Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Πρωινή ειδησεογραφία…

Η διευκρίνιση της δημοσιογράφου οδήγησε σε στενάχωρες σκέψεις: «Απαγορευτικό απόπλου έχει εκδοθεί για τα λιμάνια… Δηλαδή, μιας και το απαγορευτικό έχει καταργηθεί εδώ και καιρό, το λιμεναρχείο εξέδωσε δελτίο αλλά οι καπετάνιοι και οι ναυτιλιακές μπορούν να καθορίσουν από μόνες τους αν θα ταξιδέψουν και για που». Ισχύει αυτό άραγε; Δεν υπάρχει όμως λόγος να αμφισβητηθούν τα λεγόμενα της, μιας και απλά δόθηκαν σαν μια αφελής διευκρίνιση και όχι σαν κάποιο σχόλιο.
Αν όμως ισχύει πράγματι, ποιό είναι το όριο λήψης απόφασης του καθενός; Ειδικά σε μια εποχή όπου το κέρδος έχει καταλήξει να μην λογαριάζει τίποτε; Όχι ότι είναι άσχημο να δίδεται στον καθένα η ελευθερία επιλογής, αλλά να, η ελευθερία έρχεται πάντα με κόστος παιδείας, ένα κόστος που ουδέποτε «πληρώθηκε». Δηλαδή, αν οι καιρικές συνθήκες είναι επικίνδυνες, αλλά η ναυτιλιακή θεωρεί το ρίσκο μικρό, μπορεί να αποπλεύσει; Από πότε θεωρείται πλέον δόκιμο η διάλυση των κοινωνικών δομών να φτάσει σε σημείο να αποφασίζουν τα συμφέροντα αν θα τζογάρουν ή όχι με τις ανθρώπινες ζωές;
Ίδια όμως δεν ήταν και η περίπτωση των αεροπορικών, που για να μην χάσουν κέρδη ερμήνευαν το ρίσκο «κατά το δοκούν» και ζητούσαν να ανοίξουν τα αεροδρόμια την περίοδο που η ηφαιστειακή τέφρα κατέκλυζε τον αέρα της Ευρώπης; Ναι, αλήθεια είναι ότι το ρίσκο μεταβάλλεται ανάλογα με πολλές παραμέτρους, αλλά η πιθανότητα μερικών εκατοντάδων νεκρών είναι πιο ασήμαντη από μια μικρή καθυστέρηση στα… έσοδα; Μιας και στην πράξη όλα πηγάζουν από την καταστροφική παρανόηση του χρόνου ως χρήματος, που έχει επιβληθεί σήμερα στον κόσμο.
Λες και στην ασφάλεια των τροφίμων επικρατεί κάτι διαφορετικό. Από το Μάρτη είναι που η Γερμανία αποκρύπτει πως υπάρχουν διοξίνες στα τρόφιμά της; Ναι, η Γερμανία, αυτή η άμεμπτου ηθικής χώρα που κουνάει το δάκτυλο σε όλες τις υπόλοιπες! Και που παρόλ’ αυτά, από το Μάρτη μέχρι σήμερα, εν γνώσει των αρχών της, τροφοδοτεί τον κόσμο με μολυσμένα και τοξικά τρόφιμα. Χάριν κέρδους, «χάριν οικονομίας» όπως θα έλεγε κάποιος «μοντέρνος», εισήχθησαν οι διοξίνες στην τροφική αλυσίδα, αλλά και αποσιωπήθηκαν. Η Γερμανία βέβαια αποφάσισε για μια ακόμα φορά να κατακτήσει τον κόσμο, έστω και κρυμμένη πίσω από τον μανδύα της χρηματοοικονομίας. Πόσο φασιστικό όμως είναι αλήθεια να επιβάλλεις και στους άλλους τα πιστεύω σου και να μην τους αφήνεις να έχουν την δική τους θεώρηση της ζωής, ακόμα και αν δεν συμφωνείς; Ναι, σιγά και μην δεν φαίνεται ο φασισμός επειδή προσπαθούν να τον κρύψουν κάτω από το χρήμα. Αν και τελικά φαίνεται πως το χρήμα καλύπτει εύκολα ακόμα και τα πιο κραυγαλέα εγκλήματα!
Πόσο εγκληματικό είναι να τροφοδοτείς με διοξίνες τα κοπάδια σου; Και πόσο εγκληματικό είναι να τα πουλάς μετά στους συνανθρώπους σου; Εσύ κερδίζεις και οι άλλοι απλά… αρχίζουν να βλέπουν τα προβλήματα υγείας να συσσωρεύονται, την υπογεννητικότητα να αυξάνει, και αναρωτιούνται «γιατί;». Και συνεχίζουν και αυτοί αλλά και εσύ να επιδίδονται στο καταστροφικό παιγνίδι της παγκόσμιας κερδοφόρου αγοράς.
Από την ημέρα που έγινε το χρήμα μέτρο των πάντων, χρόνου, ποιότητας, υγείας, περιβάλλοντος, αυτό το χρήμα, το οποίο σημειωτέον από μόνο του αποφάσισε να μην έχει καν μέτρο, σε μια προσπάθεια να θεοποιηθεί ακόμα περισσότερο μιας και το ίδιο δεν μπορεί πλέον να υπόκειται σε κριτική, αφού δεν υπάρχουν μέτρα και σταθμά να το κρίνουν, ενώ το ίδιο διατήρησε το δικαίωμα να κρίνει τα πάντα, έχουν γίνει πολλά εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα. Όχι ότι και πριν δεν γινόταν, αλλά να, τώρα χάθηκε και η παραμικρή αίσθηση ότι στην πράξη, οι πόροι είναι αυτοί που αξίζουν, το χρήμα χωρίς αυτούς είναι άχρηστο! Αλλά το χρήμα έκρυψε πλέον τα πάντα, κανείς δεν βλέπει πίσω από αυτό και έτσι σήμερα μπορείς και να πεθαίνεις στην αφθονία, αλλά και να κινδυνεύεις να καταστρέψεις κάθε πιθανότητα επιβίωσης των μεταγενέστερων. Αν υπάρξουν, γιατί μέχρι τότε μπορεί άνετα οι παρόντες να καταστρέψουν τα πάντα, ακόμα και την πιθανότητα γέννησης των επόμενων. Δει δη χρημάτων…
Πόσα πράγματα έχουν παραβλεφθεί ή καταργηθεί για να μεγιστοποιηθούν τα κέρδη; Η ποιότητα, η υγεία, η ασφάλεια… Η ζωή η ίδια…
Πόσο χαμηλά έχει πέσει ο άνθρωπος;
Πολύ σκύλες οι γυναίκες στην εξουσία...
Από τη Μέρκελ να παραδειγματιστώ, ή τη Θάτσερ να θυμηθώ;