Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

Εν αρχή η μαργαρίτα

Το Ιόνιο αποβαίνει πάντα αναζωογονητικό. Αν και η κάθε αναχώρηση συνοδεύεται από μια μικρή «κατάθλιψη». Η αλήθεια είναι πως η διάθεση εκεί είναι πάντα καλύτερη, πιο «λαμπερή»; Σαν το σπίτι, κι εκείνο πιο «λαμπερό» φαντάζει. Κι αν ήταν περισσότερες οι μέρες, όλο και κάποια επιπλέον σελίδα θα δημιουργούνταν για την «νταρδιριάδα». Αν και οι επισκέψεις από την ΠάνωΠόλη δεν άφησαν πολλά περιθώρια. (Μμμμμ ΠανωΠόλη…)
Όχι ότι χωρίς αυτές δηλαδή θα υπήρχε περισσότερος χρόνος· εν αρχή πάντα ο χρόνος ξοδεύεται σε βόλτες στην παραλία και μαργαρίτες στο γαλάζιο και λευκό, μέχρι να «χαλαρώσει πλήρως το πνεύμα» από την μουντάδα του τσιμέντου, και μέσα σε τέσσερις μέρες τί να πρωτοπροκάμει να χαλαρώσει; Άσε που οι επισκέπτες ήταν περισσότεροι, οι ΠανωΠολίτες είναι απλά μια δικαιολογία, μια προσπάθεια μεταφοράς ευθύνης!
Πίσω στην καθημερινότητα, στο ντάντεμα (πέρα-δώθε, καλά που έχουμε το χρόνο δηλαδής…), αλλά και την παραφιλολογία της μετρολογίας και της κρίσης. Η αλήθεια είναι πως πολύς κόσμος έχει τρομάξει. Και ίσως και να έχουν ένα δίκιο. Και δύο. Σίγουρα κάμποσος έχασε τη γη κάτω από τα πόδια. Αλλά όλα αυτά μήπως δεν είναι απλή απόρροια της αδυναμίας του ανθρώπινου μυαλού να δει «έξω από την πεπατημένη»; Όπως και «οι λύσεις», και αυτές στην πεπατημένη κινούνται. Την ήδη αποδειχθείσα ως αποτυχημένη.
Ες αύριο τα σπουδαία… (μεθαύριο… αντιμεθαύριο…)