Κυριακή, 6 Αυγούστου 2006

Σαν σήμερα…

Σαν σήμερα σταμάτησε ο χρόνος στην Χιροσίμα. Σαν σήμερα τα ίδια τα σπίτια των κατοίκων της μετατράπηκαν στα προσωπικά τους κρεματόρια. Οι αυλές τους, τα πάρκα τους, τα κρεβάτια τους, οι κούνιες των παιδιών τους. Τα σώματά τους ανεφλέγησαν και έλιωσαν μέσα σε δευτερόλεπτα, ενώ περπατούσαν αμέριμνοι. Σαν σήμερα μια κραυγή τράνταξε συθέμελα την οικουμένη, συνονθύλευμα από τον πόνο χιλιάδων ανθρώπων που «εξατμίσθηκαν» μεμιάς αποτέλεσμα της μαζικότερης και φρικιαστικότερης σφαγής όλων των εποχών. Διακόσιες είκοσι χιλιάδες νεκροί πέθαναν την πρώτη βδομάδα με φριχά βασανιστήρια καθώς τα κορμιά τους αποσυντίθονταν. Η πλάση ολόκληρη θρηνούσε. Θρηνούσε, θρήνησε από τότε μέχρι σήμερα εκατομμύρια ακόμα ανθρώπους που γεννήθηκαν «κατεστραμμένοι» από εκείνη τη στιγμιαία φρικαλέα πράξη και θρηνεί ακόμα τα παιδιά που γέννιουνται με νεοπλασίες, τα παραμορφωμένα μωρά, τους ανθρώπους που ακόμα και σήμερα δεν έχουν μέλλον. Τρείς μέρες μετά ακολουθεί το Ναγκασάκι.

Σήμερα, ανεξάρτητη επιστημονική αρχή του Ισραήλ ανακοίνωσε ότι οι βόμβες των Αμερικανών, βοήθεια στους Ισραηλινούς σφαγείς, περιέχουν απεμπλουτισμένο ουράνιο και ραδιενεργό σκόνη. Σήμερα οι φονιάδες της ανθρωπότητας συνεχίζουν το φρικαλέο έργο της καταστροφής του ανθρώπινου γένους, χαμογελώντας υποκριτικά στις κάμερες και προσποιούμενοι ότι ενδιαφέρονται για το κοινό καλό. Σήμερα γράφτηκε η μοίρα χιλιάδων ανθρώπων που ανέπνευσαν τη ραδιενεργό σκόνη. Σήμερα συσσωρεύθηκε στον οργανισμό τους, σήμερα προσέβαλε τα κόκαλά τους, σήμερα σημαδεύτηκε η ζωή τους, τα παιδιά τους, τα παιδιά των παιδιών τους.

Σήμερα ας βροντοφωνάξουμε όλοι: «Φτάνει πια».