Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2006

Νο1 στις 12 :@

Παράξενο, λείπει η λάμψη των αριθμών. Μα φυσικά, αφού δεν έχουμε ρεύμα! Έτσι ξεκίνησε η μέρα, πουρνό πουρνό κατά τις 9 :p
Και μέχρι τις 12 συνεχίστηκε στον ίδιο ρυθμό! Οπότε δεν είχε blogging. Το τραγικά βέβαια είναι ότι δε είχε καφέ! Και μέχρι τις 12 δεν είχαμε καταφέρει να πάρουμε την δόση μας (η λύση ανάγκης που ακούει στο όνομα «φραπές» δεν είναι αποδεκτή τέτοιες ημερομηνίες). Με το που ήρθε όμως το ρεύμα το πρώτο πράγμα που μπήκε στην πρίζα ήταν το μάτι του ελληνικού ;)

Πως περνάς όμως την ώρα σου; Για την ακρίβεια πως περνάς 3 (όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων) ώρες χωρίς να σπάσουν τα νεύρα σου περιμένοντας το ρεύμα; Και χωρίς να έχεις πιεί καφέ (αυτό είναι τελικά το πραγματικό δράμα, όχι η έλλειψη ρεύματος); Κάτι τέτοιες ώρες συνειδητοποιείς πόσο εξαρτημένος μπορεί να γίνεις ορισμένες φορές.

Να ανάψω TV να δω κάτι την ώρα που θα πίνω καφέ;
Σύνελθε, αν μπορούσες να ανάψεις TV θα μπορούσες να φτιάξεις και καφέ. Αλλά καφέ δεν έχεις.
Χμπφφφφ…
Να διαβάσω κανά blog με τον καφέ;
Είπαμε, δεν έχεις καφέ…
.........
Και πάει λέγοντας…
Φυσικά, μιας και δηλώνω ούτως ή άλλως άτομο πλήρως ανεξάρτητο από τα πάντα, χμμ… εκτός ίσως από τον καφέ, (και το sex, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας) δεν κάθισα να το ψάξω πολύ. Μέσα σε 3 λεπτά στρώθηκα και άρχισα να διαβάζω το paperάκι των κορεατών που μου έστειλαν για κρίση! Όχι θα κάτσω να σκάσω. Η αλήθεια είναι λοιπόν ότι εξεπλάγην. Οι κορεάτες ξέρουν καλύτερα αγγλικά από τους κινέζους! Για την ακρίβεια τους κινέζους τους καταλαβαίνει μόνο αν ξέρεις τι θέλουν να πουν, τους κορεάτες πάλι μπορείς να καταλάβεις και χωρίς να ξέρεις ή να μυρίσεις τα νύχια σου! Άρα μπορώ να πάω να κάνω και μπάνιο εν ολίγοις γιατί συνήθως όταν διαβάζω paper κινέζων δεν κάνω μπάνιο για να μυρίζουν τα νύχια μου :ppp
Ε στο ενδιάμεσο έριξα και ένα κουρεματάκι και πέρασε το 3ωρο μεστά και εποικοδομητικά!
Άλλη έκπληξη των ημερών είναι η συνειδητοποίηση πως άνθρωποι που δεν γνωρίζω συμφωνούν με τα γραφόμενα αυτού του blog, τα αντιγράφουν και τα χρησιμοποιούν! Αν και θεωρητικά θα έπρεπε να έχω συνηθίσει την ιδέα από τις αναφορές στις επιστημονικές μου δημοσιεύσεις, αυτό τελικά είναι κάτι που το αισθάνεσαι πιο συγκινητικό. Βλέπεις εδώ κατατίθενται προσωπικά βιώματα και σκέψεις, όχι επιστήμη μα κομμάτια του εαυτού μου, ιδέες με τις οποίες παλεύω ψάχνοντας να βρω την δικαιότερη. Τελικά όντως μπορείς όταν θες να βάζεις ένα λιθαράκι. Και αυτό σημαίνει πολλά.

Καφές νούμερο ένα λοιπόν και έχουμε δρόμο μπροστά μας. Ώρα να συνεχίσω τα των Κορεατών αφού κάνω βέβαια πρώτα μια γρήγορη περιήγηση στον κόσμο σας :)