Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2008

Αθλητική κάλτσα

Η διάθεση εκλείπει γενικότερα. Η δουλειά πάλι όχι. Δύο προτάσεις με καταληκτική στις 21, φυντάνια στο ενδιάμεσο, άντε να λογαριάσεις πώς να φέρεις βόλτα και εορταστικές εκδηλώσεις (καταληψούλα;). Να ξεκουραστώ είπαμε;
Το ότι θα λασκάριζε το λάστιχο της κάλτσας δεν ήταν προβλέψιμο. Το να σηκωθεί η κάλτσα στη θέση της δεν ήταν προγραμματισμένο. Το να μείνεις στη μέση του δρόμου από μέση, να γυρίσεις κακήν κακώς στο σπίτι (να ‘ναι καλά τα καγκελάκια στις σκάλες) και να μην μπορείς πλέον να σηκωθείς από το κρεβάτι σίγουρα δεν ήταν ευκταίο. Όχι μόνο για σήμερα αλλά γενικότερα. Εξαναγκαστική ξεκούραση. Μαύρη ξεκούραση μέσα στον πόνο… γρουμφφφφ
Η χειρότερη μέχρι τώρα κρίση. Η αίσθηση της αδυναμίας αυτοσυντήρησης τραγική. Πλήρης παράλυση από τον πόνο κι ας έχω πλακωθεί στα χάπια και τις ενέσεις (μέσος ρυθμός 0,5/h). Η μανούλα βρήκε λόγο να τριγυρνά όλη μέρα στα πόδια μου. Και ο πατερούλης…
Τα φυντάνια χαρούμενα σήμερα θαρρώ θα ήπιαν πολλούς καφέδες. Η καταληκτική αμείλικτη χαμογελά με κακεντρέχεια. Έβαλε ύπουλα μέσα για να νικήσει και πιθανών θα το πετύχει αυτή τη φορά, αλλά δεδομένης της κατάστασης δε μου καίγεται καρφάκι. Αν και στενοχωριέμαι για την μέχρι τώρα δουλειά και για όσους θα στενοχωρηθούν.
Δυνατότητες πληκτρολόγησης μικρές. Αδύνατο να καθίσω για πολύ σε καρέκλα, ακόμα και να κρατήσω τον τούρκο στα πόδια ξαπλωμένος. Καταραμένη κάλτσα. Το 37ο λες να συνεχίσει έτσι; Ελπίζω να μην είναι σημαδιακό.