Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Μετρολογίες και πολυλογίες…

Ε και; Ποιος είχε πιστέψει δηλαδή ότι δεν θα ληφθούν νέα μέτρα; Ούτε δεκατρείς μέρες δεν πέρασαν από τις ρητές εκείνες πολιτικές δηλώσεις. Νομοθετήματα και δηλώσεις. Και «οικονομία», τα μόνα θέματα που ακούγονται πια, όλα τα υπόλοιπα έχουν καταπνιγεί. Λες και η ζωή των ανθρώπων κινείται μόνο πάνω σε αυτούς τους τρεις άξονες. Πάντως οι δηλώσεις γίνονται για το θεαθήναι. Το να τις λάβει κανείς υπ’ όψη του αποτελεί μάλλον αφέλεια. Αλλά γίνονται, και όλος ο «διάλογος» κινείται εκεί γύρω. Λες και ο πολιτικός κόσμος ζει στην δική του εικονική πραγματικότητα. Πώς να μην γυρίσει ο κόσμος την πλάτη στους πολιτικούς; Το κακό όμως είναι πως τη γυρνά και στην πολιτική, ιδιωτεύει, χάνει την ταυτότητα του πολίτη, με όλες τις τραγικές συνέπειες που έχει αυτό για τη δημοκρατία. Αν και σήμερα ο πολίτης δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Ποτέ άλλωστε δεν μπορούσε. Μόνο οι πολίτες μπορούν. Πληθυντικός. Και επειδή οι πολίτες ιδιωτεύουν, τα νέα μέτρα είναι προ των πυλών.
Και οι πολιτικοί παραμένουν αλώβητοι και συνεχίζουν το παιγνίδι εντυπώσεων, διαπληκτιζόμενοι επί του Βατοπεδίου και άλλων σκανδάλων.
Και γιατί να μην πάνε άραγε όλοι οι εμπλεκόμενοι στα δικαστήρια; Να διαλευκανθεί η υπόθεση, να τελειώνει η ελληνική κοινωνία με το θέμα. Είναι άλλωστε εντελώς παράλογο να ευλογούν οι ίδιοι οι βουλευτές τα γένια τους. Η αξιοπιστία των αποφάσεων των επιτροπών της βουλής δεν είναι μεγαλύτερη από την αξιοπιστία των δηλώσεων των βουλευτών. Η οποία ούτε δεκατρείς ημέρες δεν μπορεί να αντέξει απ’ ότι φάνηκε!
Όχι ότι η αξιοπιστία των δικαστικών αποφάσεων είναι καλύτερη, αλλά να, αντέχουν μερικά χρόνια, όχι μόνο ημέρες. Όπως εκείνες οι αποφάσεις που έλεγαν πως η βόνταφον και η έρικσον θα πλήρωναν για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Ε τελικά τη σκαπουλάρισαν! Σιγά και μη δε… είναι πολλά τα λεφτά!
Το μόνο ευχάριστο θέμα των ημερών είναι οι γαλλικές απεργιακές κινητοποιήσεις. Την παρέλυσαν πάλι τη χώρα τους τα παιδιά, όχι ότι θα πετύχουν πολλά, η απολυταρχικότητα των ανά τον κόσμο σημερινών, δημοκρατικών κατά τα άλλα, κυβερνήσεων είναι τεράστια. Εκτός κι αν συνέχιζαν και μετά την ψήφιση ίσως… Διότι, το ότι θεσπίστηκε ένας νόμος δεν σημαίνει ότι είναι a priori σωστός και ηθικός. Ποτέ το νόμιμο δεν ήταν de facto ηθικό ή δίκαιο, ή σωστό…
Ή ίσως αν οι κινητοποιήσεις τους γενικευόταν, αλλά που, σιγά και μην τους ακολουθήσουν τα χαϊβάνια οι έλληνες. Αυτοί ιδιωτεύουν και με το που θα κινητοποιηθεί ένας, οι άλλοι φωνασκούν πως παρεμποδίζονται! Πολιτισμένα πράματα…
Μη μας αποπέμψουν και από τη μαμά Ευρώπη δηλαδή και τί θα κάνουμε μοναχούλια μας! Μόνο που το αν θα μας αποπέμψουν δεν εξαρτάται από τις κινητοποιήσεις μας. Εξαρτάται από το χρηματικό όφελος των ισχυρών της. Άμα η Μέρκελ δει πως είναι πιο ζημιογόνο να συντηρεί την Ελλάδα, διαφεντεύοντάς τη φυσικά, από το να χάσει μια αγορά για τα προϊόντα της, η Ελλάδα θα φύγει από την ευρωζώνη. Όσο όμως ως αγορά η Ελλάδα της αποφέρει κέρδη, θα ωρύεται για τα ελλείμματα της αλλά θα την βοηθάει να μπει ακόμα πιο βαθιά στα δάνεια.
Γι’ αυτό βρε η Ελλάδα πιέζεται να «ελαφρύνει» την αγορά αυτοκινήτου. Τί κι αν είναι ενάντιο στο εθνικό συμφέρον και την ελληνική οικονομία; Τί κι αν αποτελεί «αιμορραγία» συναλλάγματος; Η κυβέρνηση θα πάρει επιπλέον παράσημα με τέτοιες κινήσεις και ο Έλληνας θα χωθεί πιο βαθιά στα δάνεια. Η μαμά Ευρώπη θα ευχαριστηθεί που κερδίζει και το αύριο θα υποθηκευθεί ακόμα περισσότερο. Γιατί μόνο μέλημα του οικονομικού επιτελείου δεν είναι να γίνει η Ελλάδα βιώσιμη και να σταθεί στα πόδια της, αλλά να βγει η Ελλάδα στις αγορές να δανειστεί. Τραγωδία…