Ο γύρος του Κορινθιακού…

Είπαμε μια φορά κι εμείς να ξεφύγουμε από τον κλασικό πίτα-γύρο και αδυνατώντας φυσικά να κάνουμε τον γύρο του κόλπου της Βοθνίας (καμήλες έχουμε – πραγματικές – όχι τάρανδους γιαλατζί), αποφασίσαμε να κάνουμε τον γύρο του Κορινθιακού. Η σύνθεση κλασική: Γκαμήλες, αλεπουδίτσα και shadow. Ξεκινήσαμε βέβαια λίγο αργά, γιατί αν και το βράδυ (μετά από ξενύχτι – να το προσέξουμε αυτό), όπως πάντα, δεν μου κόλλαγε ύπνος, το πρωί λαλούσε το ξυπνητηροραδιόφωνό μου κοντά μια ώρα πριν το ακούσω
Μολαταύτα ξεκινήσαμε και καταλήξαμε οσονούπω (στρατηγέ μου) στον πρώτο σταθμό μας. Εκεί μας τρόμαξε ολίγον ο καιρός, διότι ως γνωστόν εγώ διαθέτω πάντα μα πάντα ομπρέλα, εκτός από τις φορές που βρέχει. Παρόλ’ αυτά οι απειλές ξεφούσκωσαν (τον συνέφερε να τα βάλει μαζί μου; αμ δεν τον συνέφερε) και μπορέσαμε να απολαύσουμε στην συνέχεια ένα καταπληκτικότατο φαγκρί στα κάρβουνα, στον δεύτερο σταθμό της περιοδείας μας. Μάστορας ο ψήστης, μάστορας, έκανε καλή δουλειά πάνω στο φαγκρί που με μεγάλη επιτυχία (να σημειωθεί στα πρακτικά) επέλεξα από το ψυγείο του.


Και αφού ντερλικώσαμε καλώς και τιμήσαμε τας λαϊκάς παραδόσεις και τον ελληνικό κινηματογράφο, συνεχίσαμε το οδοιπορικό μας στα βόρεια παράλια του κόλπου, επισκεπτόμενοι σημαντικά αξιοθέατα, όπως την εκκλησία στην οποία έγινα νονός και παραλίες στις οποίες άπλωσα την αρίδα μου, κατανάλωσα μεγάλες ποσότητες ούζου, έπαιξα ατελείωτες ώρες τάβλι και…, και…, και… (ναι, μπορεί και αυτό, αλλά μην γίνεσαι αδιάκριτο).



Καταλήξαμε φυσικά με καφεδάκι και γλυκό του κουταλιού στον τελευταίο σταθμό μας, όπου αφού αναλύσαμε και ταυτοποιήσαμε την απόλυτη επιτυχία της περιοδείας μας, απολαύσαμε το ηλιοβασίλεμα και τα φώτα που καθρεπτίζονταν στην αεικίνητη πλανεύτρα.



Νυχτερινή επιστροφή…

[και τώρα, μετά την αναπόληση, πίσω στην δουλειά…]

Το λουμπάγκο, τα λαχανάκια βρυξελών, η βενζίνη και άλλα βρύα

Μια απότομη κίνηση, ένα τράβηγμα, ένα φτάρνισμα (ναι, ναι ένα φτάρνισμα…) και έχουμε το «λουμπάγκον» δεδομένον. Έτσι, εδώ και 2 εβδομάδες περίπου περπατάω σαν στειλιάρι, φορώντας «ζώνη» στη μέση και ελπίζοντας πως την επάυριο θα είμαι καλύτερα. Το στομάχι δε χάλια από τα (απαραίτητα) χάπια αποθεραπείας. Επιτέλους σήμερα μπορώ να πω πως έχει περάσει αρκετά, αν και τα κατάλοιπα του πόνου είμαι σίγουρος πως θα μείνουν 2-3 βδομάδες ακόμα…
Ο καιρός δε πάει από το κακό στο χειρότερο (κεφάλι βαρύ και διάθεση στο πάτωμα). Ανοιξιάτικα είχαμε κατακαλόκαιρο και τώρα μας το γύρισε σε βαρυχειμωνιά ένα πράμα. «Ακραία καιρικά φαινόμενα» ήτοι πλημμύρες-ξηρασία, πλημμύρες-ξηρασία κοκ. Νερό λέει δεν θα έχουμε… Πως να έχουμε; Αφού με την ένταση που πέφτουν (όταν πέφτουν) οι βροχές δεν συγκρατιόνται για να αποστραγγιστούν στους ταμιευτήρες αλλά πάνε στην θάλασσα παρασύροντας κι όλας… Φαΐ λέει δεν θα ’χουμε… Πώς να ’χουμε; Είδαν τα λαχανάκια στους αγρούς την γρήγορη εναλλαγή των «ακραίων καιρικών φαινομένων» και αυτοκτόνησαν τα καημένα. Τι να κάτσω να κάνω εδώ σου λέει το μαρουλάκι; Να με υποβάλουν συνεχώς σε σκωτσέζικο ντους; Ρε μπας και πληρώνουμε πολύ πιο ακριβά από 1 ευρώ το λίτρο την βενζίνη μας και δεν το έχουμε πάρει ακόμα χαμπάρι; Μπας;
Τα φυντάνια μου… Χμμμ… Αναρωτιέμαι αν είναι σωστό να φοιτούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση άτομα που δεν γνωρίζουν να κάνουν μετατροπή μονάδων και που αν τους δώσεις μια μαθηματική πράξη 5 όρων που περιέχει πολλαπλασιασμό, διαίρεση και ρίζα θα βγάλουν όλοι λάθος αποτέλεσμα… Μα όλοι!!!!
Ένα μέτρο έχει δέκα εκατοστά… Πόσα;;; Δέκα. Σίγουρα; Ναι. Και το δεκατόμετρο; Αααα... ναι... Χμμμ... έχει εκατό εκατοστά. (!!!) Άρα ένα τετραγωνικό μέτρο έχει; Ε.. εκατό τετραγωνικά εκατοστά!! …
Και στο σημείο αυτό εγώ αναρωτιέμαι μήπως και να ακολουθήσω το παράδειγμα των λαχανακίων ειδάλλως με βλέπω να καταλήγω κάτι σε Τζακ ο αντεροβγάλτης σε νέες περιπέτειες…

Ερωτήσεις...

Ακούστηκε λέει ότι ο Προυστ κόβει βόλτες και κάνει ερωτήσεις. Εγώ πάλι δεν κατάλαβα τι σχέση έχει ο Προύστ με όλα αυτά, αλλά αντελήφθην πως η Αλκυόνη θα ήθελε να απαντήσω σε ένα σετ ερωτήσεων στο οποίο απάντησε και η ίδια. Ας είναι λοιπόν:

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Την ψάχνω ακόμα.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Η διάθεση να κάνω κάτι.

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
…
Δεν θυμάμαι :(

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Δεν τα παρατάω ποτέ
(ούτε όταν χάνουμε 2-0 στα σετ και 13-2 στο τελευταίο… οπότε και κερδίσαμε 3-2 στα σετ – μιλάμε για βόλεϊ με τους παλιούς κανόνες :p)

5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Η ηπειρώτικη γαϊδουροκεφαλιά

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Αν και θεωρώ τα λάθη απαράδεκτα, επιείκεια μπορεί να δείξω μόνο στα λάθη από αστάθμητους παράγοντες.

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με καμία

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Οι ανιδιοτελείς, ντόμπροι άνθρωποι που έχουν ακόμα την διάθεση να ζουν πραγματικά.

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
O γύρος της Ελλάδας

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Σήμερα: King και Coelho

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Σταθερότητα

12. ... και σε μια γυναίκα;
Λάγνα τρυφερότητα ;p

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Κανένας

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Κανένα
(αν κάποια φορά σιγοτραγούδησα κάτι θα ήταν η εξαίρεση που επιβεβαίωσε τον κανόνα)

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Ισοζύγια μάζας – ενέργειας του Himmelblau :p
(Προς αποκατάσταση της τάξης, ο τίτλος είναι «Βασικές αρχές και υπολογισμοί στη χημική μηχανική»)
{καλά, μην βαράς αλλά όντως με σημάδεψε όταν κατανόησα την σημασία τους και άρχισα να «ψηλιάζομαι πως δουλεύει ο κόσμος» γύρω μου… αν θες σώνει και καλά λογοτεχνικό, βάλε το Ταξίδι στο κέντρο της γης}

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Contact…
(Ούφ.. αυτά τα «σημάδια» με κουράζουν)

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Κανένας

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Κανένα

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Αυτό που είμαι

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Κόκκινο κρασί

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για την όποια στενοχώρια προκάλεσα άμεσα, έμμεσα, ηθελημένα ή άθελα μου. Δεν συνηθίζω να μετανιώνω για τίποτε άλλο.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Τους συμφεροντολόγους

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Ο περίπατος

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ο εαυτός μου

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Μέχρι στιγμής νομίζω ποτέ. Πιθανών θα το έκανα μόνο αν έκρινα πως το ψέμα θα βοηθούσε την ψυχολογία του αποδέκτη του με θετικά αποτελέσματα. Αν και δεν πιστεύω πως το ψέμα μπορεί να έχει τελικά θετικά αποτελέσματα οπότε…

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Μμμ… κάθε περίσταση έχει το «δικό της» απόφθεγμα. Κανείς δεν μπορεί να έχει μόνο ένα. Τα πιό αγαπημένα μου όμως, που προσπαθώ να χρησιμοποιώ ως γνώμονα, είναι δύο:
«Η προσπάθεια είναι το μέσο, το αποτέλεσμα είναι αυτό μου μετράει»
«Οι ανάγκες των πολλών υπερβαίνουν τις ανάγκες του ενός ή ακόμα και των λίγων»

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Δεν επιθυμώ να πεθάνω

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Ποιόν απ’ όλους τους θεούς;

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Δυστοκίας. Μου πήρε 2 ώρες να απαντήσω στις ερωτήσεις αυτές...

Καφές, ταβέρνα και «ηλιοβασίλεμα στους γερανούς»

Σαββατοκύριακο στην πάνω πόλη. Βόλτα στην παραλία, από το λιμάνι μέχρι το μέγαρο. Αυτά τα έργα ανάπλασης αλήθεια πότε θα τελειώσουν; Γιατί μου χάλασαν την μισή βόλτα και την αναπόληση.

{Σας την έσκασα, άφησα το καραβάνι και ήρθα ινκόγκνιτο}

The στίχοι

Το μπαρμπουνάκι μας αποφάσισε πως θέλει να μάθει «ποιά τραγούδια θυμάμαι να σημαδεύουν τη ζωή μου μέχρι τώρα, τις καλές στιγμές, τις γλυκές στιγμές, τις πικρές στιγμές, τις ώρες της οδύνης, τις ώρες της χαράς.». Δύσκολο. Συνηθίζω να θυμάμαι τις ίδιες τις στιγμές και όχι τον «περίγυρό» τους. Παρόλ’ αυτά θα προσπαθήσω να την ευχαριστήσω ξεκινώντας από εκεί που θυμάμαι… στο ενδιάμεσο έχω την αίσθηση ότι θα πέσω σε κομμάτια που θυμάμαι τους στίχοι αλλά δεν θυμάμαι ούτε καλλιτέχνη, ούτε τίτλο. Πιθανών λοιπόν η λίστα να έχει ελλείψεις…

Ευγενική χορηγία των γονέων για την περίοδο που δεν θυμάμαι τον εαυτό μου: «Το πουκάμισο το θαλασσί» – Νταλάρας (τρέλα είχα μου είπαν)
Το πρώτο που θυμάμαι εγώ είναι το: «Αρθούρε Ρεμπώ» – Χατζιδάκης (μέχρι κι εγώ αναρωτιέμαι τώρα… - για τότε, ακόμα μου αρέσει...)
Και συνεχίζουμε:
«Point blank» και «Spare parts & broken hearts» – Bruce Springsteen
«I need a hero» και «Total eclipse» (ω τι πρωτότυπο) – Bonnie Tyler
**[Προσθήκη] Κάπου εδώ μου θύμισε ένα φιλαράκι πως μπαίνει το «Money for nothing» – Dire Straits (χρειάστηκε να θυμηθούμε και να σιγοτραγουδήσουμε τους στίχοι για να καταλήξουμε στο όνομά του...) [Προσθήκη]
«Don’t pay the ferryman», «A spaceman came traveling» και «Crusader» (παράξενο ε;) – Chris de Burgh
(Επι)Στροφή με «Το Άγαλμα» του Πουλόπουλου (ω τι πρωτότυπο, δις).
«Σ’ αγαπώ» – Καλογιάννης, «Δελφίνι, δελφινάκι» – Καλατζής και «Χάντρα στο κομπολόι σου» – Νταλάρας.
«Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο» – Κούκα (ΟΕΟ περάσαμε στα λικνίσματα!!!)
«Μην μου θυμώνεις μάτια μου» και «Θα πιώ απόψε το φεγγάρι» – Πουλόπουλος
«Ερωτικό» – Μητσιάς, «Σ’ αναζητώ» και «Μια στάση εδώ» – Μητροπάνος

Θα μπορούσα ίσως να συνεχίσω με πολλά άλλα, αλλά νομίζω ότι αυτά είναι όσα θυμάμαι πιο έντονα, με την σειρά πάντα που τα ανάφερα και συνεπώς δεν νομίζω ότι τον τελευταίο καιρό με «στιγματίζει» κάτι, άλλωστε they don't make them like they used to όπως λέει και στο Βatteries not included - φοβερό έργο, πως μου ήρθε τώρα; Σίγουρα πάντως στο ενδιάμεσο μπορώ να θυμηθώ «μυριάδες» άλλα που θα ήθελα ίσως να αναφέρω – δεν νομίζω ότι είναι όλα σημαδιακά. Γεγονός πάντως είναι πως αν βρεθώ με παρέα που τραγουδάει, με ή χωρίς μουσική, θα ξεκινήσω και θα συνοδεύσω όλο το ρεπερτόριο και «θα το ζήσω» με όλο μου το είναι (επτανησιακά χαρίσματα) και σίγουρα θα θυμηθώ και κάτι, θα το συνδέσω κάπως με την ζωή μου. Ή απλά θα το ζήσω.

[Μια ζωή στην καντάδα]

Ψιλοκρεμαστή μπαλιά σε όποιον θέλει να συνεχίσει…

Ώρα για μπλούμ

Ζέστανε ο καιρός. Η φύση οργιάζει, αν και η αλήθεια είναι πως η θερμοκρασία είναι λίιιιγο (λέμε τώρα για να μην τρομάξουμε) ψηλότερη από το φυσιολογικό. Μίνι καύσωνας λέει επικρατούσε (από τώρα;;; δηλαδή τον Ιούλιο τι πρέπει να περιμένουμε; κρεματόριο;) οπότε είπαμε κι εμείς να κάνουμε ένα μπανάκι. Πρώτος φυσικά έπρεπε να βουτήξει ο νιός. Και όχι βουτιά ό,τι κι ό,τι. Βουτιά στην κολυμβήθρα, ειδικά στημένη για την χάρη του στον Όσιο Λουκά. Εκεί μέσα στην φύση, τα λουλούδια και τα πουλιά. Το τοπίο πανέμορφο και η ηρεμία απαράμιλλη στον προαύλιο χώρο. Το μυστήριο όπως του άρμοζε όμορφο και ευχάριστο. Ο νέος μας κατά-ευχαριστήθηκε τη βουτιά – και το λάδωμα, μονομάχος θα γίνει το παιδί, ή θα βάζει λάδι και θα ’ρχεται βράδυ (τρέμετε πιπίνια)! Αποφάσισε να κλάψει όταν όλα είχαν τελειώσει. Μάλλον προτιμούσε να κάτσει στην κολυμβήθρα και να παίζει με τα γένια του παπά και το ευαγγέλιο – τα γένια του παπά, άλλο θέμα μεγάλο, παραλίγο να την αρπάξουν τη φωτιά από μια λαμπάδα. Πάντως, για μια φορά ακόμα (τέταρτη στην σειρά) επιβεβαιώθηκε η εντύπωσή μου πως τα μυστήρια αξίζουν μόνο μακριά από την Αθήνα (μόνο αυτά;). Τελικά αυτή η πόλη έχει γίνει η προσωποποίηση της εκμετάλλευσης και της έλλειψης σεβασμού. Ουδείς τομέας απόρθητος πλέον…
Τέλος πάντων. Τον βαφτίσαμε, τον ονοματίσαμε, τον ευχηθήκαμε, σειρά είχε να τον γλεντήσουμε κι όλας (επιτέλους!). Ευτυχής ο μπαμπάς, πανευτυχής ο παππούς – πλήρωσε ακριβά το όνομα – είχαν ετοιμάσει τρικούβερτο γλέντι. Εδέσματα (ψωμοτύρι μιαμ-μιαμ) της περιοχής και το κοκορέτσι έδινε κι έπαιρνε. Και μιας και φέτος το Πάσχα δεν είχα την χαρά να φάω πάλι την μισή από τη σούβλα που ετοίμαζε κάθε χρονιά για την αφεντιά μου ο εκλιπών θείος, αποφάσισε ο μικρός ανεψιός μας να με ευχαριστήσει προσφέροντάς τα έξτρα κομμάτια που απέμειναν στην σούβλα, αφού σερβιρίστηκαν όλοι οι υπόλοιποι. Λουκούμι ένα πράμα – ωχ ωχ… να, με πιάνει μια λιγουρίτσα τώρα δα… να πεταχτώ μέχρι το χωριό πάλι;
Ύστερα λοιπόν από το φαγοπότι ήρθε και η σειρά των «μεγάλων» να κάνουν την βουτιά τους, να ξεσκάσουν και από τον πρόωρο μίνι καύσωνα. Έτσι μια και δυο, κατεβήκαμε στην παραλία και μπλούμ, ρίξαμε την πρώτη βουτίτσα της χρονιάς. Άντε μπας και περάσουν λίγο οι αλλεργίες, γιατί η φύση μου τις διέγειρε ολίγο, και η καταρροή ήταν συνεχής όλη την ημέρα.
Κυριακή και μέρα χαλάρωσης. Ένα τράβηγμα στην πλάτη δεν μου επέτρεψε να επαναλάβω την βουτιά (τα περισσότερα ατυχήματα στο μπάνιο δεν λένε ότι γίνονται;) πράγμα βέβαια που δεν πτόησε την αλεπουδίτσα (#$%&^%$%$), και όχι μόνο αυτή (*&^$%%&^), που δευτερολόγησε και αν δεν μας περίμεναν να πάμε για φαγητό την έβλεπα να τριτολογεί κι’ όλας :@.
Πίσω πια στην τσιμεντούπολη και τις υποχρεώσεις. Τα πρώτα νεύρα δημιουργήθηκαν από μερικούς συνδικαλιστές που θεωρούσαν δικαίωμά τους να ενημερώσουν τους συμφοιτητές τους «περί εκλογών και κομμάτων» εν ώρα μαθήματος (μα καμία συναίσθηση του τόπου και του ρόλου;;;). Και αναρωτιέμαι, είμαι ο μόνος που τους πέταξα έξω από την αίθουσα; Γιατί σίγουρα πέρασαν κι άλλες αίθουσες πριν φτάσουν στην δική μας.

[Αρχίζω να πιστεύω πως το Αλκατράζ
έχει λιγότερα λουκέτα από το εργαστήριό μας]

Χαρμολύπη & παραλογισμός

Στην τελευταία γιορτή του σπιτιού προσήλθαν φίλοι, συγγενείς και φυσικά οι γειτόνοι. Να’ σου κι ο γιός του γείτονα. Δεν τον βλέπω πολύ συχνά μιας και έχουμε εντελώς διαφορετικά ωράρια «προσέλευσης στην γειτονιά» και οι γονείς του λείπουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα, οπότε το παιδί μένει στην γιαγιά του. Η αλήθεια είναι πως αν και τον γνώρισα αμέσως, εξεπλάγην προς στιγμήν όταν τον είδα. Τελευταία φορά που τον θυμάμαι, η ζωή μου δεν διέφερε πολύ από σήμερα. Από τότε όμως αυτός έριξε ένα μέτρο μπόι. Να μην σχολιάσω το γεγονός πως θυμάμαι σαν χτες όταν ο πατέρας του τον έκανε βόλτες στην αγκαλιά του, μωρό όντας. Από τότε εγώ… δεν έκανα κάτι επιπλέον στην ζωή μου…

Γενικά τον τελευταίο καιρό «πιάνομαι συνέχεια εξ απήνης» από παράξενες σκέψεις. Προχτές μας επισκέφθηκε ο μικρότερος της οικογενείας. Έκλεισε τους οκτώ μήνες πια. Άρχισε να περπατάει, με την βασική υποβοήθηση πάντα – δεν είναι παράξενο που ο άνθρωπος ξεκινάει να περπατάει με 4 βοηθητικά ποδάρια και καταλήγει και πάλι μετά από πολλά-πολλά χρόνια στο ίδιο σύστημα υποβοήθησης; – και προσπαθεί να μας πει που και που μερικά λογάκια. Φυσικά γίνεται πάντα το ανάλογο «παζάρι» ως προς το ποια λέξη προσομοιώνει αυτό που εκστόμισε – στόχος πάντα είναι να υποθέσουμε ποια θα είναι η πρώτη λέξη του, το μαμά δεν είναι μέσα στις υποθέσεις μας, κινούμαστε ανάμεσα σε ονόματα χωριών και ανθρώπων... Μακρηγορώ και ξέφυγα πάλι ε; Κι όμως πόσα εναύσματα χαρμολυπημένης σκέψης δεν μου δημιουργούνται συνεχώς από διάφορα περιστατικά. Μια από τις εικόνες που μου αρέσει να χαζεύω είναι ο πατέρας μου να παίζει με το μωρό. Έχει μια λάμψη όταν ασχολείται με παιδιά… άλλωστε τους αφιέρωσε και όλη του την ζωή. Μεθαύριο λοιπόν τον βαφτίζουμε... (τον ανεψιό μου, όχι τον πατέρα μου...) Έτσι λοιπόν μας περιμένει ένα εορταστικό τριήμερο - όπου θα σφάξουμε τον μόσχο τον σιτευτό - μακριά από την Τσιμεντούπολη. Κάτι είναι και αυτό...

Μμμ τέλος πάντων. Ότι θυμάμαι χαίρομαι. Μπορώ πάντως να πω πως τα αποτελέσματα από την ανάλυση στο Μεγάλο Ίδρυμα ήταν, κατά γενική ομολογία, άκρως εντυπωσιακά. Αλλά πάλι, όπως πολλές φορές έχω πει, δεν θα μπορούσαν με τίποτε να είναι και διαφορετικά. Τώρα ποιό θα είναι το αποτέλεσμα; Αυτό μάλλον θα το κρίνει «ο παραλογισμός του συνδυασμού λογικότατων νόμων και κανόνων». Κοινώς η ουσία μας είναι αδιάφορη μπροστά στους τύπους…

Πραγματικά όμως αναρωτιέμαι, μήπως υπάρχει κάποιος άγραφος νόμος που οδηγεί την «υψηλή τεχνολογία» να μας απογοητεύει πάντα την στιγμή που επαφιόμαστε περισσότερο στα χέρια της, θεωρώντας δεδομένη την επιτυχία της;

Πόσο μακρινές αυτές οι κοντινές αποστάσεις της πόλης;

Οι διδακτικές υποχρεώσεις όλης της εβδομάδας ανηλήφθησαν οικιοθελώς από συνάδελφο. Θα εξοικονομούσα χρόνο (έτσι πίστευα) αν και τα γεγονότα με πρόλαβαν και αν δεν είχαν μεταβιβασθεί θα είχαν σίγουρα αναβληθεί.
Το πρωί το Μεγάλο Ίδρυμα έσφυζε από ζωή. Δεν το περίμενα είναι η αλήθεια. Μέχρι να μπορέσεις να συναντηθείς με 3 ανθρώπους έχει κι όλας πάει μεσημέρι. Φυσικά το μόνο αποτέλεσμα ήταν το αναμενόμενο. Πως ο παραλογισμός του συνδυασμού λογικότατων νόμων και κανόνων μπορεί να οδηγήσει σε παράλογα και εντελώς ανούσια αποτελέσματα.
Γρήγορη η επιστροφή διότι ήθελα να συνοδεύσω έναν φίλο. Παλικάρι, με κεφαλαίο Π, στα ογδόντα του έφυγε με το κεφάλι ψηλά και «τις μπότες στα πόδια». Τελευταία φορά που δανείστηκε το σκάφος μου το περασμένο καλοκαίρι. Και να φανταστείς πως όταν του το έδωσα εκείνη την ημέρα του είχα πει: έχει πολύ αέρα στα βαθειά, είσαι σίγουρος πως θα βαστάξεις; Δυσκολεύτηκε, αλλά σίγουρα κατάφερε και γύρισε μόνος του. Ενώ εγώ καθόμουν και κοιτούσα το πέλαγος μήπως χρειαστεί βοήθεια ν’ αρπάξω μια βάρκα να πάω. Και όμως κούτσα-κούτσα δάμασε τον άνεμο και γύρισε στην ακτή. Τρεις μέρες πριν περιδιάβαινε το θησείο, καθημερινή συνήθεια τα 5 χιλιόμετρα βόλτας. Η καρδιά δεν άντεξε. Αν και η επέμβαση φάνηκε να διορθώνει την κατάσταση, τελικά ο μυς δεν μπόρεσε ν’ ανταπεξέλθει. Για τα ούζα και τις καλοκαιρινές μας συζητήσεις, η συνοδεία μου στην τελευταία του βόλτα ήταν απαραίτητη. Ένας από τους πιο Ωραίους και Ευχάριστους Ανθρώπους έφυγε.
Η αλήθεια είναι πως σήμερα συνάντησα πολλούς από εκείνους που συναντώ κάθε φορά στην νυφούλα μου. Όλοι είχαν να κάνουν την ίδια παρατήρηση: Ζούμε δίπλα ο ένας στον άλλον και συναντιόμαστε μόνο στα νεκροταφεία ή πεντακόσια χιλιόμετρα μακριά. Αν αυτό δεν είναι κατάντια για την κοινωνία μας, αναρωτιέμαι αλήθεια τι είναι η κατάντια. Μέχρι να γυρίσω σπίτι η μέρα είχε πετάξει. Και αυτό κατάντια καταντάει…
Το μόνο σίγουρο αγαπητέ μου συμπολίτη, σ’ εσένα μιλάω που αποφάσισες να με παιδέψεις για λίγο «χώρο», είναι πως θα υποστείς το ίδιο ακριβώς παίδεμα που μου επέβαλες. Γιατί αν και δεν μπορώ ν’ αποδείξω το «τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια», το μόνο σίγουρο είναι πως και οι δύο ξέρουμε ποιος είναι ο κατσαβουλιάρης γάτος οπότε δεν θα σε παραξενέψει που έπαθες ότι ακριβώς προκάλεσες, έτσι δεν είναι; :)
Απόγευμα πια, λέω να ρίξω άλλη μια ματιά στο Μέγα Ζήτημα. Η αλήθεια είναι πως έχει επιλυθεί από χτες το μεσημέρι - τα καλά της «απομάκρυνσης», αλλά χρειάζεται ένα μικρό ρετουσαρισματάκι. Έτσι, για να το σιγουρέψουμε…

Η βιβλιοθήκη.

Πολλές φορές έχω χρησιμοποιήσει την ακόλουθη παρομοίωση: Το μυαλό του ανθρώπου είναι σαν μια βιβλιοθήκη. Περιέχει τόμους με γνώσεις, με μεθόδους, με ιδέες, με ιστορίες, με λογοτεχνία και με φιλοσοφία. Ένα ποικιλόμορφο σύνολο δηλαδή, χρησιμοποιούμενο σε συνδυασμούς για να δώσει το βέλτιστο αποτέλεσμα. Όπως κάθε βιβλιοθήκη λοιπόν έχει και αυτό τον βιβλιοθηκάριό του. Είτε η μορφή του είναι σαν καρτούν του Ντίσνεϋ, είτε βγήκε από καλλιτέχνημα του Γκίγκερ, η δουλειά του είναι δεδομένη. Να ταξινομεί τις νέες πληροφορίες, κάνοντας χώρο ανάμεσα στις παλιές, στο σωστό σημείο που τους πρέπει. Ταυτόχρονα, όταν έρχονται οι πελάτες, ο βιβλιοθηκάριος πρέπει ταχύτατα να μπορεί να ανασύρει τις απαιτούμενες πληροφορίες, ώστε να τους εξυπηρετεί χωρίς καθυστερήσεις και με τον βέλτιστο δυνατό τρόπο. Γιατί; Γιατί πολύ απλά σε αυτή την ιδιότυπη βιβλιοθήκη και ο βιβλιοθηκάριος αλλά και οι πελάτες είναι το ίδιο το μυαλό!
Όταν λοιπόν η βιβλιοθήκη είναι «ανοιχτή προς το κοινό» ο βιβλιοθηκάριος αδυνατεί να βρει τον χρόνο να τοποθετήσει τις συνεχώς νεοαποκτούμενες πληροφορίες στην σωστή τους θέση, αφήνοντας τα νέα τεύχη στο τραπεζάκι της εισόδου. Εκεί οι πελάτες μπορεί να τα προσέξουν, μπορεί όμως και όχι, σε κάθε περίπτωση πάλι δεν θα τα συνδυάσουν γρήγορα με το σύνολο και τη σωστή δομή της πληροφορίας που θα είχαν αν είχαν παραλάβει ολόκληρη την θεματική ενότητα ταξινομημένη από τον βιβλιοθηκάριο.
Αυτός είναι και ο λόγος που η βιβλιοθήκη πρέπει να κλείνει σε καθημερινή βάση, ώστε να δώσει χρόνο στον βιβλιοθηκάριο να ταξινομήσει την πληροφορία, δίνοντας της την θέση που της αρμόζει στο σύνολο της «γνώσης» του εγκεφάλου. Φυσικά κλειστή βιβλιοθήκη δεν σημαίνει κοιμισμένος βιβλιοθηκάριος. Όταν ο βιβλιοθηκάριος κοιμάται δεν ταξινομεί. Κλειστή βιβλιοθήκη λοιπόν σημαίνει «απομάκρυνση από την εγκεφαλική δραστηριότητα». Σημαίνει ξεκούραση. Περιλαμβάνει και τον ύπνο αλλά δεν είναι αυτός καθ΄ εαυτός.
(Μπαρμπουνάκι καταλαβαίνεις γιατί σε θαυμάζω μεν αλλά ουδέποτε θα διανοούμουν να εργασθώ έτσι;)
Χθες λοιπόν, με αυτό ως γνώμονα και ύστερα από αρκετό «πήξιμο» και κούραση, αφού απογοητεύτηκα όσον αφορά στην αναζητούμενη «βέλτιστη» μέθοδο παρουσίασης στο Μεγάλο Ίδρυμα και βεβαιώθηκα πως δεν έχω ελπίδες, αποφάσισα πολύ απλά να τα παρατήσω και να οδεύσω προς ηλιόλουστη απογευματινή βόλτα εις τον γνωστό πεζόδρομο των ρεμαλιών. Κλασική μέθοδος που χρησιμοποιώ από μικρός (ως γνωστών, σε αντίθεση με τον περισσότερο κόσμο, όταν έδινα πανελλήνιες – αλλά και όχι μόνο, τις ημέρες των εξετάσεων αντί να διαβάζω έκοβα βόλτες από το πρωί μέχρι το βράδυ). Κόσμος, φωνές, λουλουδάκια, πεταλούδες και «πεταλούδες», καφεδάκι, συζήτηση και χαλάρωση. Μια ακόμα βραδινή προσπάθεια να καταπιαστώ με το Μέγα Ζήτημα απέβη ακόμα πιο απογοητευτική. Κακώς, κάκιστα την έκανα αλλά η θεία μου περνούσε εκείνη την ώρα από Αθήνα και ήθελα να συζητήσω μαζί της - έπρεπε όμως να περιοριστώ στην συζήτηση. Στη συνέχεια φυσικά η βραδινή βόλτα με το κρασάκι της με απομάκρυνε πλήρως από το θέμα. Λίγος ύπνος (λέμε τώρα - έχω καταργήσει άλλωστε την «συνήθη» έννοια του ύπνου) για ξεκούραση και πρωινή «φιλοσοφική» θεώρηση του θέματος. Χωρίς χαρτιά και υλικό μπροστά μου – σκέτη φιλοσόφηση. Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι «ήρθε η θεία φώτιση». Αυτό, αυτό το τελευταίο περιοδικό που δεν είχε ταξινομηθεί σωστά και η συνειδητότητα της ύπαρξής του ξεκίνησε το τελευταίο 2μηνο - φρέσκια έκδοση μιλάμε - αλλά ουδέποτε τοποθετήθηκε στην σωστή θέση γιατί δεν αναλύθηκε ορθά. Ήταν όμως εκεί και περίμενε. Περίμενε τον βιβλιοθηκάριο να το βάλει εκεί που πρέπει. Μόνο τότε μπορεί κανείς να αντιληφθεί την μεγάλη σημασία του. Μόνο έτσι γίνεται αντιληπτή η μεγάλη σημασία της κάθε παραμικρής λεπτομέρειας…
Τελειώνοντας τον καφέ λοιπόν ξεκινάω νέο σχεδιασμό σε διαφορετική βάση. Ορισμένες απλές και οφθαλμοφανείς μετατροπές και πιστεύω πως το Μέγα Ζήτημα θα αναδειχθεί καλύτερα. Μπορεί φυσικά ο διαθέσιμος χρόνος να είναι μέχρι την Πέμπτη, αλλά είναι αρκετός και σίγουρα δεν θα (ξανα)υποπέσω στο σφάλμα της προσηλωμένης ενασχόλησης με αυτό. Το πολύ-πολύ να αναβάλω ορισμένες άλλες υποχρεώσεις, αλλά σίγουρα δεν θα επιτρέψω στον βιβλιοθηκάριο να μην πάρει σε καθημερινή βάση τον απαραίτητο για την ταξινόμηση χρόνο. Όπως αποδεικνύεται, είναι και αυτός εξίσου σημαντικός.

Ουφ…

Οι τελευταίες μέρες πέρασαν «απότομα». Ένα από τα «παρελκόμενα» της συνεχούς αϋπνίας. Σαν σε όνειρο λοιπόν παρατήρησα χτες περνώντας από το μηχανουργείο μια φοιτήτρια να αφήνει την τσαντούλα της – «γυναικεία» τσάντα βόλτας, όχι «σχολική» γεμάτη βιβλία αλλά προφανώς γεμάτη με κραγιονάκια και καθρεφτάκια και όλα τα άλλα 1257 μικροαντικείμενα που υπάρχουν στην τσάντα μια γυναίκας, χωρίς όμως βιβλία, μακρηγορώ πάλι και άλλαξα θέμα – και με χάρη περισσή να πιάνει την ηλεκτροκόλληση και την μάσκα – προσέχοντας το μαλλί της, αλλά και το γοβάκι της να μην πατήσει το βρώμικο καλώδιο της ηλεκτροκόλλησης – και να συγκολλά 2 κομμάτια μετάλλου που απαιτούσε η άσκηση. Πληθώρα συνειρμών. Άλλωστε το σενάριο το έχει χιλιοπαίξει η Σύλβια – φορώντας κάτι πιο ελαφρύ βεβαίως βεβαίως – τον συνδυασμό όμως με την ιδιότητα της μαθήτριας τον είχε σκεφτεί; Δεν τον είχε… Να και η πρωτοτυπία του θέματος λοιπόν!!!
Το βέβαιο όμως είναι πως άδικα φώναξα σε μια δική μου, η οποία μου φάνηκε πως έφτιαχνε τα νύχια της και τα μαλλιά της την ώρα που προσπαθούσαμε να καταλάβουμε ποια μαγική δύναμη μετακινεί ένα πιστόνι μέσα σε έναν κύλινδρο, και πως αυτή – η κατά τα άλλα μαγική δύναμη, μιας και όλα τα κινεί «μαγικά» η «υψηλή» τεχνολογία και εμείς είμαστε άχρηστοι, απλά να δουλεύουμε χρειάζεται, ξεφεύγω συχνά ε; η αϋπνία θα φταίει – συνδέεται – μέσω φυσικών παύλα μαγικών φαινομένων – με την μεταβολή της έντασης του ρεύματος που διαρρέει ένα πηνίο. Όπως μου εξήγησε αργότερα, απλά τα νύχια και τα μαλλιά της την ενόχλησαν καθώς κρατούσε σημειώσεις οπότε και προσπαθούσε – με άκρως επιστημονικά επιχειρήματα – να καταλάβει τι μανικιουράκι πρέπει να κάνει ώστε την επόμενη φορά να μην υφίσταται αυτές τις ενοχλήσεις.
Το χειρότερο όμως αποτέλεσμα της αϋπνίας ήταν το deja’vu. Ήμουν απόλυτα σίγουρος πως είχα εξηγήσει πως υπολογίζεται η «ροή» διόγκωσης εντός του κυλίνδρου του πιστονιού. Μετά όμως από 5 λεπτά συνειδητοποίησα ότι προφανώς είχα «πηδήξει» το αρχικό πιστόνι γιατί όταν τους ρώτησα πως το κάνουμε στο δεύτερο, απλά κοιτούσαν το ταβάνι.

Αρχίζω να πιστεύω πως το ταβάνι περιέχει πάντα περισσότερη πληροφορία απ’ ότι ο πίνακας… αν αρχίσω να το κοιτάω κι εγώ, μήπως τελικά θα βρω καμιά λύση;

Ανεξίτηλη λογική…

Πιθανότατα με ψιλοκόλλησε η Βασιλική, δεν εξηγείται αλλιώς, αν και ευτυχώς, μάλλον λόγω των 500χλμ που μας χωρίζουν, εγώ την περνάω πιο ήπια, μιας και δεν χρειάστηκα την μισή παραγωγή της softex σε δύο μέρες. Παρόλ’ αυτά αισθάνομαι ερείπιο, κάτι λες και με κουνούσαν όλο το βράδυ τα ρίχτερ της Τριχωνίδας ένα πράμα. Η πρώτη μεταπασχαλινή διάλεξη περατώθη με επιτυχία, παρότι ο πονοκέφαλος της επιστροφής κρατεί ακόμα και σήμερα, σχεδόν 24 ώρες μετά. Και σε όλο αυτό το διάστημα περιφέρομαι από εδώ κι από εκεί, σαν την άδικη κατάρα, προσπαθώντας να προετοιμάσω την αυριανή. Το μεγάλο και βασανιστικό ερώτημα παραμένει: Ποιος ανεγκέφαλος πήγε και αγόρασε μερικές εκατοντάδες ανεξίτηλους μαρκαδόρους για τους ασπροπίνακες;;; Πλέον με επιστημονικότατο τρόπο αποδεικνύεται σε καθημερινή βάση πως έχω δίκιο όταν πιστεύω πως μετά την σκωληκοειδή απόφυση, σειρά να ατροφήσει έχει ο εγκέφαλος…
Και ενώ εγώ δεν έχω με τι να γράψω για να εξηγήσω μια απλή αντλία, ο κόσμος ασχολείται με ευτελή πράματα όπως το μαύρο-πορτοκαλί κουτί ενός πλοίου «διαμαντιού» κανονικού - θα ήταν κουμπάρος εκείνου του αδαμάντινου χαρακτήρα, του Αδαμόπουλου ντε των γαλακτ… εεε μπαρδόν της Επιτροπής Ανταγωνισμού… Αλήθεια τι να κάνει αυτό το παιδί; Μάθαμε; Τέτοιοι αδάμαντες δεν μπορούν να χάνουν έτσι γρήγορα την λάμψη τους…
Και παρότι εμείς ξεχνάμε γρήγορα, στην αντίπερα όχθη οι φίλοι μας δεν ξεχνούν τις ρίζες τους, παρότι οι αντίστοιχες αναφορές έχουν αφαιρεθεί από τα βιβλία ιστορίας, και τιμούν τους προγόνους τους με αναπαραστάσεις από την ταινία «μονομαχία στο Ελ Πάσο», ενώ το remake της ταινίας με τίτλο «μονομαχία στην τεχνόπολη» τυγχάνει μεγάλης αποδοχής από την φοιτητιώσα νεολαία. Να ‘νάψω μια λαμπάδα στην παναγία να μην προβληθεί και σε κινηματογράφους δεξά απ’ τ’ αυλάκ’ μόνο....
Το υπουργείο οικονομίας προσανατολίζεται σε νέα αλλαγή του νομίσματος της Ελλάδος, με αντικατάσταση του ευρώ από το κρυφομολογώ, νόμισμα μεγάλης και συνεχώς αυξανόμενης αξίας που εγγυάται την ασφάλεια της τσέπης μας. Και ενώ οικονομολόγοι και πολιτικοί, κοιτώντας μας στα μάτια, προσπαθούν να εξηγήσουν τις ευεργετικές επιπτώσεις του νέου νομίσματος ο απλός πολίτης αναρωτιέται πως είναι δυνατόν νούμερα με τόσα μηδενικά – στο τέλος – να συντάσσονται με την μονάδα «ευρώ», ενώ ταυτόχρονα παρακολουθεί με αγωνία το remake του «Τhe weeks after» με θέμα την οικολογική βόμβα που τοποθέτησε άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση στην καλδέρα της Σαντορίνης. Έγκυρες πηγές αναφέρουν πως την ευθύνη για την τρομοκρατική ενέργεια θα αναλάβει η οργάνωση «η κακιά η ώρα», ενώ η βομβοκτήτρια εταιρία, εκφράζει κατανυκτικά την λύπη της για το συμβάν και τις παρενέργειές του στην περιοχή.
Μέσα σε όλα αυτά εγώ ανακάλυψα πως από την Κυριακή όλα τα blogs μετατράπηκαν αυτόματα στην καινούργια μηχανή, προσπαθώ να ξεχάσω το γεγονός πως τις τελευταίες 7 ημέρες καλημερίσθηκα, χαμογέλασα και μίλησα με πολύ λιγότερα άτομα απ’ όσα τις προηγούμενες 7 και ταυτόχρονα προσπαθώ να θυμηθώ να πάρω έναν δικό μου μαρκαδόρο γιατί αύριο θα πρέπει να αναγράψω τους τύπους της οπίσθιας διακριτοποίησης στον ασπροπίνακα.

Μα ανεξίτηλους μαρκαδόρους για ασπροπίνακα;;;;

Πυγολαμπίδες

Η απόφαση ελήφθει «στο φτερό». Μέχρι κι εμένα εξ απήνης με έπιασε δηλαδή. Έτσι η Μ. Τετάρτη με βρήκε να ρίχνω 5 πράματα σε μια βαλίτσα, 2 κρεμάστρες στο πορτμπαγκάζ και τα χιλιόμετρα έφυγαν γρήγορα, παρά την βρόχα που έπεφτε «ράιτ θρου»! Στάση στο Έπαχτο για ένα γρήγορο ζεστό φιλί και τα δώρα, ο μικρός έκανε Πάσχα στην θεία, οπότε ανέλαβε αυτή τα θρησκευτικά καθήκοντα (γιατί αν περίμενα απ' τη μάνα του...). Το βραδάκι μας βρήκε να τρώμε «στου Θωμά».
Μ. Πέμπτη και η μπόρα καλά κρατεί. Η φύση συμπάσχει στα μαρτύρια του Ανιδιοτελούς. Φυσικά το «κοκορόζουμον» δεν στάθηκε ικανό να αποτρέψει την βόλτα στην παραλία. Όπως και αρκετών φίλων και γνωστών απ' ότι διαπίστωσα. Μετά από αλλεπάλληλες χαιρετούρες δεν κατόρθωσα να γλυτώσω το τσίπουρο και την «πολιτικής υφής» συζήτηση. Είναι άραγε τόσο απαραίτητη η «οργάνωση» για να μπορέσεις να προωθήσεις την ιδεολογία; Ίσως να λαθεύω και να είναι, αλλά προφανώς το τσίπουρο μπορεί μεν να βοηθάει στα υγρά ρούχα και να σε κρατά ζεστό στην επιστροφή, απαντήσεις όμως δεν δίνει! Το βράδυ η «ράιτ θρου» συνέχισε να μαστιγώνει ανελέητα εκδικούμενη ίσως για την άδικη σταύρωση της ανιδιοτέλειας, της συμπόνιας και της αγάπης. Εφοδιασμένος αυτή τη φορά με ομπρέλα, ύστερα από την πορεία στο Γολγοθά παρακολούθησα τις αστραπές να φωτίζουν με παλλόμενες λάμψεις το πέλαγος πίσω από το νησάκι. Η πένθιμη καμπάνα, συνοδός συντονισμένη με τις αστραπές – μία καμπάνα, τρείς αστραπές – συμπλήρωνε τη σκηνή.
Μ. Παρασκευή και τα μαρτύρια έχουν τελειώσει. Η αποκαθήλωση συνοδεύεται από έναν καλοκαιρινό ήλιο. Αγαλλίαση και ηρεμία. Βόλτα στην παραλία με καλοκαιρινή διάθεση. Καφεδάκι με το νησάκι και το απέραντο πέλαγος, συντροφιά με βιβλίο αυτή τη φορά. Η ατμόσφαιρα τόσο καθαρή που μπορείς ν' αδράξεις τους Παξούς με μια απλωτή. Απόγευμα και η τσάπα βοήθησε στην αποκατάσταση ορισμένων ζημιών (των βροχών ή των γειτόνων;) στο «αποστραγγιστικό σύστημα». Πηγαίνοντας στην περιφορά μικρές λάμψεις, σαν παραισθήσεις, άρχισαν να σκίζουν τον αέρα. Οι κωλοφωτιές είχαν ξεκινήσει την δική τους βόλτα! Ένα θέαμα που αλήθεια καιρό είχα να δω. Παράξενο το πόσα πράγματα σου στερεί ο «πολιτισμός». Στο δείπνο η συζήτηση κινήθηκε γύρω από την επιστήμη και την φιλοσοφία, με θέματα που αφορούσαν τις ημέρες.
Μ. Σάββατο και το πρώτο μήνυμα ότι η ανιδιοτέλεια δεν πεθαίνει, προς μεγάλη λύπη των διωκτών της, ήρθε από τον ήχο της κανάτας που κάλυψε καθώς έσκαγε στο δρόμο την καμπάνα της πρώτης ανάστασης. Ξεκοιλιασμένη και άδεια από το περιεχόμενό της, που κυλούσε πια αργά-αργά στον κατήφορο, παρέμεινε στο μέσο του δρόμου να διαλαλεί το χαρμόσυνο μήνυμα: η αναγέννηση της φύσης έχει ξεκινήσει. Ο καλοκαιρινός ήλιος επιτάσσει περιπάτους οι οποίοι συνοδεύονται από κατανάλωση ικανοποιητικής ποσότητας κρασιού παρέα με παιδικούς φίλους. Έτσι, αυτή τη φορά η οινοποσία συνοδεύθηκε από αμπελοφιλοσοφία, μέχρι την ώρα που οι παραδόσεις μας εκκάλεσαν να επιστρέψουμε για να ντυθούμε κατάλληλα και να παρακολουθήσουμε και το μήνυμα της ανάστασης του Aνθρώπου, με την ελπίδα να επικρατήσει η αναγέννηση, η ανιδιοτέλεια, η συμπόνια και η αγάπη και στην δική μας ζωή. Η πατροπαράδοτη μαγειρίτσα φτιαγμένη από τα τσιλίχουρδα του αρνιού εξαφανίστηκε γρήγορα από το τραπέζι δίνοντας την θέση της στο καλοψημένο και λαχταριστό κατσικάκι - λουκούμι ένα πράμα, ειδικά η πετσούλα απ' τη σπάλα!
Κυριακή του Πάσχα και ο καιρός σύμμαχος στο σούβλισμα του Οβελία. Φέτος βρέθηκα σε μια βλάχικη αυλή και σουβλίσαμε με κέδρινη σούβλα. Το κοκορετσάκι και η σπάλα τιμήθηκαν δεόντως ενώ τα ζουζουνάκια (τρείς μικρούλες όλο χαμόγελο και ξεφωνητά) ζουζούνιζαν γύρω από το τραπέζι γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με γέλια και χαχανητά: ανάσταση. Επιστροφή στην νυφούλα όπου το τσιμπούσι συνεχίστηκε σε έτερο φρεσκοστρωμένο τραπέζι. Με ένα διάλυμα για λίγη ξεκούραση και βόλτα, η οινοποσία συνεχίσθηκε μέχρι πρωίας!
Δευτέρα του Πάσχα και ο περίπατος έχει μια δόση αποχαιρετισμού. Η παραλία είναι συνεχώς γεμάτη κόσμο, σε πλήρη αντίθεση με την ίδια περσινή μέρα. Όλες αυτές τις μέρες έσφυζε από ζωή, εντείνοντας την καλοκαιρινή διάθεση. Η μέρα κύλησε γοργά καταλήγοντας σε ορισμένες «επιχειρηματικής υφής» συζητήσεις.
Τρίτη και επιστροφή μετ’ εμποδίων στην μουντή τσιμεντούπολη. Η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που επιστρέφω αναρωτιέμαι ποιος διαβολικός ψιθυριστής ώθησε τον άνθρωπο να δημιουργήσει τέτοια εκτρώματα μέσα στα οποία περπατά σκυφτός και αμίλητος αδιαφορώντας για τους γύρω του.

Χριστός ανέστη