Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2007

Ανούσιες ανοησίες του νου…

Και το αίμα κύλησε σε πάρα πολλά χέρια (αναμενόμενο). Μα να ‘ταν μόνο το αίμα; Ένα κάρο από ψευτιές έγιναν αποδεκτές, άλλο ένα κάρο από ασυνέπειες και υποκρισίες αφέθηκε στην άκρη και από σήμερα η ζωή συνεχίζεται και φυσικά οι δυνατότητες και οι ελπίδες αξιοπρεπούς ζωής συρρικνώνονται, βορά στην ζούγκλα του ελεύθερου αθέμιτου ανταγωνισμού. Και το μεγάλο ερώτημα είναι κατά πόσο τελικά θέλουμε (ή τουλάχιστον μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων θέλει) να κυβερνόμαστε από ασυνεπείς ψεύτες και υποκριτές. Αναλογίζομαι πως ουδέποτε πανηγύρισα για την νίκη οποιουδήποτε κόμματος. Άλλωστε το θέμα δεν είναι να νικήσει η φατρία των πράσινων ή των βένετων, ή και κάποια άλλη, το νόημα είναι να εκλεγούν οι σωστοί κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι και κυβερνήτες, κάτω από δημοκρατικές διαδικασίες, και υπό αυτό το πρίσμα δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο πανηγυρισμού ορισμένων ανθρώπων, ειδικά όταν πρόκειται για τέτοια ποιότητα κυβέρνησης. Εκτός και αν θεωρούν την δημοκρατία ανταγωνιστικά ή αν (θεωρούν ότι) έχουν ίδιον όφελος από την «νίκη». Όπως δεν πανηγύρισα βέβαια, δεν στενοχωρήθηκα κι όλας ποτέ τόσο πολύ. Και ο λόγος είναι πως δεν μπορώ να καταλάβω πως είναι δυνατόν να επιβραβεύονται τόσα καταφανή ψέματα. Να μη πάω πολύ μακριά, το μεγάλο θέμα της εποχής είναι οι φωτιές και οι πυρόπληκτοι. Πέρσι τέτοιο καιρό δίδονταν υποσχέσεις που ποτέ δεν κρατήθηκαν, με αποτέλεσμα τα ολέθρια αποτελέσματα που παρακολούθησα στην Πελοπόννησο. Επίσης πέρσι τέτοιο καιρό δόθηκαν υποσχέσεις σε αντίστοιχους πυρόπληκτους στην Χαλκιδική οι οποίες ουδέποτε τηρήθηκαν. Ξαφνικά όλοι περιμένουν να τηρηθούν οι φετινές; Άσε που απ' ότι φάνηκε εδώ και μία εβδομάδα η «αποκατάσταση των ζημιών» περνάει μέσα από την εμπορευματοποίηση της γης. Συνήθως όταν ένας συνάνθρωπός μου «κάνει μια λαδιά» εγώ πάντως δεν τον εμπιστεύομαι ξανά.
Όσο αναλογίζομαι δε τα ψέματα και τις ασυνέπειες στα θέματα ανάπτυξης και προστασίας του περιβάλλοντος, με τις μισές λύσεις «για να δείξουμε ότι κάτι κάναμε» οι οποίες «μπάζουν νερά από παντού» (την Ψυτάλλεια να θυμηθώ, τους υπολειτουργούντες βιολογικούς της μισής Ελλάδας ή την υποτιθέμενη ενεργειακή πολιτική που κάθε άλλο παρά αειφόρα και ευγενής προς το περιβάλλον είναι;) τόσο περισσότερο απογοητεύομαι. Μα είναι δυνατόν να επιβραβεύουμε τέτοιους ανθρώπους;
Έτσι λοιπόν τελικά θα κυβερνήσει τον τόπο μια κυβέρνηση ψηφισμένη από το 30,1% των Ελλήνων ψηφοφόρων, θεωρώντας πως έχει νομιμοποιητική ισχύ 41,8% των ψηφοφόρων (χάριν «εξυπνάδας» του 27,5%) και διαλαλώντας την «νίκη» της – μα στις εκλογές νόμιζα ότι νικάει η δημοκρατία, όχι κάποια κομματική παράταξη… Η δημοκρατία όμως ούτως ή άλλως έχει χάσει. Άλλωστε ούτως ή άλλως δεν θεωρώ ότι υφίσταται πλέον. Την έχουν στραγγαλίσει κανονικά οι φεουδάρχες και οι επικοινωνιολόγοι-image makers τους. Κάλπικα προσωπεία. Πάντως πήραν λέει το μήνυμα. Όλοι. Αυτή η κάλπη πια ταχυδρομικό κουτί έχει καταντήσει και όλο γράμματα πάει…
Ούτως ή άλλως βέβαια η ζωή συνεχίζεται και παρότι τραγικά απογοητευμένος για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν, ειδικά στον τομέα δραστηριοποίησής μου με την συνέχιση της πολιτικής καταβαράθρωσης της παιδείας και εξάρτησής της από τα συμφέροντα έναντι της δημιουργίας ανεξάρτητων υγειών-σφαιρικών πολιτών, δημιουργώντας έτσι μια καταφανώς διαβαθμισμένη κοινωνία με αμφίβολη κριτική ικανότητα, και του στραγγαλισμού της επιστημονικής ανάπτυξης της χώρας (...την εκποίηση της κρατικής περιουσίας και την απόρριψη κάθε κοινωνικής δραστηριοποίησης του κράτους ενισχύοντας την εκμετάλλευση...), αρχίζω να σκέφτομαι σοβαρά πως θα προστατέψω την τσέπη μου από τα κοκοράκια του στενόμυαλου εγωιστικού-ανταγωνιστικού μοτίβου – μα που πήγε τέλος πάντων ο συναγωνισμός και η ευγενής άμιλλα που μας μάθαιναν; Θα καταλήξω πολύ φοβούμαι να «ψάχνω έναν άνθρωπο»
Οι τελευταίες βόλτες στο μεγάλο ίδρυμα ήταν αρκετά αποκαλυπτικές όσον αφορά σε όσα πρόκειται να ακολουθήσουν και κατά συνέπεια στις επιλογές που όλο και στενεύουν. Μάλλον είναι ώρα μεγάλων αποφάσεων ανάμεσα σε προτάσεις, όσο υπάρχουν ακόμα, μόνο που… μόνο που είναι δύσκολες και έχουν όλες κάποιο τίμημα. Και μάλλον η δεδομένη υποστήριξη που υπέθετα πως τύγχανα αρχίζει να καταρρέει από πλευρές που δεν περίμενα. Και η ζωή συνεχίζεται και εμείς μεγαλώνουμε, απομακρυνόμενοι ολοένα και περισσότερο από τους στόχους μας.

{Με ‘γειά τον λεκέ στο χαλάκι…}