Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Με χρυσά πιρούνια!

Αναστέναξε από ανακούφιση το πανελλήνιο. Με αλαλαγμούς χαράς ο πολυχρονεμένος βεζίρης ανακοίνωσε πως του επετράπη να ελαττώσει το φι-πι-α στην εστίαση. Χαρωπά τα πλήθη ετοιμάζονται να προστρέξουν σε καφετέριες και εστιατόρια να γευτούν τις πολυπόθητες λιχουδιές που είχαν στερηθεί εδώ και διετίας.
Ποιος κοροϊδεύει ποιόν τώρα; Περιμένεις δηλαδή να ελαττωθεί η τιμή του (ούτως ή άλλως υπερτιμημένου) καφέ; Ή τα τιμολόγια των εστιατορίων; Στη χώρα που λίγο πριν τις εκπτώσεις οι τιμές εκτινάσσονται, για να επανέλθουν στα πρότερα επίπεδα ύστερα από τα κραυγαλέα  ποσοστά σκόντου που υποτίθεται πως γίνονται; Γιατί όπως και να το κάνουμε, ένα τεράστιο -50%, ή ακόμα και -70% χειραγωγεί τέλεια τον υπερκαταναλωτικό εγκέφαλο των ανθρώπων του σήμερα!
Άσε που δηλαδή αυτό ακριβώς ήταν το πρόβλημα των ελλήνων. Οι τιμές στα εστιατόρια και τα καφέ! Βέβαια, θα μου πεις, δεν έχεις που δεν έχεις δουλειά, να μην κάθεσαι κλεισμένος και στους τέσσερεις τοίχους, να έχεις μια διέξοδο!
Και αλήθεια, γιατί ο πρωθυπουργός μας βγαίνει να αναγγείλει «την προσωπική του επιτυχία» στη μείωση του φι-πι-α, και δεν βγαίνει να αναγγείλει και την προσωπική του επιτυχία στην απόλυση μερικών χιλιάδων ανθρώπων; Θα μου πεις, δεν είναι εύπεπτη είδηση η δεύτερη, φέρνει οδυρμούς, όχι αλαλαγμούς! Και μιας και η επικοινωνιακή χειραγώγηση είναι το παν στις μέρες μας, γιατί να χάσει την ευκαιρία να κρεμάσει κάτω από το πλατύ του χαμόγελο ένα -10%; Σκόντο είναι αυτό, τί!
Και με την έμμεση προτροπή να αναγράφεται και η αντίστοιχη ένδειξη στην απόδειξη, το σκόντο θα εντυπωθεί καλά στον εγκέφαλο των «πολιτών», οι οποίοι θα τρέξουν να ξαναγοράσουν Σαμαρά στην εξουσία! Ενώ καρτελάκι με ένα -10%, ή -20% για την ακρίβεια, στους εργαζομένους, ε δεν θα το εκλάμβανε ο κόσμος ακριβώς σαν σκόντο. Άντε μετά να ξαναψωνίσει από το μαγαζάκι του Αντωνάκη…
Το σόου θα κλείσει με την έλευση του εντολέα του έλληνα βεζίρη, ο οποίος θα περιοδεύσει για να επιθεωρήσει τα κυβερνητικά κλιμάκια της επαρχίας της Ελλάδος, σε μια προσπάθεια να αμβλύνει τις αντιδράσεις και τη δυσφορία που νοιώθουν οι κάτοικοι έχοντας την μπότα του στο λαιμό τους. Θα μου πεις: ας πρόσεχαν τι φίλους κάνουν, και δίκαιο θα έχεις, αλλά να, όλοι μικροαστοί είναι που περιμένουν να γλύψουν ένα κοκαλάκι από την άρχουσα τάξη, πώς να ψηφίσουν αλλιώς και πώς να προσεταιριστούν άλλους από τους φίλους των ανωτέρων κλιμακίων;
Η οποία άρχουσα τάξη παρεμπιπτόντως παίζει πολύ θέατρο πλέον κάθε που μιλάει για τα συμφέροντά της, τις προσδοκίες της και τις ανάγκες της, λες και είναι ίδιες και ταυτόσημες με του συνόλου. Τόσο που αναρωτιέσαι πως και δεν έχει μαζευτεί ακόμα όλος ο πληθυσμός να τους τη στήσει στη γωνία με τομάτες και γιαούρτια. Αλλά είπαμε, δαγκώνεις το χέρι που περιμένεις να σε ταΐσει; Το ‘χουν πιάσει το νόημα εδώ και δεκαετίες οι φύλαρχοι!