Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2010

Ειρηνικά όπλα…

Έτσι όπως πάμε δεν θα μας κάνει καρδιά να πατήσουμε πόδι σ’ αυτό το χωριό. Άλλο ένα έφυγε. Αυτό το πήρε η άσφαλτος. Τελικά τα αυτοκινούμενα, δίτροχα, τετράτροχα, είναι το χειρότερο φονικό όργανο που εφηύρε ο άνθρωπος.
Στον κόσμο μας πλέον δεν μπορούμε να προστατέψουμε τα παιδιά μας. Παλιότερα μπορούσαμε; Φταίει άραγε η συνεχής χαλάρωση και ελάττωση του ελέγχου; Η χαοτική κατάσταση που συνεχώς αυξάνει; Ή μήπως απλά τα νέα μέσα; Ο δρόμος που πήραμε;
Η προηγούμενη γενιά έπαιζε ανάμεσα στα ερείπια, τις νάρκες, τις βόμβες και τους ένοπλους στρατιώτες. Η σημερινή αποδεκατίζεται μάλλον με μεγαλύτερους ρυθμούς από «ειρηνικά μέσα».
Κι εσύ έρμε γονιέ, πως περιμένεις να «διδάξεις» το παιδί ν’ αποφύγει κάτι, όταν εσύ, και όλοι τριγύρω, το χρησιμοποιείτε;
Τραγική ειρωνεία πως πριν ένα μήνα και κάτι αγανακτούσες με τα πιτσιρίκια που βουτάνε τη μηχανή και τρέχουν στους δρόμους και την κατάσταση που παραμένει έτσι.
Και τελικά το δικό σου συγκρούστηκε μετωπικά με αυτοκίνητο.
Εκεί στον κάμπο, ανάμεσα στα δυο χωριά.
Πώς να τους κοιτάξεις, πώς να τους μιλήσεις ξανά; Τί να τους πεις;
Τί να πεις στους γκαζιάριδες που περνούν καθημερινά μπροστά από το σπίτι;
Σ’ αυτούς που γκαζώνουν καθημερινά και άσκοπα στους δρόμους της πόλης, των χωριών, τις εθνικές, χωρίς να έχουν συναίσθηση ότι κρατούν φονικό όργανο, αφού τα διαφημιστικά τρυκ το έχουν μετατρέψει σε γκάτζετ απαραίτητο για το λάιφ στάιλ κι έχουν ποτίσει τα «ανεγκέφαλα μυαλά» μέχρι τα μπούνια;
Πώς να εκπαιδεύσεις μετά; Πώς να υπάρξει παιδεία;
Σε λίγο οι επισκέψεις σ’ αυτόν τον τόπο θα είναι μόνο λυπηρές…