Πέμπτη, 13 Απριλίου 2006

Vive La France - vol2 - Αναζητήσεις/απαντήσεις

Ξεκίνησα μια απάντηση σε comments του vol1, αλλά η KV πρόκαμε και έβαλε το 101 σχόλιο, προτρέποντάς με για post. Οπότε κι εγώ το μεταφέρω αυτούσιο σε post (μην θεωρηθεί ότι προσπαθώ να παραβγώ τον Νίκο Δήμου δηλαδή... :p)!

Vas μου ξέρεις πόσες φορές έχω πει ακριβώς το ίδιο ρητό «κράτος είμαστε εμείς οι ίδιοι» και μου έχουν απαντήσει ότι δεν ξέρω τι μου γίνεται; Δυστυχώς ο κόσμος αρνείται να δει το προφανές και ψάχνει άλλοθι για τον συμφεροντολογισμό και την δυστυχία του σε άλλους (ας αρχίσουν οι χοροί…). Αυτή ακριβώς η αδιαφορία για τον διπλανό μας γίνεται στο τέλος αδιαφορία για τον ίδιο μας τον εαυτό, αλλά εθελοτυφλούμε και δεν θέλουμε να το δούμε γιατί μόνο όταν πληγούμε εμείς ψάχνουμε για υποστηρικτές, ξεχνώντας ότι δεν υποστηρίξαμε κανέναν όταν αυτός το ζήτησε! Όπως εθελοτυφλούμε και στην εικονική πραγματικότητα που μας προβάλλουν μόνο και μόνο γιατί αισθανόμαστε ελεύθεροι κι βολεμένοι όταν επιλέγουμε φυσικά τον τρόπο ζωής που μας πέρασαν με την πλύση εγκεφάλου. Στην ουσία σε αυτά ακριβώς είναι τα δύο σημεία που πιστεύω και λέω πάντα ότι πρέπει να αντιδράσουμε με κάθε τρόπο, ακόμα και αν αυτός είναι η ρίψη στην πυρά ενός ολόκληρου πολιτικο/οικονομικού συστήματος. Γιατί ακριβώς στην πράξη εμείς ως άνθρωποι έχουμε σημασία και όχι το οποιοδήποτε σύστημα, το οποίο είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα για να υπηρετήσει τον άνθρωπο και όχι για να υπηρετηθεί από αυτόν.

Γυριστρούλα μου, ειδικά στην Ελλάδα του σήμερα, η λέξη ουτοπία είναι πολύ μικρή εκεί που την χρησιμοποιείς. Φαίνεται ότι και οι Γάλλοι ακριβώς την ίδια άποψη έχουν. Το σύστημα μέχρι σήμερα έχει αποδείξει ότι χρησιμοποιεί κάθε μέτρο προς όφελος της τσέπης και όχι προς όφελος της κοινωνίας. Η ανασφάλιστη-αβέβαιη εργασία λοιπόν, πέρα απ’ όσα από μόνη σου λες ότι θα πλήξει αν δεν χρησιμοποιηθεί σωστά (γεγονός για το οποίο είμαι σίγουρος) πλήττει και τα θεμέλια της ίδιας της οικογένειας, όπου σε μια Ευρώπη μαστιζόμενη από την υπογεννητικότητα και τα προβλήματα σχέσεων, εισάγουμε και τον παράγοντα της σίγουρης οικονομικής αβεβαιότητας στα μέλη της. Το πρόβλημα είναι σίγουρα πολυσύνθετο και σίγουρα πολύ δύσκολο να αναλυθεί απ’ όλες του τις πλευρές. Στέκομαι απλά στο γεγονός ότι έχει αποδειχθεί περίτρανα πως όλα τα μέτρα χρησιμοποιούνται με τον πιο οφέλημο τρόπο για την τσέπη και εναντίων των εργαζομένων φυσικά. Σε περίπτωση που η εργοδοσία είχε αποδείξει το αντίθετο και είχε αποδείξει ότι θα δεχόταν να αναιρέσει άμεσα μέτρα που αποδείχθηκε ότι πλήττουν το κοινωνικό σύνολο, ακόμα και αν αυτό σήμαινε χασούρα για την τσέπη τους, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να γίνει προσπάθεια εφαρμογής του κάθε μέτρου. Όμως συνήθως ότι εφαρμόσθηκε ποτέ δεν αναιρείται, ακόμα και όταν βλέπουμε τα στραβά του και μάλιστα, εφαρμογή σε μία χώρα, έστω και με μετέπειτα αναίρεση, λειτουργεί ως «δεδικασμένο» στην Ελλάδα της ξενομανίας. Επειδή λοιπόν έχω βαρεθεί τους συνεχείς συμβιβασμούς οι οποίοι πάντα βαίνουν εις βάρος μου/μας, ενώ η άλλη πλευρά δεν συμβιβάστηκε ποτέ προς όφελός μου/μας (είτε είναι το κράτος, είτε ο ιδιωτικός τομέας), γι’ αυτό εγώ βλέπω ως μόνη λύση την αλλαγή του συστήματος αντί του συμβιβασμού μας στο «έτσι είναι». Άλλωστε τίποτε δεν «είναι έτσι», όλα είναι όπως τα φτιάχνουμε εμείς – εμείς, με την συμμετοχή μας, βάζουμε τα λιθαράκια που φτιάχνουν την κοινωνία – και όπως τα φτιάξαμε μπορούμε και να τα χαλάσουμε, όταν αποδειχθούν εσφαλμένα. Άλλωστε, ότι δημιουργείται από άνθρωπο, η μοίρα του είναι να καταστραφεί από άνθρωπο. Αυτός είναι ο νόμος της προόδου της ανθρωπότητας. Το πρόβλημα λοιπόν είναι να υποστούμε τις μικρότερες συνέπειες ως κοινωνικό σύνολο.

Εφόσον λοιπόν εγώ δεν διαφωνώ στο (1) που παραθέτεις oldskipper μου, ενώ φυσικά διαφωνώ κάθετα στο (2), παρόλο που δυστυχώς υπάρχουν τομείς όπου ο δημόσιος φορέας υπολειτουργεί και χρειάζεται αθρόες προσλήψεις (παράδειγμα τα νοσοκομεία που ο αριθμός των εργαζομένων κινείται στο 1/3 – 1/2 του ελάχιστου απαιτούμενου για να λειτουργήσουν σωστά) προτιμώ τον αγώνα προς την αλλαγή. Άλλωστε σε τελευταία ανάλυση, με μεταρρυθμίσεις μας ευαγγελίζουν όλη την ώρα, ασχέτως αν τις εννοούν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αυτό είναι το σημείο της διαφωνίας μας. Δεν δέχομαι ένα σύστημα το οποίο ωραιοποιεί την εκμετάλλευση και οδηγεί τους ανθρώπους στην αθρόα κατανάλωση, με σκοπό το κέρδος των λίγων και την χειραγώγηση της μάζας παράλληλα με την πλήρη αδιαφορία για τον ίδιο τον πολίτη/άνθρωπο. Δεν συμβιβάζομαι με όσους έχουν «πάρει ψηλά τον αμανέ» και θεωρούν ότι αντί να υπηρετούν την κοινωνία (κρατικοί λειτουργοί, πολιτικοί, βιομήχανοι), η κοινωνία υπάρχει για να τους υπηρετεί.

Η ιστορία λοιπόν έχει αποδείξει ότι οι άνθρωποι είναι αδηφάγοι και μόνο με επιβολή μέτρων σταματούν. Αυτό λοιπόν ισχύει για τους εργαζόμενους αλλά ισχύει και για τους εργοδότες. Συνεπώς αν δεν επιβληθούν μέτρα που θα περιορίζουν τις ορέξεις των εργοδοτών δεν υπάρχει πιθανότητα να προστατευθεί ο εργαζόμενος. Θέλουμε λοιπόν θέσεις εργασίας; Επειδή είμαι φυσικά εναντίων του ελαστικού ωραρίου και εναντίων της εξάρτησης της εργασίας από συγκεκριμένους ανθρώπους, αφαιρώντας τους το δικαίωμα να λείψουν έστω και γιατί είναι άρρωστο το παιδί τους, νομίζω ότι αμέσως-αμέσως δημιούργησα πολλές θέσεις εργασίας. Βέβαια τα έξοδα θα είναι μεγάλα, το γνωρίζω, αλλά η ποιότητα ζωής των ανθρώπων έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία για εμένα από τα κέρδη του ενός ή των πολλών. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει και μάλιστα θεωρώ ότι θα έπρεπε να ισχύει για τον καθέναν μας, όχι μόνο για εμένα.
Φυσικά λοιπόν, μέσα στην εικονική πραγματικότητα που μας σερβίρουν εμπεριέχεται και αυτό που εσύ ονομάζεις ρουσφέτι και που στην ουσία είναι τροφή ελπίδας έτσι όπως το ζούμε, όχι ρουσφέτι, με σκοπό την καπηλεία της ψήφου. Γιατί στον άνθρωπο που πεινάει, όταν του πεις ότι θα λύσεις το πρόβλημά του, θα σε εμπιστευτεί. Δεν έχει τίποτε να χάσει. Είναι ακριβώς ο ίδιος λόγος γιατί ο εργαζόμενος των 600 ευρώ αδιαφορεί για τα πάντα και απεργεί μέχρι θανάτου. Δεν έχει τίποτε να χάσει. Και επειδή εσύ των 1200 θα είσαι ο αυριανός πολίτης των 600 και εσύ των 1800 θα είσαι ο μεθαυριανός πολίτης των 600, καλύτερα να συμπαρασταθείς σήμερα σε αυτόν των 600, ώστε να γλυτώσει και αυτός αλλά και εσύ. Αυτός είναι ο λόγος που είμαι υπέρ της μαζικής κινητοποίησης.
Ο εργάτης του δήμου δεν παίρνει την σύνταξη του αγρότη. Κάθε ένας παίρνει αυτό που του αναλογεί. Έστω ότι υπάρχει ανάγκη για λιτότητα. Θα περιοριστούν λοιπόν όλα τα έξοδα, από τον βιομήχανο μέχρι τον τελευταίο εργαζόμενο και θα κατανεμηθούν έτσι τα πάντα ώστε να μην υπάρχει κάποιος ο οποίος δεν μπορεί να ζήσει. Κομουνιστικό; Όχι. Δεν μίλησα για ισοκατανομή. Μίλησα για δίκαιη κατανομή ανάλογη προσφοράς και δυνατοτήτων, η οποία όμως θα δίνει στον πιο χαμηλόμισθο την δυνατότητα της αξιοπρεπούς διαβίωσης, με δεδομένο ότι θα προσφέρει κι αυτός όσα μπορεί στην κοινωνία.
Φυσικά δεν ανέχομαι λοιπόν μέσα στην εικονική πραγματικότητα που μου προμηθεύουν, να παρουσιάζουν ως αύξηση την 9% ελάττωση (3%-12%=-9%) του μισθού. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι δεν μπορώ καν να συζητήσω με ανθρώπους που με εμπαίζουν με αυτόν τον τρόπο. Δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να το κάνω, μου αρέσει η ειρηνική επίλυση των προβλημάτων, αλλά υπάρχουν και κάποια όρια ανοχής στον εμπαιγμό. Έναν εμπαιγμό ο οποίος ξεκινάει από αυτό και καταλήγει στο γεγονός ότι το ίδιο το σύστημα (κράτος/βιομήχανοι) έχει οδηγήσει με τον τρόπο του, την ανωριμότητα του και την άγνοιά του την Ελλάδα στην αποβιομηχάνιση, στην μηδενική επιστημονική/οικονομική/κοινωνική ανάπτυξη και στην πλήρη ασυδοσία απέναντι στο περιβάλλον των ίδιων των ανθρώπων και κατ' επέκταση στην υγεία τους και την ζωή τους. Σε ένα σύστημα όπου ο υπουργός ανάπτυξής του αναφέρει σε (σημερινή) ομιλία του ότι η Ευρώπη πρέπει να απεξαρητθεί από την εισαγωγή ενέργειας, αφού η ενεργειακή εξάρτηση θα αυξηθεί κατά 70% μέσα στα επόμενα 10 χρόνια, συνεχίζει λέγοντας ότι η Ελλάδα θα γίνει ενεργειακός πολος με τις νέες ενεργειακές εγκαταστάσεις και καταλήγει λέγοντας ότι αυτές οι εγκαταστάσεις (που όπως προείπε πρέπει να απεξαρτήσουν την ευρώπη από την εισαγωγή καυσίμων και να είναι «πράσινες») είναι ο αγωγός φυσικού αερίου (!!!!????!!!!), μα για όνομα κύριε Σιούφα, υπάρχουν και άνθρωποι με μυαλό σε αυτόν τον τόπο! Σε ένα σύστημα που με τον ίδιο τρόπο έχει οδηγήσει σε παρόμοιες καταστροφές και τις χώρες του εξωτερικού.

Η ομόψυχη αντιπαράθεση λοιπόν δεν είναι αυτή που λες εσύ (εμείς – εκείνοι) αλλά η αντιπαράθεση ανθρωπότητας – matrix. Και όποιοι διαλέξουν το σύστημα ας γνωρίζουν ότι οι υπόλοιποι θα τους αντιταχθούν σθεναρά. Μπορεί όχι τώρα, γιατί είναι λίγοι, αλλά αργότερα σίγουρα. Όταν θα αρχίσουν να αυξάνονται οι δυσκολίες και οι εργαζόμενοι των 1200 του σήμερα θα έχουν γίνει αυτοί των 600 του αύριο. Απλά από σεβασμό προς τον άνθρωπο ελπίζω να μην χρειαστεί να φτάσουμε ως εκεί.

Γιατί όπως ξαναείπα, το matrix δεν ήταν φαντασία. Ήταν αλληγορία.

[Eδώ τα καλά σεντόνιαααααα… KV μου έκλεψες τα 101 σκυλιά της Δαλματίας! Έχω άλλα 2 θέματα αλλά δεν μπορώ ν' ανοίξω τόσα μέτωπα!! Ανέμενε το αυριανό βέβαια αφού σήμερα είναι 1 και σήμερα!!! Παναϊαμ' τί έγραψα πάλι... το είδα σε preview ως comment και έπαθα... χμμμ ας το κάνω post καλύτερα!!!]