Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2007

Καφές ελληνικός.

Αυτό σημαίνει μάλλον πως φθινοπώριασε. (Ορέ φθίνηναν τα φρούτα; Πότε;). Διάθεση απογοήτευσης νούμερο… μεγάλο (από κάποιο σημείο και μετά σταματάς να μετράς).
Αλήθεια, αναρωτιέμαι, γιατί πειράζουν οι λέξεις και γιατί πρέπει να διαστρεβλώνουμε και να ξεχνούμε τα γεγονότα; Ο συνωστισμός στο λιμάνι λέει έγινε φυγή υπό δραματικές συνθήκες. Διωγμός ήταν. Λαοθάλασσα αποκλεισμένη στο λιμάνι μιας πόλης που καιγόταν. Βάρκες που δεν έφταναν και μέσα στον πανικό βούλιαζαν υπέρβαρες. Γύρω-γύρω καμία διέξοδος. Οι εισβολείς σκότωναν όποιον έβρισκαν, έπιαναν τις κοπέλες και τις βίαζαν και μετά τους έκοβαν τα στήθη για να μην μπορούν να θηλάσουν. Πραγματικότητα που πρέπει να θυμόμαστε και που θρασύτητα υπουργοί και συγγραφείς του συμφέροντος θέλουν οδηγήσουν στην λήθη.
«Φυγή υπό δραματικές συνθήκες…»
Ο γάμος λέει προτείνεται να είναι συμβόλαιο οκταετούς διάρκειας. Συμβόλαιο; Πόσα άλλα πλήγματα πρέπει να δεχθεί η οικογένεια; Η ανθρωπιά; Η επικοινωνία; Σε πόσο χαμηλό επίπεδο μπορεί να φτάσει η ανθρωπότητα πριν αρχίσει να αντιδρά; Πόσο πρέπει να ξεφτιλισθεί κάθε αξία; Πόσο κοντά στο επίπεδο της ζούγκλας πρέπει να ξαναβρεθούμε; Ζούγκλα μοναξιάς και ανταγωνιστικότητας σε κάθε επίπεδο της ζωής μας. Και το ονομάζουν και νεοτερισμό… ανάπτυξη…
Μεταρρυθμίζουμε τον άνθρωπο επιστρέφοντάς τον καθημερινά στην ζωώδη του κατάσταση.

Ώρα για τον δεύτερο καφέ της ημέρας…