Δευτέρα, 17 Απριλίου 2006

Darthiir vs. matrix - Η επιστροφή >:-)

Dear oldskipper (τςςς πώς το μιλάω το αγγλικό μου),

Κατά την δική μου οπτική γωνία (για σεντόνι με βλέπω πάλι :p), όλα αυτά που ανέφερες είναι η θεωρία, η οποία στην πράξη αντιστρέφεται. Για παράδειγμα: οι επιχειρήσεις και οι κυβερνήσεις δεν έχουν ακριβώς κοινό πεδίο δράσης. Οι επιχειρήσεις ενδιαφέρονται να κερδίσουν χρήματα (εγώ υποστηρίζω ότι θα έπρεπε να ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας και σωστή απήχηση στο κοινό ώστε να κερδίσουν τα χρήματα, αντί απλά να προσπαθούν να αυξήσουν το κέρδος τους) ενώ οι κυβερνήσεις, επειδή ακριβώς βλέπουν το θέμα επαγγελματικά, ενδιαφέρονται να επανεκλεγούν αντί να δώσουν λύσεις σε προβλήματα. Η ανταλλαγή λοιπόν χρηματικών ποσών και διευκολύνσεων μεταξύ της κυβέρνησης και των ιδιωτικών εταιριών αφήνει εντελώς εκτός παιχνιδιού την κοινωνία, η οποία άγεται και φέρεται από τα μέσα ενημέρωσης (επιχειρήσεις) και την «μορφωτική κατεύθυνση» που τους δίνεται, ώστε να εκλέγει τις κυβερνήσεις, να μην σκέφτεται την πραγματική αιτία των προβλημάτων του αλλά να προσπαθεί να τα βολέψει μέσα από τα «πασαλείμματα» που του προσφέρουν, θεωρώντας τα λύσεις, και να μεταθέτει στην ουσία τα προβλήματα, εντονότερα, στις επόμενες γενιές ή ακόμα και κυβερνήσεις.

Στην θεωρία λοιπόν έχεις απόλυτο δίκιο, αυτό ακριβώς πριν ένα χρόνιο έλεγα κι εγώ στον πατέρα μου ως επιχείρημα, αλλά στην πράξη τα πράγματα χειροτερεύουν μέρα με την ημέρα. Μιλώντας για την ελληνική πραγματικότητα λοιπόν, την οποία ζω, έχω ένα 60% (στην καλύτερη περίπτωση) των ελληνικών νοικοκυριών υπερχρεωμένα σε δάνεια, να δηλώνουν αδυναμία εξόφλησης. Αυτά τα νοικοκυριά, αν και φαίνονται λόγω δανεισμού ότι μπορούν να αποτελέσουν καταναλωτική κοινωνία, η οποία θα στηρίξει τους βιομηχάνους, στην πράξη, αν δεν ανατραπεί το μισθοδοτικό σύστημα ώστε να μπορέσουν και να αποχρεώσουν τα δάνεια, αλλά και να συνεχίσουν να έχουν χρήματα, τόσα επιπλέον όσα τα δάνεια που πήραν αυτόν τον καιρό, για να συνεχίσουν να καταναλώνουν, όχι μόνο θα βγουν έξω από το παιχνίδι, αλλά θα επαναστατήσουν κι’ όλας γιατί όπως όλοι γνωρίζουμε, νηστικό αρκούδι δεν χορεύει (ανάσα - σημαντικό, μην μου σκάσετε...). Αυτό λοιπόν είναι ένα απλό χρηματικό ισοζύγιο μόνιμης κατάστασης με αρνητικό ρυθμό συσσώρευσης. Για να ανατραπεί χωρίς να μηδενιστεί η ποσότητα χρημάτων στις τσέπες μας πρέπει κάποια στιγμή να αυξηθεί τόσο ο ρυθμός συσσώρευσης ώστε να υπερκαλύψει τις απώλειες, χωρίς να ελαττωθεί ο ρυθμός εξόδου χρημάτων από την τσέπη μας, ώστε να είναι ευχαριστημένη και η βιομηχανία παραγωγής αντικειμένων/υπηρεσιών. Άρα μιλάμε για ανατροπή του οικονομικού συστήματος. Κουκιά μετρημένα.

Ταυτόχρονα, στην ελληνική πραγματικότητα, από τον Γεννάρη μέχρι σήμερα έχουν υποβληθεί 70.000 αιτήσεις κατάσχεσης ΙΧ αυτοκινήτων, επειδή οι αγοραστές τους δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά στις δόσεις τους. Αυτό σημαίνει ότι από την μία πλευρά η αυτοκινητοβιομηχανία τελικά δεν μπορούσε να πουλήσει όσα υπολόγιζε, από την άλλη πλευρά σημαίνει ότι μέσω της πλύσης εγκεφάλου για το lifestyle και τα δάνεια, κατάφερε το σύστημα να απομυζήσει χρήματα από την καταναλωτική τάξη, χωρίς αντίκρισμα. Φυσικά και δεν υποστηρίζω ότι θα έπρεπε να χαριστούν τα αυτοκίνητα και να μην κατασχεθούν. Υποστηρίζω όμως ότι το σύστημα δεν θα έπρεπε να έχει ωθήσει τους πολίτες στην ψευδαίσθηση ότι μπορούν να αγοράσουν αυτοκίνητο, μόνο και μόνο για να μην χάσουν οι βιομήχανοι αυτά που ούτως ή άλλως έχουν ήδη χάσει λόγω της συμπεριφοράς τους απέναντι στην κοινωνία.

Θα σου διορθώσω μια ψευδαίσθηση που έχεις τώρα όσον αφορά στο τι είναι πιο ακριβό, και θα σε παραπέμψω στους Peters & Timmerhaus (1991) (Plant design and economics) και εν γένη στις μελέτες σκοπιμότητας, οι οποίες αποδεικνύουν ότι η πάγια επένδυση μιας εγκατάστασης είναι συνήθως το 10% του λειτουργικού κόστους ανά έτος, για τα πρώτα 10 έτη ζωής. Μετά έχει αποσβεσθεί πλήρως. Η επιχείρηση δε η οποία στις μέρες μας έχει πέραση είναι αυτή που σου δίνει χρόνο εξόφλησης κεφαλαίου (POT) μικρότερο των 2 ετών (!!!! Αν είναι ποτέ δυνατόν !!!!), ενώ η απόδοση με βάση την αρχική επένδυση (ROI), για τα πρώτα χρόνια λειτουργίας απαιτείται συνήθως μεγαλύτερη του 70%.... έλεος… δεν υπάρχει τρόπος να σχεδιαστούν τέτοιες μονάδες παρά μόνο με κλοπή!!!

Η ουσία όμως είναι ότι στην ελληνική πραγματικότητα δεν υπάρχει πλέον στην μάζα αξιοπρεπής διαβίωση χωρίς δανεισμό. Και ο δανεισμός γίνεται χωρίς να υπάρχει τελικά ικανότητα επιστροφής.

Όσον αφορά τώρα το δεύτερο μεγάλο θέμα του ιδιωτικού/δημόσιου φορέα. Δεν είναι υπέρ ενός υδροκέφαλου δημόσιου φορέα, ούτε κατά της ύπαρξης του ιδιωτικού. Μπορεί εγώ προσωπικά να μην έχω εμπιστοσύνη σε ιατρούς και εκπαιδευτικούς (έχω αναφερθεί εκτενώς) του ιδιωτικού φορέα, και θα εξηγήσω τους λόγους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα αποδεχθώ έναν σωστά δομημένο ιδιωτικό φορέα, ο οποίος θα κάνει σωστά την δουλειά του. Τουλάχιστον δεν θα απαγορεύσω την ύπαρξή του, ακόμα και αν δεν τον θεωρήσω ισότιμο του δημόσιου. Δεν είμαι λοιπόν εναντίων του ιδιωτικού φορέα, αλλά εναντίων της εκμετάλλευσης που αυτός κάνει στην κοινωνία.

Κατ’ αρχάς λοιπόν, στο θέμα της νοσοκομειακής περίθαλψης, όπου είναι και το κύριο σχόλιό σου, τα έξοδα εγκατάστασης και κυρίως (όπως είπα και ανωτέρω) συντήρησης των βασικών μηχανημάτων υγείας είναι τόσο υψηλό, που στην ουσία είναι «αρνητικές» επενδύσεις. Δηλαδή, λόγω του ότι προσφέρουν υπηρεσία στο κοινωνικό σύνολο, δέχεσαι ότι πρέπει να υπάρχουν, για να χρησιμοποιηθούν όταν παραστεί ανάγκη, χωρίς να σου επιφέρουν κέρδος, αλλά μόνο χασούρα. Κανένας όμως ιδιωτικός επενδυτής δεν δέχεται τέτοιου είδους συσκευές. Στην πράξη, μια από τις πιο πολυσυζητημένες συσκευές είναι οι αξονικοί τομογράφοι, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν σε διάφορα ιατρικά κέντρα και όταν οι ιδιοκτήτες είδαν ότι δεν βγάζουν τα χρήματά τους, παρακίνησαν τους γιατρούς να στέλνουν περισσότερους ασθενείς, ακόμα και αν δεν χρειάζονται τομογραφία, μόνο και μόνο για να βγάλουν χρήματα. Δηλαδή δημιούργησαν «ανάγκη» εκ του μη-όντως στο κοινωνικό σύνολο, στηριζόμενοι στον φόβο για την υγεία τους. Να προχωρήσω παραπέρα στα ιδιωτικά μαιευτήρια, τα οποία εκτελούν καισαρικές τομές, το 70% των οποίων δεν θα έπρεπε να γίνουν; Με ποιο ήθος βάζεις μαχαίρι σε έναν υγιέστατο άνθρωπο μόνο και μόνο για να πλουτίσεις; Με ποιο ήθος «κόβεις» το 70% των γυναικών μας, των μανάδων μας για να βγάλεις λίγα λεφτά παραπάνω; Να τελειώσω δε με την τελευταία ανακοίνωση του ιατρικού συλλόγου που έγινε την Παρασκευή που μας πέρασε (14/04/06); Στην τελευταία λοιπόν αυτή ανακοίνωση, η οποία ουδέποτε δημοσιεύθηκε στα ιδιωτικά κανάλια, αλλά μόνο στην τηλεόραση της ΝΕΤ, και μόνο στην μεσημεριανή ώρα ειδήσεων, ο ιατρικός σύλλογος αναφέρει ότι το μεγαλύτερο μέρος των «μοντέρνων ασθενειών» είναι προϊόν της φαρμακοβιομηχανίας, η οποία προσπαθώντας να αυξήσει τα κέρδη της, δημιουργεί μέσω των μέσων ενημέρωσης τεχνητές ανάγκες και προβλήματα στους πολίτες, ώστε να προωθήσει τα παραϊατρικά της κυρίως σκευάσματα (και μέσω της πολυφαρμακίας που δημιουργείται και τα ιατρικά της) και να αυξήσει την κατανάλωση, εκεί που δεν υφίσταται καν λόγος. Είναι τέλος γνωστό ότι το μεγαλύτερο μέρος των πλασιέ φαρμάκων, για να πιάσει τους στόχους κέρδους που τους επιβάλλουν οι εταιρίες (αγνοώντας τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας) δίνουν bonus στους γιατρούς για τις συνταγογραφήσεις. Δηλαδή, της «ανάγκες» της κοινωνίας σε φάρμακα δεν τις καθορίζει πλέον η αρρώστια, αλλά το επιδιωκόμενο κέρδος των βιομηχάνων.

Όλα τα ανωτέρω αποτελούν επίσημες ανακοινώσεις του ιατρικού συλλόγου, οι οποίες όμως περνιούνται στα ψηλά γράμματα και δεν προωθούνται προς τους πολίτες, σε αντίθεση με άλλες «ειδήσεις». Όλες οι ανωτέρω ανακοινώσεις στοιχειοθετούν και την αντίθεσή μου στο ιδιωτικό σύστημα υγείας.

Παρόλ’ αυτά, δεν υπάρχει καμία απαγόρευση για την ίδρυση ιδιωτικών νοσοκομείων. Παρ’ όλο που δεν υπάρχει όμως απαγόρευση, τα ιδιωτικά νοσοκομεία ούτε επαρκούν, ούτε είναι ικανά φυσικά να αντιμετωπίσουν σοβαρά περιστατικά, τα οποία τα προωθούν στα δημόσια, είτε λόγω ελλείψεων εξοπλισμού (ε όχι και να τους πληρώσει το κράτος τον εξοπλισμό) είτε λόγω μη ανάληψης σοβαρής ευθύνης απόφασης. Και φυσικά είμαι ενωτίων της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων νοσοκομείων. Ο Έλληνας (και απανταχού) φορολογούμενος δεν έχει κανένα λόγο να πλήρωσε από την τσέπη του όλα αυτά τα μηχανήματα που αγοράστηκαν προς όφελός του και που κανένας ιδιώτης δεν θα αγόραζε προς όφελός του, για να καρπωθεί μετά ο ιδιώτης χρήματα από την δωρεάν περίθαλψη που θα έπρεπε να έχει ο φορολογούμενος που ήδη πλήρωσε από την τσέπη του τα μηχανήματα. Είσαι ιδιώτης κύριε; Ανέλαβε το ρίσκο της επένδυσής σου και όρισε το χρηματικό σου ισοζύγιο χωρίς να ζητάς λεφτά του πολίτη από τους φόρους και μετά τα ξαναζητάς από τις υπηρεσίες που παρέχεις.

Κατά τα άλλα, δεν έχω κανένα πρόβλημα να αποδεχθώ και τα ιδιωτικά νοσοκομεία, όσο όμως δεν μου δημιουργούν ανάγκες εκ του μη-όντως για να βγάλουν χρήματα επειδή δεν αρρωσταίνω όσο συχνά θα τους βόλευε και όσο δρουν μέσα στα πλαίσια της ηθικής (αυτό με τις καισαρικές στο στομάχι μου κάθεται… ευχαρίστως πετσόκοβα μερικούς από αυτούς που κόβουν τσάμπα και βερεσέ τα σώματα των γυναικών). Εδώ να σημειώσω ότι ο ιατρικός σύλλογος δεν έχει συμφέρον να υποστηρίξει τις συγκεκριμένες απόψεις, αλλά τις υποστηρίζει σε αντίθεση με το συμφέρον του συνόλου των ιατρών που ασκούν ελεύθερο επάγγελμα στην χώρα μας και που ανέρχεται στο 100% σχεδόν του συνόλου των ιατρών!

Συνεπώς στην θεωρία θα συμφωνήσω μαζί σου. Η πράξη όμως έχει αποδείξει ότι η αδηφαγία των επενδυτών είναι τόσο μεγάλη που αν δεν την περιορίσει το νομοθετικό πλαίσιο και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της κοινωνίας, τους οποίους αναγκαστικά δίδουμε στα χέρια του κράτους και τις κυβέρνησης, και δεν προβλέψει το κράτος ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει τα προβλήματα που θα δημιουργήσει η αποτυχία του ιδιωτικού τομέα, η κοινωνία θα οδηγηθεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή.

Την προηγούμενη 50ετία υπήρξαν σοβαροί επιχειρηματίες στην Ελλάδα. Οι επιχειρηματίες αυτοί προσέφερα στο κοινωνικό σύνολο και μέσω της προσφοράς τους και της επιδιωκόμενης ανάπτυξης του συνόλου κέρδισαν πολλά. Γιατί για να κερδίζεις, όπως πολύ εύστοχα το έθεσες, πρέπει να υπάρχουν χρήματα και διάθεση για κατανάλωση. Οι σημερινοί επιχειρηματίες ενδιαφέρονται πλέον μόνο για την τσέπη τους. Ενδιαφέρονται να προκαλέσουν μαρασμό στους γύρω τους μόνο και μόνο για να πάρουν όλη την πίτα οι ίδιοι. Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα. Όταν δεν νοιάζεσαι για την κοινωνία που σε τρέφει (και δεν νοιάζονται, απόδειξη ο εμπαιγμός κατά την διάρκεια των συζητήσεων και η καταστροφή του περιβάλλοντος του ανθρώπου, άλλο μεγάλο κεφάλαιο που θυσιάζεται στο βωμό του κέρδους, και κατ’ επέκταση συνεπώς η δολοφονία του ίδιου του ανθρώπου), τότε δεν θα μπορείς να συνεχίσεις να κερδίζεις.

Κλείνοντας απλά θα αναφέρω ότι όπως και στο θέμα της υγείας, έτσι και σε όλα τα υπόλοιπα θέματα, ο ιδιωτικός τομέας χρησιμοποιεί τον φόβο ως μέσο χειραγώγησης των εργαζομένων. Αυτό είναι λοιπόν δικτατορία. Αν πείσεις τους εργαζόμενους ότι έτσι πρέπει να γίνει, δεν θα έχει κανένας λόγο να αντιδράσει. Αν όμως τους εξαναγκάζεις με τον φόβο να κάνουν αυτό που θέλεις, είτε έχεις δίκιο, είτε έχεις άδικο, είσαι κατάπτυστος δικτάτωρ και καταπατάς την ελευθερία του κοινωνικού συνόλου. Ακόμα και όταν έχεις δίκιο.

Αυτό είναι το matrix στο οποίο αντιτίθεμαι. Η χειραγώγιση της κοινωνίας για το κέρδος των ολίγων.

[Μήπως να αγοράσω την βέτλανς Νάουσα και να το γυρίσω στις κουβέρτες; Αλλιώς τουλάχιστον η πειραϊκή πατραϊκή μου ανήκει νομίζω δικαιωματικά….]