Γύρος προβενσάλ με σαλάτα ιταλιάνα

Και αφού ξεκινήσαμε πουρνό πουρνό (κατά τις 12 όπως επέβαλε η γυναίκα της παρέας…) και κάναμε και μερικές στάσεις για καφέ στο δρόμο, φτάσαμε στην νυχτερινή Προβηγκία. Η διαμονή τύπου «Κρεβάτι & Πρωινό» σε ένα σπίτι τύπου αγρόκτημα στα περίχωρα της Αβινιόν. Ε η αλήθεια είναι πως πέρα από τα ηλιοτρόπια και ορισμένα αλόγατα και γαϊδουράκια, δεν υπήρχε τίποτε άλλο γύρω μας (ευτυχώς τουλάχιστον υπήρχε το κρεβάτι και το πρωινό… ειδικά το δεύτερο το τιμήσαμε δεόντως, θα μας θυμούνται για χρόνια – διπλασιάσαμε την κατανάλωση ψωμιού και μαρμελάδας σύκου). Οι μέρες κύλησαν γρήγορα ανάμεσα σε πόλεις, μουσεία και χωριά της Προβηγκίας. Επιστροφή κατά μήκος της κυανής ακτής. Αντισταθήκαμε στον πειρασμό να αυξήσουμε το μπάτζετ των διακοπών στο Μόντε Κάρλο. Όπως πάντα όμορφη η Γαλλία.
Η συνέχεια σε «Κρεβάτι & Πρωινό» στις πέντε γαίες (γιατί 5, αφού σε μία ακτή είναι χτισμένες). Η πρώτη έκπληξη ήταν πως το συγκεκριμένο «Κρεβάτι & Πρωινό» δεν διέθετε πρωινό! (Αν δεν διέθετε κρεβάτι προφανώς θα ήταν καφετέρια αλλά ευτυχώς δεν σταθήκαμε τόοοοοσο τυχεροί). Η δεύτερη πως εκεί ένα μονοπάτι «αλά κρέμασμα» θεωρείται εθνικός δρυμός (και σχολίαζα την Πάρνηθα; Δρυμότατος δρυμός η Πάρνηθα!), άσε που θέλεις 5 ευρά για να πας με τα πόδια (σου, μόνος σου) από το ένα χωριό στο άλλο, ενώ με το τραίνο θέλεις 1!!! (και δεν χαλάς και τις σόλες σου). Εντάξει, ενδιαφέρουσες οι γαίες αλλά όχι για παραπάνω από 2ήμερο (εδώ δεν πρόκαμα να σχολιάσω, σχολίασε το υπόλοιπο team και πολύ χειρότερα από εμένα). Πως πέρασαν οι άλλες 3 μέρες; Ο ιταλοϊδρυματικός έκανε διαφήμιση της Ελλάδας (μα τι ήρθατε εδώ, τραβάτε παραδίπλα να δείτε την υγειά σας, κτλ…) μέχρι που αποφασίσαμε να εκδράμουμε και στην Σιέννα. Ε εκεί τουλάχιστον αποζημιώθηκα. Όπως δήλωσα ήταν το πρώτο αξιόλογο πράγμα που είδα αυτή τη φορά στην Ιταλία!
Επιστροφή στο τρεντοΐδρυμα και Αΐντα στην Βερόνα. Είπαμε βρε παιδιά, κυκλοφορείτε όλοι με μια πίτσα το βράδυ, αλλά ντελίβερι πίτσας σε θεατή της αρένας στο διάλειμμα, ούτε στα πιο γκροτέσκα όνειρά μου δεν είχα φανταστεί (οι αρένες τελικά πάντα βάρβαρους θα φιλοξενούν).
Ύστερα από 3500 χλμ και 1500 φωτογραφίες, εκ των οποίων απέμειναν 900 μετά το ξεκαθάρισμα, και αφού τραβήξαμε και γύρω στις 3 ώρες ταινίας, τουρισμός τέλος. Και αφού το team πέρασε καλά και άφησε τις «καλύτερες» εντυπώσεις, ιδού τα 2/90 οπτικής γεύσης
>:p

Επιστροφή στον πολιτισμό και αρχίζουν επιτέλους οι διακοπές :)

Στιβεν Κινγκ ανά χείρας, γουϊντσερφ τριμαρισμένο και μπυρίτσες απέναντι από το νησάκι :))
[Τελικά χαίρομαι αφάνταστα που ζω στην Ελλάδα]

Lago Maggiore

Το team αποφάσισε να ξοδέψει την μέρα του με ψώνια ρούχων στην Ελβετία. Μιας και φυσικά το σπορ δεν είναι μέσα στα ενδιαφέροντά μου, αναχώρησα για Sesto Calende όπου συνάντησα τον Α., «παρέλαβα» το αυτοκίνητό του από τον σταθμό του τραίνου και αφού τον επέστρεψα στο ίδρυμά του, με το ντεστινέιτορ ανά χείρας, ξεκίνησα το γύρο της μεγάλης λίμνης. Πρώτος σταθμός Arona. Με το που άρχισα να πλησιάζω, άρχισε να «μυρίζει» η ομορφιά του τοπίου. Μικρή στάση, βόλτα στην παραλία και αρχίζει ο ενθουσιασμός. Απέναντι χωριουδάκια να σκαρφαλώνουν στο βουνό, ενώ ιστιοφόρα έσκιζαν τα κύματα της λίμνης. Συνεχίζοντας παραλιακά - δρόμοι κομμένοι για δύο μόλις αυτοκίνητα :ο - αρχίζεις να συναντάς βίλες και χωριουδάκια σα βγαλμενα από κινηματογραφικά φίλμ. Δεύτερος σταθμός η Stresa. Για μία ακόμη φορά δε παρατηρώ πως η μέθοδος παρκαρίσματος που με τόση επιτυχία εφαρμόζω σε συνοικίες όπως κυψέλη και παγκράτι, δουλεύει και στο εξωτερικό! Εκεί που αναρωτιώμουν που να παρκάρω και βρίσκομαι 200 μέτρα από το κέντρο και στο σημείο που τελειώνει η ελεύθερη στάθμευση, τσουπ βλέπω έναν τύπο να μπαίνει στο επόμενο αμάξι. Άμεση εύρεση παρκαρίσματος λοιπόν ακόμα και εδώ :)

Με το που πλησίασα στην παραλία συνειδητοποίησα πως δεν είχα καθόλου άδικο που προτίμησα την εκδρομή από την αλεπούπολη. Το τοπίο πανέμορφο, αν και λίγο άγριο μιας και είχε πολύ αέρα και κύμα. Τα νησάκια στο εσωτερικό της λίμνης συμπλήρωναν το παζλ, ενώ τα γραφικά σοκάκια της πόλης εκτείνονταν ως τις βουνοπλαγιές. Τρίτη στάση Verbania όπου και φόρτωσα το αυτοκίνητο στο φέρι και πέρασα στο Laveno. Εκεί ξανασυναντήθηκα με τον Α. και αφού περάσαμε να μου δείξει το σπίτι του (το επόμενο ξενοδοχείο που θα μας φιλοξενήσει την Άνοιξη, για να δούμε και τους βοτανικούς κήπους), πήγαμε για ένα απεριτιφ σε παραλιακό μπαράκι που συχνάζουν οι ιδρυματικοί... Τουλάχιστον τα αλαντικά και τα τυριά που παραγγείλαμε διόρθωσαν λίγο την πείνα που δεν κατάφερε να κόψει η pretend πίτσα του Arono. Βράδυ πια, επιστροφή στο Μιλάνο όπου μας περίμενε το δείπνο της οικοδέσποινας, με την ειδική παραγγελία καρμπονάρας από τον Κ.Κ. που επέστρεψε πεινασμένος από την αλεπούπολη. Η καλύτερη γεύση της βραδιάς πάντως ήταν νιόκι γεμιστά με τυρί και σάλτσα ντομάτας...

[Μα καλά, πεζοδρόμιο δεν ξέρουν τι σημαίνει στην περιοχή;
Φοβούνται μήπως δώσουν λίγο χώρο στην κοινότητα;]

Βόλτα Μιλανέζα

Ευτυχώς που στο ΕλΒεν ήπιαμε μια καλή δόση καφέ διότι από την αλιτάλια καφέ δεν είδαμε. Μα είναι δυνατόν να μην έχουν καφέ; Τραγικό. Την πτήση μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε «ομαλή», αλλά κατά την προσέγγιση είχαμε κάποια ψιλοπροβληματάκια… Δεν ξέρω, κολιά αποφάσισε να κάνει ο πιλότος, το χειρόφρενο δεν του δούλεψε καλά, δεν ξέρω, πάντως κάτι τσιρίδες ακούστηκαν από το επιβατικό κοινό. Η προσγείωση δε μας δίδαξε πως πηδούν τα καγκουρό. Χαίρομαι αφάνταστα που δεν μεγάλωσα μέσα σε μάρσιπο… Το «σαντουιτσάκι παύλα τοστάκι» και το «γλυκάκι» δεν θα τα σχολιάσω (δεν υπάρχουν λόγια)… Θρασύτατα ο Shadow πήγε να τα δοκιμάσει αλλά κόλλησε στην πρώτη μπουκιά...
Παρά τον φόβο πως μπορεί να εφαρμοσθεί και στην περίπτωσή μας το σλόγκαν: «Alitalia, πρόγευμα στην Αθήνα, γεύμα στο Μιλάνο, αποσκευές στο Κάιρο», τα πράγματα όδευσαν φυσιολογικά, οπότε και το βράδυ μπορέσαμε και να βουρτσίσουμε τα δόντια μας και να αλλάξουμε ρούχα για να κοιμηθούμε!
Πρωινή βόλτα στο Duomo και τη σκάλα. Καφές στη στοά Vittorio Emanuele. Καφές να λέγεται δηλαδή, γιατί ο εσπρέσσο φρέδο τους ομοιάζει με νεροζούμι. Νταξ, μην είμαι άδικος, είναι κάτι ανάμεσα σε νεροζούμι και καφέ (μα καλά, καλαμάκι δεν έχουν σε αυτό τον τόπο;)... Το γεγονός βέβαια ότι στην στοά ο pretend καφές και 2 ποτήρια νερού κοστίζουν 16 ευρά σύνολο, θα το αφήσω επίσης ασχολίαστο... Ο Κ.Κ. τους έσουρε βέβαια τα εξαμάξης αλλά το προσωπικό κρατήθηκε στο ύψος του και προσποιήθηκε πως δεν γνωρίζει ελληνικά :p
Έκθεση ζωγραφικής Botero και Ferroni. Τα βασανιστήρια στο Ιρακ με τάραξαν λίγο ειν' η αλήθεια αλλά κατά τα άλλα οι παχουλές κυρίες και οι ακόμα πιό παχουλές γάτες είχαν τον τύπο τους... Οι τσιγκογραφίες πάλι όμορφα περίεργες, ενώ οι πίνακες είχαν δόση μαύρου σουρεαλισμού...
Ας δεχτούμε τώρα ότι ένα πανίνι μπορεί να θεωρηθεί γεύμα (τουλάχιστον είναι κλάσεις ανώτερο από το τοστ αλα αλιτάλια και σίγουρα εύγευστο, αλλά γεύμα; κολατσιό να το δεχτώ). Αλλά βρε καλοί μου, φέρτε πιρουνάκια και ποτηράκια για όλο τον κόσμο, έλεος πια με το τυπικό ένα προς ένα...
Απεριτίφ στη Via Brera και στο Corso Como. Fratelli la bufala για βραδυνό. Ενδιαφέρουσες (απλά) γεύσεις και περιβάλλον. Προσωπικό και σέρβις απαράδεκτο... Το ίδιο και τα κουνούπια της περιοχής. Ήδη κυκλοφορώ (24 ώρες τώρα) με πρισμένο χέρι (αγκρρρρ). Νυχτερινή βόλτα στο Navigli. Ώρα για ένα καλό μοχίτο (πολύ καλό). Αλλά βρε χρυσά μου έφτασε 2 και μας σηκώνετε από τα τραπέζια; Πάνω στο καλύτερο μας κόψατε. Μοχίτο σφινάκι και επιστροφή... :(
Ευτυχώς η οικοδέσποινα φρόντισε για τα απαραίτητα για την διαβίωσή μας. Εκτός από το ότι φτιάχνουμε ενισχυμένες δόσεις φραπέ στο σπίτι, έψησε και μια τάρτα μηλόπιτα (γιατί μου αρέσει) και μας ετοιμάζει αύριο επίσημο δείπνο. Θα φτιάξει και καρμπονάρα (ιταλική) για τον Κ.Κ. γιατί παράπονο το έχει ότι δεν βρήκε πουθενά και ήθελε να δοκιμάσει :)

Καλοκαιρινές διακοπές

Μετά την πενθήμερη πρόγευση της Σύρου, ήρθε η ώρα της οριστικής αναχώρησης. Τελευταία στιγμή βέβαια δεν έπρεπε να βγει κάποιο πρόβλημα; Έπρεπε. Έτσι, χτες το βράδυ συνειδητοποιώ ότι το λάστιχο του αμαξιού μου είναι «πίτα». Η αιτία μια πρόκα. Και είναι και καινούργιο λάστιχο (στον κύβο είπαμε το γρουμφ…). Αλλαγή λάστιχου, βουλκανιζατέρ και η «βλάβη» απεκατεστάθη. Γρήγορα-γρήγορα μάζεμα βαλίτσας. Δεν ξέρω αλλά όποτε δεν ταξιδεύω με το αυτοκίνητό μου με πιάνει ένα σύνδρομο του δεν θα χωρέσουν τα πράματα, θα ξεχάσω κάτι κτλ, αλλά τέλος καλό όλα καλά (ελπίζω). Η βαλίτσα έτοιμη, τα εισιτήρια ανά χείρας και προορισμός το αεροδρόμιο. Και ο γύρος της Κυανής Ακτής (και όχι μόνο) με αυτοκίνητο ξεκινά. Ραντεβού με το τσιμέντο από Σεπτέμβρη :))), μιας και την επιστροφή θα ακολουθήσει ο γύρος της Ελλάδας (κυριολεκτικά!). Είχα δεν είχα, με βλέπω να τα ξεπερνάω και φέτος τα 5000 χιλιόμετρα. Ας όψεται ο γάμος…

[Θέλω να πιστεύω πως δεν θα βρω όλη την Ελλάδα καμένη γυρνώντας…]

Ζέστη vs. Θάλασσα

Τριήμερο (υποχρεωτικό :@) πέρασμα από την τσιμεντούπολη. Δεν συμπαθώ ιδιαίτερα αυτή την πόλη, (γενικά τις μεγαλουπόλεις - δεν ξέρω αν μου φαίνεται) αλλά ειδικά το καλοκαίρι αισθάνομαι ότι την μισώ ένα πράμα. Δεν υπάρχει χειρότερο πράμα από το να έχει ζέστη και να μην μπορείς να καθίσεις να απολαύσεις την θαλασσινή αύρα στην παραλία, ή σε μπαλκόνι με φόντο την θάλασσα. Σαν να μην έφτανε αυτό λοιπόν, γύρισα μέσα στον καύσωνα. Και τι καύσωνα, ανοίγεις την πόρτα ή το παράθυρο και νοιώθεις ένα κύμα αέρα να σε πυρπολεί. Πήγα ο καλός σου να βγω για μια δουλειά και με το που άνοιξα την πόρτα το μετάνιωσα και την ξανάκλεισα… άστη για το απόγευμα (λέμε μπας…). Δράμα η κατάσταση (και το μέλλον προβλέπεται ακόμα πιο δισοίωνο…)
Μέχρι λοιπόν την επόμενη αναχώρηση, αν και κάτι μου λέει ότι λάθος εποχή πάμε το συγκεκριμένο ταξίδι στα παράλια της Γαλλίας, την μπέμπελη θα βγάλουμε, ας απολαύσουμε λίγο από το γαλάζιο της Σύρου…

[Μου την δίνει το τσιμέντο... :@]

Θαλασσινά μπλουμ

Νέα γυαλιά. Δεν γινόταν αλλιώς. Το ίδιο βράδυ, με το που κατάφερα να συνέλθω (μετά τον φραπέ νουμερο 6), βουρ για Ερμούπολη και για μαγαζί οπτικών. Αγορά νέου ματογυαλίου (στο ακριβότερο μου φαίνεται κατέληξα αλλά ήταν και το ωραιότερο) και έτοιμος πια να αντιμετωπίσω τον ήλιο (καλά που η μυωπία μου είναι μικρή και από το ένα μόνο μάτι), αποχαιρέτησα την γκαντεμομέρα (καλά που το χτύπημα δεν μου άφησε σημάδι).
Παρόλ' αυτά δεν γινόταν να μην τριτώσει η γκαντεμιά. Έτσι χτές το πρωί, και ενώ ενημερωνόμουν για την επόμενη διαδρομή μας από το ντεστινέιτορ, τσαααφ, σταματάει (για άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους) η μπαταρία του πι_ντι_έι και μένω στα κρύα του λουτρού... Καλά που είχα κρατήσει αντίγραφο του καταλόγου μου και έτσι δεν έμεινα χωρίς τα τηλέφωνά μου! Πι_ντι_έι ριφορμάτ (στο σημείο αυτό βρίζουμε ασύστολα γιατί δεν θυμόμαστε πότε πήραμε τελευταία φορά μπακάπ και σκεφτόμαστε πως πέραν του τηλεφώνου δεν θα λειτουργεί τίποτε άλλο) και ξεκινάμε να βρούμε τι δουλεύει και τι θα χρειαστεί επανεγκατάσταση με την επιστροφή. Ευτυχώς το βασικό σύστημα λειτουργεί σωστά, το ίδιο και το ντεστινέιτορ, οπότε δεν γλυτώσαμε την αυταρχική, γλυκιά κατά τα άλλα, κυριούλα που οριόταν να στρίψουμε δεξιά και μετά αριστερά - όχι ρε, δεν στρίβω, μια φορά σε άκουσα και αναγκάστηκα να γυρίσω με την όπισθεν σε μια ανηφόρα τουλάχιστον 60% - γρούμφφφφ μα και αυτοί οι κάτοικοι πως πάνε και κλείνουν το κάτω μέρος της κατηφόρας με μάντρα;;; εεεεε;;;;;

[Μέσα στο επόμενο 5ετές πρέπει να πάρω και καινούργιο πι_ντι_έι πέραν του λαπτοπίου :@]

Κατά τα άλλα λοιπόν περνάμε τις χαλαρωτικές διακοπές μας με χαλλλαρά ολοήμερα μπάνια, βραδινά ποτάκια σε παραλιακά μαγαζιά και ολονύκτια μπλαμπλά στο μπαλκόνι με δροσούλα και έναστρο ουρανό... (μόνο το κυπριακό δεν αναλύσαμε)

Ξαπλώστρα, παραλία, καφεδάκι και ολίγο από μπλόγκινγκ, ενώ η αλεπουδίτσα ενημερώνεται για τα του ηλιακού συστήματος...

Η θάλασσα περιμένει. Αποστολή κειμένου και πάμε για πλίτσι πλίτσι........ :)