Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Βιώσιμο ταβερνάκι!

Το άκουσμα του όρου προκαλεί απορία, πολύ δε μεγαλύτερη επειδή ακριβώς ακούγεται σε χολιγουντιανή παραγωγή. Αναμονή για την επεξήγηση, η οποία και έρχεται: «Ένα ταβερνάκι που θα προσφέρει φαγητά και ποτά προμηθευόμενο υλικά μόνο από τις φάρμες της γύρω περιοχής»!
Αν το ίδιο το χόλυγουντ, το οποίο βρίσκεται στην καρδιά του ματαιόδοξου, μη-βιώσιμου δυτικού πολιτισμού, αρχίζει έστω και δειλά να προβάλει την έννοια της βιωσιμότητας και της αναγκαιότητας της τοπικής ανάπτυξης, ίσως τελικά φανεί κάποιο φως στο βάθος του τούνελ.
Στον αντίποδα βέβαια, η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές, κάνουν διαβήματα στην κυβέρνηση της Αργεντινής γιατί δεν εισάγει ευρωπαϊκά προϊόντα. Οι αργεντίνοι προτιμούν να καταναλώνουν τα προϊόντα της χώρας και να καλύπτουν τυχών ελλείψεις ανταλλάσοντας προϊόντα με τις γειτονικές χώρες, αλληλοϋποστηριζόμενες σε μια προσπάθεια ανάκτησης της βιωσιμότητας των περιοχών. Αυτό λοιπόν «θίγει» τις εξαγωγές των βιομηχανιών κομπόστας και κατ’ επέκταση των παραγωγών βερίκοκων της Ελλάδας, αλλά και άλλες παρόμοιες δραστηριότητες της ΕΕ.
Το πρόβλημα δεν το έχει όμως η Αργεντινή, κι ας δυσανασχετεί η μαμά Ευρώπη, κι ας βλέπει να προβάλλονται «δυσχέρειες στο ελεύθερο εμπόριο». Το πρόβλημα το έχουν οι Έλληνες (και ευρωπαίοι) αγρότες, βιομήχανοι και έμποροι, οι οποίοι, κυνηγούν τις πωλήσεις, αντί να ασχολούνται με την παραγωγή ευρείας γκάμας προϊόντων ώστε να καλύφθούν πρώτα οι τοπικές ανάγκες. Το πρόβλημα το έχουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που αντί να προωθήσουν την τοπική ανάπτυξη, προωθούν το διακρατικό εμπόριο.
Ας αφήσουμε την Αργεντινή στην ησυχία της. Στο κάτω-κάτω, ο πειραματισμός ανάκτησης της βιωσιμότητας αποτελεί και αυτό ελευθερία επιλογής, και η ελευθερία δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στο εμπόριο ή μόνο στο στενό «μοτίβο» μέσα στο οποίο σκέφτεται ο μέσος «δυτικός άνθρωπος».
Άλλωστε, όταν ο κόσμος μας γεμίσει «βιώσιμα ταβερνάκια», η ζωή θα είναι πολύ καλύτερη!