Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2006

Καταλήψεων τέλος

Παρά τις αντίθετες προβλέψεις του Σαββατοκύριακου, την Δευτέρα στις 5 το απόγευμα η κατάληψη έλαβε τέλος (για την ώρα). Προετοιμασία, έγερση στις 6 – η συνήθης ώρα η 9η πρωινή οπότε μου έπεσε βαρύ και συνδυαζόμενο με την συνήθη αϋπνία μου κατέληξε σε 4ωρο ύπνο –μιάμιση ώρα ταξίδι, εννέα ώρες μάθημα, 2+ ώρες επιστροφή. Η Αττική οδός βλέπετε φρόντισε όπως όλα τα μεγάλα έργα και να μην προβλέψει πως με την κατασκευή της θα είναι ήδη υπέρκορος δρόμος, αλλά και να δημιουργήσει συμφόρηση στο ποτάμι οπότε τις απογευματινές ώρες τα 2 χλμ της διακλάδωσης χρειάζονται 25-40 λεπτά! Ίσως τελικά να ήμασταν πολύ καλύτερα χωρίς «μεγάλα έργα». Εννέα ώρες ορθοστασίας και διαλέξεων μπορώ να πω πως είναι αρκετά εξοντωτικές. Στη διπλανή αίθουσα ένας νέος (νέος σε ηλικία και πρώτη μέρα σε έδρα) διδάσκων μιλούσε γράφοντας στον πίνακα. Όμως στον διάδρομο ακουγόταν η βαβούρα της αίθουσας. Η απελπισία του φανερή. Στο ακροατήριο δυο από τους «γνωστούς άγνωστους» ταραξίες. Μάλλον ο εκνευρισμός μου ήταν αρκετά εμφανής. Μπαίνοντας σπίτι το μόνο που μπορούσα να αισθανθώ είναι η πλάτη να πονάει και ο λαιμός να καίει. Κατέφυγα λοιπόν σε τσαγάκι – κάτι που κάνω μόνο σε βαριά αρρώστια!
Σήμερα άλλες έξη ώρες μάθημα. Ο γελαστός ταραξίας βρίσκεται απέναντί μου. Δεν βγάζει μιλιά. Τουλάχιστον ξεμπέρδεψα με τις διδακτικές υποχρεώσεις της εβδομάδας. Παράκαμψη της διακλάδωσης της Αττικής οδού. Άφησα το ποτάμι από νωρίς. Τα πράγματα πολύ καλύτερα και ο χρόνος άφιξης σπίτι φυσιολογικός.

Έμεινα όμως με μια μεγάλη απορία. Πως είναι δυνατόν φοιτητές που έχουν διδαχθεί μοντέλα περιγραφής φυσικοχημικών διεργασιών να μην ξέρουν τι είναι το ισοζύγιο μάζας και ενέργειας.