Προεόρτια

Πλησιάζει η πρωτομαγιά, κι εδώ πάλι σου έρχεται στο μυαλό ένα «κι όλας; πότε;», αλλά το παραβλέπεις. Πρέπει όμως να παραδεχτείς πως δυσκολεύεσαι πολύ να βρεις χρόνο για να κάνεις ο,τιδήποτε, να γράψεις λόγου χάρη, που είπες να το ξεκινήσεις, και το ξεκίνησες με ζήλο, αλλά τώρα δυσκολεύεσαι. Κι ο μόνος χρόνος που βρίσκεις συνήθως είναι αργά το απόγευμα, μετά το σούρουπο πάντα, οπότε η διάθεσή σου είναι μάλλον προσανατολισμένη στο χαζολόγημα είτε σε κανά παιγνίδι – βαράς έντιτορς που έλεγε κι ο σύντεκνος, είτε σε καμιά ταινία. Για δημιουργία ούτε λόγος – όχι ότι δηλώνεις βαριά εργαζόμενος, δεν έσκαβες, τουναντίον, αλλά και το συνεχές πέρα δώθε κουράζει- εξουθενώνει θα έλεγες.

Πάντως έτσι όπως το πάει ο καιρός, παρότι το κρυουλάκι του το έβαλε κι ο Απρίλης, η πρωτομαγιά δεν θα βρει και πολλά πράσινα. Πολλές από τις πρασινάδες έχουν ήδη ξεραθεί εντελώς ενώ άλλες πνέουν τα λοίσθια. Το μαγιάτικο στεφάνι προβλέπεται κίτρινο φέτος, και το χρώμα δεν θα προέρχεται από τα λουλούδια!

Φιλοδοξείς να πεταχτείς και μέχρι το Ιόνιο για τις γιορτές του Πάσχα, σκεφτόσουν πως θα πάρεις και μαγιό για μπάνιο, αλλά όλο και κάτι θα προκύψει, πόσα χρόνια έχεις να βρεθείς πασχαλιά εκεί ούτε που θυμάσαι. Όλο έτρεχες με γονείς, εφέτος περίμενες να δεις αν θα σου επιτρέψει η μικρή να πάτε, πάλι γονείς θα είναι η αιτία όπως φαίνεται…

Η άνοιξη πάντως σας τσάκισε κανονικά αυτή τη χρονιά. Σχεδόν όλη η οικογένεια την έβγαλε με αντιβίωση. Πέντε στους έξι – πέντε στους επτά τώρα πια, πρέπει να το συνηθίσεις. Και πάνω που έλεγες πως θα περπατήσεις λίγο τη φύση με την έβδομη, τη μικρότερη, τη χαμηλοβλεπούσα που σφυρίζει κλέφτικα κάθε που έχει κάνει τη βρωμιά της και την αλλάζετε, τελικά μόνο μια βόλτα έχετε βγει, κι αυτή στις αρχές. Τουλάχιστον φύγετε δεν φύγετε, να κάνετε περίπατο στη φύση εδώ γύρω. Αν και είναι κρίμα, ήθελες πολύ να περπατήσετε δίπλα στη θάλασσα και να δείτε το νησάκι και το κάστρο.

Το σκέφτηκες να πας και μόνιμα, εσένα θα σου άρεσε πολύ και το ίδιο πιστεύεις και της μικρής, αλλά δυστυχώς αυτή η απόφαση δεν είναι πλέον δική σου, είναι δική σας, και δεν συμφωνούν όλοι με αυτή, παρότι είσαι σίγουρος ότι τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα έτσι, και ποιοτικώς, όσον αφορά στη ζωή σας, αλλά και οικονομικώς. Όμως ξέρεις από πρώτο χέρι πως δύσκολα αποχωρίζεται ο άνθρωπος τους οικείους του, και δύσκολα ξεφεύγει και από την αδράνεια της καθημερινότητάς του και αποφασίζει να δοκιμάσει και το διαφορετικό, το άγνωστο. Οπότε δεν μπορείς παρά να αποδεχτείς με βαριά καρδιά την παραμονή στα τσιμέντα, και ίσως και με μια υποβόσκουσα αγαλλίαση από την άλλη, που δεν θα χρειαστεί κι εσύ ακόμα να ξεφύγεις από την αδράνεια της μέχρι τώρα ζωής σου.

Τα πράγματα πάντως είναι ζόρικα, και όση αισιοδοξία και αν μπογιατίζουν το τηλεοπτικό γυαλί οι πολυχρονεμένοι μας, τόσο περισσότερο αισθάνεσαι θυμό κι εκνευρισμό για την κοροϊδία και την υποκρισία που διακατέχει τον οποιοδήποτε από αυτούς τύχει να δεις να εμφανίζεται. Συνήθως τους αποφεύγεις αν και ξέρεις πως λύση δεν είναι αυτή, μιας και ό,τι και να γίνει, κάποιος θα κυβερνάει και το πιθανότερο είναι πως θα είναι κάποιος από αυτούς. Οπότε αποφεύγεις τους πολυχρονεμένους, αν και γενικά προσπαθείς να είσαι ενήμερος για όσα συμβαίνουν, άλλωστε είναι και ο μόνος τρόπος να προασπίσεις τα συμφέροντά σου και να ξέρεις τί σε περιμένει στα ραντεβού με την κρατική μηχανή.

Τουλάχιστον κάθε που εκνευρίζεσαι και βρίζεις, έχεις και τη διέξοδο για να ηρεμήσεις. Κάθεσαι και κοιτάς τα χαμογελάκια της μικρής κάθε που της μιλάτε και παίζετε μαζί της και ξεχνάς την ανοησία που λούζει τον κόσμο σας. Ε, ναι, η άνοιξη φέτος, μπορεί να φεύγει νωρίς, αφήνει όμως τις ομορφιές της να κατοικήσουν μαζί σας!

Grotesque

Δεν είναι; Η πορτογαλική κυβέρνηση δυσαρεστήθηκε που το ανώτατο δικαστήριο έκρινε αντισυνταγματικά τα μέτρα. Όχι δίκαια, ή άδικα, αντισυνταγματικά. Μετά τη δημοκρατία καταργείται και η δικαιοσύνη. Στην Ελλάδα πάλι ήδη καταργήθηκε. Τί κι αν η δικαστική απόφαση έλεγε πως δεν πρέπει να γίνεται η είσπραξη από τη ΔΕΗ; Δεν εξετάζεις το δίκαιο, ή το άδικο, ή το σωστό ή το λάθος. Μόνο το ότι η κυβέρνηση επίσημα πλέον, αποφάσισε να παρανομήσει. Μετά γιατί θα έπρεπε ο οποιοσδήποτε πολίτης να είναι νόμιμος; Γιατί να υπακούσει τον οποιοδήποτε νόμο, ή την οποιαδήποτε απόφαση της δικαιοσύνης; Γιατί ας πούμε οι εργοδότες να είναι σύννομοι και να μην καταφεύγουν στη μαύρη εργασία; Γιατί οι πολίτες να πληρώνουν τους φόρους τους; Για να στηρίζουν ένα κράτος που η κυβέρνηση του, ανεξαρτήτως αν είναι αποδοτική και υποστηρίζει τα συμφέροντά τους ή όχι, παρανομεί κατ εξακολούθηση;

Βέβαια κακώς αναρωτιέσαι, μιας και θεσμοί όπως η δικαιοσύνη προϋποθέτουν την ύπαρξη δημοκρατίας. Και φυσικά δημοκρατία δεν υπάρχει όταν, όποια πολιτική απόφαση και αν προσπαθεί να πάρει μια κυβέρνηση θεωρείται a priori πως είναι «παιδική ασθένεια» που θα την ξεπεράσει και εν τέλει θα συμμορφωθεί με τις προσταγές των οικονομολογικών θεωριών, των εκπροσώπων των δανειστών και των συμφερόντων των ισχυρών κρατών. Γιατί, σήμερα προφανώς και δεν υπάρχει ούτε καν διεθνές δίκαιο, επικρατεί μόνο το δίκιο του ισχυρότερου, η ζούγκλα είναι πάλι παρούσα στην ανθρώπινη κοινωνία.

Μιλώντας για πολιτική βέβαια δεν μπορείς να μην σταθείς στα όσα αναφέρθηκαν ως ειπωθέντα στην επιτροπή που διερευνά το σκάνδαλο της λίστας. Ο καυγάς εκεί γίνεται κυριολεκτικά για το πάπλωμα και το πόρισμα αναγκαστικά θα κινηθεί στο αν κάποιος είναι φασίστας, ή κάποιος άλλος χοντρό ανόητο παχύδερμο. Και το πρόβλημα είναι πως δεν χρειάζεται πόρισμα, οι χαρακτηρισμοί ισχύουν αμφότεροι, το πρόβλημα είναι πως ο ελληνικός λαός έχει δώσει το δικαίωμα σε έναν φασίστα και σε ένα ανόητο παχύδερμο να καθορίζουν την πολιτική ζωή του τόπου και την πορεία της κοινωνίας. Εσύ ως πολίτης ντρέπεσαι και για τους δύο, και για τον νταή που κερδίζει πόντους μόνο και μόνο επειδή κολλάει άγρια στο χοντρό, όπως δεν μπορεί να του τα χώσει κανένας από τους υπόλοιπους έλληνες, παρότι θα το ήθελαν πολύ, αλλά και για το χοντρό που τριγυρνάει στα συμβούλια της Ευρώπης, μα είναι εικόνα αντιπροσώπου αυτή; Η μόνη χειρότερη εικόνα που θα μπορούσε να δώσει η Ελλάδα είναι αν εκπροσωπηθεί από τον Τζάμπα δε Χατ αυτοπροσώπως!

Έτσι λοιπόν, οι πολίτες θα ελαφρυνθούν από τη φορολόγηση, από την οποία όμως θα προέλθουν δύο επιπλέον δις, μέσω μιας υποτιθέμενης διεύρυνσης της φορολογικής βάσης φυσικά, ενώ ταυτόχρονα η οικονομία θα βελτιωθεί, αν και από την πιάτσα θα λείψουν συνολικά γύρω στα δεκατέσσερα δις με έναν πρόχειρο υπολογισμό, και μη λογαριάζοντας τα δύο επιπλέον, μιας και αυτά θα προέλθουν από τη μαγεία της διεύρυνσης! Μάλλον οι Έλληνες θα χρησιμοποιούν για νόμισμα συναλλαγής τα στραγάλια λοιπόν, μιας και ευρώ δεν φαίνεται να υπάρχει  στον ορίζοντα για να στηρίξει αυτή την ανάπτυξη που θα έρθει μέχρι το τέλος του σωτήριου έτους 2013. Και το ερώτημα παραμένει: αν είναι να μην υπάρχει ευρώ για δείγμα στη χώρα, τι σόι λογική είναι η παραμονή στο ευρώ με κάθε κόστος; Άμα δεν έχεις ευρώ στην τσέπη, δεν είσαι στο ευρώ, όσο και αν το διατείνεσαι!

Όχι πως έχεις κάποιο αμέτι μουχαμέτι να φύγει η χώρα από το ευρώ, ή από την ένωση, όλα θέμα πολιτικής είναι, και η κατάλληλη πολιτική εκτός ευρώ θα είναι πολύ καλύτερη από μια ακατάλληλη πολιτική εντός ευρώ, το νόμισμα εργαλείο είναι, αλλά να, δεν μπορείς να καταλάβεις αυτή την εμμονή κάποιων στη δήλωση: «ευρώ πάσει θυσία». Δηλαδή αν υποτεθεί πως οι δανειστές απαιτήσουν την εκπόρνευση όλων των ελληνίδων για να επιστραφούν τα δάνεια, και τη δολοφονία των μισών δημοσίων υπαλλήλων αφού πιστεύουν ακράδαντα ότι κακώς υπάρχουν, ενώ οι ελληνικές κυβερνήσεις αρνούνται πεισματικά να τους διώξουν, τότε θα γίνει και αυτή η θυσία, για να εκπληρωθεί η γραφή «ευρώ πάσει θυσία», ή κάπου εκεί κάποιος θα θέσει μια κόκκινη γραμμή που εκείνη δεν θα την παραβεί; Και ποια ελληνική κυβέρνηση θα γίνει πιστευτή ότι δεν θα την παραβεί, όταν μέχρι σήμερα έχει δημιουργήσει πολλά πεντάγραμμα κόκκινων γραμμών;

Τελικά, στην ευρωπαϊκή ένωση έχετε γίνει όλοι μια όμορφη ατμόσφαιρα που προασπίζεται τα συμφέροντα της Γερμανίας, αποδεχόμενοι την κατάργηση της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας, και την αύξηση της ανεργίας στο σύνολο του νότου, για να μην αυξηθεί υπέρμετρα η ανεργία στη γερμανική επικράτεια και τα τσιράκια της…

Καλό μήνα!

Έτσι λοιπόν, μπήκε η άνοιξη. Αυτή ήταν από τις φορές που δεν πρόκαμες να την πάρεις χαμπάρι ν’ ανθίζει. Είχες τρεχάματα, κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου συνειδητοποιείς ότι η φύση στα μονοπατάκια που περιδιάβαινες καθημερινά είχε ήδη αρχίσει να κιτρινίζει, αλλά εσύ είχες συνδέσει το γεγονός με τον ερχομό της κόρης.

Και από την ημέρα που ήρθε η κόρη, μέχρι την ημέρα που την έφερες σπίτι, σχεδόν είχες χάσει την επαφή με τον έξω κόσμο. Μαιευτήριο-σπίτι-ύπνος ήσουν. Έτσι λοιπόν άργησες τέσσερεις ημέρες να μάθεις πως η Ευρώπη, την ημέρα που ερχόταν η κόρη σου, αποφάσισε να πυροβολήσει άλλη μία φορά ενάντια στον εαυτό της. Συμπτώσεις. Η άνοιξη πάντως ήρθε και οι δρόμοι γύρω από το σπίτι κιτρίνισαν από γύρη. Και μέσα στο σπίτι ήρθε, αν και λίγο απαιτητική μιας και ανά δίωρο βρίσκεσαι στο νιπτήρα και μπανιαρίζεις το μωρό. Δεν μπορείς να πεις όμως το ευχαριστιέσαι˙ κι αυτό επίσης.

Η ζωή όμως δεν σταματάει τον κύκλο της, κι έτσι μαζί με τους ερχομούς μαθαίνετε και για αποχωρήσεις. Όχι συγγενικές, αλλά κοντινές. Κάθε φορά αισθάνεσαι ένα σκίρτημα, καλύτερα να μην υπήρχαν τέτοιες ειδήσεις. Υπάρχουν όμως και σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι για όλο αυτό το αλισβερίσι της ζωής, για το άλλο των ανθρώπων, για τη σημαντικότητα και την… αξιολόγηση.

Κάπου στην άλλη άκρη της γης ψήνεται για μία ακόμα φορά πόλεμος. Καλά, και στη δική σας γωνιά ψήνεται συνεχώς, άλλωστε αν το καλοσκεφτείς η ανθρωπότητα βρίσκεται συνεχώς σε εμπόλεμη κατάσταση, απλά έχτισε κάποια τείχη κι έκλεισε μέσα τις «δυτικές κοινωνίες», δημιουργώντας στους πολίτες τους την εντύπωση πως οι συρράξεις τελείωσαν. Με την πρώτη ευκαιρία όμως ο πόλεμος φυτεύεται, άσε που εφευρέθηκε και ο οικονομικός πόλεμος για να μπορούν να παίζουν και οι εντός των τειχών, ν’ ανάβουν τα αίματα βρε αδερφέ˙ ν’ αναπτύσσεται και η ανθρωπότητα μέσα από τις εφευρέσεις της!

Πρωταπριλιά σήμερα, φήμες λεν ότι ο Σόιμπλε αποφάσισε να χαλαρώσει την πολιτική λιτότητας και η Μέρκελ να κάνει διακοπές διαρκείας στον Άγιο Μαυρίκιο. Οι πλημμύρες όμως στην περιοχή απέτρεψαν τελικά τα μοναδικά ευοίωνα νέα που θα μπορούσε να έχει η Ευρώπη σήμερα.

Το πρόσταγμα από το υπνοδωμάτιο όμως είναι σαφές. Ήρθε η ώρα να αναχωρήσεις από το πληκτρολόγιο και να αναλάβεις δράση!

Καλώς όρισες!

Η πρώτη σκέψη: τί μεγάλα και λεπτά δαχτυλάκια!

Η πρώτη εντύπωση: η ηρεμία της στην πρώτη αγκαλιά σου.

Πρώτο συναίσθημα; Χμμμ δύσκολο. Το μόνο σίγουρο είναι πως βούρκωσες, παρότι δεν το περίμενες, όχι γιατί είσαι αδιάφορος, αλλά γιατί εν γένει είσαι ψύχραιμος και το θεωρείς, απλή, συνηθισμένη, ή μάλλον φυσιολογική υπόθεση.

Και η περιπέτεια αρχίζει…!

Της καληνύχτας τα φιλιά σε ποιους τα δίνεις;

Τα μάτια σου έπεσαν στον «πιασάρικο» τίτλο του άρθρου: «καληνύχτα πολίτη, αυτό το κράτος δεν θα αλλάξει ποτέ»! Ω πόσο δίκιο έχει. Αυτό το κράτος δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ όταν…

…όταν οι πολίτες του δεν σέβονται ούτε τον γείτονά τους, ούτε σπιθαμή από το χώμα που πατάνε, αλλά θεωρούν τον εαυτό τους απόλυτο άρχοντα των πάντων και φωτεινό παντογνώστη.

…όταν οι πολίτες του ξέρουν ότι «δεν επιτρέπεται», αλλά το κάνουν αυτό που δεν επιτρέπεται γιατί είναι πιο εύκολο από αυτό που επιτρέπεται ή απλά γιατί «δεν επιτρέπεται για τους άλλους βρε αδερφέ!»

…όταν οι πολίτες του θέλουν το κράτος «χαλασμένο» για τον εαυτό τους, για να μπορούν να εξυπηρετούνται ευκολότερα και αυστηρό για όλους τους υπόλοιπους.

…όταν οι πολίτες του δεν έχουν παιδεία για να φτιάξουν την κοινωνία τους και όταν το κράτος δεν δίνει παιδεία για να φτιαχτεί η κοινωνία.

Ναι, αυτοί οι πολίτες εκπαιδεύτηκαν από τη διάχυτη παιδεία του κοινωνικού τους περίγυρου, αλλά και από το ίδιο το κράτος που προτιμά κι αυτό τη ρεμούλα και την εύκολη λύση, αλυσιδωτά είναι όλα αυτά.

Αλλά οι πολίτες έχουν ακριβώς το κράτος που θέλουν. Η μεμψιμοιρία οφείλεται μάλλον στο ότι αυτών των πολιτών τους αρέσει να αγορεύουν, κι όχι γιατί πραγματικά θέλουν το κράτος τους να αλλάξει.

Φυσικά και φταίει το κράτος, αυτό θα μπορούσε να τα αλλάξει όλα αυτά, αρκεί οι πολίτες πραγματικά να το ήθελαν, αλλά όταν οι ίδιοι δεν το θέλουν, δικαίωμά τους˙ ε, είναι λίγο τραγελαφικό να διαβάζεις μύδρους υποκριτικά εξαπολυόμενους μόνο και μόνο για να μπορεί ο κόσμος να λέει μετά πως «είμαστε μια πολιτισμένη ατμόσφαιρα που απαρτίζεται από απολίτιστους ουτιδανούς».

Ο εγωισμός, λένε, είναι η ισχυρότερη δύναμη του κόσμου.

Αν κάποιος είχε την ικανότητα να καταστρέψει το σύμπαν προς όφελός του, όλοι γνωρίζουμε τί θα έπραττε.

Εκπαιδευτικά σεμινάρια «Πρότυπος Παιδεία»

Είναι μερικές φορές που κουράζεσαι αφάνταστα, ακόμα κι αν ξοδέψεις λιγότερο από μία ώρα με κάποιον μαθητή. Υπάρχουν πάλι φορές που μπορεί να κάθεσαι με τις ώρες μαζί με κάποιον άλλο, πάνω από τα βιβλία του, και να μην αισθάνεσαι ίχνος κούρασης, ούτε να καταλαβαίνεις πως περνά η ώρα. Η διαφορά όμως δεν είναι σε εσένα, αλλά στον μαθητή. Ο πρώτος βλέπεις όχι απλά δεν γνωρίζει, αλλά αρνείται να γνωρίσει. Η δεύτερη πάλι κάθεται με τις ώρες και λύνει, γράφει, σβήνει, ξαναγράφει…

Είναι ίσως που την έχεις πάρει από μικρή, ανιψιά γαρ, και την βάζεις κάθε βδομάδα να λύνει καμιά πενηνταριά ασκήσεις και «έχει ήδη μπει στο κόλπο». Όσο παρατηρείς όμως άλλους μαθητές, τόσο βλέπεις πως το γράψιμο και κατ’ επέκταση η μάθηση εκλείπει όλο και περισσότερο από τη μαθητιώσα νεολαία. Και πώς να μάθει αλήθεια κάποιος, άμα δεν γράψει και δεν παιδευτεί επάνω σε όσα του διδάσκονται; Πώς να πάρει το μυαλό τις κατάλληλες στροφές και να αρχίσει να λικνίζεται στους χορούς της γνώσης;

Θυμάσαι που κάποτε, εσείς ως μαθητές, τρέματε την ημέρα που ο δάσκαλος θα ζητούσε να δει το τετράδιο εργασιών σας, να ελέγξει αν έχετε κάνει όλες τις ασκήσεις που σας βάζει στο σπίτι. Ε σήμερα οι περισσότεροι μαθητές δεν έχουν καν τέτοιο τετράδιο. Σιγά και μη λύσουν ασκήσεις άλλωστε, και μόνο η ιδέα ότι ξέρουν πώς να τις κάνουν αρκεί. Άλλωστε έχουν τόσα πολλά να ασχοληθούν, φέισμπουκ (πραγματική μάστιγα σήμερα), παιγνίδια, κινητά, τηλεοπτικές σειρές, δραστηριότητες και άλλα πολλά…  Είναι κι αυτά τα ρημαδιασμένα τα τάμπλετς που έχουν εξορίσει το χαρτί και το μολύβι από την ζωή σας… Εδώ έχετε ξεχάσει πού αγοράζουν τετράδια – που και πού σας το θυμίζει το τζάμπο: τα τετράδια φυτρώνουν κάτω από ροζ ελεφαντάκια!

Αναρωτήθηκες αν αυτό συμβαίνει στα δημόσια σχολεία, μιας και τριγύρω όλοι το μόνο που κάνουν καθημερινά είναι να απαξιώνουν κάθε τι το δημόσιο, αλλά ανακάλυψες πως η νοοτροπία των ιδιωτικών δεν διαφέρει και πολύ, υπάρχει μάλιστα ένα που οι μαθητές αφήνουν υποχρεωτικά τα βιβλία τους εκεί! Μην κάνουν το λάθος και διαβάσουν κάτι στο σπίτι δηλαδή!

Θυμάσαι πάλι κάποιον που σου είχε ομολογήσει πως στη ζωή του έχει διαβάσει μόνο τρία βιβλία! Και μετά παραξενεύονται οι γνωστοί και φίλοι σου που αγωνιάς για την ποιότητα της κοινωνίας του αύριο και αναρωτιούνται γιατί είσαι τόσο σίγουρος πως ο τροχός μελλοντικά θα ξαναανακαλυφθεί…

Μάλλον η κοινωνία σας έχει ξεχάσει εντελώς πως η λέξη εκπαίδευση εμπεριέχει το συνθετικό «παιδεύω». Εξ ου και την έχει μετατρέψει σε απλό επιμορφωτικό σεμινάριο. Δεν είναι παράξενο μετά που στον εικοστό πρώτο αιώνα πεθαίνουν άνθρωποι στον ύπνο τους από δηλητηρίαση με μονοξείδιο. Ας μην κοροϊδευόμαστε, στα σεμινάρια οι περισσότεροι πάνε για γνωριμίες και όχι για να μάθουν κάτι καινούργιο.

Είναι πάντως κάτι φορές που μετά από ένα τέταρτο είσαι πραγματικό ψυχολογικό ράκος…

Τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς

Η είδηση προκαλεί σοκ. Φοιτητές έχασαν τη ζωή τους στη Λάρισα λόγω αναθυμιάσεων από μαγκάλι. Το δικό σου σοκ όμως δεν είναι αυτό που υπονοούν τα μέσα ενημέρωσης: σοκαριστείτε έλληνες, τα παιδιά σας χάνουν τη ζωή τους. Το δικό σου σοκ είναι γιατί φοιτητές, δηλαδή άνθρωποι που έχουν περάσει τη διαδικασία της εκπαίδευσης και έχουν αποδώσει ικανοποιητικά ώστε να λάβουν την ιδιότητα του φοιτητή, δεν έχουν στοιχειώδεις γνώσεις που είχαν αποκτήσει με το δύσκολο τρόπο οι παππούδες τους. Κι ας τα λέγαν τα βιβλία φυσικοχημείας, πως δηλαδή τα χρόνια τα παλιά με τα μαγκάλια στα χωριά πέθαιναν άνθρωποι από δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα. Κι ας εξηγούσαν γιατί και πως γίνονται οι καύσεις, οι τέλειες και οι ατελείς, στο βιβλίο της τρίτης γυμνασίου πάντως κάμποσες από τις πληροφορίες υπάρχουν.

Το πρόβλημα για μια ακόμα φορά θα γυρίσει στην παιδεία και στην σοβαρότητα με την οποία την αντιμετωπίζει σύσσωμη η ελληνική πολιτεία. Και προφανώς σύσσωμη η ελληνική πολιτεία αποτελείται από τους κυβερνήτες της αλλά και από τους πολίτες της. Τί παιδεία δίνουμε τελικά στα παιδιά μας και πόση αλήθεια σημασία της δίνουμε, εμείς οι ίδιοι οι πολίτες, ή τα ενθαρρύνουμε και τα προτρέπουμε να της δίνουν αυτά; Ή μήπως απλά απαξιώνουμε την παιδεία συνεχώς, όπως ακριβώς έχουμε μάθει να απαξιώνουμε τα πάντα σε τούτο τον τόπο; Διότι προφανώς και μπορεί οι δάσκαλοι να μην είχαν διδάξει σωστά αυτά τα παιδιά, αλλά για να έχουν φτάσει να είναι φοιτητές μάλλον θα είχαν μάθει πέντε κολλυβογράμματα από τα βιβλία τους. Είναι απογοητευτικό λοιπόν, σοκαριστικό αλήθεια, να αντιλαμβάνεσαι πως η κοινωνία μας έχει γίνει τόσο ηλίθια που έχει απολέσει βασικές γνώσεις για την ίδια της την επιβίωση. Είναι τελικά πραγματικά ν’ αναρωτιέσαι για την παιδεία τούτου του λαού, από την μεγαλύτερη, μέχρι και τη μικρότερη ηλικία.

Χωρίς να ξέρεις τί συμβαίνει σε άλλους τόπους, έχεις βάσιμες υποψίες πως παρόμοια πράγματα συμβαίνουν και αλλού. Άλλωστε ο δυτικός κόσμος ζει εν γένει σε ένα ντελίριο «υψηλής τεχνολογίας» και αδιαφορεί τόσο για τα «απλά μικρά και καθημερινά» της διαβίωσης που πραγματικά κάποια μέρα θα χρειαστεί να ξανανακαλύψει τον τροχό - ποιός ασχολείται με την παιδεία στο φινάλε, εδώ υπάρχει το φέισμπουκ λέμε και η νέα γενιά σμάρτφονς! Πάντως στον σύγχρονο πολιτισμένο κόσμο περιμένεις τέτοιες ειδήσεις να αφορούν ξεχασμένους γέρους σε χωριά, και πιθανότατα μόνο σε αναπτυσσόμενες περιοχές του πλανήτη, χωρίς σημαντική παιδεία. Η σημασία της είδησης, όταν αυτή αφορά σε φοιτητές περιοχής που ανήκει στον δυτικό κόσμο παίρνει πραγματικά άλλη, υπερβολικά τραγική διάσταση…

Μπερλουσκονιάδα

Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενες ποτέ να πεις πως «είναι θετική εξέλιξη η υπερψήφιση του Μπερλουσκόνι από τόσο μεγάλο μέρος της Ιταλικής κοινωνίας». Πάντα αναρωτιόσουν πως είναι δυνατόν να ψηφίζουν για κυβερνήτες ανθρώπους σαν και αυτόν στην πολιτική σκηνή της γείτονος, αλλά να που ήρθε η ώρα να αναρωτηθείς μήπως χρειάζεται τελικά ένας τρελός μαφιόζος για να βάλει φρένο στην ξέφρενη «πολιτική» κατρακύλα που υπαγορεύεται από την Γερμανική ξεροκεφαλιά και εμμονή, και ακολουθείται από το σύνολο της ευρωπαϊκής ένωσης.

Οι ιταλοί, αν μη τι άλλο, απέδειξαν τουλάχιστον ότι υπάρχει και δημοκρατία, η οποία είναι ανώτερη από την μονοδιάστατη άποψη του «σωστού δρόμου» των οικονομολογικών αναλύσεων και των αγορών. Φαίνεται να έχουν τελικά περισσότερο θάρρος απ’ τους έλληνες να υψώσουν ανάστημα και να φωνάξουν πως η διαχείριση της κοινωνίας είναι θέμα πολιτικό και άπτεται της λαϊκής βούλησης και όχι ζήτημα που λύνεται στα γραφεία των οικονομολόγων και των επενδυτών. Όχι πως τρέφεις ελπίδες για ριζικές αλλαγές, έχεις συνηθίσει να βλέπεις μαριονέτες, αλλά τουλάχιστον ο συμβολισμός μιας τέτοιας κίνησης σου αυξάνει λίγο την χαμηλή εκτίμηση που τρέφεις για τις σημερινές κοινωνίες και τους σημερινούς πολίτες. Άλλωστε έχεις πει πολλές φορές πως αν η ευρωπαϊκή ένωση απολέσει τα ιδεώδη στα οποία χτίστηκε τότε δεν αξίζει να είναι κάποιος μέλος της, μπορεί κάλλιστα να περιοριστεί σε μια γερμανική συμμαχία, απελευθερώνοντας τον υπόλοιπο κόσμο από τις βαυαρικές μονομανίες.

Τον τελευταίο καιρό τα πράγματα δείχνουν όλο και πιο ζοφερά, παρότι η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ προσπαθούν να τα παρουσιάσουν αισιόδοξα. Μέσα σε δύο εβδομάδες, δύο από την ευρύτερη οικογένεια έχασαν τη δουλειά τους. Εργαζόταν σε μεγάλες, κερδοφόρες ακόμα, απ’ όσο γνωρίζεις, επιχειρήσεις, οι οποίες τους «άφησαν να φύγουν», να βρουν αλλού τύχη. Όσο και να μετράς τα κουκιά, τόσο βρίσκεις πως το ντελίριο αισιοδοξίας μπορεί να ευοδωθεί μόνο με ένα θαύμα ή μέσα στην θρυαλλίδα της εργαστηριακής οικονομολογίας. Αλλά πάλι τί σημασία έχουν οι κοινωνίες για τις αγορές και τις οικονομολογικές θεωρίες; Οι αριθμοί να είναι καλά και ας δυστυχούν οι άνθρωποι. Οι δεύτεροι δεν μπορούν να αποδείξουν κάτι, ενώ οι πρώτοι είναι το άλφα και το ωμέγα για τον καθορισμό των δεικτών ευημερίας!

Τελικά ίσως ένας Μπερλουσκόνι κανταδόρος είναι αυτό που χρειάζεται αυτή τη στιγμή. Στην τελική, αν ο κόσμος δημιουργούσε κανταδόρους αντί για οικονομολόγους θα ήταν πολύ πιο εύηχος!

Σύγχρονη παραφροσύνη

Η σημερινή ελληνική πραγματικότητα κινείται στα όρια παραφροσύνης. Μόνο έτσι μπορείς να εξηγήσεις την αναγόρευση του Ντερτιλή σε σύγχρονο Σωκράτη ή έστω στο επίπεδο του αμφιλεγόμενου Κολοκοτρώνη. Και αν και, αν λάβεις υπ’ όψη το ποιος έκανε τη σύγκριση, μπορείς να αδιαφορήσεις μειδιώντας, δεν μπορείς να παραβλέψεις το γεγονός ότι πρόκειται για δημόσιο πρόσωπο το οποίο έχει μια κάποια απήχηση σε ένα κάποιο, όχι αμελητέο, κομμάτι της κοινωνίας.

Κάπου εκεί έρχεται και συμπληρώνει τη σκέψη η παιδεία που δίδεται σήμερα στην κοινωνία. Γιατί, κακά τα ψέματα, η παιδεία δεν είναι το σχολείο, αλλά το «διάχυτο συναίσθημα» και η «διάχυτη» διάθεση και κατεύθυνση της κοινωνίας. Γιατί όταν ένας αναγνωρισμένος θεσμικός φορέας εκστομίζει τέτοιες αστήρικτες συκοφαντίες, διότι από πλευράς Σωκράτη περί συκοφαντίας πρόκειται και η σκόνη από τα κοκαλάκια του κάπου θα προσπαθεί να κουνηθεί από τη θέση της μπας και τρίξει, κάπου, κάποιος κουνά συγκαταβατικά το κεφάλι, ένα άλλος λέει «βρε λες;» και κάποιος τρίτος μαθαίνει διαστρεβλωμένα την σημασία ανθρώπων, πράξεων, ιδεών και ιστορίας.

Βέβαια, για τη διάχυτη ελληνική παιδεία δεν έχεις και πολλά θετικά να μνημονεύσεις. Λίγα, πολύ καλά, πολύ καλύτερα από οπουδήποτε αλλού, ναι, έχεις, αλλά αυτά τελειώνουν στο εσωτερικό ενός μικρού, αλλά ευτυχώς σημαντικού, ποσοστού οικογενειών, και μετά, με το που βγαίνεις στο δρόμο ξεκινά το χάος. Να σκεφτείς τους πολίτες στην ουρά στο μουσείο, έξω από την έκθεση του μηχανισμού των Αντικυθήρων;  Να σκεφτείς τον χώρο και τη διαμόρφωσή του από τους προύχοντες και την ελληνική πολιτεία; Να σκεφτείς την οδηγηκή συμπεριφορά των γονέων που αντιγράφουν τα παιδιά, ή την συμπεριφορά της πολιτείας απέναντι στους οδηγούς; Να σκεφτείς… άστο, κατάθλιψη θα σε πιάσει˙ η «διάχυτη παιδεία των ελλήνων» δεν διαφέρει σε παραφροσύνη από την ταύτιση του Ντερτιλή με το Σωκράτη.

Ο φορολογικός παραλογισμός της Ελληνικής κυβέρνησης βέβαια ξεπερνά τα όρια παραφροσύνης του ανόητου που συγκρίνει την κορυφή με τα τάρταρα, αλλά και αυτή η σκέψη στην παιδεία τελικά θα καταλήξει. Διότι όταν διατυμπανίζεις πως «θα βάλουμε όλοι ένα χεράκι, ανάλογα με την ικανότητά μας», και τελικά οι ικανότεροι παραμένουν πάντα στο απυρόβλητο, ενώ τα συνήθη υποζύγια δεινοπαθούν για να απομένουν μερικά δισεκατομμύρια στους λίγους εκλεκτούς τζογαδόρους των χρηματιστηρίων και του θεαθήναι, μάλλον εκπαιδεύεις ακόμα και τα υποζύγια στη φοροδιαφυγή. Ακόμα και ιδεολόγο μπορεί να κολάσει αυτή η κυβέρνηση… και η προηγούμενη, και η προ-προηγούμενη, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, αν ο Σωκράτης ζούσε σήμερα δεν θα κινδύνευε να συκοφαντηθεί – δεν θα είχε πεθάνει στη φυλακή για την ιδέα της πολιτείας.

Βέβαια, τώρα, εδώ που τα λέμε, γιατί να φροντίσει η πολιτεία να δώσει σωστή παιδεία στους νέους; Η πολιτεία δεν είναι τίποτε άλλο από το σύνολο των πολιτών. Αλήθεια, οι πολίτες σήμερα τί παιδεία θέλουν για τα παιδιά τους; Ξεκινώντας θέλουν μια τηλεόραση με ανόητες εικόνες να απασχολεί το παιδί για να μπορούν αυτού αμέριμνοι να ασχολούνται «με τη δουλίτσα τους» και τις προσωπικές τους ασχολίες. Στη συνέχεια θέλουν, στα διαλείμματα της τηλεοπτικής αποχαύνωσης, τα παιδιά τους να έχουν μια πληθώρα ασχολιών, «δραστηριοτήτων» όπως ονομάζονται στο σύγχρονο, πολιτισμένο κόσμο, για να μπορούν και «δραστηριοποιούνται», να «ανακαλύπτουν την κλίση» τους και να «ζήσουν το παραμύθι». Μετά θέλουν ένα σχολείο που θα εισάγει το παιδί τους στο πανεπιστήμιο για να γίνει μεγάλο και τρανό. Και μετά θέλουν μια δουλίτσα για να βγάζει χρήματα και να μπορεί να ζει τη μεγάλη ζωή που του προβλήθηκε στην τηλεόραση.

Σε όλο αυτό το σύνολο επιθυμιών η γνώση και το βιβλίο έχουν μηδενική θέση. Άσε που η πολυδιάσπαση προσοχής και χρόνου έχει εκμηδενίσει κάθε υποψία γνώσης και βιβλίου. «Μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, αλλά για το παιδί σας θέλετε ακριβώς τις χίλιες λέξεις που θα δραστηριοποιήσουν και θα αναπτύξουν το μυαλό και όχι την μία εικόνα»  έλεγε εκείνο το άρθρο, κι εσύ συμπλήρωσες: «και όχι την μόνη, πεζή εικόνα που απλά θα του το κάψει το μυαλό αντί να το αναπτύξει». Κι όμως, οι σημερινοί γονείς αντί να αναπτύξουν το μυαλό του παιδιού τους, ή να το αφήσουν να αναπτυχθεί μόνο του, το καίνε με την τηλεόραση και τις μοντέρνες πολυδραστηριότητες που το κρατούν απασχολημένο, και αυτοί ασχολούνται ήσυχοι με την δουλίτσα τους και τις ασχολίες τους, ικανοποιημένοι με την προσφορά -  φορτίο προς το ον που μεγαλώνουν. Ένα ον που μπορεί άνετα να βρει φυσιολογική τη σύγκριση Σωκράτη-Ντερτιλή, και που θα εκφράζεται μέσα από δέκα με δεκαπέντε λέξεις και λόγο «συντομογραφικό», τύπου facebook και SMS, αλλά ανίκανο να αναπτύξει μια παράγραφο για μια ιδέα, όπως η πολιτεία, ή δημοκρατία, ή να αναφερθεί στο Σωκράτη και τα πιστεύω του.

Μήπως τελικά η κοινωνία έχει ακριβώς την παιδεία που θέλει; Ή μάλιστα, έχει πολύ καλύτερη παιδεία από αυτή που πραγματικά θέλει; Αλλά βλέπεις οι άνθρωποι, αντί να κοιτάξουν τους ανθρώπους, κοιτούν την οικονομία, την κρίση, τα χρήματα, και νομίζουν κι όλας ότι έτσι υπηρετούν τον άνθρωπο. Το ίδιο άλλωστε κάνουν και οι γονείς που «δουλεύουν για να μη λείψει τίποτε από το παιδί τους», αλλά λείπουν οι ίδιοι και η παιδεία που θα μπορούσαν να του δώσουν. Εν τέλει, τί θα μάθει αυτό το παιδί; Ότι το χρήμα φέρνει την ευτυχία κι ότι ο καπιταλισμός βοηθάει τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας! Κι ας μαθαίνει να γράφει στην έκθεση το αντίστροφο! Και ποιος φταίει; Η παιδεία του, και όχι ο φιλόλογος του σχολείου του.

Πριν κάμποσα χρόνια η ελληνική κοινωνία διαπληκτιζόταν ανάμεσα στις λέξεις «αρωγή και ευδοκίμηση». Ε ναι, σήμερα η κοινωνία αυτή έχει την παιδεία που αποζητά…

Τρομολαγνεία

Για πολλοστή φορά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ποια ιστορία; Μα αυτή των δηλώσεων. Όχι, δεν είναι ότι τρέφεις συμπάθεια στην τρομοκρατία, αλλά δεν τρέφεις επίσης καμία συμπάθεια σε όλη αυτή την παραφιλολογία της «καταδίκης της». Η βία φέρνει βία, και όπως ακριβώς η τρομοκρατία δεν είναι θεμιτή, ούτε η βία που την προκαλεί είναι θεμιτή. Άλλωστε, ο ελληνικός λαός βρίσκεται εδώ που βρίσκεται γιατί φρόντισαν τα «λόμπι της εξουσίας» να βρεθεί εδώ. Όχι εκούσια, ακούσια προφανώς, αλλά από μέρους τους δεν είδατε ούτε καν μια «ανάληψης ευθύνης».

Για την ακρίβεια, «η δημοκρατία κινδυνεύει» περισσότερο από την ανοχή ανθρώπων σαν τον Παπακωνσταντίνου, που έχει το θράσος να περιφέρει τους ανόητους και παράλογους λόγους του στο κοινοβούλιο, προσβάλλοντας κάθε ανθρώπινη νοημοσύνη, και από ένα «πολιτικό σύστημα» που «τσακώνεται για το πάπλωμα», παρά από τους τρομοκράτες, που στην τελική δεν τους συμπαθεί ιδιαίτερα ο κόσμος. Για την ακρίβεια, τύποι σαν τον πρώην τσάρο της οικονομίας και μετέπειτα της ανάπτυξης, και θέσεις και λόγοι σαν αυτούς που εκφέρει, είναι ακριβώς οι λόγοι που μπορεί κάποιος να αρχίσει να βλέπει με συμπάθεια τους τρομοκράτες.

Όχι, η δημοκρατία κινδυνεύει κυρίως από τους πολίτες που δεν μετέχουν σε αυτή, παρά μόνο την ημέρα που ψηφίζουν, κι αν, από τους πολιτικούς που αντί να ασκούν πολιτική επαγγέλλονται διαχείριση της εξουσίας και της πολιτείας προς όφελος της οικονομικής ελιτ αλλά και των ιδίων, από την ίδια την οικονομική ελιτ που χειραγωγεί το σύνολο της πολιτείας προς όφελός της, και τελευταία από τους τρομοκράτες ή από αυτούς που δεν «καταδικάζουν απερίφραστα τη βία».

Στην τελική, όλοι μόνο στα λόγια την καταδικάζουν. Για να μην λογαριάσει κανείς τη βία που έχει ασκήσει το οικονομικοπολιτικό κατεστημένο στην ελληνική κοινωνία την τελευταία διετία, «για το καλό της». Κάπου εκεί άλλωστε χάνονται τα όρια και αρχίζει να μπερδεύεται ο κόσμος ως προς το ποιος είναι τρομοκράτης και ποιος είναι δημοκράτης. Όχι, η τρομοκρατία δεν είναι καλό πράμα, είσαι σίγουρος γι’ αυτό. Είναι τόσο κακή, όσο κακός είναι και ο χειρισμός της ελληνικής κοινωνίας μέσω του φόβου τα τελευταία δυο-τρία χρόνια. Εξ ου και οι πομπώδεις φράσεις των πολιτικών δεν σε συγκινούν καθόλου, αλλά αντιθέτως εμετική αΐδια σου προκαλούν, αφού κανείς τους δεν καταδίκασε την τρομολαγνεία που χύνεται καθημερινά και δηλητηριάζει την ελληνική κοινωνία, ούτε την βία των απολύσεων, της ανεργίας και της οικονομικής ανέχειας στην οποία την έχουν οδηγήσει με τις ίδιες τους τις πράξεις.

Η ιστορία όμως της παραφιλολογίας θα συνεχίσει να επαναλαμβάνεται για να προστατευτεί το «δημοκρατικό» οικονομικοπολιτικό κατεστημένο και να μεταφέρει όλο το βάρος και την ευθύνη στην πλάτη των ειλώτων και των δουλοπαροίκων. Άλλωστε ποτέ δεν πίστεψες πως αποκαταστάθηκε η δημοκρατία σε τούτο τον τόπο, ή καπου αλλού. Με φεουδαρχίες ή μοναρχίες κυβερνάται ο κόσμος, όπως και αν τις βαφτίζουν οι εκάστοτε κυβερνώντες. Και τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας θα συνεχίσουν να δυναμιτίζονται από όσους με έπαρση περιφέρονται στα κανάλια και καταδικάζουν απερίφραστα την τρομοκρατία.

Στράτες

Κάτι έλεγες κάποτε για δρόμους. Δεν το έλεγες εσύ, ο Tolkien το έλεγε κι εσύ το ενστερνιζόσουν. Το έβαλες, με νόημα, και εισαγωγή στο διδακτορικό σου. Από τότε βέβαια κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι, και το θυμήθηκες χτες, όταν το έδειξες στην ανιψιά σου. «Να μη το βάζεις ποτέ κάτω σημαίνει αυτό;», ρώτησε. Έγνεψες, γεμίζοντας ευχαρίστηση, καταφατικά, και σκέφτηκες πως εδώ και δυο-τρία χρόνια θα έλεγε κανείς πως έχεις πάψει να κυνηγάς τους δρόμους˙ έχεις πάψει να ενστερνίζεσαι την ίδια σου τη γραφή.

Βέβαια παίζει ρόλο και το ότι αν δεν έχεις έναν γνωστό στο τμήμα οδοποιίας κι άλλον ένα σ’ αυτό της διαχείρισης της κυκλοφορίας, όσο και να τον κυνηγάς, δεν βγαίνεις σε μεγαλύτερες στρατιές και μονοπάτια, αντιθέτως γυρνάς γύρω-γύρω, πέφτοντας συνέχεια σε αδιέξοδα.

Από την άλλη, μπορείς να πεις ότι απλά πήρες άλλη στράτα, άλλωστε δεν ξέρεις ποτέ πότε θα συναντήσεις τη μεγαλύτερη. Και αν θες να το δεις και διαφορετικά, τότε που σταμάτησες το κυνηγητό είναι που προχώρησες! Μυστήριο τραίνο η ζωή…

Και δύσκολο, και πολλές φορές στενάχωρο. Τα χρόνια δεν στάθηκαν καλά στους γηραιότερους της φαμίλιας. Αναρωτιέσαι ώρες-ώρες για μια άλλη γραφή που έλεγε για τα καλύτερα που περιμένουν στο μετά, γι’ αυτά τα καλύτερα για τα οποία γινήκανε τα πρώτα, αλλά καταλήγεις να τα βλέπεις στενάχωρα αυτά τα «καλύτερα», τουλάχιστον στη δική σας περίπτωση. Και πώς να τα δεις ευχάριστα, όταν δεν μπορείς πλέον να συνεννοηθείς, όταν δεν υπάρχει πια ίχνος εναπομείνασας λογικής όταν η μνήμη έχει αρχίσει να ομοιάζει αυτή του χρυσόψαρου;

Στενάχωρα πράγματα, κι αναρωτιέσαι είν’ η αλήθεια πως γίνεται διάφοροι να ασχολούνται με ευτελή ζητήματα. Αλλά πάλι, εσύ υποτίθεται ότι παραιτήθηκες, γι’ αυτό λέει δεν τους καταλαβαίνεις. Μπορεί να είναι κι έτσι, οπτικές γωνίες θα μου πεις. Άλλωστε κι εσύ δεν ξέρεις αν παραιτήθηκες ή προχωράς.

Η μέρα άρχισε να μεγαλώνει σιγά σιγά. Συνήθως όταν γυρνούσες τον περιφερειακό έβλεπες πίσσα το σκοτάδι τέτοια ώρα στον ουρανό, ενώ χτες, την ίδια ώρα, υπήρχε ακόμα μια υποψία φωτός στον ορίζοντα, πάνω από τη θάλασσα. Το βαρύ κρύο κράτησε μόνο για δυο-τρείς μέρες, και χτες δεν ένοιωθες τα πόδια να παγώνουν ακόμα και την ώρα που περπατούσες γρήγορα τη διαδρομή, όπως γινόταν την προηγούμενη εβδομάδα.

Μπήκε το 2013 και σιγά σιγά προχωρά προς την άνοιξη και τα ανοιξιάτικα δώρα που περιμένουν στη στράτα σας. Είναι μια χρονιά που όπως κι αν το δεις, ο δρόμος θ’ αλλάξει μορφή και θα γίνει διαφορετικός, ανεξαρτήτως αν θα αλλάξει μέγεθος. Αυτό βέβαια θα πεις συνήθως μεγαλώνει, ακόμα κι αν εσύ δεν μπορείς να το διακρίνεις. Όπως κάποτε, θυμάσαι, η αυλή του σχολείου σας φάνταζε τεράστια, ενώ τώρα σου φαίνεται τόσο μικρή. Όλα θέμα σύγκρισης δεν είναι; Και αυτή την κάνεις με τα συνήθη, και γι’ αυτό συνήθως δεν καταλαβαίνεις διαφορές, παρά μόνο όταν απομακρυνθείς και το καλοσκεφτείς.

Κι’ αναρωτιέσαι, τελικά τον κυνηγάς ή όχι; Τον ακολουθείς ή απλά κουτρουβαλάς; Το σίγουρο είναι πάντως ότι ενεργά δεν αισθάνεσαι την διάθεση για κυνηγητά. Πολλές φορές ο δρόμος μπορεί να σε οδηγεί και από μόνος του, χωρίς εμπόδια. Το πρόβλημα δημιουργείται μάλλον όταν τα τελευταία σου τα βάζουν άλλοι, και συνήθως τώρα τελευταία, οι περισσότεροι επιδίδονται στη δημιουργία εμποδίων. Έτσι, «για τον ανταγωνισμό ρε γαμώτο». Στην τελική, μπορείς να κυνηγάς απλά και μόνο ακολουθώντας, έτσι δεν είναι;

Προσπερνώντας την καταστροφή

Λοιπόν, δεν ξέρω αν το πρόσεξες αλλά ζείτε ακόμα! Εντάξει, ποτέ δεν είπαν ότι θα πεθάνετε, είπαν «θα έρθει η καταστροφή του κόσμου»! Επειδή όμως δεν μπορείς να διακρίνεις καν κάποια αλλαγή μεταξύ 21της και 22ρης Δεκεμβρίου, προφανώς καμία καταστροφή δεν συνετελέσθη! Μα τί ψεύτες αυτοί οι Μάγια!

Στην Κίνα πάλι η συζήτηση περί καταστροφής του κόσμου ορίσθηκε ως ποινικό αδίκημα. Δεν μπορείς να πεις πως τους δίνεις άδικο, αν και μειδιάς στο άκουσμα της είδησης. Εν γένει η βλακεία καλό θα ήταν να ποινικοποιηθεί, αλλά ας όψεται η «ελευθερία έκφρασης» και το ντελίριο που έχει καταλάβει τον κόσμο!

Καταστροφή βέβαια θα μπορούσαν κάποιοι να χαρακτηρίσουν το πόρισμα της λίστας Φαλτσιανί, Λαγκάρντ, ή όπως αλλιώς θέλει κάποιος να την ονομάσει. Για ποιούς, δεν ξέρεις. Αλήθεια όμως, ποιος εμπιστεύεται πλέον το οτιδήποτε ανακοινώνεται από την ελληνική πολιτεία; Δεν ξέρεις αν εκτός χώρας έχουν αρχίσει να την εμπιστεύονται δηλαδή, αλλά εσύ συνεχίζεις να χάνεις και τα όποια ψήγματα εμπιστοσύνης μπορεί και να σου είχαν απομείνει.

Και φυσικά δεν μιλάς για την εμπιστοσύνη προς πολιτικούς, όπως κάποιος προτρέχοντας θα μπορούσε να υποθέσει για να επιχειρηματολογήσει υπέρ των θέσεών του. Μιλάς για την εμπιστοσύνη απέναντι στην πολιτεία ολόκληρη. Άλλωστε δεν μπορεί να διαφύγει της προσοχής σου πως αν και κάποιοι προσπαθούσαν να περάσουν την γραμμή των τεχνοκρατών που θα διόρθωναν τα λάθη των πολιτικών και δεν θα υπέπεπταν σε παραπτώματα, τεχνοκράτης είναι αυτός που τελικά έκανε την κουτσουκέλα. Ναι, δεν πιστεύεις πως είναι ο μόνος, αλλά θεωρείς πως δεν τον παγίδεψαν, απλά ήταν αυτός που δεν κάλυψαν για να υπάρξει τουλάχιστον ένα εξιλαστήριο θύμα να κατευνάσει το μένος των πολιτών.

Κατά τα άλλα, η ελληνική πολιτεία συνεχίζει το καταστροφικό της έργο προσπαθώντας να δικαιώσει εν μέρει τους Μάγια πραγματοποιώντας τουλάχιστον την καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας.

Ένα από τα πράγματα που εύχεσαι να υλοποιηθούν στην εκπνοή του έτους τούτου πού ήδη πνέει τα λοίσθια, είναι η αναδιανομή των βαρών και η υψηλότερη φορολόγηση των πλουσίων στη Μέκκα της «φιλελεύθερης οικονομίας» και του άκρατου ατομισμού. Κρατάς μικρό καλάθι, ή μάλλον δεν κρατάς κανένα καλάθι, μιας και δεν περιμένεις να πάρεις ούτε καν ρώγα κερασιού, αλλά ποτέ δεν ξέρεις αν οι Μάγια δεν έπεσαν απλά έξω κατά μερικές ημέρες και όντως επίκειται μεταβολή του μονοπατιού που ακολουθεί ο κόσμος. Στη δική σου μικρή κοινωνία πάλι θα εκπλαγείς αν δεις να αλλάζει κάτι μέσα στις λίγες τελευταίες ημέρες που απομένουν πριν το δικό σας ημερολόγιο δείξει 2013!