Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2006

Απογοήτευση… (ξανά-μανα….)

Αφού εδέχθηκα απειλές από τον Μαύρο Γάτο, και παρόλο που περίμενα ματαίως να τις πραγματοποιήσει, αλλά μόνο απειλές ξέρει να κάνει, ουσία μηδέν, επιστρέφω στην blogόσφαιρα απογοητευμένος πλήρως από το επίπεδο των σημερινών φοιτητών.

Δεν με πειράζει που δεν σέβεσαι εμένα που ταλαιπωρήθηκα και χάλασα την ζαχαρένια μου, προσπαθώντας να σου βάλω στο ξερό σου το κεφάλι ορισμένα πράγματα, με πειράζει που δεν σέβεσαι τον εαυτό σου και δεν προσπαθείς να μάθεις να σκέφτεσαι. Δεν σου ζήτησα τίποτε άλλο. Σου ζήτησα να σκέφτεσαι πριν πεις και γράψεις κάτι.

Τα αποτελέσματα της εξεταστικής τραγικά. Δεν μιλάω για τα νούμερα. Μιλάω για τα συμπεράσματα. Οι φοιτητές απλά βαριούνται να σκεφτούν, γράφουν ότι τους κατέβει, δεν προσέχουν τι τους λες και τι γράφουν, δεν ανοίγουν βιβλίο και είναι εντελώς αδιάφοροι. Ναι, δεν είναι χαζοί. Είναι αδιάφοροι. Το συμπέρασμα που βγαίνει από αυτή την εξεταστική είναι ότι τα παιδιά αυτά, κανονικά, δεν θα μπορούσαν καν να περάσουν τις πανελλήνιες εξετάσεις. Οξύμωρο; Και όμως έτσι είναι. Πώς όμως πέρασαν τις εξετάσεις; Πώς εισήχθησαν σε ένα «ανώτατο» ίδρυμα; Παραβολευτήκαμε νομίζω και η κατάσταση όλο και χειροτερεύει. Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια λέει για να κατεβεί ο άνθρωπος από τα κλαδιά των δέντρων και να φτάσει εδώ που έφτασε σήμερα; Ε με αυτό το ρυθμό σε δύο γενιές θα ξανανέβει και θα ξανακατακτήσει το «φυτικό βασίλειο» ας μην αγχωνόμαστε!

Τρίψ’ το λίγο βρε παιδί μου το ρημάδι. Δεν πειράζει, κούρασέ το. Χρωστάς 5 μαθήματα και πας του χρόνου στρατό; Ναι έχω κάθε διάθεση να σε βοηθήσω. Ή μάλλον θα είχα αν προσπαθούσες να βοηθήσεις κι εσύ λίγο τον εαυτό σου. Αλλά με το να γράφεις έναν μαθηματικό τύπο και μετά να μου ζητάς να «κάνω κάτι» δεν βοηθάς ούτε εσένα, ούτε εμένα. Δυστυχώς δεν χαρίζω. Βοηθάω, ναι (και σας το απέδειξα), αλλά δεν χαρίζω. Θέλετε να πάρω κι άλλο μάθημα; Ευχαρίστως. Αλλά πτυχίο αν δεν μάθετε να σκέφτεστε ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ._ (τελεία και παύλα)

Πραγματικά δηλαδή είναι απορίας άξιο πώς γίνεται μέσα σε 40 περίπου χρόνια να φτάσουμε σε τόσο χαμηλά επίπεδα σκέψης και διανόησης. Η πολλή ελευθερία βλάπτει το έχω πει και θα συνεχίσω να το λέω… Καλά έλεγε ο Παπαγιαννόπουλος ότι το ξύλο βγήκ’ απ’ τον παράδεισο. Γιατί η ελευθερία που έχουμε είναι εικονική. Στην ουσία απλά μας αποκοιμίζουν για να νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι αλλά στην ουσία απλά είμαστε πιόνια χωρίς καμία μα καμία ελευθερία. Γιατί απλά δεν ξέρουμε να σκεφτόμαστε και συνεπώς δεν ξέρουμε καν πια είναι η πραγματική ελευθερία. Αυτός είναι ο σκοπός και γι΄ αυτό μας υποδεικνύουν ότι το να είμαστε βολεμένοι είναι η ελευθερία μας. Πώς γίνεται μέσα σε τόσο λίγα χρόνια να μας αποκοίμισαν και να μας βόλεψαν τόσο πολύ δεν μπορώ να το καταλάβω. Στόχος των κατακτητών και των δικτατόρων πάντα ήταν να σταματήσουν οι άνθρωποι να σκέφτονται. Τελικά ήταν απλό. Αρκούσε να τους βολέψουν πλήρως ώστε να σταματήσουν να σκέφτονται. Πόλεμοι και αηδίες. Δώσε «βολή» στον λαό, θα την θεωρήσει ελευθερία και θα σου παραδοθεί άνευ όρων για να μην τη χάσει. Θα γίνει όχι απλά δούλος αλλά σκλάβος σου. Ρομπότ. Τίποτε παραπάνω. Συνέχισε αλυσιδωτά και σε λίγο ο εγκέφαλος θα μικρύνει πάλι! Αποκοίμισε τους γονείς, μάθε τους να μην εκπαιδεύουν τα παιδιά! Μετά μπορείς να αφαιρέσεις και την «βολή». Κανείς δεν θα το καταλάβει. Ο πλανήτης των πιθήκων θα γίνει πραγματικότητα!

Να σκέφτεστε σας ζήτησα, όχι να είστε παντογνώστες. Να βουτάτε την γλωσσίτσα στην φαιά ουσία πριν ανοίξετε το στόμα να μιλήσετε. Είναι τόοοοσο δύσκολο; (Μα 225/15=1;;;; Δεν ντρέπεσαι που το έγραψες; Στο δημοτικό γρήγορα! Ξαναέλα μετά 14 χρόνια με τον κηδεμόνα σου!)

Ποσοστό «κατά τύχη επιτυχίας» = 12,2%
Ποσοστό πραγματικής επιτυχίας = 2,4%
Ποσοστό απογοήτευσης για την νεολαία = 100%


Κατά τα άλλα, ο καιρός συννεφιασμένος, έχουμε και λίγο χιόνι, αρκετό κρύο, ένα deadline, και αρκετή σπαρίλα. Για το deadline έχω ήδη τελειώσει δηλαδή και απλά περιμένω την ώρα που θα λήξει… μην χαλάσω και την πιάτσα και παραδώσω νωρίτερα, δεν κάνει… έτσι δεν είναι KV μου;

ΥΓ: Όποιος έχει διάθεση να υποστηρίξει την ορθότητα της ανωτατοποίησης
των ΤΕΙ, ας περάσει μια βόλτα να του δείξω τα γραπτά,
και αν δεν αυτοκτονήσει, ΜΕΤΑ μπορούμε να συζητήσουμε…
ΟΥΦ το ’πα γιατί θα έσκαγα. Γκρινιάξτε όσο θέλετε.