Μουσκεμένη Δευτέρα

Τόσο νερό μετά από τόση λιακάδα καταντάει ανυπόφορο. Άσε που από τη νύχτα, που ο καιρός άλλαζε, άρχισε μια κάποια «ανησυχία» στον ύπνο. Οι πρωινοί «καταρράκτες» ανέτρεψαν την προγραμματισμένη βόλτα προς την πλατεία. Θα δήλωνες το τηλέφωνό σου στη λίστα των συνδρομητών που δεν επιθυμούν να λαμβάνουν κλήσεις για προωθητικές ενέργειες. Είναι κουραστικό άλλωστε κάθε λίγο και λιγάκι να πρέπει να απαντάς πως «δεν ενδιαφέρεσαι», άσε που τις περισσότερες φορές οι κλίσεις αυτές γίνονται σε «ώρες κοινής ησυχίας». Σε εισαγωγικά, γιατί πλέον έχει καταργηθεί αυτή η έννοια. Δυστυχώς για την ανθρωπότητα – έχει αλλάξει βέβαια το μοτίβο δραστηριοποίησης, αυτό το αναγνωρίζεις, αλλά όπως και να το κάνεις, λίγη μεσημεριανή «σιέστα», μακριά από τις σκοτούρες είναι ευχάριστη. Τώρα θα πεις: εδώ πλέον διαφημίζονται οι διαδικτυακές υπηρεσίες επειδή ακριβώς η αγορά κλείνει κάποια στιγμή και ο κόσμος «χάνει» έτσι ευκαιρίες… Υπάρχει και η οπτική ότι χάνει τη ζωή του πλέον με αυτή τη νέα «νοοτροπία», αλλά όλα είναι θέμα ορισμού της ζωής. Υπάρχουν και κάποιοι που την ορίζουν ως το κυνήγι του χρήματος και της δόξας, και υπάρχει και η άποψή σου γι’ αυτούς. Καθόλου καλή ομολογουμένως, ακατάλληλη σίγουρα δι’ ανηλίκους…

Αλήθεια, για τις τηλεφωνικές διαφημίσεις / προωθητικές ενέργειες υπάρχει, υποτίθεται, τρόπος αποφυγής, για το e-mail υπάρχει; Γιατί όσες διευθύνσεις κι αν θέσεις σαν ανεπιθύμητες, ελληνιστί σπαμ, απ’ όσες λίστες κι αν διαγραφείς, επειδή ποτέ δεν είχες εγγραφεί μόνος σου, πάλι νέες ξεφυτρώνουν. Με τις ευλογίες της νομοθεσίας της ευρωπαϊκής ένωσης η οποία νομιμοποιεί τις προωθητικές ενέργειες αν τηρούν κάποιες προϋποθέσεις… Η οποία ευρωπαϊκή επιτροπή βέβαια δεν θυμάσαι να έκανε κάποια «έρευνα αγοράς», ή κάποιο δημοψήφισμα στην τελική, για δει αν ο κόσμος θέλει να δέχεται τέτοια προωθητικά μηνύματα! Ψιλά γράμματα…

Και άνοιξαν και οι ουρανοί, έπεσε μέχρι και χαλάζι στο μέγεθος μικρού βόλου ήταν! Αυτό πάλι δεν το είχες ξαναματαδεί στον κήπο σου. Οι κεραυνοί έριξαν το ρεύμα και μείνατε και λίγο στο σκοτάδι - μέρα μεσημέρι ήταν αλλά κανονικό σκοτάδι! Και γύρω-γύρω τα ακραία καιρικά φαινόμενα αυξάνουν και πληθύνονται και θα κατακυριεύσουν το κλίμα έτσι όπως πάει… Κανείς όμως δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται, οι άνθρωποι έχουν σοβαρότερα θέματα, όπως το ότι κλείνει η αγορά και δεν μπορούν να «ψωνίσουν» οικονομικά προϊόντα - ή και να ψωνιστούν! Μα τι δράματα που ζει ο κόσμος σήμερα!

Αποκρεών συνέχεια

Μπορεί οι απόκριες να τελείωσαν προψές, η μασκαράτα όμως συνεχίζει τη δυναμική παρουσία της. Μέρες τώρα το ψάχναν το ‘μύριο στη βουλή, σε επιχειρηματία το βρήκαν˙ λέει. Μάλιστα, λέει, όλα αυτά έγιναν για να σπιλωθεί το όνομα της αγίας Ντόρας. Έστω ότι τους πίστεψες, κάτι που το κάνεις συχνά τώρα τελευταία, να θεωρείς ότι τους πιστεύεις χάριν συντομίας… Το ότι ο άντρας της σπιλώνει το όνομά της, όταν κι αυτή μαζί με το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα ζητάει από τον κόσμο να κρατάει τα χρήματά του εδώ, ή να τα επιστρέψει εδώ, της πέρασε από το μυαλό; Επιχειρηματική κίνηση θα μου πεις, και μπορεί και να σε πιστέψω πάλι, αλλά βρε καλή μου, άμα δεν μπορείς να πείσεις τον άντρα σου να επενδύει στην Ελλάδα και όχι στο εξωτερικό, πώς θα πείσεις τους υπόλοιπους έλληνες, πόσο μάλλον τους ξένους! Εκτός και αν είναι κίνηση τακτικής, επενδύει αυτός έξω, για να μην υπάρχουν εκεί επενδυτικές ευκαιρίες και να στραφούν οι ευρωπαίοι στην Ελλάδα!

Και φυσικά, με όλη την προηγούμενη συζήτηση, αλλά και με την καινούργια μασκαράτα, όλος ο κόσμος κοιτάει το δέντρο που του δείχνει ο δάκτυλος της «ενημέρωσης» και της ανεξάρτητης αρχής και χάνει το δάσος. Λες και δεν έχουν σχεδόν όλες οι οικογένειες όσων ασχολούνται με την εξουσία πολιτική ζωή της χώρας μας «επενδύσεις» και χρήματα στο εξωτερικό˙ τί, την τοπική ανάπτυξη θα κοιτάμε τώρα;

Κρυμμένοι πίσω από το δάκτυλο λοιπόν, το δικό τους, ενός «καταγγέλλοντος πολίτη», ένα τυχαίο δάκτυλο τέλος πάντων, έχουν μάθει την τέχνη να κρύβονται καλύτερα πίσω από δαύτα, απ’ ότι οι ελέφαντες μέσα στις παπαρούνες – έχετε δει ποτέ ελέφαντα μέσα σε παπαρούνες; Όχι ε; είδατε τι αποτελεσματικά κρύβονται; – συνεχίζουν τα παιγνίδια εξουσίας της έρμης της χώρας που της έλαχε να τους γεννήσει.

Κι όσο σκέφτεσαι ότι στο μέλλον, δεν φτάνει που εκπροσώπησε τη χώρα ως υπουργός, μπορεί να την εκπροσωπήσει και ως πρωθυπουργός ο Βαγγέλας, τόσο ντρέπεσαι όλο και περισσότερο που λέγεσαι έλληνας. Ναι, άνθρωποι σαν τον Βαγγέλα και σαν τον Θοδωρή είναι που με το διεθνές εκτόπισμά τους σε κάνουν πραγματικά να ντρέπεσαι να λες ότι εκπροσωπήσαι από δαύτους… Μήπως να γίνουμε όλοι μαζί φίλοι του «κινήματος» για να ψηφίσουμε τον όποιον άλλο, ακόμα και το Χριστάκη βρε αδερφέ, για να εξασφαλίσουμε ότι τουλάχιστον δεν θα μας λάχει να δούμε το εκτόπισμα του Βαγγέλα στον πρωθυπουργικό θώκο;

Αποκριών συνέχεια λοιπόν, και ακόμα και ο σοσιαλισμός μασκαρεύτηκε, έβαλε τα καπιταλιστικά του και προτείνει όλο και περισσότερους κεφαλικούς φόρους, για να επιστρέψει η φορολογική δικαιοσύνη που ευαγγελίζεται εδώ και καιρό. Και αν ήταν πρωταπριλιά αύριο μπορεί και να γελούσες από μέσα σου, επειδή έπιασες το ψέμα και δεν το ‘χαψες, αλλά απέχει μήνα ολόκληρο ο Απρίλης, τόσο καλοστημένο ψέμα από Έλληνα δεν περιμένεις, ποτέ δε φημιζόσασταν για την καλή σας οργάνωση!

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η απόλυτα νόμιμη, αλλά χωρίς ίχνος ηθικής «φιλελεύθερη» ανοησία, συνεχίζει απτόητη το έργο της διαλύοντας κάθε μορφή κοινωνικής συνοχής, χαράσσοντας σταθερή πορεία προς τη ζούγκλα. Αυτό κι αν θα είναι πετυχημένη μεταμφίεση: Ζούγκλα ενδεδυμένη ως κοινωνία!

Αλληλούια!

Επιτέλους, κουρευτήκαμε, πήραμε και το δάνειο. Αναθάρρησε ο Έλλην. Μας χάρισαν κάπου 108 ‘μύρια. Και μας δάνεισαν 130. Δηλαδή χρεωθήκαμε 22 ‘μύρια επιπλέον! Και όλα αυτά για να ελαφρύνουμε λέει τις επόμενες γενιές.

Αυτό το δάνειο λοιπόν συνοδεύεται και από το φιρμάνι του πολυχρονεμένου μας σουλτάνου, του Σόιμπλε, που ο Αλλάχ να μου παίρνει καμήλες και να του δίνει χρόνια. Βλέπεις, με το δάνειο αυτό οι εταίροι μας αγόρασαν την συμμόρφωση της ελλάδας στους νόμους και τη γερμανική ιδεοληψία της «φιλελεύθερης αγοράς». Την αγόρασαν φυσικά με χρήματα των ελλήνων, όχι δικά τους, αφού δόθηκαν ως δάνειο που θα πρέπει αποπληρώσει η Ελλάδα μέχρι κάπου το ‘40. Μάλιστα, το δάνειο αυτό, με το οποίοι αγοράστηκε η ελληνική συμμόρφωση, δεν θα είναι καν στη διάθεση της Ελλάδας για να το διαχειρίζεται.

Και μέσα σε όλα αυτά, θα πρέπει να κάνει και συνταγματική αναθεώρηση η Ελλάδα, γιατί βλέπεις ο χάρτης των δικαιωμάτων των πολιτών της χώρας πρέπει να περιλαμβάνει την απαίτηση αποπληρωμής των πιστωτών! Μπορεί τα παιδία των ελλήνων να έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση, αλλά αυτό έρχεται μετά από την απαίτηση για αποπληρωμή. Λογικότατο και απόλυτα σύμφωνο με τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Όχι ότι ήσουν ποτέ υπέρμαχος του δανεισμού, αλλά μια στο τόσο μπορεί να χρειαστεί και αυτός για να κάνεις ανάπτυξη ας πούμε. Άλλωστε αυτός είναι και ο μόνος λόγος, για να δανειστείς κάτι, κι ας πιπίλιζαν οι τράπεζες το μυαλό του κόσμου με διαφημίσεις για τα διακοποδάνεια και τη θεμιτότητά τους και τώρα γκρινιάζουν πως δεν είναι θεμιτό να μην τους ξεχρεώσει ο κόσμος.

Όχι, ο δανεισμός είναι κάτι που πρέπει να γίνεται μετά φόβου γιατί θα κρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη στο μελλοντικό σου κεφάλι, και διαφωνείς κάθετα με την παγκόσμια τακτική των κρατών να δανείζονται και να αποπληρώνουν, προς όφελος του «οικονομικού προϊόντος» φυσικά, αντί να διαχειρίζονται τα οικονομικά τους χωρίς δανεισμό και να καταφεύγουν σε αυτόν μόνο στην ανάγκη. Αλλά να που καμιά φορά μπορεί να χρειαστείς και κάποια δανεικά για να αναπτύξεις τη νεολαία σου ας πούμε, και ας εγγράψεις για κάποια χρόνια παθητικό. Ο πολυχρονεμένος μας σουλτάνος όμως το απαγορεύει συνταγματικά!

Εν τέλει, ελαφρώσαμε δήθεν την επόμενη γενιά, δουλειά δεν προβλέπεις όμως να της έχουμε. Παλιότερα γκρίνιαζαν οι μεγάλοι, πως η νεολαία ξημεροβραδιάζεται στα καφενεία αντί να δουλεύει, οπότε σου λέει ο σουλτάνος, δεν τους ανεβάζω την ανεργία στα ύψη, να κάθονται και με δικαιολογία τώρα; Διότι ως γνωστόν, όλα για την ελάφρυνση των επόμενων γενεών γίνονται και όχι γιατί κυβερνούν ψυχικά άρρωστοι τεχνοκράτες με έμμονη ιδέα στην «οικονομική θεωρία και επιστήμη»…

Ψιλό γαζί

Ψάχνουνε λέει 10 δις, γιατί το ‘20 το έλλειμμα θα είναι 128 και όχι 120% του ΑΕΠ! Δηλαδή θα χρωστάμε 160 δις, αντί για 150! Και όλα αυτά φυσικά υπολογίστηκαν από μοντέλα προεκβολής σε βάθος 10ετίας. Το ότι οι οικονομολόγοι ζουν στον κόσμο τους και έχουν την εντύπωση ότι τα μοντέλα τους είναι προφητικά και όχι μαθηματικά στηριζόμενα σε παραδοχές είναι γνωστό, το ότι οι «πολιτικοί» όμως είναι τόσο εξαρτημένοι από τους μοντέρνους αστρολόγους και δεν βλέπουν πως τα μοντέλα αυτά πιθανότατα θα αστοχήσουν στο εξάμηνο και όχι στη δεκαετία και πως οι παραδοχές πιθανότατα θα ακυρωθούν σε λιγότερο από έτος μέσα στο ρευστό περιβάλλον που επικρατεί, είναι έξω από κάθε λογική. Η κατάσταση γίνεται όλο και πιο απελπιστική.

Το πρόβλημα δεν είναι πως δεν κυβερνάται ο κόσμος από τεχνοκράτες, αλλά αντιθέτως πως ο κόσμος κυβερνάται από κοντόφθαλμους και ψωνισμένους τεχνοκράτες. Αν όμως όντως έχουν δίκιο, κι επειδή με τις πολιτικές που επιβάλλει η τρόικα δεν προβλέπεται το ΑΕΠ του ’20 να είναι πάνω από ένα με δύο ευρώ, γιατί δεν τους δίνει η ελληνική πολιτεία ένα πεντακοσάρικο από το μισθό που χάρισε ο πρόεδρος της δημοκρατίας, να το τοκίσουν, να αποπληρωθούν με το παραπάνω το ‘20 και να αφήσουν τη χώρα στην ησυχία της σήμερα;

Η όλη αυτή συζήτηση στα υψηλά κλιμάκια της ΕΕ το μόνο που φανερώνει είναι την απόλυτη ισχύ μιας παλιάς ελληνικής παροιμίας: «Όποιος δε θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινάει». Προφανώς βέβαια, οι τεχνοκράτες της ευρώπης δεν έχουν πάρει ούτε σε μάθημα επιλογής την «ελληνική λαϊκή σοφία», οπότε λείπει το κατάλληλο υπόβαθρο για να θέσουν τα πράγματα στη σωστή τους βάση.

Στο εσωτερικό οι λακέδες συνεχίζουν τις επικύψεις...

«Δημοκρατία»

Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αντιθέτως τα μέσα δικαιολογούν το σκοπό. Η χθεσινή κοινοβουλευτική συνεδρίαση, ανεξαρτήτως θετικής ή αρνητικής «πολιτικής» τοποθέτησης, το μόνο που αποδεικνύει είναι την αποδοχή από το ελληνικό κοινοβούλιο της εγκαθίδρυση ενός τύπου οικονομικού φασισμού.

Μετά από την μαζική προπαγάνδα πρωθυπουργού, υπουργών και μέσων αποχαύνωσης, πως θα πουληθεί η Ελλάδα, το νέο μνημόνιο πέρασε από τη βουλή. Για να πουληθεί όμως κάτι δεν αρκεί να υπάρχει αγοραστής με πολλά λεφτά και επιθυμία να αγοράσει, απαραίτητο είναι να υπάρχει και πωλητής. Κάτι που δεν πωλείται δεν γίνεται να αγοραστεί. Αυτό λοιπόν που πουλήθηκε χτες ήταν τα τελευταία ψήγματα υπερηφάνειας ενός λαού από ένα επί χρήμασι εκδιδόμενο πολιτικό σύστημα. Ένα πολιτικό σύστημα που, σύμφωνα με το ίδιο το μνημόνιο που ψήφισε, θα εισάγει νέους φόρους ζητώντας από τους έλληνες να πουλήσουν για να μπορέσουν να τους αποπληρώσουν, αφού η ανεργία σπάει καθημερινά το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.

Τη χτεσινή νύχτα κάηκε η Αθήνα. Ποιος δεν το περίμενε; Βόλευε αφάνταστα το «πολιτικό σύστημα». Η προγραμματισμένη διαδήλωση στην πράξη δεν έγινε ποτέ. Ο κόσμος που ήθελε να διαμαρτυρηθεί, δικαίως ή αδίκως, δεν προβλήθηκε, ούτε καν κατάφερε να μαζευτεί. Με κροκοδείλια δάκρυα ο πολιτικός κόσμος καταδίκασε τους βανδαλισμούς που θίγουν τη δημοκρατία, χωρίς να σκεφτεί δεύτερη φορά το πλήγμα που ο ίδιος επέφερε σε αυτή, με την «κομματική πειθαρχεία» που τον διακρίνει.

Οι ασιατικές χρηματαγορές υποδέχθηκαν ήδη θετικά τα χτεσινά αποτελέσματα, δοξολογώντας το χρήμα με την άνοδο του ευρώ, μια άνοδο που σίγουρα δεν βοηθά στην «αποκατάστασης της χαμένης ελληνικής ανταγωνιστικότητας», αφού ακυρώνει ένα μέρος της αποτελεσματικότητας των μέτρων μείωσης μισθών που υποτίθεται ότι θα την ωθούσαν σε άνοδο.

Με αισιοδοξία ο πρωθυπουργός αναμένει την ανάκαμψη της πόρνης της Ευρώπης ακόμα και μέσα στο 2013. Αλήθεια, ποιες είναι άραγε οι πιθανότητες τον Ιούνιο να συζητείται ένα ακόμα μεσοπρόθεσμο και του χρόνου να ψηφίζεται «δημοκρατικά» το μνημόνιο νούμερο τρία;

Ανορθόδοξος ορθολογισμός

Μη σου χαλάσει βρύση σήμερα, την έκατσες τη βάρκα (καλά αν σου χαλάσει βάρκα τότε την έκατσες γενικότερα). Ας μην είσαι όμως υπερβολικός, η κεφαλή της βρύσης σου χάλασε μόνο. Ογδόντα κόστιζε. Ευρά. Βέβαια, όταν το άκουσες, δεν μπόρεσες ν’ αντισταθείς στον πειρασμό να ρίξεις και μια ματιά στην τιμή της όλης βρύσης. Τετρακόσια και βάλε. Ένας κατώτατος μισθός από τους νέους που θα νομοθετηθούν.

Πώς θα μπορέσει αλήθεια να τα βγάλει πέρα ο οποιοσδήποτε δεν έχει πέντε μπικικίνια στην άκρη κανείς δεν ενδιαφέρεται. Πέραν των πολιτών βέβαια. Οι τροϊκανοί έρχονται και προτείνουν μέτρα, οι μερκοζοί, σύμφωνα με την νέα ορολογία που προέκυψε στις διπλωματικές σχέσεις Ελλάδος - ΕΕ, απαιτούν την εσωτερική υποτίμηση γιατί μόνο έτσι γίνεται να μπει η χώρα σε τροχιά ανάπτυξης, και πάει λέγοντας. Ο καθένας βλέπεις έχει πάρει τον ορθολογισμό, που κατά τ’ άλλα είναι και ο απόλυτος μοναδικός και μονοσήμαντος κριτής του σήμερα, και τον κοιτάει από τη δική του σκοπιά. Έτσι, απόλυτα!

Πού είναι όμως ο ορθολογισμός όταν η εσωτερική υποτίμηση γίνεται μόνο στο κόστος εργασίας; Έστω ότι αυτή είναι η μόνη ορθολογική διέξοδος της χώρας, πού ακριβώς σταματάει ο ορθολογισμός, όταν απαιτείται η μείωση του κόστους εργασίας, αλλά το κόστος αγαθών αφήνεται ελεύθερο να αυτορυθμιστεί; Και πού κρύβεται ακριβώς ο ορθολογισμός όσων πιστεύουν πως η αγορά πρέπει να αυτορυθμίζεται ελεύθερα; Γιατί η αυτορρύθμιση βέβαια ουδεμία σχέση έχει με τον ορθολογισμό, είναι απλά το σημείο ισορροπίας πολλών αντικρουόμενων ελεύθερων δυνάμεων. Με την προϋπόθεση πως τις αφήνεις όντως να αντικρούονται ελεύθερα.

Εδώ γελάς, γιατί το «ελεύθερα» σημαίνει πως δεν υπόκεινται καν σε στρατηγικές και συμφέροντα, διότι αυτά από μόνα τους υπονομεύουν την ελευθερία βούλησης! Και όλοι γνωρίζουν πως η αγορά δεν είναι τίποτε παραπάνω από στρατηγικές και συμφέροντα, άρα δεν είναι ποτέ ελεύθερη, το μόνο πραγματικό πρόβλημα είναι ποιος την εξουσιάζει!

Το μόνο ορθολογικό λοιπόν θα ήταν να νομοθετηθεί η μείωση των πάντων κατά 20%, όχι μόνο των μισθών συντάξεων και συναφών. Αλλά βλέπεις ο ορθολογισμός σταματάει όπου θέλει ο καθένας… Έτσι και ο ορθολογισμός των τροϊκανών σταματάει εκεί που αρχίζουν τα ανορθολογικά αξιώματά τους… Οι μισθοί πρέπει να ρυθμίζονται, ενώ οι τιμές να αυτορυθμίζονται. Ή μάλλον, στην πράξη και οι μισθοί αλλά και οι τιμές να ρυθμίζονται από τους ίδιους ανθρώπους. Αντίρροπες δυνάμεις κατά τα άλλα…

Η παγωνιά καλά κρατεί. Μάλλον ο καιρός αποφάσισε να πάει με τα νερά της συναισθηματικής κατάστασης των πολιτών της χώρας. Παγωμένη κι αυτή˙ πιο παγωμένη κι από την υπόγεια λίμνη της ανταρκτικής (μη μείνει κανένα οικοσύστημα αμόλυντο από την παρουσία του ιού που λέγεται άνθρωπος). Μ’ αυτή την υπεραισιόδοξη διάθεση μπαίνει η χώρα στην τροχιά των απόκρεων. Ας μπει και σε κάποια τροχιά δηλαδή, γιατί σε αυτή της ανάπτυξης δε φαίνεται να μπαίνει, ούτε με αστρονομικό τηλεσκόπιο δεν τη βλέπεις!

Πολιτικό θρίλερ

Τελικά ο Χρυσοχοϊδης τους χάλασε τη σούπα. Ούτε που διανοούνται να φανεί πως ίσως και να μην έχουν διαβάσει κάθε κόμμα του νέου «μνημονίου». Ο Καρατζαφέρης πάλι τις τελευταίες μέρες ακούγεται όλο και περισσότερο σαν διαφήμιση της γουίντ. Θέλει τα μαλλιά της κεφαλής του για να υπογράψει το νέο μνημόνιο! Πάντως είναι σίγουρα πολύ γερός στην ανάγνωση. Μέσα σε δύο ώρες σκοπεύει να διαβάσει το πενηντασέλιδο κείμενο για να πάει στη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών.

Εντάξει, πενήντα σελίδες όντως μπορούν να διαβαστούν σε δύο ώρες… έχει ενημερώσει όμως κανένας τους πολιτικούς αρχηγούς πως πρόβλημα δεν είναι η απλή ανάγνωση, αλλά η κατανόηση του κειμένου; Οι τροϊκανοί βέβαια ποσώς ενδιαφέρονται. Χασκογελάνε και αναρωτούνται αν οι έλληνες πολιτικοί βάζουν το πουλί τους όπου να ‘ναι, με την ίδια ευκολία που βάζουν και την υπογραφή τους...

Μπιριμπίρι…

Πάνε μέρες τώρα που όλο και κάτι σκέφτεσαι, αλλά τίποτε δεν γράφεις. Ούτε καν ανοίγεις τον επεξεργαστή κειμένου για να καθίσεις μπροστά στη λευκή οθόνη. Θυμάσαι παλιά, πάνε πάνω από δέκα χρόνια, που ξυπνούσες πουρνό πουρνό, έβαζες βαλσάκια στράους ή κάρμινα μπουράνα, και με έναν καφέ στο χέρι ξεκινούσες το γράψιμο. Και τελείωνες κάπου μεσάνυχτα. Και έγραψες έναν τόμο περί της κινητικής του καταλυτικού πολυμερισμού και της προσρόφησης σε πολυμερή.

Μπορείς βέβαια να παραδεχτείς πως αυτό επανελήφθη τρείς-τέσσερεις φορές προ μερικών ετών, για δεκαήμερο εκάστη, αν θυμάσαι καλά, τότε που προσπαθούσες να πείσεις τη μαμά ευρώπη να σου δώσει μερικά φράγκα, και τελικά, με εντελώς γελοίες δικαιολογίες του στυλ: «έχετε τόσο καλό πλάνο που δεν πιστεύουμε ότι θα το φέρετε σε πέρας», ή «μα γιατί δεν αναπτύσσετε σε βιομηχανική κλίμακα και τις τρεις μεθόδους;» σου έκλεινε κάθε πόρτα και έδινε το 80% της χρηματοδότησης στη μίζενς. Θα μου πεις, τα δικά σου άξιζαν σίγουρα όσο της μίζενς; Θέμα κριτηρίων αξιολόγησης πάντα, ε; Όχι δηλαδή γιατί γίνεται τόσος ντόρος περί αξιολόγησης, αλλά κανείς δεν αναρωτιέται ποια θα είναι τα κριτήρια! Φυσικά και της μίζενς αξίζαν παραπάνω, φέρναν μεγαλύτερα κέρδη στους αξιολογητές! Κατά τα άλλα σίγουρα ποτέ δεν ήσουν το τελειότερο πλάσμα, μπορεί και να μην άξιζες συγκρινόμενος με άλλους την χρηματοδότηση, αλλά ειδικά το τελευταίο, πιστεύεις ακράδαντα ότι έπρεπε να υλοποιηθεί.

Δεν έχει σημασία όμως, μετά απ’ αυτά βαρέθηκες να γράφεις οτιδήποτε θα απευθυνόταν προς τη μαμά ευρώπη. Ούτως ή άλλως όλο αυτό το παιγνιδάκι του «ανταγωνισμού» δεν είναι εφικτό αν δεν υπάρχουν και χαμένοι και νομοτελειακά κάποιοι κάποτε θα πάρουν και αυτή τη θέση, το αξίζουν δεν το αξίζουν (ξεκόλλα, η αξία είναι θέμα κριτηρίων)˙ παίζει και η τύχη ρόλο άλλωστε, παίζει και το μέσο, όπως και να το κάνουμε η μίζενς έχει γερά πλοκάμια στις βρυξέλες – και αλλού…

Μετά βαρέθηκες να γράφεις και στο μπλόγκιο. Μπορεί να πέρασαν πολλά απ’ το μυαλό σου, ένα που θυμάσαι είναι η είδηση πως μια στατιστική μελέτη δείχνει πως οι ιάπωνες, λέει, κατά το 33% τους, εκφράζουν πλήρη αδιαφορία για το σεξ. Λες να είναι άραγε μια από τις προσπάθειες της φύσης να ξεμπλέξει από το ματαιόδοξο είδος που κατέκτησε τον πλανήτη; Λες να είναι ένα από τα επόμενα τερτίπια της φυσικής επιλογής; Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οι άραβες τελικά (οι ισλαμιστές κατά μια άλλη ανάγνωση) θα κατακτήσουν αυτό τον κόσμο σύντομα. Ο δυτικός πολιτισμός άλλωστε μαστίζεται από τόση υπογεννητικότητα, άσε που το ανθρώπινο σπέρμα (στο δυτικό πολιτισμό) φθίνει.

Λες να πληρώνει ο μέσος δυτικός τη ματαιοδοξία του ή μήπως είναι και αυτό τερτίπι της φυσικής επιλογής; Ή μήπως είναι απλά αλυσιδωτές αντιδράσεις της απόκλισης από την ισορροπία; Άντε να δούμε ποιος θα νικήσει. Μέχρι τότε πάντως έχουμε να νικήσουμε στον αγώνα για επιβίωση, γιατί σίγουρα κινδυνεύουμε να πεθάνουμε στην αφθονία! Κοίτα να δεις που τελικά γέμισε η σελίδα! Καιρός ήταν, γιατί πλέον βαριέσαι τόσο πολύ να γράφεις που και οι δύο γραμμές θα ήταν πολυλογία. Αυτό πια καταντάει χειρότερο και από λογοδιάρροια!

Και να που θυμήθηκες και το αρθράκι. Εκείνο που τελείωσε προ δύο ετών… και που είναι ακόμα υπό κρίση! Ψάχνουν κριτές και δεν βρίσκουν… περνάν κρίση και αυτοί! Μετά για ποιο λόγο να γράψεις; Για ποιο λόγο γενικότερα να κάνεις το οτιδήποτε;

Η Ελλάδα λέει, πάει πάντα κατά διαόλου γιατί είχε πάντα μεγάλους για ποιητές και προδότες για πολιτικούς. Διαφωνείς, οι ποιητές της ήταν απλά πολύ καλοί στη δουλειά τους. Αν ήταν πραγματικά μεγάλοι, θα είχαν καταφέρει να εμπνεύσουν τον κόσμο να κρεμάσει τους προδότες…

Επεμβάσεις και διαβάσεις - ποιός θανάσης; :p

Αφού δεν κάηκε τόσο καιρό ο επιτραπέζιος…

«Ο θανάσης» που έλεγε κι ο σύντεκνος – το γιατί όλοι είχαν το όνομα θανάσης παραμένει ένα άλυτο μυστήριο για την οικουμένη!

Πού και πού γκρίνιαζε ο έρμος πως ανέβηκε η θερμοκρασία, αλλά τόσο σποραδικό, μάλλον σφάλμα θερμομέτρου θα ήταν. Αλλά να που άρχισε να καθυστερεί και είπες να ελέγξεις τελικά τις θερμοκρασίες και να’σου όποτε έκανε το οτιδήποτε πέραν του να κάθεται χτυπούσε κάτι 84άρια… άλλο πράμα, σαν να λέμε 39 κι 9 ακατέβατα και με κομπρέσα!

Καιρός του ήταν να ανοίξει για να του κάνεις ένα μικροσέρβις. Αποτέλεσμα; Ένα καλώδιο αποσυνδεδεμένο κι ένας ανεμιστήρας εκτός λειτουργίας. Έλα μου όμως που δεν ήταν και πολύ σημαντικός ο συγκεκριμένος! Προχωρώντας λοιπόν την εξέταση εις βάθους ανακαλύπτεις πως έχει μάλλον ξεραθεί και η κρέμα του επεξεργαστή. Διότι ο επεξεργαστής θέλει και την κρεμούλα του, σας τις γυναίκες ένα πράμα… γνωστές άλλωστε οι παρομοιώσεις των υπολογιστών με τα θηλυκά!

Βάλαμε λοιπόν κρεμούλα, ενώσαμε τα καλώδια, όλα ρολόι και ο πυρετός έπεσε! 49 με 51, φυσιολογικά πλαίσια! Στο ενδιάμεσο περάσαμε και από τα 32μπιτα στα 64μπιτα - μα να «παίζεις» τρία χρόνια κοντά με 3 γίγα μνήμης αντί για 6 που έχεις επάνω και να μην το έχεις χαμπαριάσει;;;

Κάθε καλός μαστροχαλαστής όμως πρέπει να τιμάει και το όνομά του. Οπότε στο κλείσιμο κάτι πήγε στραβά και η κάρτα τηλεόρασης πάπαλα! Μα εντελώς όμως! Πιο πολύ δε γινόταν! Την πίεσες λίγο παραπάνω και κράτς, πάει μια σύνδεση!

Δεύτερη χειρουργική επέμβαση, συγκόλληση των μελών του ασθενούς και όλα βαίνουν καλώς – πάλι καλά που δεν χρειάζεται και αναισθησία ο άρρωστος γιατί δύο φορές την ίδια μέρα…

Στο αναμεταξύ, πέρασε μια παρέα να μας πει τα κάλαντα, και αυτά… υποτονικά τα πράματα εφέτο, ακόμα και οι καλαντολόγοι βρίσκονται σε κρίση!

Εν αναμονή και προετοιμασιών λοιπόν για την υποδοχή του 2012. Κι επειδή εκεί έξω τα πράματα δε πρόκειται να φτιάξουν, ίσως γιατί οι ανεγκέφαλοι κυβερνούν, ίσως γιατί όσα επιδιώξαμε μέχρι σήμερα ήταν ματαιόδοξα και αδύνατα, οπότε πληρώνουμε το τίμημα της επιστροφής σε πιο λογικά και βιώσιμα επίπεδα, είτε γιατί ισχύουν και τα δύο, είτε για όποιο άλλο λόγο κι αν ισχύει, ας είμαστε καλορίζικοι στον μικρόκοσμό μας και το 2012 να μας έχει ευτυχισμένους με αυτά που έχουμε, όχι αυτά που θέλουμε, και όσα θα μας «φέρει»! Εμάς πάντως χιονάνθρωπο δεν μας έφερε (θα θέλαμε) αλλά μας μπαίνει με καλό μπουναμά και μας έχει υποσχεθεί καλά!

Καλή χρονιά!

Μπρρρρ

Κρύο… Καιρός του ήταν να χειμωνιάσει και λίγο πια. Φέτος μας ήρθε οριακά! 21 του μηνού αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε από χειμώνα! Φαντάσου να έμπαινε ο χρόνος με ζέστες! Έρχονται όμως τα Χριστούγεννα και φέραν δώρο χιόνι για τα χιονοδρομικά και μπόλικο κρύο για τους υπόλοιπους. Φέραν και διαμαρτυρίες στις εθνικές, όπου οι ανέτοιμοι οδηγοί γκρινιάζουν για ένα ανέτοιμο κράτος. Λες και υπάρχει λόγος για ένα κράτος να προετοιμαστεί για να «ανταπεξέλθει το χιονιά» για μια-δυο μέρες την τριετία! Ενώ οι γκρινιάρηδες δεν έχουν κανένα λόγο να ενημερωθούν και να γνωρίζουν, Και να μην παν βρε αδερφέ, άστο για μεθαύριο! Δε χάθηκε ο κόσμος… Οι μόνες που χάνονται για ψήλου πήδημα και για μια μέρα είν’ οι αγορές, οι άνθρωποι δεν θα πάθαιναν τίποτε αν καθόταν και λίγο! Επίσης δεν θα πάθαιναν και τίποτε αν έδιναν λιγότερη σημασία στο αλισβερίσι, αλλά εδώ η ανευθυνότητα επεκτείνεται στο να μην ξέρουμε για τον καιρό και τι πρέπει να κάνουμε και να τα περιμένουμε όλα από το κράτος – σήκω σήκω κάτσε κάτσε το έχουμε!

Στολίστηκε και το δέντρο, μαζί με τα κρύα κι αυτό, φωταγωγήθηκε ο κήπος με την ουρά του κομήτη, δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά γίνατε μια ωραία ατμόσφαιρα!

Καλό είν’ αυτό, γενικότερα, να ξεφύγει λίγο κι ο κόσμος από τον καθημερινό βομβαρδισμό. Στο φινάλε, πτωχεύουμε και μετά των γιορτών! Άσε που ο πτωχευμένος… δεν έχει και τίποτε να χάσει, οπότε είναι και πιο δεκτικός στην ευτυχία!

Πνέει τα λοίσθια το ’11 και μπορεί να μην ήταν τόσο πετυχημένο ως έτος, όσο υπολόγιζαν – όχι ότι τους πίστεψες ποτέ, δουλεύουν τον κόσμο ψιλό γαζί και ο κόσμος κάθεται αποχαυνωμένος και χειροκροτεί! Ήταν όμως ένα έτος με ωραία γεγονότα και όμορφα χαμπέρια. Τόσο ανεκτίμητα που τα τρία άλφα των οίκων ανοχής αξιολόγησης δεν φτάνουν ούτε το μικρό τους δακτυλάκι. Άσε «τις αγορές» ν’ ανησυχούν γι’ αυτά, μηδαμινής σημασίας είναι άλλωστε στην πραγματικότητα! Έξω από αυτό το παιγνίδι υπάρχει και η πραγματική ζωή!

Αλλά κάνει κρύο· έτσι λέει και ο τίτλος πάνω-πάνω, τώρα που σήκωσες τα μάτια από το πληκτρολόγιο. Πρωί-πρωί, από το ζεστό κρεβάτι στο δρόμο μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, ήταν λίγο απότομη η μεταβολή. Τέσσερεις έδειχνε το θερμόμετρο· αλλού θα είχε και «μείον». Ε, πρέπει να την άρπαξες και λίγο, κάτι πονάκια στο λαιμό τα νοιώθεις όταν μιλάς. Χειμώνιασε για τα καλά!

Καλές γιορτές!

Χάριν οικονομίας

Η «οικονομία» είναι μία έννοια που χρησιμοποιείται από τους επιστήμονες πολύ πριν την εμφάνιση των οικονομολόγων. Είναι η πορεία και διαχείριση ενός υλικού (έννοιας, οντότητας, στοιχείου) σε μια διεργασία ή ένα σύνολο αλληλεπιδρώντων διεργασιών, έως ότου ολοκληρωθεί ο κύκλος του. Η χρηματοοικονομία τώρα είναι ένα πολύ περιορισμένο και παροπηδικό υποσύνολο που αφορά στον κύκλο μιας εικονικής έννοιας: του χρήματος. Η υπόθεση μέσω της οποίας παίρνει υποτίθεται η χρηματοοικονομία ευρύτητα, πως κάθε άλλη παράμετρος μπορεί να εκφραστεί σε χρηματικό αντίτιμο είναι απολύτως λανθασμένη και χωρίς καμία ισχύ, γιατί δεν είναι αντικειμενική, υπεραπλουστεύει και οδηγεί σε απώλεια της φυσικής σημασία των παραμέτρων.

Είναι γεγονός πως κάποιος που θα ασχολούταν με το πεπλεγμένο ισοζύγιο όλων των στοιχείων κάποιου κύκλου, σε όσο το δυνατόν ευρύτερο σύνολο αλληλεπιδρώντων διεργασιών, με στόχο την προς όφελος του συστήματος βελτιστοποίηση της αποτελεσματικότητάς τους, θα μπορούσε κάλλιστα να λάβει τον τίτλο του επιστήμονα. O οικονομολόγος όμως, μέσα από την αυθαίρετη «κοστολόγηση» των παραμέτρων, προσπαθεί μέσα από το μονοχρωματικό πρίσμα του να μεγιστοποιήσει τα χρηματικά οφέλη, αδιαφορώντας αν στο διάβα του θίγει την οικονομία άλλων παραμέτρων του συστήματος, κάτι που συμβαίνει συνεχώς γιατί οι παράμετροι, μέσα από την αποτίμηση σε χρήμα, έχουν χάσει τη φυσική τους σημασία. Ως αποτέλεσμα, τις περισσότερες φορές, οι υπόλοιπες παράμετροι αντιμετωπίζονται με εγκληματική αμέλεια και η χρηματοοικονομία θίγει σχεδόν κάθε πτυχή του κόσμου μας, μόνο και μόνο για να μεγιστοποιηθεί η μοναδική εικονική παράμετρος, το χρήμα!

Η παράμετρος αυτή μάλιστα δημιουργήθηκε εκ του μη-όντος για να βοηθήσει στις ανθρώπινες συναλλαγές. Από τη σκοπιά των συστημάτων λοιπόν είναι η ελάσσονος σημασίας παράμετρος, η οικονομία της οποίας θα έπρεπε να εξετάζεται και να βελτιστοποιείται στο χαμηλότερο επίπεδο και όχι στο ανώτερο, και μοναδικό στην πράξη, στο οποίο εξετάζεται σήμερα. Η επικρατούσα αυτή τακτική έχει φέρει πολλά προβλήματα στην λειτουργία του κόσμου και των κοινωνιών μας, από την περιβαλλοντική καταστροφή, μέχρι και την αδυναμία κατανομής αγαθών σε μια περίοδο όπου τα αγαθά αυτά βρίσκονται σε πληθώρα. Στην πράξη, με την κοντόφθαλμη αντιμετώπιση των υπόλοιπων παραμέτρων, σε μακρο-χωροχρονικό επίπεδο θίγεται ακόμα και η ίδια η χρηματική παράμετρος.

Υπό το πρίσμα αυτό λοιπόν ο οικονομολόγος μπορεί να διεκδικεί επάξια τον τίτλο του εγκληματία. Το ότι υπήρξαν φυσικά και επιστήμονες οι οποίοι αποδείχθηκαν εγκληματίες δεν μπορεί να αποτελέσει επιχείρημα για να ονομαστεί εξ επαγωγής ο οικονομολόγος επιστήμονας!

Πισωγυρίσματα

Τόσο Springsteen μαζεμένο είχες χρόνια ν’ ακούσεις. Από τότε που τελευταία φορά άκουσες όλο το the river, μονοκοπανιά, στο αυτοκίνητο, παρέα με τον κολλητό. Χαλκιδική, βράδυ, ζέστη, ανοιχτά παράθυρα και χαλαρή βόλτα για ποτάκι και αμπελοφιλοσοφία…

Το επεισόδιο αυτής της μεταμεσονύκτιας σειράς που συνδέει παρόν και παρελθόν ήταν μουσικά επενδεδυμένο με τον ίδιο αυτόν δίσκο. Σχεδόν ολόκληρο θα έλεγες, τουλάχιστον με όλα τα πιο τρανταχτά κομμάτια του. Σε έστειλε κι εσένα, νοητικά, στο παρελθόν.

Και τι δε θα έδινες, όπως όλοι, μάλλον, άλλωστε, να μην είχε περάσει ανεπιστρεπεί. Όχι μόνο αυτό, της Χαλκιδικής, από τότε κύλησε άλλωστε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι και ακόμα και ο κολλητός χάθηκε· πήγες ακόμα πιο πίσω, τότε που έτρεχες στο ολυμπιακό στάδιο, «γήπεδο, όχι κερκίδες», για να τον ακούσεις «από κοντά», πιτσιρικάς τότε.

Ένα παρελθόν χωρίς έγνοιες και σκοτούρες…

Η διάθεση να επιστρέψεις στο σήμερα μηδαμινή, ένα «τώρα», που πέρα από τις σκοτούρες «της ηλικίας», αφού δεν είσαι πια πιτσιρικάς για να σε νοιάζει μόνο να πας μια βόλτα, να παίξεις βόλεϊ και να διαβάσεις για την επόμενη και για να μάθεις «πράματα και θάματα», φέρει και τις σκοτούρες της ανωριμότητας μιας ανθρωπότητας που ακροβατεί κι ετοιμάζεται να «πεθάνει μέσα στην αφθονία».

Προτιμάς να μείνεις κάπου εκεί πίσω, στην γλυκιά αίσθηση που ερχόταν στο άκουσμα των μουσικά επενδεδυμένων λέξεων: «we’re going down to the river…»