Δευτέρα, 10 Απριλίου 2006

Vive la France

Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα κάποιοι οι οποίοι γνωρίζουν ποιος έχει την πραγματική δύναμη σε αυτή την κοινωνία. Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι οι οποίοι καταλαβαίνουν ότι η ελευθερία και τα δικαιώματα κερδίζονται με αγώνα και θυσίες και όχι μέσα από τα σαλόνια και με υποχωρήσεις για να μην στενοχωρηθούν οι κατέχοντες την εξουσία, ώστε να τους δώσουν μερικά ψιχουλάκια, δώρο για να «πουλήσουν την ψυχή τους» στο όνομα της ολιγαρχίας.
Η ομόψυχη αντίδραση των Γάλλων ανάγκασε τον Ντε Βιλπέν να πάρει πίσω κακήν κακώς το νομοσχέδιό του. Τώρα τουλάχιστον όμως ξέρει. Γνωρίζει ότι ο κόσμος δεν δέχεται την πλήρη εκμετάλλευση. Γνωρίζει ότι ο λαός, όταν δεν θέλει να του επιβάλλεις κάτι, μπορεί να μην το αποδεχθεί. Αρκεί να αποφασίσει να αντιταχθεί ομόψυχα.
Εμείς πότε θα το μάθουμε επιτέλους; Πότε θα σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από τον φόβο; Θα καταλάβουμε άραγε κάποτε το μάθημα που έδωσε η νεολαία της Γαλλίας; Ή θα συνεχίσουμε να βιώνουμε την ακρίβεια και την εκμετάλλευση από τα σαλόνια μας, με την δικαιολογία ότι «δεν αλλάζει τίποτε» μόνο και μόνο για να μην ξεβολευτούμε;
Χρειάστηκαν μόνο δύο μήνες καταλήψεων και διαδηλώσεων και αντιδράσεων για να τραπεί άτακτα σε φυγή ένας πρωθυπουργός, που με την υποστήριξη του προέδρου του, δήλωνε ότι ο νόμος του θα εφαρμοσθεί ασυζητητί. Ο νόμος δεν θα εφαρμοσθεί. Ασυζητητί.

Εμείς ξεχάσαμε τις διδαχές των πατεράδων μας. Κάποιοι άλλοι ευτυχώς δεν τις ξέχασαν και μας δείχνουν τον δρόμο. Ελπίζω μόνο να μην τις θυμηθούμε (γιατί θα τις θυμηθούμε) όταν θα πρέπει να χυθεί αίμα για να πάρουμε πίσω αυτά που δικαιούμαστε, που οι γονείς μας κέρδισαν για λογαριασμό μας με το αίμα τους και που εν μία νυκτί παραδώσαμε πίσω, μόνο και μόνο για να μην κουραστούμε και ξεβολευτούμε.

Η ομοψυχία πάντα κερδίζει. Το έθνος μας το γνωρίζει καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο. Ας (ξανα-)μάθουμε επιτέλους πώς πρέπει να διεκδικούμε. Ας ξυπνήσουμε από τη εικονική πραγματικότητα που μας προμηθεύουν.

Ζήτω ο Γαλλικός λαός. Χαίρομαι για λογαριασμό του!