Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Εκβιαστικά διλλήματα

Σταθερή αξία! Τα έθεσε ο πρώην, τα θέτει ο νυν. Και αείν και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν! Ή πιστεύει κανείς ότι δεν θα τα θέσει και ο επόμενος; Μάλλον όχι, ε; Γιατί να μην το κάνει άλλωστε;
Ενδιαφέρον παρουσιάζει ωστόσο η ανάγκη για «ισχυρή κυβέρνηση», «ισχυρή πλειοψηφία», «σταθερότητα» και όλα αυτά τα οποία επικαλούνται κατά καιρούς οι κυβερνώντες. Γιατί άραγε κόπτονται τόσο πολύ για την «ισχυρή κυβέρνηση»; Δεν έχουν επιχειρήματα να στηρίξουν την πολιτική τους, ή δεν υπάρχουν απλά επιχειρήματα που να τη στηρίζουν; Ή μήπως «οι άλλοι» δε θέλουν απλά να πειστούν; Είτε είναι ένα, είτε είναι όλα, ένα είναι σίγουρο, το πρόβλημα δεν το έχουν στην πράξη οι κυβερνώντες αλλά η δημοκρατία. Τώρα βέβαια… για ποιά δημοκρατία άραγε μιλάμε, την ανύπαρκτη;
Ας ασχοληθεί καλύτερα ο κόσμος με τη χωροθέτηση των δημοσιογράφων λοιπόν, και με τη σειρά που θα απευθύνουν αυτοί τις ερωτήσεις τους, διότι αυτό είναι που καθορίζει σήμερα τη δημοκρατία μας. Η show biz, όχι κάτι άλλο… Γιατί αν ασχοληθεί με τα ίδια τα λεγόμενα και λεχθέντα, μάλλον ασυνέπεια θα βρει να υπάρχει. Ανάμεσα σε ερώτηση και απάντηση, ανάμεσα στις ίδιες τις φράσεις της απάντησης…
Και εδώ που τα λέμε, ο κόσμος δεν έχει μάθει να καταλαβαίνει τον δομημένο λόγο, προτιμά να ακούει απλά, λιτά ξερά, ασπρόμαυρα διλλήματα, να διευκολύνεται και στην απόφαση, τ' αρέσει το άσπρο, ή το μαύρο χρώμα; Να μη το κουράσει το ρημάδι! Για κούραση είμαστε άλλωστε; Μετά τη συνέντευξη θα έχει ριάλιτι σόου να χαλαρώσουμε, να κουτσομπολέψουμε, να περάσει ευχάριστα η ώρα βρε αδερφέ, για σκοτούρες είμαστε;
Όχι πως δεν είναι καλή η σταθερότητα! Η σταθερότητα στη ζωή του ανθρώπου τού επιτρέπει να αναπτύξει τον εαυτό του, να είναι ήρεμος και κοινωνικός, και χίλια άλλα καλά. Αυτή τη σταθερότητα όμως την καταργούν η ανασφάλεια στην εργασία και οι ελαστικοποιημένες σχέσεις εργασίας. Σε μια κοινωνία με αστάθεια στη ζωή των ανθρώπων πώς να περιμένει κανείς κοινωνική σταθερότητα; Το πολύ στο οποίο μπορεί να ελπίζει είναι μια επίπλαστη «ασταθή ισορροπία», η οποία θα καταστρέφεται ανά πάσα στιγμή από το φόβο για το μέλλον.
Λάθος πράματα προσπαθούν να ρυθμίσουν. Αντί να ρυθμίζουν τις κινούσες δυνάμεις, «ρυθμίζουν» τις εκφάνσεις. Γι’ αυτό και τίποτε δε σταθεροποιείται. Γι αυτό και τα διλλήματα σταθερότητας λοιπόν. Σε μια κοινωνία στην οποία η σταθερότητα είναι απούσα, ας την επιβάλλουμε. Εκβιαστικά, ολιγαρχικά. Πώς αλλιώς; Δημοκρατική επιβολή δεν υφίσταται…
Εν τω μεταξύ, έρανος διενεργείται για χρηματική βοήθεια προς τα μέλη του ΣΕΒ. Οι καημένοι έχουν μόνο 5% κέρδη, εξ ου και έχουν αρχίσει να μαραζώνουν οι βίλλες, οι αμαξάρες και τα κότερα. Άρχισε να λείπει και το μαύρο χαβιάρι από το μεσημεριανό τραπέζι…
Ας βοηθήσει λοιπόν ο κόσμος που είναι μαθημένος χωρίς ανέσεις, γιατί τα καημένα έχουν μάθει στη χλιδή και θα πάθουν καμιά κατάθλιψη. Και μετά θα κλείσουν τις βιομηχανίες τους και θα αυξηθεί η εργασιακή ανασφάλεια. Και σε καιρό κρίσης, δεν είμαστε για πειράματα…