Φεγγαρολουσμένη

Η πανσέληνος σκαρφαλώνει στον ουρανό πάνω από τον κόλπο της νυφούλας. Το φώς ακόμα αρκετό και ο βράχος με τον Άι Νικόλα φαίνεται καθαρά στη μέση του πελάγου. Η υγρασία πάλι σας τσάκισε τις τελευταίες μέρες. Ακόμα και η μικρή δυσανασχέτησε και το κλιματιστικό πήρε μπροστά να κατευνάσει τη δυσχέρεια. Μεγαλώσαμε, τριών μηνών πια και χτες το βράδυ απολαύσαμε το άπλετο σεληνόφωτο πάνω από τον κήπο με τα δέντρα μας! Λουστήκαμε και αλληλοκοιταχτήκαμε στο ασημένιο φως του φεγγαριού πριν κοιμηθούμε.

Ο καιρός περνά γοργά εδώ στο Ιόνιο, αλλά και οι σελίδες γεμίζουν αρκετά πιο εύκολα. Μπήκες πλέον σ’ αυτό που ονομάζεις «τελευταίο για την ώρα κεφάλαιο», και ελπίζεις το τέλος του καλοκαιριού να βρει το μυθιστόρημα τελειωμένο. Με τη λέξη «συνεχίζεται» φαρδιά πλατιά από κάτω, κι ύστερα πού, ποιος να το ξέρει τάχα; Βλέπεις, ανάλογα την έμπνευση, τη διάθεση και τις υποχρεώσεις που πιθανόν προκύψουν. Ιδέες διαθέτεις πάντως, καί σενάριο. Δεν μπορείς να πεις όμως, πήρε καιρό, δεν το πας και γρήγορα, και αν λάβεις υπ’ όψη τα χρόνια που το είχες παρατήσει αναρωτιέσαι πώς και δεν μπαγιάτεψε η ιστορία!

Η αλήθεια είναι πάντως πως με τα διάφορα προβλήματα που είχαν προκύψει βρίσκεις απόλυτα λογική την απουσία διάθεσης όλον εκείνο τον καιρό. Θα μου πεις τώρα πως δεν έχεις προβλήματα σήμερα; Ναι, ακόμα ταλαιπωρείστε οικογενειακώς από εκείνες τις ατυχείς επεμβάσεις, και πολλές φορές φαίνεται πως τα πράγματα πάνε άσχημα, αλλά τελικά τα προβλήματα κάνουν κύκλους. Αυτό το φθινόπωρο πάντως φαίνεται πως θα μπείτε σε μια τελευταία περιπέτεια, μπας και γλυτώσετε, αλλά όπως λέει (τώρα τελευταία) ο θυμόσοφος λαός, αν σου κάτσει… την έκατσες!

Ο ασημόχρυσος δίσκος σκαρφαλώνει και το χρώμα τ’ ουρανού σκουραίνει, μαζί και της θάλασσας. Μαζί πάνε αυτά. Σιγά σιγά εμφανίζεται και το λαμπύρισμα του πελάγους κάτω απ’ το σεληνόφωτο. Ήλπιζες σε ένα παγωμένο ποτήρι κρασί, σε ένα απ’ τα μπαράκια τα σκαρφαλωμένα προς το κάστρο, που τα μπαλκόνια και οι αυλές τους αγναντεύουν το πέλαγο, αλλά φαίνεται πως η πριγκηπέσα δεν θα σας δώσει την ευκαιρία. Ας είναι, και το μπαλκόνι σου καλό είναι, το κρασί μόνο λείπει και το ευχάριστο κοσμοπολίτικο περιβάλλον που μια στο τόσο επιζητάς.

Και η νύχτα προχωρά…

ΝΕΡΙΤ

Αλήθεια, ποιος σκέφτηκε ένα τόσο αντιπαθές το αρκτικόλεξο; Καλύτερα να κλείσει πριν ακόμα ανοίξει, γιατί από το όνομα και μόνο προμηνύεται αποτυχία. Φαντάσου, μπορεί η ΕΡΤ να είχε μηδενικό ακροατήριο, αλλά ποιος θα πει ποτέ «παρακολούθησα τη ΝΕΡΙΤ»; Κανένας, θα προτιμήσει να αλλάξει κανάλι για να μην τον σνομπάρουν!

Αλήθεια, η ΕΡΤ μπορεί όντως να ήταν γεμάτη σκάνδαλα, ένας τίτλος και μια πρωθυπουργική δήλωση δεν αποτελούν απτές αποδείξεις, αλλά ποιο υπουργείο δεν είναι γεμάτο σκάνδαλα και γιατί δεν βάζουν λουκέτο σε όλα τα υπουργεία; Να τα ξαναδημιουργήσουν την επομένη με λίγα άτομα, και φυσικά με οργανόγραμμα και περιγεγραμμένες θέσεις ευθύνης, και μετά βλέπουμε για τον υπόλοιπο δημόσιο τομέα; Και ποιός εγγυάται τώρα που έκλεισε η ΕΡΤ, ότι τα οκτακόσια άτομα προσωπικό της ΝΕΡΙΤ δεν θα είναι οι κολλητοί των κυβερνώντων σε αναλογία 3 προς 1 προς 1;

Και αλήθεια είναι πως η ΕΡΤ είχε πολύ περιορισμένο ακροατήριο, αλλά είχε πολύ καλύτερο πρόγραμμα απ’ όλα τα υπόλοιπα κανάλια και αποτελεί όνειδος για την ελληνική τηλεοπτική σκηνή να εκπέμπουν μόνο τα σκουπίδια των ιδιωτικών καναλιών. Θα σου πει ο καλοθελητής ότι την ΕΡΤ την πληρώνει με χαράτσι στο λογαριασμό της ΔΕΗ (και δεν την βλέπει). Κακώς κάκιστα. Και που δεν την βλέπει, αλλά και που την πληρώνει με χαράτσι στο λογαριασμό της ΔΕΗ. Αλλά ο εν λόγω καλοθελητής έχει αναρωτηθεί τί χαράτσι πληρώνει σε κάθε προϊόν που αγοράζει ώστε να διαφημίζεται αυτό στους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς; Και μάλιστα χωρίς καν να μπορεί να επέμβει στη λειτουργία τους! (Όχι πως επενέβαινε στην ΕΡΤ, αλλά θεωρητικά…)

Αλήθεια, πόσο πιο φθηνή και όμορφη θα ήταν η ζωή μας χωρίς τις διαφημιστικές καμπάνιες; Εδώ είναι που, ενώ δεν είσαι κάποιος υπέρμαχος των κρατικών μονοπωλίων, καλοβλέπεις ένα τέτοιο αν θα έκοβε κάθετα τη διαφήμιση από τον αέρα…

Προφανώς η ΕΡΤ χρειαζόταν κάποια εξυγίανση, όπως και το υπόλοιπο δημόσιο της Ελλάδας, αλλά οι απολυταρχικές κινήσεις του τύπου αυτού και οι στρουθοκαμηλισμοί των συγκυβερνητικών λακέδων σου τη δίνουν στα νεύρα. Δεν μπορείς να παραγνωρίσεις βέβαια πως με την κίνηση αυτή εκπληρώθηκε η απαίτηση απολύσεων μέχρι τον Ιούλιο και ταυτόχρονα, σε συνδυασμό με την απεργία των δημοσιογράφων, κανείς δεν μαθαίνει τίποτε για την αγία τρόικα. Κι ακόμα δεν ξεκίνησαν τα μπάνια του λαού! Νωρίς άρχισε φέτος η θερινή ραστώνη! Κυβερνητική κίνηση ματ!

Κάποιοι κηφήνες θα απολυθούν, αν και πιστεύεις ακράδαντα ότι είναι οι μόνοι που δεν θα χαθούν, κάμποσα παιδιά θα χάσουν τη δουλειά τους, κάμποσες οικογένειες θα χάσουν ένα σημαντικό εισόδημα και η οικονομική ζωή θα δυσκολέψει ακόμα περισσότερο, αλλά οι μεγαλοκαρχαρίες του δυσκίνητου δημόσιου θα παραμείνουν στις καρέκλες τους στα υπουργεία. Θα χαθεί μία ακόμα δημόσια ασφαλιστική δικλείδα, μιας και το δημόσιο θα μπορούσε να είναι κάλλιστα η ασφαλιστική δικλείδα απέναντι στις ιδιωτικές κερδοσκοπικές υπερβολές, αλλά αυτό είναι προς όφελος των ολίγων στα ανώτερα στρώματα. Θα σπάσουν έτσι πολύ λίγα αυγά, ενώ η κυβέρνηση θα συνεχίσει να έχει τα υπόλοιπα κανάλια συμμάχους στην καθημερινή προπαγάνδα υπέρ των «μονόδρομων» που έχει επιλέξει και εν τέλει, με μικρό κόστος, το μπλε κόμμα θα βγει κερδισμένο και η απόχρωσή του θα σκουρύνει ακόμα περισσότερο. Η αριστερά δυστυχώς δεν φαίνεται διατεθειμένη να πάρει σοβαρό ρόλο στα πράγματα και θα συνεχίσει να τσακώνεται, όσο η δεξιά θα ανδρώνεται και θα κινείται δεξιότερα, πιο κοντά στους πραγματικούς χώρους του παρόντος αρχηγού της.

Στον απόηχο ακούς και σχόλια ιδρύσεως της νέας ΥΕΝΕΔ. Γέλασες όταν έπιασες την συνομιλία κάτω από το μπαλκόνι σου, αλλά αν το καλοσκεφτείς…

Άλλωστε η δημοκρατία έχει πεθάνει από καιρό Περικλέους, στην καλύτερη των περιπτώσεων ολιγαρχία και θεοκρατία βασιλεύουν στην υφήλιο.

Τέλος εποχής

Πότε ήταν που εγκαταστάθηκες στο διαμερισματάκι που έφτιαξες; Το 2003 περίπου; Δεν θυμάσαι ακριβώς, δεν είσαι σίγουρος αν είναι πλήρης δεκαετία, αν της λείπουν μερικοί μήνες, ή αν είναι λίγοι μήνες παραπάνω. Και δεν έχει σημασία, μιας και όχι απλά δεκαετία, αλλά πολύ περισσότερο σου φαίνεται. Με μεράκι διάλεξες τα πλακάκια, αγόρασες τις συσκευές, το μέτρησες και το επίπλωσες και το έκανες κουκλίστικο. Τόσο που ο πατέρας σου όλο ήθελε να κάθεται εκεί, του άρεσαν οι γωνιές του.

Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, η μικρή πλέον χρειάστηκε κρεβατάκι, δεν χωράει πια στην καλαθούνα της. Δεύτερο δωμάτιο δεν υπήρχε, έπρεπε λοιπόν να αφήσεις το κουκλόσπιτο. Όχι για μακριά, για «από πάνω», και κατέβηκαν «οι από πάνω» κάτω. Απλά από πάνω τα δωμάτια είναι πολλά και γύρισες στην ουσία εκεί που μεγάλωσες. Μια πίκρα όμως την έχεις, η διαρρύθμιση και η λειτουργικότητα δεν είναι ίδια, όπως θα ήθελες. Άσε που τα δικά σου έπιπλα είναι μετρημένα για εκείνους τους χώρους, ενώ τα έπιπλα «των παιδιών από πάνω» είναι μετρημένα για τους επάνω χώρους. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και πολύ δύσκολα αναμιγνύονται.

Δύσκολα πράγματα. Σηκώθηκαν και τα δύο σπίτια στον αέρα, τα «τσιμπράκαλα», γιατί από τα έπιπλα πολύ λίγα μετακινήθηκαν, και τώρα βρίσκονται ακόμα στον αέρα. Τρεις μέρες τώρα βέβαια κατοικείς επάνω, αλλά ζεις κάτω, μιας και δεν είναι λειτουργικές οι κουζίνες και τα καθιστικά, ακόμα. Σήμερα το καθιστικό αποκαταστάθηκε, αν και δυσκολεύεσαι λίγο να αισθανθείς άνετα, λείπουν ανέσεις που σου προσέφεραν ορισμένα έπιπλα, λείπει και η κουζίνα μιας και δεν θα έχετε πλέον σαλοκουζίνα – προς μεγάλη λύπη δική σου, αλλά και της γυναίκας σου και άντε να το ξεπεράσετε που θα ανακατώσετε και τα έπιπλα… (άλλωστε κάθε μετακόμιση έχει τη γκρίνια της, γιατί να αποτελέσει αυτή εξαίρεση;;;)

Άφησες και το γραφείο σου κάτω, δεν χωράει επάνω, αλλιώς ήταν σχεδιασμένα τα πράγματα όταν ήσουν εσύ παιδί, τώρα το παιδί είναι άλλο και έχει το ίδιο δωμάτιο που είχες κι εσύ. Το γραφείο σου λοιπόν δεν χωράει κάπου αλλού, εκτός και αν το κομματιάσεις και καλύψεις όλους τους τοίχους και… και… Τι να κάνεις, τα παιδιά παίρνουν το μεγαλύτερο δωμάτιο πάντα, να έχουν χώρο να αναπτύσσονται. Κι εσύ έστησες γραφείο στα έπιπλα που είχες στην πάνω-πόλη – φοιτητικό στυλ πάλι, έτσι να έχεις το PC σου βρε αδερφέ να βρίσκεται, μέχρι να αναγκαστείς να παραχωρήσεις και αυτό το δωμάτιο για κάποια άλλη χρήση, ειδικά αν αυγατίσετε ακόμα περισσότερο, οπότε τότε σε βλέπω να ξεσπιτώνεσαι για τα καλά!

Μέσα στο σαββατοκύριακο ελπίζεις και η κουζίνα να είναι χρηστική, να ροβολήσεις και τον κατήφορο αν είναι για το Ιόνιο. Τα «παιδιά» τα έχεις ήδη στείλει εκεί για να μην ανακατεύονται στα πόδια σας κατά τη μετακόμιση. Έχει το μειονέκτημα ότι πρέπει να τακτοποιήσεις και τα δικά τους πράγματα, αλλά μικρό το κόστος σε σχέση με το κέρδος!

Από τη μία ξέρεις ότι δεν γινόταν αλλιώς, από την άλλη ξέρεις ότι ήταν προσχεδιασμένο, από την παρ-άλλη ήθελες κάπου να ανέβεις στο πιο ευήλιο σπίτι,  από την παρ-παρ-άλλη πάλι καθόλου δε σου αρέσει που ξεβολεύτηκες, και που άφησες όλες τις ομορφιές που έφτιαξες κάτω, από την παρ-παρ-παρ-άλλη και τα παιδιά θα δυσκολευτούν να το συνηθίσουν, τριάντα χρόνια στο επάνω δύσκολα ξεπερνιούνται.

Η ουσία λοιπόν είναι πως απλά σου τη δίνει που έπρεπε να γίνει έτσι και που δεν γίνεται αλλιώς, να κόψεις για παράδειγμα τον ένα όροφο και να τον ανεβάσεις επάνω αυτούσιο γίνεται;;; Μα γιατί δεν είναι πολυμορφικά τα σπίτια τέλος πάντων; Τόση τεχνολογία πάει τζάμπα σε γκάτζετς και χαζομάρες αντί να φτιάξουν κάτι που πραγματικά θα ενδιέφερε εσένα…!

Πρεμιέρα

Πρεμιέρα λοιπόν σήμερα. Για τις πανελλήνιες. Έκθεση. Ιδεών; Γίνεται τις ιδέες να τις αναπτύσσεις στο φροντιστήριο; Δικές σου είναι ή των άλλων; Γιατί τις δικές σου τις αναπτύσσεις σε ένα φύλλο χαρτί, ή έστω στο μυαλό σου την ώρα που στοχάζεσαι, όχι στο φροντιστήριο. Ο πρώτος που εξήλθε του εξεταστικού πάντως είχε αντιμετωπίσει το θέμα στο φροντιστήριο και ήταν ευτυχής και γεμάτος ελπίδα.

Ενώ γύρω η παραφιλολογία για τα καημένα τα παιδιά καλά κρατεί. Γιατί καημένα; Επειδή η κοινωνία, οι γονείς, η ανάγκη η ίδια, τους ζητά να μάθουν πως δουλεύει η ζωή, η φύση, το σύμπαν, τα πράγματα γύρω τους; Ναι, αλήθεια, κι εσύ υποστηρίζεις πως τα παιδιά είναι οι σκληρότερα εργαζόμενοι, απαιτείται συνεχώς είτε να παρακολουθούν είτε να διαβάζουν, ενώ οι γονείς μετά το πέρας του ωραρίου, ό,τι ώρα κι αν είναι αυτό, μπορούν να ξεχάσουν την εργασία τους. Αλλά η εργασία που «απαιτείται» από τα παιδιά είναι ευχάριστη, και αν αυτά δεν νοιώθουν την εσωτερική ανάγκη να αναπτύξουν τον εαυτό τους, τότε και μόνο τότε είναι προφανώς καημένα. Καημένα γιατί κανείς δεν τα προέτρεψε και γιατί η κοινωνία τα μετέτρεψε σε άψυχα και αδιάφορα ανδρείκελα. Αλλά καημένα γιατί διαβάζουν; Ή γιατί εξετάζονται, αγωνίζονται δηλαδή με πολύ μικρότερο κόστος, διδασκόμενα για τους μετέπειτα αγώνες που θα κάνουν για μια δουλειά, για έναν καλύτερο μισθό; Μα και ο αγώνας, η εξέταση, είναι και πρέπει να είναι μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας και μέτρο της ικανότητας. Όμως προφανώς και είναι έξω από την νοοτροπία της καλοκουρδισμένης αλλά άνετης ζωής που ουτοπικά ονειρεύεται ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Όχι, καημένα επειδή πρέπει να διαβάσουν και να αποδώσουν, αποδεικνύοντας έτσι πως ανέπτυξαν τον εαυτό τους, ποτέ δεν θα τα πεις. Αν και θα τα πεις καημένα επειδή οι γονείς τα σέρνουν σε πολύδραστηριότητες γεμίζοντάς τους το χρόνο και στερώντας τους την παιδεία και το παιγνίδι. Θα τα πεις σίγουρα καημένα αν από το σχολείο επιδιώκουν πρωτίστως την αποκατάσταση, και μόνο αυτή συνήθως, και όχι τη γνώση που θα τα οδηγήσει τελικά στην πρώτη.

Επιπλέον, καημένα θα τα πεις επειδή μαθαίνουν τις απαιτούμενες ιδέες για το περιβάλλον και τις χρησιμοποιούν «παπαγαλιστί» για να αναπτύξουν θέματα σαν το σημερινό, αλλά δεν τις κατέχουν, δεν τις έχουν κτήμα τους, δεν τις ανέπτυξαν και δεν τις γνώρισαν πραγματικά. Το αποτέλεσμα; Το περιβάλλον προστατεύεται και εκθειάζεται μόνο στις μαθητικές εκθέσεις, ενώ στην πραγματική ζωή βιάζεται καθημερινά από τους απόφοιτους που είχαν αναπτύξει το θέμα στην τάξη και ήξεραν να γράψουν μια καλή έκθεση γι’ αυτό.

Και να είχε μόνο το περιβάλλον αυτή τη μοίρα; Δυστυχώς όμως όλες οι μεγάλες ιδέες το ακολουθούν κατά πόδας, ενώ η ελληνική κοινωνία ετοιμάζεται για μία ακόμα φορά να παρακολουθήσει την ελληνική αποστολή στη γιουροβίσιον. Έκθεση ιδεών είπαμε το σημερινό μάθημα; Οι καημένες οι ιδέες…

Και η Βουλη πάντως σήμερα, έκθεση ιδεών σκέτη ήταν!

Ο δρόμος

Πριν κάμποσα χρόνια λοιπόν, όταν ήσουν εσύ σχολιαρόπαιδο, ο δρόμος σας έσφυζε από ζωή. Πόσα ήσασταν; Καμιά δεκαριά πιτσιρίκια; Κορίτσια – αγόρια, βγαίνατε κάθε απόγευμα, και πρωί άμα δεν είναι μέρες σχολείου, και παίζατε στο δρόμο. Τότε βέβαια ήταν και ασφαλής, περνούσε ένα αμάξι ανά ώρα πάνω κάτω, και περνούσε ήρεμα, με μικρή ταχύτητα. Τώρα πια περνάει ένα αμάξι ανά δίλεπτο; Άντε τρίλεπτο. Μπορεί όμως και πιο συχνά, και οι περισσότεροι οδηγοί είναι και ανεγκέφαλοι.

Ακούς τις μηχανές από έξω να μουγκρίζουν, λες και θα αποδείξουν κάτι άμα τρέξουν με μεγάλη ταχύτητα μέσα στην πόλη, μέσα στον κόσμο, σε δρόμο που στο δήμο είναι χαρακτηρισμένος δρόμος περιπάτου – και θα έπρεπε να είναι, με τη φύση από τη μία και τη θέα της τσιμεντούπολης από την άλλη. Κάθεσαι τους παρατηρείς τώρα τελευταία, ε λοιπόν σχεδόν όλα τα αυτοκίνητα ξεφεύγουν λίγο στην τρίτη στροφή, την πιο απότομη. Αναρωτιέσαι, τόσοι που κινδύνεψαν να ντελαπάρουν, δεν το ένοιωσαν να «βάλουν λίγο μυαλό»; Μάλλον όχι, βάζει άλλωστε μυαλό ο άνθρωπος; Το μόνο ζώο που διαθέτει λογική και το μόνο που τόσο επίμονα αρνείται να τη χρησιμοποιήσει. Να μη λογαριάσεις τα ατυχήματα – πόσα αυτοκίνητα έπεσαν σε κήπους, πόσα κατέστρεψαν τους πυροσβεστικούς κρουνούς. Μέσα σε ένα χρόνο άλλωστε έριξαν δύο κολώνες και ένα πυροφυλάκιο.

Αμ’ ο άλλος ο πιτσιρικάς; Που χτύπησε στο πεζοδρόμιο, τινάχτηκε στο απέναντι και προσγειώθηκε πάνω στο τειχάκι, και βγήκε μετά και έβριζε τη στροφή και την τύχη του; Μα τί, τον εαυτό του να βρίσει;

Οπότε ο δρόμος δεν είναι ασφαλής πλέον, φρόντισαν γι’ αυτό οι ανόητοι που πήραν διπλώματα με τη σέσουλα και καβάλησαν τις τέσσερεις και τις δύο ρόδες και έκαναν την πόλη αβίωτη. Αλλά και να ήταν, η κόρη σου είναι το μόνο μικρό που μένει πραγματικά στη γειτονιά πια. Τα υπόλοιπα έρχονται μία στο τόσο να δουν τους παππούδες. Όλη η νέα γενιά έφυγε και πλέον δεν υπάρχει καν πιτσιρίκι να παίξει στο δρόμο, ούτε θα υπάρχει σε λίγο που θα θέλει η δικιά σου να βγει έξω να κάνει τις παρέες της και τα παιγνίδια της.

Πώς έγινε έτσι ο δρόμος σας; Τόσο αγωνιστήκατε να τον κάνετε δρόμο περιπάτου και τελικά κατέληξε δρόμος κόντρας και ατυχημάτων; Που τον γεμίσατε με τόσα γέλια και χαρές και τώρα δεν βλέπει πιτσιρίκι για δείγμα; Μόνο μερικούς ανθρώπους να κάνουν τζόκινγκ, και σλάλομ ανάμεσα στους σκουπιδοτενεκέδες, που τοποθέτησαν ανά είκοσι μέτρα, γιατί κάποιος εργολάβος είχε δόντι στο δημοτικό συμβούλιο, και τα αυτοκίνητα που παρκάρουν επάνω στο πεζοδρόμιο μπας και οι τρελοί οδηγοί τους τα σώσουν από τους άλλους τρελούς οδηγούς που τρέχουν εν αγνοία τους προς το ατύχημα, και τούμπαλιν.

Δεν θα αναρωτηθείς «πώς κάνατε έτσι την πόλη σας», αν και στο Ιόνιο μπορείς ακόμα να βρεις πιτσιρίκια να παίζουν. Όχι, δεν έχεις λόγο να το αναρωτηθείς, γιατί δεν υπάρχουν καν τα πιτσιρίκια για να φτάσεις μέχρι εκεί. Θα αναρωτηθείς όμως «πώς κάνατε έτσι τη ζωή σας».

Καλή ανάσταση!

Προεόρτια

Πλησιάζει η πρωτομαγιά, κι εδώ πάλι σου έρχεται στο μυαλό ένα «κι όλας; πότε;», αλλά το παραβλέπεις. Πρέπει όμως να παραδεχτείς πως δυσκολεύεσαι πολύ να βρεις χρόνο για να κάνεις ο,τιδήποτε, να γράψεις λόγου χάρη, που είπες να το ξεκινήσεις, και το ξεκίνησες με ζήλο, αλλά τώρα δυσκολεύεσαι. Κι ο μόνος χρόνος που βρίσκεις συνήθως είναι αργά το απόγευμα, μετά το σούρουπο πάντα, οπότε η διάθεσή σου είναι μάλλον προσανατολισμένη στο χαζολόγημα είτε σε κανά παιγνίδι – βαράς έντιτορς που έλεγε κι ο σύντεκνος, είτε σε καμιά ταινία. Για δημιουργία ούτε λόγος – όχι ότι δηλώνεις βαριά εργαζόμενος, δεν έσκαβες, τουναντίον, αλλά και το συνεχές πέρα δώθε κουράζει- εξουθενώνει θα έλεγες.

Πάντως έτσι όπως το πάει ο καιρός, παρότι το κρυουλάκι του το έβαλε κι ο Απρίλης, η πρωτομαγιά δεν θα βρει και πολλά πράσινα. Πολλές από τις πρασινάδες έχουν ήδη ξεραθεί εντελώς ενώ άλλες πνέουν τα λοίσθια. Το μαγιάτικο στεφάνι προβλέπεται κίτρινο φέτος, και το χρώμα δεν θα προέρχεται από τα λουλούδια!

Φιλοδοξείς να πεταχτείς και μέχρι το Ιόνιο για τις γιορτές του Πάσχα, σκεφτόσουν πως θα πάρεις και μαγιό για μπάνιο, αλλά όλο και κάτι θα προκύψει, πόσα χρόνια έχεις να βρεθείς πασχαλιά εκεί ούτε που θυμάσαι. Όλο έτρεχες με γονείς, εφέτος περίμενες να δεις αν θα σου επιτρέψει η μικρή να πάτε, πάλι γονείς θα είναι η αιτία όπως φαίνεται…

Η άνοιξη πάντως σας τσάκισε κανονικά αυτή τη χρονιά. Σχεδόν όλη η οικογένεια την έβγαλε με αντιβίωση. Πέντε στους έξι – πέντε στους επτά τώρα πια, πρέπει να το συνηθίσεις. Και πάνω που έλεγες πως θα περπατήσεις λίγο τη φύση με την έβδομη, τη μικρότερη, τη χαμηλοβλεπούσα που σφυρίζει κλέφτικα κάθε που έχει κάνει τη βρωμιά της και την αλλάζετε, τελικά μόνο μια βόλτα έχετε βγει, κι αυτή στις αρχές. Τουλάχιστον φύγετε δεν φύγετε, να κάνετε περίπατο στη φύση εδώ γύρω. Αν και είναι κρίμα, ήθελες πολύ να περπατήσετε δίπλα στη θάλασσα και να δείτε το νησάκι και το κάστρο.

Το σκέφτηκες να πας και μόνιμα, εσένα θα σου άρεσε πολύ και το ίδιο πιστεύεις και της μικρής, αλλά δυστυχώς αυτή η απόφαση δεν είναι πλέον δική σου, είναι δική σας, και δεν συμφωνούν όλοι με αυτή, παρότι είσαι σίγουρος ότι τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα έτσι, και ποιοτικώς, όσον αφορά στη ζωή σας, αλλά και οικονομικώς. Όμως ξέρεις από πρώτο χέρι πως δύσκολα αποχωρίζεται ο άνθρωπος τους οικείους του, και δύσκολα ξεφεύγει και από την αδράνεια της καθημερινότητάς του και αποφασίζει να δοκιμάσει και το διαφορετικό, το άγνωστο. Οπότε δεν μπορείς παρά να αποδεχτείς με βαριά καρδιά την παραμονή στα τσιμέντα, και ίσως και με μια υποβόσκουσα αγαλλίαση από την άλλη, που δεν θα χρειαστεί κι εσύ ακόμα να ξεφύγεις από την αδράνεια της μέχρι τώρα ζωής σου.

Τα πράγματα πάντως είναι ζόρικα, και όση αισιοδοξία και αν μπογιατίζουν το τηλεοπτικό γυαλί οι πολυχρονεμένοι μας, τόσο περισσότερο αισθάνεσαι θυμό κι εκνευρισμό για την κοροϊδία και την υποκρισία που διακατέχει τον οποιοδήποτε από αυτούς τύχει να δεις να εμφανίζεται. Συνήθως τους αποφεύγεις αν και ξέρεις πως λύση δεν είναι αυτή, μιας και ό,τι και να γίνει, κάποιος θα κυβερνάει και το πιθανότερο είναι πως θα είναι κάποιος από αυτούς. Οπότε αποφεύγεις τους πολυχρονεμένους, αν και γενικά προσπαθείς να είσαι ενήμερος για όσα συμβαίνουν, άλλωστε είναι και ο μόνος τρόπος να προασπίσεις τα συμφέροντά σου και να ξέρεις τί σε περιμένει στα ραντεβού με την κρατική μηχανή.

Τουλάχιστον κάθε που εκνευρίζεσαι και βρίζεις, έχεις και τη διέξοδο για να ηρεμήσεις. Κάθεσαι και κοιτάς τα χαμογελάκια της μικρής κάθε που της μιλάτε και παίζετε μαζί της και ξεχνάς την ανοησία που λούζει τον κόσμο σας. Ε, ναι, η άνοιξη φέτος, μπορεί να φεύγει νωρίς, αφήνει όμως τις ομορφιές της να κατοικήσουν μαζί σας!

Grotesque

Δεν είναι; Η πορτογαλική κυβέρνηση δυσαρεστήθηκε που το ανώτατο δικαστήριο έκρινε αντισυνταγματικά τα μέτρα. Όχι δίκαια, ή άδικα, αντισυνταγματικά. Μετά τη δημοκρατία καταργείται και η δικαιοσύνη. Στην Ελλάδα πάλι ήδη καταργήθηκε. Τί κι αν η δικαστική απόφαση έλεγε πως δεν πρέπει να γίνεται η είσπραξη από τη ΔΕΗ; Δεν εξετάζεις το δίκαιο, ή το άδικο, ή το σωστό ή το λάθος. Μόνο το ότι η κυβέρνηση επίσημα πλέον, αποφάσισε να παρανομήσει. Μετά γιατί θα έπρεπε ο οποιοσδήποτε πολίτης να είναι νόμιμος; Γιατί να υπακούσει τον οποιοδήποτε νόμο, ή την οποιαδήποτε απόφαση της δικαιοσύνης; Γιατί ας πούμε οι εργοδότες να είναι σύννομοι και να μην καταφεύγουν στη μαύρη εργασία; Γιατί οι πολίτες να πληρώνουν τους φόρους τους; Για να στηρίζουν ένα κράτος που η κυβέρνηση του, ανεξαρτήτως αν είναι αποδοτική και υποστηρίζει τα συμφέροντά τους ή όχι, παρανομεί κατ εξακολούθηση;

Βέβαια κακώς αναρωτιέσαι, μιας και θεσμοί όπως η δικαιοσύνη προϋποθέτουν την ύπαρξη δημοκρατίας. Και φυσικά δημοκρατία δεν υπάρχει όταν, όποια πολιτική απόφαση και αν προσπαθεί να πάρει μια κυβέρνηση θεωρείται a priori πως είναι «παιδική ασθένεια» που θα την ξεπεράσει και εν τέλει θα συμμορφωθεί με τις προσταγές των οικονομολογικών θεωριών, των εκπροσώπων των δανειστών και των συμφερόντων των ισχυρών κρατών. Γιατί, σήμερα προφανώς και δεν υπάρχει ούτε καν διεθνές δίκαιο, επικρατεί μόνο το δίκιο του ισχυρότερου, η ζούγκλα είναι πάλι παρούσα στην ανθρώπινη κοινωνία.

Μιλώντας για πολιτική βέβαια δεν μπορείς να μην σταθείς στα όσα αναφέρθηκαν ως ειπωθέντα στην επιτροπή που διερευνά το σκάνδαλο της λίστας. Ο καυγάς εκεί γίνεται κυριολεκτικά για το πάπλωμα και το πόρισμα αναγκαστικά θα κινηθεί στο αν κάποιος είναι φασίστας, ή κάποιος άλλος χοντρό ανόητο παχύδερμο. Και το πρόβλημα είναι πως δεν χρειάζεται πόρισμα, οι χαρακτηρισμοί ισχύουν αμφότεροι, το πρόβλημα είναι πως ο ελληνικός λαός έχει δώσει το δικαίωμα σε έναν φασίστα και σε ένα ανόητο παχύδερμο να καθορίζουν την πολιτική ζωή του τόπου και την πορεία της κοινωνίας. Εσύ ως πολίτης ντρέπεσαι και για τους δύο, και για τον νταή που κερδίζει πόντους μόνο και μόνο επειδή κολλάει άγρια στο χοντρό, όπως δεν μπορεί να του τα χώσει κανένας από τους υπόλοιπους έλληνες, παρότι θα το ήθελαν πολύ, αλλά και για το χοντρό που τριγυρνάει στα συμβούλια της Ευρώπης, μα είναι εικόνα αντιπροσώπου αυτή; Η μόνη χειρότερη εικόνα που θα μπορούσε να δώσει η Ελλάδα είναι αν εκπροσωπηθεί από τον Τζάμπα δε Χατ αυτοπροσώπως!

Έτσι λοιπόν, οι πολίτες θα ελαφρυνθούν από τη φορολόγηση, από την οποία όμως θα προέλθουν δύο επιπλέον δις, μέσω μιας υποτιθέμενης διεύρυνσης της φορολογικής βάσης φυσικά, ενώ ταυτόχρονα η οικονομία θα βελτιωθεί, αν και από την πιάτσα θα λείψουν συνολικά γύρω στα δεκατέσσερα δις με έναν πρόχειρο υπολογισμό, και μη λογαριάζοντας τα δύο επιπλέον, μιας και αυτά θα προέλθουν από τη μαγεία της διεύρυνσης! Μάλλον οι Έλληνες θα χρησιμοποιούν για νόμισμα συναλλαγής τα στραγάλια λοιπόν, μιας και ευρώ δεν φαίνεται να υπάρχει  στον ορίζοντα για να στηρίξει αυτή την ανάπτυξη που θα έρθει μέχρι το τέλος του σωτήριου έτους 2013. Και το ερώτημα παραμένει: αν είναι να μην υπάρχει ευρώ για δείγμα στη χώρα, τι σόι λογική είναι η παραμονή στο ευρώ με κάθε κόστος; Άμα δεν έχεις ευρώ στην τσέπη, δεν είσαι στο ευρώ, όσο και αν το διατείνεσαι!

Όχι πως έχεις κάποιο αμέτι μουχαμέτι να φύγει η χώρα από το ευρώ, ή από την ένωση, όλα θέμα πολιτικής είναι, και η κατάλληλη πολιτική εκτός ευρώ θα είναι πολύ καλύτερη από μια ακατάλληλη πολιτική εντός ευρώ, το νόμισμα εργαλείο είναι, αλλά να, δεν μπορείς να καταλάβεις αυτή την εμμονή κάποιων στη δήλωση: «ευρώ πάσει θυσία». Δηλαδή αν υποτεθεί πως οι δανειστές απαιτήσουν την εκπόρνευση όλων των ελληνίδων για να επιστραφούν τα δάνεια, και τη δολοφονία των μισών δημοσίων υπαλλήλων αφού πιστεύουν ακράδαντα ότι κακώς υπάρχουν, ενώ οι ελληνικές κυβερνήσεις αρνούνται πεισματικά να τους διώξουν, τότε θα γίνει και αυτή η θυσία, για να εκπληρωθεί η γραφή «ευρώ πάσει θυσία», ή κάπου εκεί κάποιος θα θέσει μια κόκκινη γραμμή που εκείνη δεν θα την παραβεί; Και ποια ελληνική κυβέρνηση θα γίνει πιστευτή ότι δεν θα την παραβεί, όταν μέχρι σήμερα έχει δημιουργήσει πολλά πεντάγραμμα κόκκινων γραμμών;

Τελικά, στην ευρωπαϊκή ένωση έχετε γίνει όλοι μια όμορφη ατμόσφαιρα που προασπίζεται τα συμφέροντα της Γερμανίας, αποδεχόμενοι την κατάργηση της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας, και την αύξηση της ανεργίας στο σύνολο του νότου, για να μην αυξηθεί υπέρμετρα η ανεργία στη γερμανική επικράτεια και τα τσιράκια της…

Καλό μήνα!

Έτσι λοιπόν, μπήκε η άνοιξη. Αυτή ήταν από τις φορές που δεν πρόκαμες να την πάρεις χαμπάρι ν’ ανθίζει. Είχες τρεχάματα, κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου συνειδητοποιείς ότι η φύση στα μονοπατάκια που περιδιάβαινες καθημερινά είχε ήδη αρχίσει να κιτρινίζει, αλλά εσύ είχες συνδέσει το γεγονός με τον ερχομό της κόρης.

Και από την ημέρα που ήρθε η κόρη, μέχρι την ημέρα που την έφερες σπίτι, σχεδόν είχες χάσει την επαφή με τον έξω κόσμο. Μαιευτήριο-σπίτι-ύπνος ήσουν. Έτσι λοιπόν άργησες τέσσερεις ημέρες να μάθεις πως η Ευρώπη, την ημέρα που ερχόταν η κόρη σου, αποφάσισε να πυροβολήσει άλλη μία φορά ενάντια στον εαυτό της. Συμπτώσεις. Η άνοιξη πάντως ήρθε και οι δρόμοι γύρω από το σπίτι κιτρίνισαν από γύρη. Και μέσα στο σπίτι ήρθε, αν και λίγο απαιτητική μιας και ανά δίωρο βρίσκεσαι στο νιπτήρα και μπανιαρίζεις το μωρό. Δεν μπορείς να πεις όμως το ευχαριστιέσαι˙ κι αυτό επίσης.

Η ζωή όμως δεν σταματάει τον κύκλο της, κι έτσι μαζί με τους ερχομούς μαθαίνετε και για αποχωρήσεις. Όχι συγγενικές, αλλά κοντινές. Κάθε φορά αισθάνεσαι ένα σκίρτημα, καλύτερα να μην υπήρχαν τέτοιες ειδήσεις. Υπάρχουν όμως και σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι για όλο αυτό το αλισβερίσι της ζωής, για το άλλο των ανθρώπων, για τη σημαντικότητα και την… αξιολόγηση.

Κάπου στην άλλη άκρη της γης ψήνεται για μία ακόμα φορά πόλεμος. Καλά, και στη δική σας γωνιά ψήνεται συνεχώς, άλλωστε αν το καλοσκεφτείς η ανθρωπότητα βρίσκεται συνεχώς σε εμπόλεμη κατάσταση, απλά έχτισε κάποια τείχη κι έκλεισε μέσα τις «δυτικές κοινωνίες», δημιουργώντας στους πολίτες τους την εντύπωση πως οι συρράξεις τελείωσαν. Με την πρώτη ευκαιρία όμως ο πόλεμος φυτεύεται, άσε που εφευρέθηκε και ο οικονομικός πόλεμος για να μπορούν να παίζουν και οι εντός των τειχών, ν’ ανάβουν τα αίματα βρε αδερφέ˙ ν’ αναπτύσσεται και η ανθρωπότητα μέσα από τις εφευρέσεις της!

Πρωταπριλιά σήμερα, φήμες λεν ότι ο Σόιμπλε αποφάσισε να χαλαρώσει την πολιτική λιτότητας και η Μέρκελ να κάνει διακοπές διαρκείας στον Άγιο Μαυρίκιο. Οι πλημμύρες όμως στην περιοχή απέτρεψαν τελικά τα μοναδικά ευοίωνα νέα που θα μπορούσε να έχει η Ευρώπη σήμερα.

Το πρόσταγμα από το υπνοδωμάτιο όμως είναι σαφές. Ήρθε η ώρα να αναχωρήσεις από το πληκτρολόγιο και να αναλάβεις δράση!

Καλώς όρισες!

Η πρώτη σκέψη: τί μεγάλα και λεπτά δαχτυλάκια!

Η πρώτη εντύπωση: η ηρεμία της στην πρώτη αγκαλιά σου.

Πρώτο συναίσθημα; Χμμμ δύσκολο. Το μόνο σίγουρο είναι πως βούρκωσες, παρότι δεν το περίμενες, όχι γιατί είσαι αδιάφορος, αλλά γιατί εν γένει είσαι ψύχραιμος και το θεωρείς, απλή, συνηθισμένη, ή μάλλον φυσιολογική υπόθεση.

Και η περιπέτεια αρχίζει…!

Της καληνύχτας τα φιλιά σε ποιους τα δίνεις;

Τα μάτια σου έπεσαν στον «πιασάρικο» τίτλο του άρθρου: «καληνύχτα πολίτη, αυτό το κράτος δεν θα αλλάξει ποτέ»! Ω πόσο δίκιο έχει. Αυτό το κράτος δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ όταν…

…όταν οι πολίτες του δεν σέβονται ούτε τον γείτονά τους, ούτε σπιθαμή από το χώμα που πατάνε, αλλά θεωρούν τον εαυτό τους απόλυτο άρχοντα των πάντων και φωτεινό παντογνώστη.

…όταν οι πολίτες του ξέρουν ότι «δεν επιτρέπεται», αλλά το κάνουν αυτό που δεν επιτρέπεται γιατί είναι πιο εύκολο από αυτό που επιτρέπεται ή απλά γιατί «δεν επιτρέπεται για τους άλλους βρε αδερφέ!»

…όταν οι πολίτες του θέλουν το κράτος «χαλασμένο» για τον εαυτό τους, για να μπορούν να εξυπηρετούνται ευκολότερα και αυστηρό για όλους τους υπόλοιπους.

…όταν οι πολίτες του δεν έχουν παιδεία για να φτιάξουν την κοινωνία τους και όταν το κράτος δεν δίνει παιδεία για να φτιαχτεί η κοινωνία.

Ναι, αυτοί οι πολίτες εκπαιδεύτηκαν από τη διάχυτη παιδεία του κοινωνικού τους περίγυρου, αλλά και από το ίδιο το κράτος που προτιμά κι αυτό τη ρεμούλα και την εύκολη λύση, αλυσιδωτά είναι όλα αυτά.

Αλλά οι πολίτες έχουν ακριβώς το κράτος που θέλουν. Η μεμψιμοιρία οφείλεται μάλλον στο ότι αυτών των πολιτών τους αρέσει να αγορεύουν, κι όχι γιατί πραγματικά θέλουν το κράτος τους να αλλάξει.

Φυσικά και φταίει το κράτος, αυτό θα μπορούσε να τα αλλάξει όλα αυτά, αρκεί οι πολίτες πραγματικά να το ήθελαν, αλλά όταν οι ίδιοι δεν το θέλουν, δικαίωμά τους˙ ε, είναι λίγο τραγελαφικό να διαβάζεις μύδρους υποκριτικά εξαπολυόμενους μόνο και μόνο για να μπορεί ο κόσμος να λέει μετά πως «είμαστε μια πολιτισμένη ατμόσφαιρα που απαρτίζεται από απολίτιστους ουτιδανούς».

Ο εγωισμός, λένε, είναι η ισχυρότερη δύναμη του κόσμου.

Αν κάποιος είχε την ικανότητα να καταστρέψει το σύμπαν προς όφελός του, όλοι γνωρίζουμε τί θα έπραττε.

Εκπαιδευτικά σεμινάρια «Πρότυπος Παιδεία»

Είναι μερικές φορές που κουράζεσαι αφάνταστα, ακόμα κι αν ξοδέψεις λιγότερο από μία ώρα με κάποιον μαθητή. Υπάρχουν πάλι φορές που μπορεί να κάθεσαι με τις ώρες μαζί με κάποιον άλλο, πάνω από τα βιβλία του, και να μην αισθάνεσαι ίχνος κούρασης, ούτε να καταλαβαίνεις πως περνά η ώρα. Η διαφορά όμως δεν είναι σε εσένα, αλλά στον μαθητή. Ο πρώτος βλέπεις όχι απλά δεν γνωρίζει, αλλά αρνείται να γνωρίσει. Η δεύτερη πάλι κάθεται με τις ώρες και λύνει, γράφει, σβήνει, ξαναγράφει…

Είναι ίσως που την έχεις πάρει από μικρή, ανιψιά γαρ, και την βάζεις κάθε βδομάδα να λύνει καμιά πενηνταριά ασκήσεις και «έχει ήδη μπει στο κόλπο». Όσο παρατηρείς όμως άλλους μαθητές, τόσο βλέπεις πως το γράψιμο και κατ’ επέκταση η μάθηση εκλείπει όλο και περισσότερο από τη μαθητιώσα νεολαία. Και πώς να μάθει αλήθεια κάποιος, άμα δεν γράψει και δεν παιδευτεί επάνω σε όσα του διδάσκονται; Πώς να πάρει το μυαλό τις κατάλληλες στροφές και να αρχίσει να λικνίζεται στους χορούς της γνώσης;

Θυμάσαι που κάποτε, εσείς ως μαθητές, τρέματε την ημέρα που ο δάσκαλος θα ζητούσε να δει το τετράδιο εργασιών σας, να ελέγξει αν έχετε κάνει όλες τις ασκήσεις που σας βάζει στο σπίτι. Ε σήμερα οι περισσότεροι μαθητές δεν έχουν καν τέτοιο τετράδιο. Σιγά και μη λύσουν ασκήσεις άλλωστε, και μόνο η ιδέα ότι ξέρουν πώς να τις κάνουν αρκεί. Άλλωστε έχουν τόσα πολλά να ασχοληθούν, φέισμπουκ (πραγματική μάστιγα σήμερα), παιγνίδια, κινητά, τηλεοπτικές σειρές, δραστηριότητες και άλλα πολλά…  Είναι κι αυτά τα ρημαδιασμένα τα τάμπλετς που έχουν εξορίσει το χαρτί και το μολύβι από την ζωή σας… Εδώ έχετε ξεχάσει πού αγοράζουν τετράδια – που και πού σας το θυμίζει το τζάμπο: τα τετράδια φυτρώνουν κάτω από ροζ ελεφαντάκια!

Αναρωτήθηκες αν αυτό συμβαίνει στα δημόσια σχολεία, μιας και τριγύρω όλοι το μόνο που κάνουν καθημερινά είναι να απαξιώνουν κάθε τι το δημόσιο, αλλά ανακάλυψες πως η νοοτροπία των ιδιωτικών δεν διαφέρει και πολύ, υπάρχει μάλιστα ένα που οι μαθητές αφήνουν υποχρεωτικά τα βιβλία τους εκεί! Μην κάνουν το λάθος και διαβάσουν κάτι στο σπίτι δηλαδή!

Θυμάσαι πάλι κάποιον που σου είχε ομολογήσει πως στη ζωή του έχει διαβάσει μόνο τρία βιβλία! Και μετά παραξενεύονται οι γνωστοί και φίλοι σου που αγωνιάς για την ποιότητα της κοινωνίας του αύριο και αναρωτιούνται γιατί είσαι τόσο σίγουρος πως ο τροχός μελλοντικά θα ξαναανακαλυφθεί…

Μάλλον η κοινωνία σας έχει ξεχάσει εντελώς πως η λέξη εκπαίδευση εμπεριέχει το συνθετικό «παιδεύω». Εξ ου και την έχει μετατρέψει σε απλό επιμορφωτικό σεμινάριο. Δεν είναι παράξενο μετά που στον εικοστό πρώτο αιώνα πεθαίνουν άνθρωποι στον ύπνο τους από δηλητηρίαση με μονοξείδιο. Ας μην κοροϊδευόμαστε, στα σεμινάρια οι περισσότεροι πάνε για γνωριμίες και όχι για να μάθουν κάτι καινούργιο.

Είναι πάντως κάτι φορές που μετά από ένα τέταρτο είσαι πραγματικό ψυχολογικό ράκος…

Τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς

Η είδηση προκαλεί σοκ. Φοιτητές έχασαν τη ζωή τους στη Λάρισα λόγω αναθυμιάσεων από μαγκάλι. Το δικό σου σοκ όμως δεν είναι αυτό που υπονοούν τα μέσα ενημέρωσης: σοκαριστείτε έλληνες, τα παιδιά σας χάνουν τη ζωή τους. Το δικό σου σοκ είναι γιατί φοιτητές, δηλαδή άνθρωποι που έχουν περάσει τη διαδικασία της εκπαίδευσης και έχουν αποδώσει ικανοποιητικά ώστε να λάβουν την ιδιότητα του φοιτητή, δεν έχουν στοιχειώδεις γνώσεις που είχαν αποκτήσει με το δύσκολο τρόπο οι παππούδες τους. Κι ας τα λέγαν τα βιβλία φυσικοχημείας, πως δηλαδή τα χρόνια τα παλιά με τα μαγκάλια στα χωριά πέθαιναν άνθρωποι από δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα. Κι ας εξηγούσαν γιατί και πως γίνονται οι καύσεις, οι τέλειες και οι ατελείς, στο βιβλίο της τρίτης γυμνασίου πάντως κάμποσες από τις πληροφορίες υπάρχουν.

Το πρόβλημα για μια ακόμα φορά θα γυρίσει στην παιδεία και στην σοβαρότητα με την οποία την αντιμετωπίζει σύσσωμη η ελληνική πολιτεία. Και προφανώς σύσσωμη η ελληνική πολιτεία αποτελείται από τους κυβερνήτες της αλλά και από τους πολίτες της. Τί παιδεία δίνουμε τελικά στα παιδιά μας και πόση αλήθεια σημασία της δίνουμε, εμείς οι ίδιοι οι πολίτες, ή τα ενθαρρύνουμε και τα προτρέπουμε να της δίνουν αυτά; Ή μήπως απλά απαξιώνουμε την παιδεία συνεχώς, όπως ακριβώς έχουμε μάθει να απαξιώνουμε τα πάντα σε τούτο τον τόπο; Διότι προφανώς και μπορεί οι δάσκαλοι να μην είχαν διδάξει σωστά αυτά τα παιδιά, αλλά για να έχουν φτάσει να είναι φοιτητές μάλλον θα είχαν μάθει πέντε κολλυβογράμματα από τα βιβλία τους. Είναι απογοητευτικό λοιπόν, σοκαριστικό αλήθεια, να αντιλαμβάνεσαι πως η κοινωνία μας έχει γίνει τόσο ηλίθια που έχει απολέσει βασικές γνώσεις για την ίδια της την επιβίωση. Είναι τελικά πραγματικά ν’ αναρωτιέσαι για την παιδεία τούτου του λαού, από την μεγαλύτερη, μέχρι και τη μικρότερη ηλικία.

Χωρίς να ξέρεις τί συμβαίνει σε άλλους τόπους, έχεις βάσιμες υποψίες πως παρόμοια πράγματα συμβαίνουν και αλλού. Άλλωστε ο δυτικός κόσμος ζει εν γένει σε ένα ντελίριο «υψηλής τεχνολογίας» και αδιαφορεί τόσο για τα «απλά μικρά και καθημερινά» της διαβίωσης που πραγματικά κάποια μέρα θα χρειαστεί να ξανανακαλύψει τον τροχό - ποιός ασχολείται με την παιδεία στο φινάλε, εδώ υπάρχει το φέισμπουκ λέμε και η νέα γενιά σμάρτφονς! Πάντως στον σύγχρονο πολιτισμένο κόσμο περιμένεις τέτοιες ειδήσεις να αφορούν ξεχασμένους γέρους σε χωριά, και πιθανότατα μόνο σε αναπτυσσόμενες περιοχές του πλανήτη, χωρίς σημαντική παιδεία. Η σημασία της είδησης, όταν αυτή αφορά σε φοιτητές περιοχής που ανήκει στον δυτικό κόσμο παίρνει πραγματικά άλλη, υπερβολικά τραγική διάσταση…