Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης!

Δεν φτάνει που δεν παλεύεται η ζέστη, όλο το βράδυ τσακωνόμουν και με κάτι κουνούπια (ήρθαν και στο σπίτι μου). Αφού λοιπόν κατάφερα να νικήσω κατά τις 4, εμφανώς αποκαμωμένος, κοιμήθηκα μερικές ωρίτσες για να σηκωθώ να συνεχίσω την συγγραφή. Αυτή τη φορά την φχαριστήθηκα δεόντως γιατί δημιούργησα κάτι εντελώς από το μηδέν. Όχι φυσικά κάτι κερδοφόρο σε χρήμα, κάτι κερδοφόρο σε ποιότητα περιβάλλοντος, με σκοπό την βιωσιμότητα και την αειφορία. Καλώς η κακώς, οι στόχοι αυτοί με ικανοποιούν πολύ περισσότερο από άλλους. Πέραν τούτου, ήθελα να κάνω ένα τελικό ρετουσάρισμα, αλλά δυστυχώς, μετά τη νυχτερινή πάλη, το μάτι δεν άνοιγε πριν τις 10. Με μισό μάτι λοιπόν φτιάχνω τον πρώτο καφέ και ετοιμάζομαι για δουλειά. Και πάνω εκεί που πλησίαζε το μεσημέρι, συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης: Τελείωσε ο καφές! Οϊμέ και τρισαλί. Ευτυχώς, μετά τον μισό δεύτερο καφέ, από τα απομεινάρια του κουτιού, και καθώς το μάτι άρχιζε να ανοίγει, χρειάστηκε να πάω μια βόλτα στο μεγάλο ίδρυμα οπότε και αφού συμπλήρωσα την δόση μου με έναν εσπρέσο φρέντο, φρόντισα να ανεφοδιαστώ με 1 κιλό φρέσκο καφέ για οικιακή κατανάλωση.
Βέβαια δεν γινόταν και να μην νευριάσω και λιγάκι, αφού ύστερα από αλλεπάλληλες προσπάθειες 5 ημερών να πείσω τους Μαροκινούς να μου γράψουν σε 3 γραμμές την δραστηριότητά τους, απάντηση έλαβα το βράδυ στις 8! Ευτυχώς στο ενδιάμεσο με έσυρε ο Κ για καφέ και χαζολογήσαμε λίγο να χαλαρώσουμε. Ες αύριο τα σπουδαία λοιπόν (και χωρίς άγχος για τον καφέ παρακαλώ). Πάω σιγά-σιγά να δω αν με περιμένουν νέοι νυχτερινοί αντίπαλοι…

[Καλά, μην δένουμε κόμπο πως θα κοιμηθώ από τώρα

η ζέστη ούτως ή άλλως δεν είναι καλός σύμμαχος

παρά το παγοκούτι...]

Δουλειά, ζέστη, μοχίτος και (εντελώς) εσωτερικές ανησυχίες…

Πέμπτη απόγευμα και η έκπληξη έκδηλη μπροστά στον αριθμό που αναγράφεται στο τηλέφωνο. Πού είσαι; Ελλάδα. Ε ναι, το κατάλαβα, που; Αθήνα, τι κάνεις απόψε;
Ο καρντάσης, συνάδελφος εκ Γερμανίας πια εδώ και χρόνια, ήρθε να περάσει λίγο χρόνο στην πόλη μας. Έχω δουλειά, αλλά μην το συζητάς, μόλις βραδιάσει έρχομαι να σε πάρω. Ακολούθησαν 4 μέρες βραδινής κραιπάλης, απαραίτητη αναζωογόνηση από την μουντή διάθεση και καθημερινότητα αλλά και την συγγραφή. Μέσα σε 4 μέρες το κείμενο δέθηκε, ενώ μέσα σε 4 νύχτες ζήσαμε ένα παράθυρο από την ζωή μας πριν 10 χρόνια. Τότε μαζευόμασταν στο Έθνικ και μιλούσαμε για αντιδραστήρες «βουτώντας τα μουστάκια μας» σε τόνους από ουίσκι. Τώρα μέσα σε 4 μέρες χωρέσαμε την αναπόληση, τους φίλους που χάθηκαν, που έκοψαν κάθε γέφυρα επικοινωνίας, αυτούς που κράτησαν γιοφύρια, αλλά είναι μακριά, και άλλα πολλά. Κύκλοι που κλείνουν και χρειάζεσαι διάθεση και καλή ψυχή για να τους κρατήσεις ζωντανούς.
Η γλώσσα κοινή παρά την διαφορά της ακαδημαϊκής από την βιομηχανική οπτική, χρόνια στον ίδιο χώρο και στην ίδια ενασχόληση. Καταφέραμε και χωρέσαμε και όλες τις περιβαλλοντικές ανησυχίες, αλλά και τις διαφορές συστημάτων των χωρών μας. Η τελική ερώτηση αναπάντητη: «Εκεί το σύστημα προστατεύει τον εργαζόμενο και όχι το κεφάλαιο και κινείται κάτω από τόνους γραφειοκρατικού ελέγχου, έτσι μπορεί και δουλεύει με επιτυχία. Την Ελλάδα όμως πως την αλλάζεις που όχι μόνο το σύστημα δεν προστατεύει τον εργαζόμενο/πολίτη, αλλά ο ίδιος ο εργαζόμενος/πολίτης δεν καταλαβαίνει πως πρέπει να διεκδικήσει την προστασία;»… «Φαύλος κύκλος που πρέπει να σπάσει, αλλά από πού;». Όσο για το περιβάλλον... κάτι βγάλαμε αλλά πάμε τόσο αργά που… δεν ξέρω αν προφταίνουμε… «Άσε τους κάνγκουρους να σέρνονται, να λεν και ν’ ακούν ότι θέλουν»
Χωρέσαμε και τις πίκρες, χωρέσαμε και το μέλλον… Κάτι που με σημάδεψε σίγουρα ήταν η ρήση του: «Σύνελθε, είσαι ο Dr. Darth και αν δεν το σεβαστείς εσύ αυτό δεν θα το σεβαστεί κανένας άλλος. Δεν θα κατέβεις εσύ χαμηλά.». Ίσως όντως να μην σεβάστηκα τον εαυτό μου, να σεβάστηκα περισσότερο τους άλλους… άντε όμως 5 το πρωί να απαντήσεις… Η αλήθεια είναι όμως ότι το πήρα βαριά… Άσε που πιστεύει ότι με την ιδεολογία μου δεν μου πάει η Ελλάδα, αλλά έχω το κακό να «δένω με την ατμόσφαιρα και τους ανθρώπους»... οπότε... ΟΥΦ...
Αναπολήσαμε και τα ευτράπελα του παρελθόντος, τον Κωστάκη και την ανικανότητά του, την ομάδα με την φοβερή δυναμική που καταστράφηκε γιατί η κεφαλή ασχολούταν με μάνατζμεντ και έτσι αδυνατούσε να καταλάβει την επιστημονική δυναμική που της παρουσιάζαμε. Η D. μπήκε δυναμικά: Πόσο συχνά συμβαίνει; Εγώ ξέρω 2 περιπτώσεις στην Ελλάδα, αυτή 2 στην Αγγλία. Μεγάλος ο προβληματισμός για την ικανοποιητική διαχείριση του επιστημονικού έργου…
Κυριακή πρωί και το ράδιο παίζει κομμάτια από την δισκογραφική συνεργασία Χατζηδάκη με Γκάτσο. Μέσα από το παρελθόν τα λόγια, ξεχασμένα, ξεπηδούν στην συνειδητότητα και υλοποιούνται πριν από τη φωνή του αοιδού, με το άκουσμα μόνο της μελωδίας, καθώς τα χιλιόμετρα φεύγουν γρήγορα. Η παρουσία της οικογενείας στην βάφτιση απαραίτητη. Οικογενειακός φίλος αλλά και συνάδελφος στο μικρό ίδρυμα γίνεται νονός. Η ζέστη αφόρητη. Ο μπέμπης αναμενόμενο να δυσανασχετήσει. Ότι και αν ακουμπήσεις καίει. Το υπαίθριο γλέντι λαμβάνει χώρα στους 45 υπό σκιάν. Ωραίο το κοκορέτσι αλλά με τέτοια ζέστη…
Κυριακή βράδυ το τελευταίο ξενύχτι στο γκάζι. Μέσα σε 4 μέρες ζήσαμε το τότε, το αναπαραστήσαμε με επιτυχία και το ευχαριστηθήκαμε. Ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια…
Να σέβεσαι τον εαυτό σου…
«Καλό ταξίδι!»…
Η ζέστη συνεχίστηκε αφόρητη και σήμερα. Πέρασε 1τη πρωινή και ακόμα να δροσίσει. Είπα να δουλέψω εντατικά να βγάλω τα σπασμένα των ημερών, αλλά πλέον δεν έχω διάθεση να συνεχίσω. Αυτό το &^%@@%# @@ Gantt μου έσπασε τα νεύρα. Μικρή βόλτα στο βουνό. Η αλήθεια είναι πως λίγο η ζέστη, λίγο η συνήθεια των τελευταίων ημερών, ε δεν έχω και ιδιαίτερη διάθεση για ύπνο… Ένα μοχίτο πάλι θα το έπινα ευχαρίστως… Πολλή ζέστη ρε παιδάκι μου όμως… πολλή ζέστη…

[Αν με το καλό, κάτι μου λέει πως θα επωμισθώ κινεζούλη,

και μετά τον ινδένιο της κουβούλας τρομάζω...]

Ο μήνας μετά...

Εδώ και σχεδόν ένα μήνα λειτουργεί το εργοστάσιο «ξήρανσης της λυμματολάσπης». Αλήθεια, κάποτε έπρεπε να γίνει και αυτό για να σταματήσει η επιβάρυνση των ΧΥΤΑ. Την παγκόσμια ημέρα λοιπόν περιβάλλοντος εγκαινιάστηκε κι όλας και αποτέλεσε μεγάλο θέμα στις ειδήσεις. Τώρα πλέον δεν υπάρχει πρόβλημα υγειονομικής ταφής. (Γλεντήστε μωρ' παιδιά!)

Ένα μήνα μετά… το εργοστάσιο για να δουλέψει χρησιμοποιεί ενέργεια. Η λυμματολάσπη φορτώνεται σε φορτηγά και ταξιδεύει στην Μεγαλόπολη για να καεί αποδίδοντας ένα ποσό ενέργειας. Ποια είναι άραγε η κατανάλωση ενέργειας για την μεταφορά της λυμματολάσπης; Ποιο το κόστος των φορτηγών σε συντήρηση; Και αν και η λυμματολάσπη αποτελεί ΑΠΕ, τα φορτηγά για να την μεταφέρουν κινούνται με ορυκτό καύσιμο, άρα οι ενέργειες δεν συγκρίνονται αφού η δεύτερη επιβαρύνει το περιβάλλον. Ποιο το κόστος προσωπικού για την μεταφορά και ποιες οι πιθανότητες ατυχήματος; Αλήθεια, η λυμματολάσπη αποτελεί ΑΠΕ, αλλά μήπως η σύστασή της είναι τέτοια που απαιτεί διαφορετικές συνθήκες καύσης από αυτές που επικρατούν στους καυστήρες της Μεγαλόπολης, ώστε να μην επιφέρει ρύπανση στο περιβάλλον;
Πόση επιβάρυνση γίνεται τελικά από την συνολική διεργασία, όπως την σχεδιάσατε και την παραδώσατε; Δεν είναι αλήθεια πως στα συρτάρια του ΥΠΑΝ υπάρχουν έτοιμες μελέτες που αποδεικνύουν πως θα μπορούσε να στηθεί μια μονάδα καύσης (3x3 μέτρα) της λυμματολάσπης, σε τοπικό επίπεδο, υπό απόλυτα καθαρές συνθήκες, και να παράγει την ενέργεια που χρειάζεται το εργοστάσιο ξήρανσης; Να γλυτώνουμε έτσι τα έξοδα μεταφοράς και την επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τα ορυκτά καύσιμα, συντηρώντας το εργοστάσιο ξήρανσης σε αυτόνομο επίπεδο, χωρίς να επιβαρύνουμε το δύκτιο της ΔΕΗ, αλλά αντιθέτως ενισχύοντάς ‘το τοπικά; Δεν είναι αλήθεια ότι το πάγιο κόστος αυτό θα ανερχόταν σε 2Μ€, κόστος πολύ μικρότερο από τα συνεχή, λειτουργικά, υπέρογκα έξοδα μεταφοράς, και πολύ μικρότερο από τις εν γένει επενδύσεις του ΥΠΑΝ;

Μήπως όλη αυτή η δημοσιότητα και οι παράτες λοιπόν, με το επιμελές κρύψιμο της συνολικής αλήθειας, δεν είναι τίποτε παραπάνω από ψηφοθηρική καμπάνια;

[Ο κοντόφθαλμος σχεδιασμός πολιτικής
συμφεροντολογίας αυτού του τόπου με σκοτώνει]

Μπρελόκ, ζαρντινιέρα… πλάκα στην πλάκα…

Ας μη γελιέσαι, η αυθαιρεσία της εξουσίας είναι αχρωμάτιστο διαχρονικό πρόβλημα. Αλλά… υπάρχει ένα μεγάλο αλλά. Δυστυχώς υπάρχουν ιδεολογικές αποχρώσεις που την εντείνουν και άλλες που την μειώνουν.
Ας μην γελιέσαι, όταν έχεις εμπεδώσει πως «πρέπει να επιβάλλεις την τάξη» και «σου έχουν διδάξει πως εσύ κυβερνάς το κράτος και είσαι εξουσία», τότε όλο και πιο πολύ «ανεβαίνει ο εγωισμός σου» και η επιβολή και η αυθαιρεσία γίνονται τρόποι ζωής. Φρίξαμε από την πλάκα της Ομονοίας; Φρίξαμε για την ζαρντινιέρα της Θεσσαλονίκης; Φρίξαμε για τους κρίκους των κλειδιών; Γιατί φρίξαμε;
«Αυτά δεν υπάρχουν πια, δεν είναι έτσι τα πράγματα». Το ακούω κάθε μέρα, την συζήτηση την είχα στο σαλόνι μου, την επαναλάμβανα κάθε φορά που γινόταν κάτι (αφού δεν είναι έτσι και δεν γίνονται αυτά, τότε γιατί την επαναλάμβανα;). «Δεν είναι όπως ήταν το ‘70». Δεν είναι; Αλήθεια πόσες φορές, παρότι δεν το πίστευα, ήθελα να το πιστέψω – ήθελα να πιστέψω πως η ιδεολογία έχει αλλάξει. Εις μάτειν. Η ιδεολογία της επιβολής της τάξης, των «φίλων της επιβαλλόμενης ελευθερίας» το μόνο που μπορεί να φέρει είναι η αυθαιρεσία. Αυθαιρεσία, φαινόμενο συνυφασμένο με την επιβολή. Όντως οι άνθρωποι, ο λόγος και τα μέσα άλλαξαν, αλλά η νοοτροπία όχι. Και δυστυχώς τα «προβλήματα» δεν ξεκινάνε από το φαινόμενο, αλλά από την κρυμμένη ρίζα. Πάντα τα προβλήματα από εκεί ξεκινάνε και όσο την αγνοούμε, όσο υπάρχουν κοκορόμυαλοι που ενδιαφέρονται μόνο για το τομάρι τους και θυσιάζουν τα πάντα ώστε να νοιώσουν (όχι να υπάρξουν) «ελεύθεροι» και «προστατευμένοι», τώρα, σήμερα, τόσο πιο δέσμιοι και ευάλωτοι θα είναι στην αυθαιρεσία της εξουσίας, χωρίς να λογαριάζουμε πως η αστυνόμευση και επιβολή δεν μπορεί να τους παράσχει συνεχή και απρόσκοπτη προστασία. Άλλωστε, τα συστήματα ασφαλείας τα έφτιαξε άνθρωπος, οπότε άνθρωπος μπορεί και να τα διατρήσει.
Θεωρούν πως θυσιάζουν την ελευθερία… προς χάριν της ελευθερίας (ω πόσο οξύμωρο) και σύντομα θα ανακαλύψουν την επιβολή και την αυθαιρεσία να χτυπούν την ίδια τους την πόρτα. Αρκεί να σκεφτούμε πόσα πράγματα έχουν θυσιαστεί αργά-αργά, προς χάριν της «θεωρούμενης ελευθερίας» ώστε να μην θιγεί η πραγματική αιτία που κρύβεται στην νοοτροπία και τις επιδιώξεις. Η ελευθερία είναι όρος συλλογικός, δεν αποτιμάται ούτε επιδιώκεται σε ατομικό επίπεδο. Ούτως ή άλλως δεν ορίζεται σε ατομικό επίπεδο, εκεί ορίζεται η ασυδοσία. Και οι θυσίες θα συνεχίζονται, όσο υπάρχουν απελπισμένοι και η επιβαλλόμενη απελπισία αυξάνει. Επίλυση σημαίνει άρση αιτίας.
Όσο για την ηγεσία τι μπορείς να πεις… Σίγουρα το κεφάλι δεν φταίει αν κλωτσάνε τα πόδια. Ή μήπως φταίει; Σίγουρα η ευθύνη της πράξης δεν βαρύνει την ηγεσία. Η ηγεσία όμως βαρύνεται από την ευθύνη της αδυναμίας της να αποτρέψει εκ των προτέρων την πράξη. Όταν οι υφιστάμενοί σου διαπράξουν ένα παράπτωμα, τότε δεν είσαι υπεύθυνος για το παράπτωμα, αλλά γιατί δεν μπορείς να τους διοικήσεις ορθά. Ο ρόλος της αστυνομίας δεν είναι η επιβολή της τάξης. Είναι η διατήρηση της τάξης και η διαφύλαξη των νόμων. Η αστυνομία υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο, δεν το κυβερνά. Όχι, ο αρχιπραίτωρ δεν πρέπει να παραιτηθεί. Να καρατομηθεί πάραυτα «στην κεντρική πλατεία του χωριού» οφείλει. Έτσι, για πλάκα...
«Δεν είναι όπως ήταν το ‘70». Ήλπιζα να ήταν αλήθεια, αλλά πως μπορείς να θεωρήσεις «μεμονωμένα» τα επαναλαμβανόμενα περιστατικά;

Φαντάσου έναν κόσμο…

Φαντάσου πως είσαι υπεύθυνος για την μέτρηση και πιστοποίηση των ρύπων που εκπέμπονται από το φουγάρο της μονάδας στην βιοτεχνία/βιομηχανία στην οποία εργάζεσαι. Φαντάσου πως αντιλαμβάνεσαι ότι τα απαέρια δεν συμμορφώνονται με τα επιτρεπτά όρια (χάριν απλοποίησης θα θεωρήσω πως τα όρια είναι ορθά τοποθετημένα ώστε να εγγυώνται την ασφάλεια). Διαθέτεις τις ακόλουθες επιλογές: α) παραβλέπεις το θέμα και υπογράφεις, β) ενημερώνεις τον προϊστάμενο (και πάει λέγοντας μέχρι απάνω) πως δεν υπογράφεις οπότε η μονάδα πρέπει να σταματήσει την λειτουργία, γ) καταγγέλλεις το θέμα στα αρμόδια όργανα/κοινωνία. Η πρώτη περίπτωση βολεύει τους πάντες εντός μονάδος. Ο ιδιοκτήτης δεν θα χάσει από το κλείσιμο της μονάδας, δεν θα πληρώσει περαιτέρω έξοδα διόρθωσης των κακώς κείμενων, εσύ μπορεί να πάρεις ένα μυστικό «μπόνους» συνοδευόμενο από το κλείσιμο του ματιού. Οι περιπτώσεις δύο και τρία είναι λίγο πιο πολύπλοκες. Αν υιοθετήσεις οποιαδήποτε εξ αυτών, το πιο πιθανό είναι πως την επόμενη (και ύστερα από διάφορες πιέσεις ώστε να συμμορφωθείς με την επιλογή α) θα σου κοινοποιηθεί η απόλυσή σου. Ακόμα και να παραβλέψουμε το γεγονός πως ούτως ή άλλως το να βρεις δουλειά είναι δύσκολο, ο εργοδότης σου θα φροντίσει να διαλαλήσει την ειλικρίνεια σου, με αποτέλεσμα να θεωρείται δεδομένο πως δεν θα ξαναβρείς δουλειά. Όλα λοιπόν τείνουν να σου υποδείξουν πως πρέπει να διαλέξεις την περίπτωση α. Δηλαδή να βλάψεις συνανθρώπους και περιβάλλον. (Είναι δεδομένο πως το μεγαλύτερο μέρος των φουγάρων της υφηλίου δεν εκπέμπει σε ασφαλή όρια)
Φαντάσου τώρα πως είσαι ελεγκτικό όργανο νομαρχίας και ελέγχεις την συμμόρφωση των αποβλήτων βιοτεχνιών/βιομηχανιών της περιοχής σου. Ανακαλύπτεις πως εννέα στις δέκα αποτυγχάνουν (σε σημαντικό βαθμό) να συμμορφωθούν με τα όρια ασφαλείας. Διαθέτεις τις ακόλουθες επιλογές: α) δεν υπογράφεις, αναιρείς την άδεια λειτουργίας έως την συμμόρφωση, β) υπογράφεις και επιβάλλεις πρόστιμο απαιτώντας συμμόρφωση σε ένα μήνα οπότε και θα μεταπέσεις στην περίπτωση α, γ) παραβλέπεις το θέμα και υπογράφεις. Στην τρίτη περίπτωση και πάλι «ωφελούνται» οι μετέχοντες (μόνο). Ας πάρουμε τις άλλες δύο. Στη δεύτερη περίπτωση, αφού δημιουργήσεις μια μικρή δυσφορία, ο ιδιοκτήτης θα συμπεριλάβει το πρόστιμο στην τιμή προϊόντος (η χρηματική τιμωρία είναι η χειρότερη και πιο ανόητη μορφή τιμωρίας) «μετακυλώντας το φταίξιμό του στους πελάτες» και δεν θα συμμορφωθεί. Γιατί; Γιατί ούτως ή άλλως περιμένει πως δεν πρόκειται ποτέ να μεταπέσεις στην περίπτωση α. Γιατί; Γιατί απλά όταν αποφάσισες (ή θα αποφασίσεις) την περίπτωση α, έχει ήδη έτοιμο τον εκβιασμό: ΟΚ κλείνω. Να δω τώρα που θα βρεις εργασίες για τους πολίτες της νομαρχίας. Και βρίσκεσαι στο δίλλημα: Να κλείσω τις 9 στις 10 μονάδες καταδικάζοντας την περιοχή στην ανεργία ή… (Είναι δεδομένο πως σε παγκόσμιο επίπεδο το μεγαλύτερο μέρος των εγκαταστάσεων αποτυγχάνει να διασφαλίσει τουλάχιστον μία σημαντική παράμετρο των αποβλήτων)

Και το ερώτημα που προκύπτει: Η πολιτεία πως διασφαλίζει όσους θέλουν να πράξουν ορθά; Πότε διασφαλίσθηκαν τα δικαιώματα αυτού που έδρασε ωφελώντας; Πότε διασφαλίσθηκε το κοινωνικό σύνολο από την «ιδιωτική δραστηριότητα»; Προχτές άκουσα εκπροσώπους της να διαλαλούν τον σεβασμό στο περιβάλλον. Μάλιστα άκουσα και την δήλωση: Η μάχη για το περιβάλλον είναι καθημερινή. Τότε γιατί μόνο την συγκεκριμένη μέρα έσβησαν συμβολικά για 10 λεπτά τα φώτα; Αφού η μάχη είναι καθημερινή; Όλοι μίλησαν για σεβασμό, ακούστηκε και η διδασκαλία προς τα παιδιά: «Μην πετάτε σκουπίδια κάτω, στους κάδους να τα πετάτε». Αυτή είναι η μάχη για το περιβάλλον; Πως δίνει καθημερινά η πολιτεία την μάχη αυτή όταν όχι μόνο εξοικονόμηση ενέργειας δεν κάνει, αλλά ούτε επενδύει σε ΑΠΕ, αντιθέτως όμως επενδύει σε ορυκτά καύσιμα; (Το φυσικό αέριο είναι ορυκτό καύσιμο) Πως δίνει καθημερινά την μάχη όταν δεν λέει το αυτονόητο και σε παιδιά και σε μεγάλους, ότι δηλαδή το πρόβλημα στο περιβάλλον δημιουργείται από την υπερκατανάλωση ύλης/ενέργειας και την υπερεκμετάλλευσή του, στοιχεία αλληλένδετα με την υπερκατανάλωση της κοινωνίας; Καθημερινά ακούμε για μάχες, αλλά οι μόνες μάχες που δίδονται πραγματικά είναι οι μάχες για το χρήμα και την εξουσία. Όλες οι άλλες είναι μάχες στα λόγια, δημιουργία εντυπώσεων. Και η ελευθερία του πολίτη στην ανάληψη ατομικής ευθύνης και αυτή πλασματική είναι όπως αποδεικνύεται. Η πραγματική ανάληψη ατομικής ευθύνης στο σημερινό σύστημα συνεπάγεται την αυτοκτονία. Η ανάγκη συλλογικότητας είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Χάνεται όμως μέσα στην ψευδαίσθηση της ατομικής οικονομικής ανάπτυξης και ελευθερίας. Κάλπικα θέσφατα του marketing των καιρών μας που «θα οδηγήσουν» έναν δεδομένα ρευστό κόσμο στην ευτυχία. Λες και αυτά είναι ευτυχία. Ευτυχία. Μεγάλο θέμα…

Το σύστημα δεν χρειάζεται ταρακούνημα.
Ξεθεμελίωση από τις ρίζες του χρειάζεται.

Ο γύρος του Κορινθιακού…

Είπαμε μια φορά κι εμείς να ξεφύγουμε από τον κλασικό πίτα-γύρο και αδυνατώντας φυσικά να κάνουμε τον γύρο του κόλπου της Βοθνίας (καμήλες έχουμε – πραγματικές – όχι τάρανδους γιαλατζί), αποφασίσαμε να κάνουμε τον γύρο του Κορινθιακού. Η σύνθεση κλασική: Γκαμήλες, αλεπουδίτσα και shadow. Ξεκινήσαμε βέβαια λίγο αργά, γιατί αν και το βράδυ (μετά από ξενύχτι – να το προσέξουμε αυτό), όπως πάντα, δεν μου κόλλαγε ύπνος, το πρωί λαλούσε το ξυπνητηροραδιόφωνό μου κοντά μια ώρα πριν το ακούσω
Μολαταύτα ξεκινήσαμε και καταλήξαμε οσονούπω (στρατηγέ μου) στον πρώτο σταθμό μας. Εκεί μας τρόμαξε ολίγον ο καιρός, διότι ως γνωστόν εγώ διαθέτω πάντα μα πάντα ομπρέλα, εκτός από τις φορές που βρέχει. Παρόλ’ αυτά οι απειλές ξεφούσκωσαν (τον συνέφερε να τα βάλει μαζί μου; αμ δεν τον συνέφερε) και μπορέσαμε να απολαύσουμε στην συνέχεια ένα καταπληκτικότατο φαγκρί στα κάρβουνα, στον δεύτερο σταθμό της περιοδείας μας. Μάστορας ο ψήστης, μάστορας, έκανε καλή δουλειά πάνω στο φαγκρί που με μεγάλη επιτυχία (να σημειωθεί στα πρακτικά) επέλεξα από το ψυγείο του.


Και αφού ντερλικώσαμε καλώς και τιμήσαμε τας λαϊκάς παραδόσεις και τον ελληνικό κινηματογράφο, συνεχίσαμε το οδοιπορικό μας στα βόρεια παράλια του κόλπου, επισκεπτόμενοι σημαντικά αξιοθέατα, όπως την εκκλησία στην οποία έγινα νονός και παραλίες στις οποίες άπλωσα την αρίδα μου, κατανάλωσα μεγάλες ποσότητες ούζου, έπαιξα ατελείωτες ώρες τάβλι και…, και…, και… (ναι, μπορεί και αυτό, αλλά μην γίνεσαι αδιάκριτο).



Καταλήξαμε φυσικά με καφεδάκι και γλυκό του κουταλιού στον τελευταίο σταθμό μας, όπου αφού αναλύσαμε και ταυτοποιήσαμε την απόλυτη επιτυχία της περιοδείας μας, απολαύσαμε το ηλιοβασίλεμα και τα φώτα που καθρεπτίζονταν στην αεικίνητη πλανεύτρα.



Νυχτερινή επιστροφή…

[και τώρα, μετά την αναπόληση, πίσω στην δουλειά…]

Το λουμπάγκο, τα λαχανάκια βρυξελών, η βενζίνη και άλλα βρύα

Μια απότομη κίνηση, ένα τράβηγμα, ένα φτάρνισμα (ναι, ναι ένα φτάρνισμα…) και έχουμε το «λουμπάγκον» δεδομένον. Έτσι, εδώ και 2 εβδομάδες περίπου περπατάω σαν στειλιάρι, φορώντας «ζώνη» στη μέση και ελπίζοντας πως την επάυριο θα είμαι καλύτερα. Το στομάχι δε χάλια από τα (απαραίτητα) χάπια αποθεραπείας. Επιτέλους σήμερα μπορώ να πω πως έχει περάσει αρκετά, αν και τα κατάλοιπα του πόνου είμαι σίγουρος πως θα μείνουν 2-3 βδομάδες ακόμα…
Ο καιρός δε πάει από το κακό στο χειρότερο (κεφάλι βαρύ και διάθεση στο πάτωμα). Ανοιξιάτικα είχαμε κατακαλόκαιρο και τώρα μας το γύρισε σε βαρυχειμωνιά ένα πράμα. «Ακραία καιρικά φαινόμενα» ήτοι πλημμύρες-ξηρασία, πλημμύρες-ξηρασία κοκ. Νερό λέει δεν θα έχουμε… Πως να έχουμε; Αφού με την ένταση που πέφτουν (όταν πέφτουν) οι βροχές δεν συγκρατιόνται για να αποστραγγιστούν στους ταμιευτήρες αλλά πάνε στην θάλασσα παρασύροντας κι όλας… Φαΐ λέει δεν θα ’χουμε… Πώς να ’χουμε; Είδαν τα λαχανάκια στους αγρούς την γρήγορη εναλλαγή των «ακραίων καιρικών φαινομένων» και αυτοκτόνησαν τα καημένα. Τι να κάτσω να κάνω εδώ σου λέει το μαρουλάκι; Να με υποβάλουν συνεχώς σε σκωτσέζικο ντους; Ρε μπας και πληρώνουμε πολύ πιο ακριβά από 1 ευρώ το λίτρο την βενζίνη μας και δεν το έχουμε πάρει ακόμα χαμπάρι; Μπας;
Τα φυντάνια μου… Χμμμ… Αναρωτιέμαι αν είναι σωστό να φοιτούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση άτομα που δεν γνωρίζουν να κάνουν μετατροπή μονάδων και που αν τους δώσεις μια μαθηματική πράξη 5 όρων που περιέχει πολλαπλασιασμό, διαίρεση και ρίζα θα βγάλουν όλοι λάθος αποτέλεσμα… Μα όλοι!!!!
Ένα μέτρο έχει δέκα εκατοστά… Πόσα;;; Δέκα. Σίγουρα; Ναι. Και το δεκατόμετρο; Αααα... ναι... Χμμμ... έχει εκατό εκατοστά. (!!!) Άρα ένα τετραγωνικό μέτρο έχει; Ε.. εκατό τετραγωνικά εκατοστά!! …
Και στο σημείο αυτό εγώ αναρωτιέμαι μήπως και να ακολουθήσω το παράδειγμα των λαχανακίων ειδάλλως με βλέπω να καταλήγω κάτι σε Τζακ ο αντεροβγάλτης σε νέες περιπέτειες…

Ερωτήσεις...

Ακούστηκε λέει ότι ο Προυστ κόβει βόλτες και κάνει ερωτήσεις. Εγώ πάλι δεν κατάλαβα τι σχέση έχει ο Προύστ με όλα αυτά, αλλά αντελήφθην πως η Αλκυόνη θα ήθελε να απαντήσω σε ένα σετ ερωτήσεων στο οποίο απάντησε και η ίδια. Ας είναι λοιπόν:

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Την ψάχνω ακόμα.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Η διάθεση να κάνω κάτι.

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
…
Δεν θυμάμαι :(

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Δεν τα παρατάω ποτέ
(ούτε όταν χάνουμε 2-0 στα σετ και 13-2 στο τελευταίο… οπότε και κερδίσαμε 3-2 στα σετ – μιλάμε για βόλεϊ με τους παλιούς κανόνες :p)

5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Η ηπειρώτικη γαϊδουροκεφαλιά

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Αν και θεωρώ τα λάθη απαράδεκτα, επιείκεια μπορεί να δείξω μόνο στα λάθη από αστάθμητους παράγοντες.

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με καμία

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Οι ανιδιοτελείς, ντόμπροι άνθρωποι που έχουν ακόμα την διάθεση να ζουν πραγματικά.

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
O γύρος της Ελλάδας

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Σήμερα: King και Coelho

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Σταθερότητα

12. ... και σε μια γυναίκα;
Λάγνα τρυφερότητα ;p

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Κανένας

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Κανένα
(αν κάποια φορά σιγοτραγούδησα κάτι θα ήταν η εξαίρεση που επιβεβαίωσε τον κανόνα)

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Ισοζύγια μάζας – ενέργειας του Himmelblau :p
(Προς αποκατάσταση της τάξης, ο τίτλος είναι «Βασικές αρχές και υπολογισμοί στη χημική μηχανική»)
{καλά, μην βαράς αλλά όντως με σημάδεψε όταν κατανόησα την σημασία τους και άρχισα να «ψηλιάζομαι πως δουλεύει ο κόσμος» γύρω μου… αν θες σώνει και καλά λογοτεχνικό, βάλε το Ταξίδι στο κέντρο της γης}

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Contact…
(Ούφ.. αυτά τα «σημάδια» με κουράζουν)

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Κανένας

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Κανένα

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Αυτό που είμαι

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Κόκκινο κρασί

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για την όποια στενοχώρια προκάλεσα άμεσα, έμμεσα, ηθελημένα ή άθελα μου. Δεν συνηθίζω να μετανιώνω για τίποτε άλλο.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Τους συμφεροντολόγους

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Ο περίπατος

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ο εαυτός μου

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Μέχρι στιγμής νομίζω ποτέ. Πιθανών θα το έκανα μόνο αν έκρινα πως το ψέμα θα βοηθούσε την ψυχολογία του αποδέκτη του με θετικά αποτελέσματα. Αν και δεν πιστεύω πως το ψέμα μπορεί να έχει τελικά θετικά αποτελέσματα οπότε…

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Μμμ… κάθε περίσταση έχει το «δικό της» απόφθεγμα. Κανείς δεν μπορεί να έχει μόνο ένα. Τα πιό αγαπημένα μου όμως, που προσπαθώ να χρησιμοποιώ ως γνώμονα, είναι δύο:
«Η προσπάθεια είναι το μέσο, το αποτέλεσμα είναι αυτό μου μετράει»
«Οι ανάγκες των πολλών υπερβαίνουν τις ανάγκες του ενός ή ακόμα και των λίγων»

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Δεν επιθυμώ να πεθάνω

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Ποιόν απ’ όλους τους θεούς;

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Δυστοκίας. Μου πήρε 2 ώρες να απαντήσω στις ερωτήσεις αυτές...

Καφές, ταβέρνα και «ηλιοβασίλεμα στους γερανούς»

Σαββατοκύριακο στην πάνω πόλη. Βόλτα στην παραλία, από το λιμάνι μέχρι το μέγαρο. Αυτά τα έργα ανάπλασης αλήθεια πότε θα τελειώσουν; Γιατί μου χάλασαν την μισή βόλτα και την αναπόληση.

{Σας την έσκασα, άφησα το καραβάνι και ήρθα ινκόγκνιτο}

The στίχοι

Το μπαρμπουνάκι μας αποφάσισε πως θέλει να μάθει «ποιά τραγούδια θυμάμαι να σημαδεύουν τη ζωή μου μέχρι τώρα, τις καλές στιγμές, τις γλυκές στιγμές, τις πικρές στιγμές, τις ώρες της οδύνης, τις ώρες της χαράς.». Δύσκολο. Συνηθίζω να θυμάμαι τις ίδιες τις στιγμές και όχι τον «περίγυρό» τους. Παρόλ’ αυτά θα προσπαθήσω να την ευχαριστήσω ξεκινώντας από εκεί που θυμάμαι… στο ενδιάμεσο έχω την αίσθηση ότι θα πέσω σε κομμάτια που θυμάμαι τους στίχοι αλλά δεν θυμάμαι ούτε καλλιτέχνη, ούτε τίτλο. Πιθανών λοιπόν η λίστα να έχει ελλείψεις…

Ευγενική χορηγία των γονέων για την περίοδο που δεν θυμάμαι τον εαυτό μου: «Το πουκάμισο το θαλασσί» – Νταλάρας (τρέλα είχα μου είπαν)
Το πρώτο που θυμάμαι εγώ είναι το: «Αρθούρε Ρεμπώ» – Χατζιδάκης (μέχρι κι εγώ αναρωτιέμαι τώρα… - για τότε, ακόμα μου αρέσει...)
Και συνεχίζουμε:
«Point blank» και «Spare parts & broken hearts» – Bruce Springsteen
«I need a hero» και «Total eclipse» (ω τι πρωτότυπο) – Bonnie Tyler
**[Προσθήκη] Κάπου εδώ μου θύμισε ένα φιλαράκι πως μπαίνει το «Money for nothing» – Dire Straits (χρειάστηκε να θυμηθούμε και να σιγοτραγουδήσουμε τους στίχοι για να καταλήξουμε στο όνομά του...) [Προσθήκη]
«Don’t pay the ferryman», «A spaceman came traveling» και «Crusader» (παράξενο ε;) – Chris de Burgh
(Επι)Στροφή με «Το Άγαλμα» του Πουλόπουλου (ω τι πρωτότυπο, δις).
«Σ’ αγαπώ» – Καλογιάννης, «Δελφίνι, δελφινάκι» – Καλατζής και «Χάντρα στο κομπολόι σου» – Νταλάρας.
«Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο» – Κούκα (ΟΕΟ περάσαμε στα λικνίσματα!!!)
«Μην μου θυμώνεις μάτια μου» και «Θα πιώ απόψε το φεγγάρι» – Πουλόπουλος
«Ερωτικό» – Μητσιάς, «Σ’ αναζητώ» και «Μια στάση εδώ» – Μητροπάνος

Θα μπορούσα ίσως να συνεχίσω με πολλά άλλα, αλλά νομίζω ότι αυτά είναι όσα θυμάμαι πιο έντονα, με την σειρά πάντα που τα ανάφερα και συνεπώς δεν νομίζω ότι τον τελευταίο καιρό με «στιγματίζει» κάτι, άλλωστε they don't make them like they used to όπως λέει και στο Βatteries not included - φοβερό έργο, πως μου ήρθε τώρα; Σίγουρα πάντως στο ενδιάμεσο μπορώ να θυμηθώ «μυριάδες» άλλα που θα ήθελα ίσως να αναφέρω – δεν νομίζω ότι είναι όλα σημαδιακά. Γεγονός πάντως είναι πως αν βρεθώ με παρέα που τραγουδάει, με ή χωρίς μουσική, θα ξεκινήσω και θα συνοδεύσω όλο το ρεπερτόριο και «θα το ζήσω» με όλο μου το είναι (επτανησιακά χαρίσματα) και σίγουρα θα θυμηθώ και κάτι, θα το συνδέσω κάπως με την ζωή μου. Ή απλά θα το ζήσω.

[Μια ζωή στην καντάδα]

Ψιλοκρεμαστή μπαλιά σε όποιον θέλει να συνεχίσει…

Ώρα για μπλούμ

Ζέστανε ο καιρός. Η φύση οργιάζει, αν και η αλήθεια είναι πως η θερμοκρασία είναι λίιιιγο (λέμε τώρα για να μην τρομάξουμε) ψηλότερη από το φυσιολογικό. Μίνι καύσωνας λέει επικρατούσε (από τώρα;;; δηλαδή τον Ιούλιο τι πρέπει να περιμένουμε; κρεματόριο;) οπότε είπαμε κι εμείς να κάνουμε ένα μπανάκι. Πρώτος φυσικά έπρεπε να βουτήξει ο νιός. Και όχι βουτιά ό,τι κι ό,τι. Βουτιά στην κολυμβήθρα, ειδικά στημένη για την χάρη του στον Όσιο Λουκά. Εκεί μέσα στην φύση, τα λουλούδια και τα πουλιά. Το τοπίο πανέμορφο και η ηρεμία απαράμιλλη στον προαύλιο χώρο. Το μυστήριο όπως του άρμοζε όμορφο και ευχάριστο. Ο νέος μας κατά-ευχαριστήθηκε τη βουτιά – και το λάδωμα, μονομάχος θα γίνει το παιδί, ή θα βάζει λάδι και θα ’ρχεται βράδυ (τρέμετε πιπίνια)! Αποφάσισε να κλάψει όταν όλα είχαν τελειώσει. Μάλλον προτιμούσε να κάτσει στην κολυμβήθρα και να παίζει με τα γένια του παπά και το ευαγγέλιο – τα γένια του παπά, άλλο θέμα μεγάλο, παραλίγο να την αρπάξουν τη φωτιά από μια λαμπάδα. Πάντως, για μια φορά ακόμα (τέταρτη στην σειρά) επιβεβαιώθηκε η εντύπωσή μου πως τα μυστήρια αξίζουν μόνο μακριά από την Αθήνα (μόνο αυτά;). Τελικά αυτή η πόλη έχει γίνει η προσωποποίηση της εκμετάλλευσης και της έλλειψης σεβασμού. Ουδείς τομέας απόρθητος πλέον…
Τέλος πάντων. Τον βαφτίσαμε, τον ονοματίσαμε, τον ευχηθήκαμε, σειρά είχε να τον γλεντήσουμε κι όλας (επιτέλους!). Ευτυχής ο μπαμπάς, πανευτυχής ο παππούς – πλήρωσε ακριβά το όνομα – είχαν ετοιμάσει τρικούβερτο γλέντι. Εδέσματα (ψωμοτύρι μιαμ-μιαμ) της περιοχής και το κοκορέτσι έδινε κι έπαιρνε. Και μιας και φέτος το Πάσχα δεν είχα την χαρά να φάω πάλι την μισή από τη σούβλα που ετοίμαζε κάθε χρονιά για την αφεντιά μου ο εκλιπών θείος, αποφάσισε ο μικρός ανεψιός μας να με ευχαριστήσει προσφέροντάς τα έξτρα κομμάτια που απέμειναν στην σούβλα, αφού σερβιρίστηκαν όλοι οι υπόλοιποι. Λουκούμι ένα πράμα – ωχ ωχ… να, με πιάνει μια λιγουρίτσα τώρα δα… να πεταχτώ μέχρι το χωριό πάλι;
Ύστερα λοιπόν από το φαγοπότι ήρθε και η σειρά των «μεγάλων» να κάνουν την βουτιά τους, να ξεσκάσουν και από τον πρόωρο μίνι καύσωνα. Έτσι μια και δυο, κατεβήκαμε στην παραλία και μπλούμ, ρίξαμε την πρώτη βουτίτσα της χρονιάς. Άντε μπας και περάσουν λίγο οι αλλεργίες, γιατί η φύση μου τις διέγειρε ολίγο, και η καταρροή ήταν συνεχής όλη την ημέρα.
Κυριακή και μέρα χαλάρωσης. Ένα τράβηγμα στην πλάτη δεν μου επέτρεψε να επαναλάβω την βουτιά (τα περισσότερα ατυχήματα στο μπάνιο δεν λένε ότι γίνονται;) πράγμα βέβαια που δεν πτόησε την αλεπουδίτσα (#$%&^%$%$), και όχι μόνο αυτή (*&^$%%&^), που δευτερολόγησε και αν δεν μας περίμεναν να πάμε για φαγητό την έβλεπα να τριτολογεί κι’ όλας :@.
Πίσω πια στην τσιμεντούπολη και τις υποχρεώσεις. Τα πρώτα νεύρα δημιουργήθηκαν από μερικούς συνδικαλιστές που θεωρούσαν δικαίωμά τους να ενημερώσουν τους συμφοιτητές τους «περί εκλογών και κομμάτων» εν ώρα μαθήματος (μα καμία συναίσθηση του τόπου και του ρόλου;;;). Και αναρωτιέμαι, είμαι ο μόνος που τους πέταξα έξω από την αίθουσα; Γιατί σίγουρα πέρασαν κι άλλες αίθουσες πριν φτάσουν στην δική μας.

[Αρχίζω να πιστεύω πως το Αλκατράζ
έχει λιγότερα λουκέτα από το εργαστήριό μας]

Χαρμολύπη & παραλογισμός

Στην τελευταία γιορτή του σπιτιού προσήλθαν φίλοι, συγγενείς και φυσικά οι γειτόνοι. Να’ σου κι ο γιός του γείτονα. Δεν τον βλέπω πολύ συχνά μιας και έχουμε εντελώς διαφορετικά ωράρια «προσέλευσης στην γειτονιά» και οι γονείς του λείπουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα, οπότε το παιδί μένει στην γιαγιά του. Η αλήθεια είναι πως αν και τον γνώρισα αμέσως, εξεπλάγην προς στιγμήν όταν τον είδα. Τελευταία φορά που τον θυμάμαι, η ζωή μου δεν διέφερε πολύ από σήμερα. Από τότε όμως αυτός έριξε ένα μέτρο μπόι. Να μην σχολιάσω το γεγονός πως θυμάμαι σαν χτες όταν ο πατέρας του τον έκανε βόλτες στην αγκαλιά του, μωρό όντας. Από τότε εγώ… δεν έκανα κάτι επιπλέον στην ζωή μου…

Γενικά τον τελευταίο καιρό «πιάνομαι συνέχεια εξ απήνης» από παράξενες σκέψεις. Προχτές μας επισκέφθηκε ο μικρότερος της οικογενείας. Έκλεισε τους οκτώ μήνες πια. Άρχισε να περπατάει, με την βασική υποβοήθηση πάντα – δεν είναι παράξενο που ο άνθρωπος ξεκινάει να περπατάει με 4 βοηθητικά ποδάρια και καταλήγει και πάλι μετά από πολλά-πολλά χρόνια στο ίδιο σύστημα υποβοήθησης; – και προσπαθεί να μας πει που και που μερικά λογάκια. Φυσικά γίνεται πάντα το ανάλογο «παζάρι» ως προς το ποια λέξη προσομοιώνει αυτό που εκστόμισε – στόχος πάντα είναι να υποθέσουμε ποια θα είναι η πρώτη λέξη του, το μαμά δεν είναι μέσα στις υποθέσεις μας, κινούμαστε ανάμεσα σε ονόματα χωριών και ανθρώπων... Μακρηγορώ και ξέφυγα πάλι ε; Κι όμως πόσα εναύσματα χαρμολυπημένης σκέψης δεν μου δημιουργούνται συνεχώς από διάφορα περιστατικά. Μια από τις εικόνες που μου αρέσει να χαζεύω είναι ο πατέρας μου να παίζει με το μωρό. Έχει μια λάμψη όταν ασχολείται με παιδιά… άλλωστε τους αφιέρωσε και όλη του την ζωή. Μεθαύριο λοιπόν τον βαφτίζουμε... (τον ανεψιό μου, όχι τον πατέρα μου...) Έτσι λοιπόν μας περιμένει ένα εορταστικό τριήμερο - όπου θα σφάξουμε τον μόσχο τον σιτευτό - μακριά από την Τσιμεντούπολη. Κάτι είναι και αυτό...

Μμμ τέλος πάντων. Ότι θυμάμαι χαίρομαι. Μπορώ πάντως να πω πως τα αποτελέσματα από την ανάλυση στο Μεγάλο Ίδρυμα ήταν, κατά γενική ομολογία, άκρως εντυπωσιακά. Αλλά πάλι, όπως πολλές φορές έχω πει, δεν θα μπορούσαν με τίποτε να είναι και διαφορετικά. Τώρα ποιό θα είναι το αποτέλεσμα; Αυτό μάλλον θα το κρίνει «ο παραλογισμός του συνδυασμού λογικότατων νόμων και κανόνων». Κοινώς η ουσία μας είναι αδιάφορη μπροστά στους τύπους…

Πραγματικά όμως αναρωτιέμαι, μήπως υπάρχει κάποιος άγραφος νόμος που οδηγεί την «υψηλή τεχνολογία» να μας απογοητεύει πάντα την στιγμή που επαφιόμαστε περισσότερο στα χέρια της, θεωρώντας δεδομένη την επιτυχία της;