Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2007

Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης!

Δεν φτάνει που δεν παλεύεται η ζέστη, όλο το βράδυ τσακωνόμουν και με κάτι κουνούπια (ήρθαν και στο σπίτι μου). Αφού λοιπόν κατάφερα να νικήσω κατά τις 4, εμφανώς αποκαμωμένος, κοιμήθηκα μερικές ωρίτσες για να σηκωθώ να συνεχίσω την συγγραφή. Αυτή τη φορά την φχαριστήθηκα δεόντως γιατί δημιούργησα κάτι εντελώς από το μηδέν. Όχι φυσικά κάτι κερδοφόρο σε χρήμα, κάτι κερδοφόρο σε ποιότητα περιβάλλοντος, με σκοπό την βιωσιμότητα και την αειφορία. Καλώς η κακώς, οι στόχοι αυτοί με ικανοποιούν πολύ περισσότερο από άλλους. Πέραν τούτου, ήθελα να κάνω ένα τελικό ρετουσάρισμα, αλλά δυστυχώς, μετά τη νυχτερινή πάλη, το μάτι δεν άνοιγε πριν τις 10. Με μισό μάτι λοιπόν φτιάχνω τον πρώτο καφέ και ετοιμάζομαι για δουλειά. Και πάνω εκεί που πλησίαζε το μεσημέρι, συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης: Τελείωσε ο καφές! Οϊμέ και τρισαλί. Ευτυχώς, μετά τον μισό δεύτερο καφέ, από τα απομεινάρια του κουτιού, και καθώς το μάτι άρχιζε να ανοίγει, χρειάστηκε να πάω μια βόλτα στο μεγάλο ίδρυμα οπότε και αφού συμπλήρωσα την δόση μου με έναν εσπρέσο φρέντο, φρόντισα να ανεφοδιαστώ με 1 κιλό φρέσκο καφέ για οικιακή κατανάλωση.
Βέβαια δεν γινόταν και να μην νευριάσω και λιγάκι, αφού ύστερα από αλλεπάλληλες προσπάθειες 5 ημερών να πείσω τους Μαροκινούς να μου γράψουν σε 3 γραμμές την δραστηριότητά τους, απάντηση έλαβα το βράδυ στις 8! Ευτυχώς στο ενδιάμεσο με έσυρε ο Κ για καφέ και χαζολογήσαμε λίγο να χαλαρώσουμε. Ες αύριο τα σπουδαία λοιπόν (και χωρίς άγχος για τον καφέ παρακαλώ). Πάω σιγά-σιγά να δω αν με περιμένουν νέοι νυχτερινοί αντίπαλοι…
[Καλά, μην δένουμε κόμπο πως θα κοιμηθώ από τώρα
η ζέστη ούτως ή άλλως δεν είναι καλός σύμμαχος
παρά το παγοκούτι...]