, ούτε μέρος για να αναθρέψεις παιδί. Ούτε του πατέρα σου, έμαθες, του άρεσε, και ρώτησες, ακαδημαϊκά, με μερική δόση αγανάκτησης και ψήγματα απόγνωσης: «και γιατί ρε πατέρα δεν έφυγες τότε που ήθελες;»

Ακαδημαϊκά. Το ποτάμι της ζωής του τον κράτησε εκεί, όπως κρατάει κι εσένα, γιατί είσαι δεμένος και με άλλους ανθρώπους, όπως και εκείνος, και η «συναπόφαση» πολύ δυσκολότερη από την απόφαση, πόσο μάλλον η «συνδιάθεση».

Καλό χειμώνα σου εύχονται. Φθινόπωρο αποκρίνεσαι, χειμώνας σε τρείς και κάτι μήνες. Μήπως όμως τελικά έχουν δίκιο και εσύ φεύγεις για το χειμώνα της πόλης;

«Καλή επιστροφή και σύντομα» θα ήταν πολύ καλύτερη ευχή, αλλά μέχρι να ξαναγυρίσεις, ειδικά φέτος που περιμένεις και το νέο τέκνο, που αν βγει το ίδιο τρεχαντήρι και  πειραχτήρι σαν την άλλη, θα πρέπει να ξαναχτίσετε το σπίτι σας εντός πενταετούς προγράμματος, ειδικά φέτος θα έχει περάσει ο χειμώνας μέχρι να ξαναδείς τη θέα με το μονόλιθο στη μέση, την αγια-Λένη απάνω στην πράσινη κορυφή, και τις πύλες του άδη στο ανάμεσα.

Και είναι τόσο ευχάριστα, τώρα που δρόσισε και λίγο, και έκοψε και η υγρασία…

Βηματισμός εξόδου

Οι φετινές θερινές διακοπές βαίνουν στο τέλος τους. Ανώτερες δυνάμεις απαιτούν σε λίγες μέρες την επιστροφή στα τσιμέντα. Η τουριστική κίνηση δεν φάνηκε αρκούντως ικανοποιητική. Παρότι οι ανακοινώσεις του τύπου και της κυβερνήσεως σε διαψεύδουν. Ή τις διαψεύδεις; Γεγονός είναι πως με την ανάρτηση του ΕΝΦΙΑ παρατήρησες μια κάμψη να το πεις, κοιλιά να το πεις; Τυχαία σύμπτωση να ήταν; 

Όχι, η τουριστική κίνηση ήταν υποτονική. Δυστυχώς.

Κοίτα να δεις τώρα που εσύ, που καταδικάζεις κατάφορα την τουριστική βιομηχανία σαν την πιο ρυπογόνα και βρώμικη, στενοχωριέσαι που χάνει έδαφος…

Αλλά τί να κάνεις; Εδώ και χρόνια οι ανεγκέφαλοι που κυβερνούν τον τόπο, σε συνεργασία με τους ανεγκέφαλους που κυβερνούν τις γειτονιές της γης (οικονομολόγοι θαρρώ, ως επί το πλείστο… τζιμάνια δηλαδή!), ανήγαγαν την «τουριστική βιομηχανία» σε κολοσσό ανάπτυξης της χώρας σου. Και όσο και αν την αντιπαθείς, τα χρήματα που μπαίνουν στην τσέπη σου από τον τουρισμό πηγάζουν. Οπότε όσο και αν θα επιθυμούσες να καταργηθεί πάραυτα αυτό το εξάμβλωμα που η σύγχρονη κοινωνία ονομάζει τουρισμό, ξέρεις ότι αν σταματήσει έτσι, απότομα, χωρίς να έχει αλλάξει ταυτόχρονα το οικονομικό μοντέλο της χώρας σου, θα πεινάσεις.

Ω τί παράνοια, να μην μπορείς να κάνεις χωρίς αυτό που θα ήθελες να μην υπάρχει…

Οι τελευταίες πάντως ημέρες των διακοπών συνοδεύονται και από την κλασική ίωση των ημερών. Συνάχι, λίγος πονόλαιμος, η μικρή ανέβασε και τον πυρετό της, έτσι κινδυνεύουν να χαθούν και τα τελευταία μπάνια της «θερινής σεζόν». Άντε να περιμένεις μετά μέχρι του χρόνου για να ξαναβουτήξεις στο Ιόνιο…