Είμ' ένας φτωχός και μόνος καμηλιέρης

Η μέρα πέφτει, ο ήλιος γέρνει. Το χρώμα πορφυρό. Τα ηλιοβασιλέματα στην έρημο πάντα ματωμένα. Το ταξίδι όμως υπέροχο αν και κουραστικό, και ο προορισμός αποζημιώνει.

Το πρόσωπο γεμάτο από την άμμο και τα χείλη φριγμένα, περιμένουν με λαχτάρα την όαση, το νερό που θα απαλύνει την δίψα, το χάδι του δροσερού αέρα που θα τινάξει την κούραση. Ο ήλιος τυραννικά έκαψε το δέρμα και η δροσιά καλοδεχούμενη. Η όαση είναι κοντά. Μερικά βήματα ακόμα

Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε...

...ότι όπως πληροφορηθήκαμε από έγκυρες πηγές...
...τα χριστούγεννα φέτος θα ματαιωθούν...
...αφού η αγγλική αστυνομία συνεχίζει την εφαρμογή του νέου αντιτρομοκρατικού νόμου με απόλυτη επιτυχία!

Από Λονδίνο για Αθήνα, ΜΛ.ΜΛ

16+1 απορίες για τα σήριαλ

1. Οι φοιτητές από την επαρχία ζουν σε σπίτι 120τµ µε θέα την Ακρόπολη ή τον Λυκαßηττό.

2. Η παρέα µπαίνει Σάßßατο ßράδυ στο µπαρ και ßρίσκει πάντα θέσεις στο πιο κεντρικό σηµείο της µπάρας.

3. Στο µπαρ λένε «ένα ουίσκι, παρακαλώ» χωρίς προτίµηση σε ιδιαίτερη µάρκα.

4. Βρισκουν πάντα πάρκινγκ κάτω από το σπίτι χωρίς να κάνουν γύρους στα τετράγωνα.

5. Η πρωταγωνίστρια ßρίσκει ταξί µε το που θα ßγει από το σπίτι, ακόµη και στο πιο αποµονωµένο πευκόφυτο δρόµο της Εκάλης.

6. Όταν φεύγουν από το σπίτι δεν κλειδώνουν ποτέ την πόρτα κι ενίοτε την ξεχνούν ανοιχτή.

7. Βγαίνοντας από το αµάξι, δεν ενεργοποιούν ποτέ το συναγερµό.

8. Οι συζητήσεις που αρχίζουν µε την φράση «να σου εξηγήσω» δεν έχουν ποτέ καλή κατάληξη.

9. Το ζευγάρι λύνει τα προßλήµατα του σε σικ εστιατόρια του Κολωνακίου χωρίς να ßάλει µπουκιά στο στόµα του από το φαγητό.

10. Στο εστιατόριο πάντα θα γίνει µια παρεξήγηση κι ο ένας από τους δυο θα φύγει. Ο άλλος τρέχει από πίσω χωρίς να πληρώσει λογαριασµό.

11. Οταν χτυπά το κουδούνι στην πόρτα, φωνάζουν από µέσα «τώρα, τώρα!!»

12. Το τηλέφωνο χτυπά τουλάχιστον 10 φορές µέχρι να απαντήσει κάποιος.

13. Όταν µιλούν στο τηλέφωνο δε λένε ποτέ στο κλείσιµο «γεια». Απλά κατεßάζουν το ακουστικό και κοιτούν σκεπτικοί το κενό.

14. Ο διευθυντής δεν κάνει τίποτε άλλο από το να υπογράφει τα έγγραφα που του φέρνει η γραµµατέας του.

15. Κατά την διάρκεια του σεξ η πρωταγωνίστρια έχει άψογο µακιγιάζ και τα πρωί που ξυπνάει τα σεντόνια της είναι πεντακάθαρα και ατσαλάκωτα.

16. Η πρωταγωνίστρια το πρωί σηκώνεται από το κρεßάτι τυλίγεται µε το σεντόνι να πάρει το πρωινό της, αφήνοντας ξεσκέπαστο τον πρωταγωνιστή στο κρεßάτι να πουντιάσει.

17. Συνηθως κάνουν ολονύχτιο σεξ. Το πρωί όµως ξυπνούν πάντα µε τα εσώρουχά τους.

Απόσπασμα

- μπλα μπλα μπλα.
- Το καταλάβατε;
- .....
- Δεν το καταλάβατε;
- .....
- Μάλιστα. Ποιός μπορεί να μου πεί την διαφορά του ελέγχου από την διασφάλιση;
- .....
- Δεν τρώω φοιτητές, ακόμα τουλάχιστον!
- .....
- Λοιπόν υπάρχουν δύο περιπτώσεις:
α) Ντρέπεστε,
β) Δεν έχετε καταλάβει χριστό απ' όσα έχω πεί. Τί από τα δύο συμβαίνει;
- .....
- Σας έκλεψε η νεράιδα την μιλιά χτες βράδυ;
- .....
- Δεν κάνουμε δουλειά όμως έτσι. Θέλετε να το ξαναπώ;
[Δειλά δειλά ακούγεται μια φωνή]
- Χμμμ δεν το ξαναλές δάσκαλε μια φορά;
- Ευχαρίστως! [μπλαμπλαμπλα] Το καταλάβατε;
- .....
- Θα μου πεί κάποιος την διαφορά;
- .....
- Μπορούμε να περάσουμε ένα δημιουργικό απόγευμα αναλύοντας και ξαναναλύοντας αυτή την διαφορά αν θέλετε!
[Η ίδια δειλή φωνή, λίγο πιό δυνατή τώρα...]
- Α έτσι πάει;
- Έτσι πάει!
- Ε τότε να προσπαθήσω να απαντήσω;
- Φυσικά και να προσπαθήσεις, δεν παίρνουμε κεφάλια ούτε εξεταζόμαστε αυτή τη στιγμή!
- μπλαμπλα
- Ακριβώς! Δύσκολο ήταν;
- .....

Εδώ είναι που σηκώνεις τους ώμους.....

Αποτυχία... :(

… και δεν με νοιάζει καθόλου μα καθόλου που δεν πήραμε το IP. Ούτως ή άλλως είναι θέμα γνωριμιών και κύρους και όχι περιεχομένου και προσπάθειας. Και για κάτι τόσο μεγαλεπήβολο όπως το συγκεκριμένο IP, μόνο με πολλές γνωριμίες γινόταν! Με νοιάζει όμως που ενώ περίμενα να το πάρουμε, γιατί σε τελευταία ανάλυση δεν ήξερα καν πώς γίνεται και έμαθα μέσα σε 2 μήνες – για κάτι τόσο largescale που περιλαμβάνει 4 NoE’s ήθελα τουλάχιστον 6 μήνες για να καταλάβω και να κάνω κάτι – και τελικά περιέργως βγήκε κάτι καλό, με περιεχόμενο και με εξέπληξε κι εμένα τον ίδιο,........ με νοιάζει που μου έσπασε τα’ @@ και μου φώναζε ένας άνθρωπος που δεν μπορούσε να κάνει ούτε μια γραμμή από τις 60 σελίδες σωστή.

Ευτυχώς τουλάχιστον απλά ήρθε με κατεβασμένο το κεφάλι και είπε ότι «είμαστε έξω» και έφυγε. Γιατί αν τολμούσε να κάνει έστω και μια νύξη ότι φταίμε – ομολογώ ότι γενικώς είπε στους συνεργάτες ότι τρελαθήκαμε στην δουλειά – δεν θα τον ξέπλενε ούτε κι ο ιερός ποταμός! Μα τον Seth δηλαδή. Θα τον έκανα 13 κομμάτια και θα τον έσπερνα σε όλο τον Νείλο! Και δεν θα βρήσκαν κανένα από τα 13 του, όχι μόνο το ένα!!!!

Ασ’ τον τώρα να πάει να κλάψει (απλά αυτό σημαίνει ότι όντως θα μου βγάλει την πίστη για τα ΠΕΠ που τελειώνουν στις 27)! Εγώ πάντως ετοιμάζω τα πραματάκια μου και πάω να κάνω το μάθημά μου! Ναι, σήμερα επισήμως αρχίζει το νέο ακαδημαϊκό έτος! Δηλαδή είχε αρχίσει από την προηγούμενη βδομάδα αλλά… οι φοιτητές είχαν κατάληψη :p Πάντα τέτοια βρε πάντα τέτοια (να μην κάνω και τόσα χιλιόμετρα)! Πάντως μην νομίζετε ότι θα γλυτώσετε την εξεταστική! Το πολύ-πολύ να σας παραδώσουμε όλο το βιβλίο σε ένα μάθημα!!!

Καλή ακαδημαϊκή χρονιά!

Αθάνατο ελληνικό στοιχείο...

1. Τα ωράρια των καταστημάτων σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες είναι Δευτέρα - Σαββάτο 10 το πρωί με 9 το βράδυ και με διπλή βάρδυα, όχι το ίδιο προσωπικό συνεχώς... Στην Ελλάδα ακόμα το συζητάμε, το ψηφίζουμε, και το αναλύουμε. Προφανώς όλοι αυτοί είναι βλάκες κουτόφραγκοι και δεν ξέρουν, ενώ εμείς με την μικρότερη οικονομία της Ευρώπης που εισάγουμε ακόμα και ταβανόπροκες, είμαστε οι έξυπνοι μάγκες που χτυπιόμαστε μην τυχόν και χάσουμε την μεσημεριανή siesta.
2. Όποια χώρα φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες είχε αύξηση αφίξεων από τουρίστες. Εμείς εδώ - οι έξυπνοι - είχαμε μείωση. Φέτος για πρώτη φορά στα χρονικά δεν είμαστε καν στις 10 πρώτες χώρες παγκοσμίως. Μαντέψτε ποιά χώρα μας πήρε την θέση. Ναι, ναι, σωστά μαντέψατε.... η Τουρκία.
3. Είμαστε η χώρα με τις λιγότερες ευρυζωνικές (adsl) συνδέσεις στην Ευρώπη. Φυσικά το γεγονός ότι επιχειρήσεις δις. ευρώ στήνονται με βάση το internet μας αφήνει αδιάφορους. Εδώ, αν δεν στο πεί η γειτόνισσα και η θεία της ανηψιάς του κουμπάρου του μπατζανάκη της πεθεράς της κυρα Μαριγώς, δεν είναι κάτι άξιο λόγου.
4. Είμαστε η μοναδική Ευρωπαική χώρα που επιτρέπει παπάδες να διδάσκουν σε σχολεία. Φυσικά το ίδιο συμβαίνει σε κάτι Αφγανιστάν, Πακιστάν, και άλλες τέτοιες χώρες που φημίζονται για τα δημοκρατικά τους ήθη και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
5. Ένα cappuccino στην Γλυφάδα κοστίζει 4.00 ευρώ. Στο Μιλάνο πάλι κάνει 2.00 άντε 2.50. Προφανώς οι Ιταλοί δεν ξέρουν από cappuccino ενώ οι Γλυφαδιώτες τον πίνανε από το βυζί της μάνας τους.
6. Ενώ νοικοκυριά και επιχειρήσεις χρωστάνε βραχυπρόθεσμα βάση των στοιχείων της Τράπεζας της Ελλάδας συνολικά 50 δις ευρώ, ή αλλιώς το 70% του ΑΕΠ... η εταιρία αυτοκινήτων με την μεγαλύτερη άυξηση στις πωλήσεις το 2004 ήταν η... Mercedes Benz.
«Η φτώχια θέλει καλοπέραση»
7. Είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που οι λέξεις «χρηματιστήριο», «ολυμπιακοί αγώνες», «δημόσια έργα», «ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα», «δημόσιος τομέας», «εφορία», είναι όλες ταυτόχρονα συνώνυμες με σκάνδαλα.
8. Οι περισσότεροι στην ηλικία των 25-30 μένουν ακόμα με τους γονείς τους γιατί παίρνουν μισθό 700 ευρώ τον μήνα αλλά... είμαστε η πρώτη χώρα στην Ευρώπη σε αποστολή χαζών sms του στύλ «είμαι για καφέ με τον μήτσο».
9. Η κατασκευή πίστας Formula 1 έχει εξαγγελθεί κατά καιρούς από 3-4 εν ενεργεία βουλευτές... 2-3 υπουργούς... και μια ντουζίνα δημάρχους. Στην Τουρκιά φέτος έχει Grand Prix. Εδώ οι «γρήγοροι» μαζεύονται στο ΣΕΦ... γιατί φυσικά πίστα δεν έχουμε (όπως δεν έχουμε αυτοκινητοβιομηχανία την στιγμή που στην Τουρκία φτιάχνονται F-16 και Τοyota).
10. Για όλα τα παραπάνω οι μισοί Έλληνες κατηγορούνε ισοβίως τους υπόλοιπους μισούς. Και οι μέρες περνάνε... ας είναι καλά η Εθνική ομάδα Ποδοσφαίρου και η Παπαρίζου που «απέδειξαν ότι οι Έλληνες το κάνουν καλύτερα».

Ναύπλιο

Ο καιρός ήταν πολύ καλός, δεν ξέρω τι έκανε στα άλλα μέρη της Ελλάδας, μιας και με είχαν προειδοποιήσει λέει ότι θα έχει κακοκαιρία, αλλά φαίνεται ότι οι κακές γλώσσες που ήθελαν να πιστεύουν ότι μπορούν να μας φτύνουν συνέχεια και να μην μπορούμε να σταυρώσουμε μια εκδρομή την πάτησαν! Εγώ είχα δηλώσει ότι κρατώ ομπρέλα!
Ηλιοφάνεια λοιπόν και ζεστούλα. Για την ακρίβεια στενοχωρήθηκα που δεν έκανα και μπάνιο! Η θάλασσα ήταν υπέροχη και ο πειρασμός μεγάλος, αλλά μιας και είχα 39 πυρετό την προηγούμενη, είπα να σε ακούσω και να μην βουτήξω, παρόλο που ο πειρασμός ήταν μεγάλος!
Η παραλία το μεσημέρι κατάμεστη από κόσμο να κάνει βόλτα, ενώ η διαδρομή στον πεζόδρομο πίσω από την Ακροναυπλία ήταν υπέροχη, με τον ήλιο να μας ζεσταίνει και να δίνει υπέροχους χρωματισμούς στην θάλασσα! Η διαδρομή για τους λάτρες του περιπάτου συνεχίζει και κάτω από το Παλαμίδι και απομακρύνεται από το Ναύπλιο, αλλά παραμένει υπέροχη η βόλτα δίπλα στην θάλασσα, στους πρόποδες του βουνού.
Ένα καφεδάκι στην παραλία απέναντι από το Μπούρτζι χαλαρώνει και ξεκουράζει. Το βράδυ βέβαια φωτισμένο σε προκαλεί να πιεις ένα ποτό στο ίδιο σημείο, μέσα στην ρομαντική ατμόσφαιρα που φωτίζεται μόνο από τα κεριά και το κίτρινο φως που φωτίζει το ενετικό φρούριο!
Η παλιά πόλη φαίνεται πολύ όμορφη πάνω από το Παλαμίδι, ενώ από την πίσω πλευρά του κάστρου μπορείς να αγναντέψεις την απέραντη θάλασσα. Ο Κολοκοτρώνης θα πρέπει να αισθανόταν πολύ άσχημα στη κάμαρα 3x3 όπου τον είχαν φυλακίσει, χωρίς παράθυρα και με μια μικρή σήραγγα για είσοδο, κάτι σαν τάφος ένα πράμα. Η απόλυτη αντίθεση από την πανοραμική θέα που έχει το κάστρο.
Απολαυστικό φαγητό στα ταβερνάκια που είναι στην δεύτερη παράλληλο από την παραλία (δεν λέμε ονόματα για να μην κατηγορηθούμε για διαφήμιση και γιατί φυσικά δεν έχουμε πληρωθεί ακόμα :p όποιος όμως θέλει ρωτάει, ειδικά ένα από αυτά είμαι ΠΟΛΥ MUST!) και απολαυστικές βόλτες στην παραλία πρωί, απόγευμα, βράδυ!
Απαραίτητη βέβαια και μια βολτίτσα από την ακρόπολη των Μηκυνών, να θυμηθούμε και ένα κομμάτι του αρχαίου πολιτισμού μας και να κάνουμε μια βόλτα στο παρελθόν. Μάλιστα, έχουν ανοίξει κάποια νέα τμήματα και έχουν βάλει πλάκες που εξηγούν τι βλέπεις μπροστά σου και μπορώ να πω ότι άξιζε η επίσκεψη γιατί είδα καινούργια πράγματα, παρόλο που έχω πάει τέσσερεις-πέντε φορές!

Το πιο απολαυστικό μέρος του ταξιδιού όμως, ήταν η παρουσία της καλύτερης παρέας και συντροφιάς που θα μπορούσα να έχω! Η εκδρομή δεν θα μπορούσε να είναι πιο όμορφη απ’ ότι ήταν!

Σαν βγεις στον πηγαιμό για το Ανάπλι….

Ο λαιμός μου σχεδόν έχει περάσει και ο πυρετός φυσικά έχει πέσει εντελώς εδώ και 24 ώρες. Θα αφήσω ασχολίαστη αυτή την άλλη ανωμαλία μου που αρρωσταίνω και πέφτω κάτω και υποφέρω κυριολεκτικά χωρίς να μπορώ να κάνω σχεδόν τίποτε για ένα 24άωρο και μετά, ως δια μαγείας, τα πάντα φτιάχνουν μέσα στις επόμενες 48 ώρες….

Η βαλίτσα είναι έτοιμη στο αμάξι και σε λίγο εγκαταλείπουμε την Αθήνα με προορισμό θαλασσινό! Τα κινητά κλειστά και άσε τον ΝΚ να με ψάξει όσο θέλει!

Α τώρα που είπα ΝΚ και το θυμήθηκα, παίρνει προχτές τηλέφωνο ο ΝΚ και μου λέει:
- Κοίταξε τι μπορούμε να κάνουμε με το ΠΑΒΕΤ.
- Ωραία, θα το κοιτάξω. Ποιος ασχολείται με αυτό και για πότε είναι η καταληκτική;
- 7 του μηνός (προχτές είχαμε 5, υπάρχει πιθανότητα αυτό το τηλεφώνημα να έφταιγε για τον πυρετό μου γιατί μου ανέβηκε ακριβώς εκείνη την στιγμή!!!)
- 7 του μηνός… ωραία… σήμερα έχουμε 5 του μηνός άρα μας…. Εμμμ μας μένουν 2 μέρες.
- Ναι, κοίταξε να δεις τι θα κάνουμε.
- Μα δεν προφταίνουμε.
- Ε οργανωθείτε!
- Τι να οργανωθούμε; Να οργανωθούμε για κάτι που προφταίνουμε ευχαρίστως, εδώ δεν προφταίνουμε να οργανωθούμε μέχρι μεθαύριο.
- Και τι θα γίνει;
- Δεν θα γίνει τίποτε. Απλά. Κάτι άλλο έχουμε;;;;

Ναι, αυτά. Μετά από αυτή την ευχάριστη ανάμνηση/παρένθεση και ύστερα από μια ολόκληρη μέρα που δούλευα από το σπίτι (και συνεπώς ήσυχος) αντί για το γραφείο, είμαι έτοιμος για την εξόρμηση! Τα κινητά κλειστά λοιπόν και γραμμή για το Ανάπλι!
Το πιστεύεις δεν το πιστεύεις καλή μου γκαμήλα, θα κάτσεις μόνη σου στο παχνί αυτό το ΣΚ. Καιρός να ξεκουραστείς και λίγο, να ξεκουραστώ κι εγώ από τα στριμένα καμώματά σου!

Εμείς αγάπη μου θα πίνουμε καφέ με θέα το μπούρτζι!

Άντε καλό μας/σας/του Σαββατοκύριακο!

Τι μου άφησε η Κύπρος;

Απολογισμός λοιπόν:
Την πρώτη ημέρα η βαρεμάρα ήταν μεγάλη. Αναπτύσσαμε θεωρίες θεωριών και δεν λέγαμε και τίποτε σημαντικό. Ε διαφωνήσαμε όπως πάντα σε ορισμένα θέματα αλλά αυτά συμβαίνουν στις συναντήσεις! Η δεύτερη μέρα είχε ενδιαφέρον. Επιτέλους μιλήσαμε και λίγο πρακτικά. Τους εξήγησα τι μπορώ και τι δεν μπορώ να κάνω, αποφάνθηκαν ότι μπορώ να κάνω περισσότερα απ’ όσα ήλπιζαν ότι γίνονται, τους εξήγησα ότι για να τα κάνω όμως χρειάζομαι χρήματα γιατί δεν γίνονται νοερά, ή στον αέρα, αλλά μέσα σε συγκεκριμένες συσκευές, όπως πολύ καλά υποθέτετε η απάντηση ήταν «μουγκαμάρα» και φυσικά είμαι σίγουρος ότι υποσχέθηκα πολύ λιγότερα απ’ όσα μπορώ να κάνω και πολύ περισσότερα απ’ όσα θα μου επιτρέψουν να κάνω! Η τρίτη μέρα ήταν αποκαλυπτική! Άρχισαν οι ίντριγκες, οι δολοπλοκίες και οι τσακωμοί. Ευτυχώς που εγώ είχα αρχίσει να μην επικοινωνώ και τόσο με το περιβάλλον!
Την πρώτη μέρα λοιπόν τελειώσαμε στις 6:30 περίπου. Μέχρι να χαλαρώσουμε λίγο πήγε 8 και πήγαμε μια βολτίτσαν στην πόλην (Λεμεσός). Νέκραααααα! Λες και δε κυκλοφορούν οι Κύπριοι την νύχτα! Ποια νύχτα; 9 το βράδυ ήταν! Ναι, εντάξει, τα 5 καφέ/εστιατόρια που ήταν ανοιχτά στην περιοχή ήταν γεμάτα αλλά… Υποτίθεται ότι ήταν μια περιοχή σαν την Πλάκα και δεν κυκλοφορούσε κόσμος! Έλεος! Την δεύτερην μέραν τελειώσαμεν στις 4 (ευτυχώς). Οι άλλοι πήγαν για μπάνιο, εγώ είπα να πάω στην πόλη να την δω μέρα και βρω κανά δωράκι. Άλλωστε δεν μπορούσα να γυρίσω με άδεια χέρια, έπρεπε οπωσδήποτε να βρω να σου φέρω κάτι. Εννοείται βέβαια ότι πήρα και 3 μπουκάλια Κομανταρίαν, νά 'χουμε να πίνουμε τα βράδυα με τα δρακουλίνια, αλλά πήρα και εκείνα τα ωραία σπουργιτάκια που πίνουν νερό!
Την τρίτη μέρα ευτυχώς ταξίδευα το απόγευμα και δεν έκατσα και πολύ γιατί δεν ξέρω τι θα γινόταν αν καθόμουν με τα πισωμαχαιρώματα και τις ιστορίες για αγρίους! Εντάξει, είναι φανερό ότι οι άλλοι έψαχναν ένα λόγο για να τσακωθούν με τον δικό μου. Ήταν εντελώς φανερό δηλαδή γιατί… απλά αυτό που έλεγαν ότι τους έκανε δεν υφίσταντο. Άλλους λόγους είχαν, αλλά δεν είναι από αυτούς που αναφέρονται, οπότε ψάχναν την δικαιολογία αλλού! Ε μετά πολύ απλά ότι και να έλεγε που δεν τους άρεσε ή ήταν λάθος, αρπαζόταν άμεσα! Μου είπαν τόσα «θα τον βαρέσω» και «θα τον σκοτώσω» από τους άλλους που είμαι σίγουρος ότι ή από πέσιμο ή από χέσιμο θα πάει. Από γεράματα πάντως δεν έχει πολλές πιθανότητες!

Η Λεμεσός λοιπόν έχει πολλή υγρασία. Υποφέρω από την υγρασία. Ιδρώνω, ο ιδρώτας δεν στεγνώνει με αποτέλεσμα να είμαι μόνιμα μούσκεμα. Έχει και ζέστη, τι να κάνεις, ντύνεσαι, κάνεις μπάνιο στον ιδρώτα σου, γδύνεσαι, σε βαράει το ρεύμα και την αρπάζεις χωρίς να το καταλάβεις καν. Το ξενοδοχείο τώρα είχε αρκετή φασαρία. Τουλάχιστον για τα δικά μου δεδομένα που είμαι ψυχανώμαλος στον ύπνο! Οπότε βάλε την υγρασία, βάλε την φασαρία, πρόσθεσε και μερικά ψιλοκρυωματάκια από τα ρεύματα, ήταν φυσιολογικό να εξασθενίσει ο οργανισμός μου και να μην έχει αντοχές. Οπότε… συνέβη το μοιραίο. Από την Τρίτη άρχισα να καταρρέω και αν και περίμενα ότι θα το σώσω… αδύνατο…

Η Κύπρος μου άφησε μια μεγάλη τσαντίλα, μια υπόσχεση που ενώ μπορώ δεν θα πραγματοποιήσω, μερικές κομανταρίες, έναν ξεγυρισμένο πονόλαιμο, ο λαιμός μου είναι τόσο πρησμένος που ώρες-ώρες αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να αναπνεύσω, και 39 πυρετό! Αυτός είναι απολογισμός! (Πώς λέμε αυτός είναι καφές;)

Το άδειασμα!

[Ο ΝΚ. Και ο RG. συζητάνε έντονα. Εκείνη την ώρα περνώ από δίπλα.]
ΝΚ: Ρώτα τον ρώτα τον…
RG: Darthiir τι κρίση έκανες;
- ΟΡΙΣΤΕ;;;;
ΝΚ: Ναι σου λέω, ρώτα τον!
RG: Ο ΝΚ είπε ότι έχεις φτιάξει μια λίστα όπου κρίνεις την συμμετοχή των partners στην υποβολή της προτάσεως;
- Τι έχω κάνει λέει;;;;;
[Ο ΝΚ εκείνη την ώρα αποχωρεί και απομακρύνεται με ελαφρά πηδηματάκια.]
RG: Έτσι είπε. Ότι έχεις χαρακτηρίσει πολύ άσχημα την συμμετοχή μας στην κατάθεση της πρότασης και ήθελα να σε ρωτήσω.
- Συγνώμη, ούτε λίστα έχω φτιάξει, ούτε και έχω κρίνει κανέναν. Δεν ασχολήθηκα άλλωστε με κανέναν προσωπικά και το μόνο που είπα είναι ότι οι partners δεν μου στέλνατε τα στοιχεία νωρίς και έπρεπε να σας ζητάω και να σας ξαναζητάω τα στοιχεία. Την συμμετοχή σας δεν την χαρακτήρισα καθόλου και ποτέ.
- Τότε τι εννοεί;
- Ούτε με νοιάζει, ούτε με ενδιαφέρει τι εννοεί!
- Να τον φωνάξουμε;
- Να κάνει τι; Να μου πει ότι έφτιαξα μια λίστα που δεν έχω φτιάξει; Ούτε με ενδιαφέρει, ούτε θα κάτσω να νταντέψω τον ΝΚ και να ασχοληθώ με το τι του κατεβαίνει στο μυαλό και λέει ότι έχω κάνει. Θα σε παρακαλούσα άλλη φορά να ρωτάς εμένα τον ίδιο άμεσα αν έχω ή δεν έχω κάνει κάτι.
- ΟΚ. Καταλαβαίνω και δεν θέλω να δώσω συνέχεια.

Τώρα ποιός άδειασε ποιόν;;;

ΑΝΤΕ ΚΑΙ Γ@@@@@Υ στο φινάλε….

Η οδύσσεια ενός ερευνητή!

Όχι δεν μιλάω για μένα. Άλλωστε κάθε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα πιθανών να είναι και εντελώς συμπωματική! Κεντρικός ήρωας της σημερινής μας περιπέτειας είναι ο Σ., ένας κατά τα άλλα φέρελπις νέος, ο οποίος είχε την ατυχία να δουλεύει για τον ΝΚ.!

16:00
Ο ΝΚ. εμφανίζεται στο γραφείο! Πάω λοιπόν ο καλός σου και τον ρωτάω αν έχουμε τελικά εισιτήρια και αν και πότε θα φύγουμε! Ναι, έχουμε μου λέει, δεν πας στην πύλη να τα πάρεις; Φυσικά και πήγα! Οπότε λοιπόν απέμεινε ο Σ., μιας και ο Ιρλανδός έγραφε την παρουσίαση! Πάει λοιπόν ο ΝΚ. στον Σ. Και του λέει θα πάρουμε μαζί μας και 30 δείγματα! Μα; 30 δείγματα είναι μια ολόκληρη κούτα! Αλήθεια τον υπολογιστή πώς θα τον μεταφέρουμε; Μην ανησυχείς! Θα τον μεταφέρουμε!
Ξεκινάει ο έρμος να μαζεύει τα δείγματα! Ρωτάει ο ΝΚ.: Τα φυλλάδια τα πήραμε από το φωτοτυπείο; Ποια; Από πού; :s Τηλεφωνεί ο καημένος ο Σ. στο φωτοτυπείο!
Κλείσαμε κύριε! Μα; (εξηγεί) Καλά κύριε, αν έρθετε τα επόμενα 15 λεπτά, θα σας τα δώσουμε. Λέει λοιπόν στον Π. Να πεταχτεί να τα πάρει! Και ο Π. πάει. Και ο Π. γυρνάει! Χωρίς τις φωτοτυπίες! Φυσικό είναι, δεν τις είχε πληρώσει ο ΝΚ.!
Στο ενδιάμεσο εγώ έχω γυρίσει και έρχεται ο μικρός Μ. (κάτι σαν το γαλλόδι που αναφέρεται αλλού, αλλά τουλάχιστον συνεργάσιμος) να δω την παρουσίασή του γιατί εξετάζεται την Τρίτη που θα λείπω.

17:30
Έρχεται ο Ιρλανδός:
- Θα πάμε με δύο αυτοκίνητα στο αεροδρόμιο!
- Γιατί;
- Είδες το δικό του; Το πίσω κάθισμα είναι γεμάτο κουτιά!
- :@
Κοιτά την ώρα και συνειδητοποιώ ότι σε μιάμιση ώρα απογειωνόμαστε! Μα τι κάνουμε εδώ; Γιατί δεν έχουμε φύγει; Ε τώρα κατάφερε ο Σ. να μαζέψει τα δείγματα! Τα μαζεύουμε τσακιδών και αναχωρούμε. Εγώ με τον Ιρλανδό μου (σταθερή αξία στο χρόνο) και ο ΝΚ. με τον Σ.! Ο ΝΚ. φωνάζει να μην αργήσουμε και φεύγει γρήγορα. Εγώ φυσικά, σταθερός στις αξίες μου πάω αγάλι-αγάλι. Και δικαιώνομαι. Βγαίνοντας από την πύλη βλέπω το αυτοκίνητο του ΝΚ. να ξαναμπαίνει!!!

17:50
Παρκάρω, όπως πάντα δίπλα στη σκάλα! Φυσικά ο Σ. και ο ΝΚ. άφαντοι! Πηγαίνουμε προς τον γκισέ για check-in (πως το μιλάω το αγγλικό μου!). Τηλέφωνο. Ο ΝΚ. Πού είστε; Στον γκισέ. Α, μην τσεκάρετε, να τσεκάρουμε όλοι μαζί για να πάρουμε τα κιβώτια... (άντε να περιμένεις τώρα...). Τον βρίσκουμε λοιπόν στις 18:00 και πάμε για check-in.
ΝΚ. Εγώ έχω gold card (τςτςτς), θα τσεκάρω εδώ. Εσείς περιμένετε να δω τι θα σας δώσω. Περιμένουμε, παίρνουμε τα απομεινάρια και πάμε εμείς τα παρακατιανά στα non-gold card check-in points! :p Εκείνη την ώρα μου έρχεται η φλασιά! Πού είναι ο Σ.; Ως απάντηση χτυπά το κινητό μου (18:15)! Ο Σ. στην άλλη άκρη... Πού είναι ο ΝΚ.; Εδώ, γιατί; Μήπως να έρθει να πάρει το αυτοκίνητό του που τον περιμένω με τα αλάρμ έξω από την πύλη ΧΧ να πάει να το παρκάρει και να έρθω να τσεκάρω; ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΞΕΧΑΣΕΙ ΣΤΟ ΑΜΑΞΙ!!!

Κοιτάω τον ΝΚ. Τον ρωτάω: Ν. πού είναι ο Σ.;
- Ε; Είναι στο αμάξι. Αμάν!
- Ε δεν πετιέσαι να τον σκαντζάρεις βρε αδερφέ να τσεκάρει και αυτός; Και αν θέλετε μπορείτε να περάσετε ένα δημιουργικό τριήμερο κάνοντας σκάντζα βάρδια ανά μισάωρο στο αμάξι, για να μην πάρεις κλίση, μέχρι να γυρίσουμε εμείς πίσω την Τρίτη και να φύγουμε όλοι μαζί!
Σαν τρελός ο ΝΚ. με κοιτάει με φονεμένο βλέμμα και τρέχει μέσα στο Ελ.Βεν. να προφτάσει...

18:45
Τελικά, καταφέρνουμε και φτάνουμε στην πύλη! Επιβιβαζόμαστε και οι πόρτες κλείνουν στην ώρα τους. Η ΟΑ δεν άργησε αυτή τη φορά! Νομίζετε. Μέχρι να απογειωθούμε είχε πάει 19:35...

Το σλόγκαν της πτήσης: Darthiir, κάνε μου 4-6 διαφάνειες, αν μπορείς και περισσότερες, για να τις παρουσιάσω αύριο για το IP!

ΥΓ: Δεύτερο σλόγκαν: Το έχεις δει αυτό το κείμενο; Όχι, Όχι; Διάβασέ το τότε σήμερα το βράδυ γιατί αυτά θα συζητήσουμε! (162 σελίδες)
ΥΓ2: Αν έρθετε στην Κύπρο, πάρτε μετατροπείς! Στο ξενοδοχείο το δικό μας τουλάχιστον δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τους κανονικούς φορτιστές κινητού σας!!!
ΕΛΕΟΣ

Πού θα μας βρει η νύχτα άραγες;

Πού θα μας βρει η νύχτα λέγω… γιατί δεν ξέρω αν θα μας βρει Ελλάδα η Κύπρο πια!
Μα ναι, φυσικά, τι νομίζατε; Ότι όλα θα είναι κανονισμένα σωστά; Αφού αυτή την φορά φάνηκε και πάλι αυτό το «τελευταίας στιγμής» που έχω ξαναπεί και παλιότερα!

Φεύγοντας λοιπόν από το γραφείο, χτες το απόγευμα, πήγα και εγώ στην γραμματέα μας να παραλάβω το εισιτήριο! Ποιο εισιτήριο; Μα φυσικά το αεροπορικό μου εισιτήριο για αύριο στις 10; (προσέξατε; Είμαστε στο αύριο στις 15!!!)
- Αααα καλά.. ε δεν υπάρχει εισιτήριο!
- Γιατί;;;;;
- Γιατί είστε σε λίστα αναμονής για τις 15 και αν δεν, τότε για τις 19:00!!!
Να μην συνεχίσω το υπόλοιπο του διαλόγου γιατί μπορεί να μας διαβάζουν και ανήλικα… Φυσικό ήταν άλλωστε αφού αποφάσισε να αναλάβει μόνος του τα διαδικαστικά και να τα αφήσει για τελευταία στιγμή γιατί δεν είναι σίγουρος

Τέλος πάντων, όπως καταλαβαίνετε, το 15:00 έχει επίσης περάσει ανεπίστρεπτη! Αλλά υποτίθεται ότι πετάμε 19:00 και έπρεπε να συναντηθούμε στο γραφείο στις 14:00!!!
Αλλά φυσικά είμαι μόνος στο γραφείο έτσι; Δεν έχει έρθει! Εγώ τώρα γιατί είμαι εδώ και δεν είμαι αλλού δεν ξέρω.

Ευτυχώς που τα υπόλοιπα με αποζημιώνουν και μου κρατάνε τα νεύρα σε πολύ χαμηλά επίπεδα! Εγώ την βλέπω την δουλειά, στο τέλος δεν θα φύγω σήμερα.
Τζίμπρον ή Ελλάδαν θα μας βρει η νύχτα; Ομολογουμένως, προτιμώ Ελλάδα. Για τον απλούστατο λόγο ότι θέλω (όπως αντίστοιχα θες κι εσύ) να σε συνοδεύσω το βράδυ στο δείπνο του Η. Τώρα θα μου πεις ότι οι υποχρεώσεις είναι υποχρεώσεις και έχεις απόλυτο δίκιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα προτιμούσα κάτι άλλο έναντι των υποχρεώσεών μου! Ναι, φυσικά και στο επόμενο θα είμαι εκεί.
Πάντως το πιο σπαστικό είναι ότι απλά τελικά δεν ξέρω ακόμα και τώρα αν όντως θα είμαι εδώ το βράδυ ή εκεί! Δεν έχει όμως σημασία, νοερά ξέρεις που θα είμαι.

Για την πιθανότητα λοιπόν να βρίσκομαι Τζίμπρον (ναι καλέ, πιθανότητα είναι, όλα πιθανότητες είναι τελικά, θα ρίξω ένα εκατόπλευρο και θα μάθω!!!), ας γελάσουμε τζιμπριακάν:

Πάει ένας Κύπριος στα everest.
- Θέλω ένα σάντουιτς
- Τι να βάλω μέσα;
- Τυρίν, ντομάταν, πιπεριάν...
- Ρε φίλε, σε παρακαλώ, μπορείς να μη βάζεις «ν» στο τέλος των λέξεων;
- Οκ!
- Συνέχισε λοιπόν, τί άλλο να βάλω στο σάντουιτς;
- Ζαμπό, μπέικο..

Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που είμαι μόνιμα «χαρούμενος»… άμα επιτρέψω στα νεύρα μου να βγουν στην επιφάνεια… ποιος με είδε και δεν με φοβήθηκε!