Τετάρτη, 24 Μαΐου 2006

Αναμενόμενο

Χρόνια τώρα περιμέναμε πότε θα έχουμε το πρώτο θανατηφόρο ατύχημα. Τα αεροπλάνα δεν είναι παιχνιδάκια και οι εικονικές αερομαχίες είναι εικονικές γιατί δεν χρησιμοποιούνται πραγματικά πυρά, αλλά παραμένουν αερομαχίες και όπως κάθε μάχη έχουν νικητές και ηττημένους, και πολλές φορές και θύματα. Το παράξενο δεν είναι πώς και γιατί έγινε το «ατύχημα», το παράξενο είναι πώς δεν είχε γίνει νωρίτερα.
Παρεμπιπτόντως, παρακολουθούσα τα 3d σχεδιάκια των ειδήσεων που δείχνουν τα αεροπλανάκια να πετάνε ωραία και καλά σε σχηματισμό και κατά λάθος το τουρκικό να κάνει μια «στραβοτιμονιά» και να πέφτει πάνω στο ελληνικό. Κουραφέξαλα. Και όχι τίποτε άλλο αλλά εντυπώνει και λάθος υποσυνείδητες πληροφορίες στον εγκέφαλο των θεατών. Τα αεροπλανάκια δεν πετούσαν σε κανέναν σχηματισμό φυσικά και ούτε η σύγκρουση έγινε από στραβοτιμονιά. Άλλωστε το να πετάς σε σχηματισμό όταν βρίσκεσαι σε μάχη (πραγματική ή εικονική) είναι σαν να λες στο άλλο: «Ρίξε μας και τους δύο μαζί, μην κουράζεσαι…». Επιπλέον πάγια ελληνική τακτική είναι να «καπακώνουμε» τα τουρκικά αεροπλάνα και να τα αναγκάζουμε (καθώς τα δικά μας είναι από πάνω και κατεβαίνουν) να κατέρχονται προς την θάλασσα για να μην συγκρουστούν μαζί μας. Με τον τόπο αυτό μπορούμε να τα καταρρίψουμε χωρίς καν να υπάρχει σημάδι αερομαχίας!
Λένε τώρα ότι δεν είχε γίνει «εμπλοκή» αλλά ήταν ακόμα στην φάση της αναγνώρισης. Να υπενθυμίσω ότι είναι στρατιωτικά θέματα και σίγουρα δεν λέγεται ποτέ όλη η αλήθεια, αν λέγεται έστω και ένα τμήμα της; Πάγια (και σωστή άλλωστε, αφού δεν πρέπει να διακινδυνεύουμε να γνωρίζουν οι πάντες τα πάντα για το στρατό μας) τακτική θα έλεγα που σημαίνει: άκου αυτό για να δικαιολογήσουμε την κατάσταση και μην το ψάχνεις περεταίρω, διακινδυνεύουμε πόλεμο. Και συνήθως έτσι είναι. Βλέπεις όταν κρατάς όπλο, το πρώτο πράμα που μαθαίνεις είναι ότι δεν πρέπει να το χρησιμοποιείς εν βρασμό ψυχής και χωρίς να έχεις σκεφτεί, το δεύτερο είναι ότι αν το χρησιμοποιήσεις αργότερα από τον απέναντί σου έχεις ήδη χάσει την ζωή σου. Κάπου εκεί λοιπόν, αναζητώντας τον βέλτιστο χρόνο, λογικό είναι να γίνουν πολλά λάθη. Και όσο πιο συχνά αναγκάζεσαι να σηκώσεις το όπλο, τόσο πιο πολλούς θανάτους «από ατύχημα» θα έχεις, αφού φυσικά δεν έχεις πόλεμο.
Οι τούρκοι από την πλευρά τους, 10 χρόνια τώρα κάνουν συστηματικά την συγκεκριμένη παράβαση. Δεν τους κάθεται καλά η συστοιχία S300 που έχουμε στην Κρήτη βλέπεις. Δεν την γνωρίζουν γιατί είναι ρωσική και όχι αμερικανική. Είναι και κινητή οπότε σου λένε να περνάνε μια φορά το μήνα να βλέπουν σε πιο μπαλκόνι την απιθώσαμε. Λες και δεν τους ξέρουμε τι ακριβώς κάνουν, όπως φυσικά ξέρουν και αυτοί ακριβώς τι κάνουμε. Κάτι ακόμα που πρέπει να γίνει σαφές: Οι τούρκοι έρχονται αποφασισμένοι και διεκδικητικοί. Δεν θεωρούν ότι πηγαίνουν εκπαιδευτική άσκηση, αλλά σε πολεμική (κατασκοπευτική στην συγκεκριμένη περίπτωση) αποστολή. Αν ίσχυε το πρώτο δεν θα κουβαλούσαν μαζί τους όπλο και μάλιστα γεμάτο. Δεν συνηθίζεται.

Το πρόβλημα δεν είναι εκεί. Το πρόβλημα είναι ότι όταν ο γείτονάς σου, σου κλέβει τα σύκα την πρώτη φορά του κάνεις σύσταση, την δεύτερη φορά του κάνεις καταγγελία, την τρίτη παίρνεις σκύλο για να τον εκφοβίσεις, αλλά την έκτη αφήνεις τον μανιασμένο σκύλο σου στο χωράφι και αν μπει θα φύγει στην καλύτερη των περιπτώσεων χωρίς παντελόνι. Το πρόβλημα είναι ότι δεν δείχνουμε πυγμή. Και όσο δεν δείχνεις πυγμή… απλά σε πηδάνε… τ’ ακούς τσόκαρο; Και εσύ, αλλά και ορισμένα άλλα που είχαν την θέση σου νωρίτερα. Και όλοι οι χαρτογιακάδες που παίρνουν αποφάσεις χωρίς να έχουν καθίσει στο πιλοτήριο, χωρίς να έχουν πιάσει όπλο να δούν τι ευθύνη φέρουν.

Αφιερωμένο στον πιλότο που χάθηκε.
«Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης»