Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2006

Αποδράσεις...

Αναζωογονητικές αυτές οι αποδράσεις. Παρασκευή 5 το απόγευμα η Τσιμεντούπολη ήταν ήδη μακριά. Κυριακή βράδυ δε, στενοχωριέσαι που επέστρεψες. Τελικά η Αθήνα κάνει μάλλον κακό στους κατοίκους της. Έστω και 5 λεπτά μακριά της να βρεθείς, με προοπτική να μην την ξαναδείς για αρκετό καιρό και η διάθεση βελτιώνεται με ραγδαίους ρυθμούς.

Παραλία, απέραντη θάλασσα να σε ηρεμεί, καφεδάκι και αλεπουδίσια συντροφιά κάτω από τα δροσερά πλατάνια με θέα το κάστρο και την γέφυρα και μια θάλασσα λάδι, τριγύρω κόσμος και παιδάκια να παίζουν και ένα πιτσιρίκι χάρμα να κρέμεται όλη την ώρα από πάνω μου (ε που και πού το έστελνα να πειράζει την ουρά της αλεπούς…). Χαλαρωτικό μπανάκι το μεσημέρι και μαθήματα στο πιτσιρίκι. Έκανε καμιά 10αριά φορές την διαδρομή αλεπού – καμηλιέρης κολυμπώντας! Άντε μπράβο γιατί ολόκληρος μαντράχαλος 6 χρονών ήταν αδιανόητο να φοράει μπρατσάκια, ειδικά όταν ο νονός του 6 χρονών έβγαζε πλέον και τα βατραχοπέδιλα. Ε ευτυχώς συνειδητοποίησε ότι του ήταν άχρηστα…

Σήμερα το πρωί λοιπόν ξύπνησα με μια ακατάσχετη διάθεση να πάω να πιώ ένα καφεδάκι στην παραλία, κάτω από το πλατάνι, και δυστυχώς έπαθα ένα σοκ όταν συνειδητοποίησα ότι κοιμόμουν σπίτι μου, στην Αθήνα και η αλεπού δεν ήταν δίπλα… Φτου… Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να με πιάνει πάλι το σύνδρομο του θείου μου, ενώ βρίζω ασύστολα που έφυγα από Θεσσαλονίκη… Μου φαίνεται ότι θα καταλήξω κι εγώ να την παρατήσω και να φύγω σε μερικά χρόνια… Λες και μου προσφέρει τίποτε… Όλο «ευκαιρίες» για αποδράσεις είναι ‘τη αλλά όλο σε 2-3 συγκεκριμένα μέρη βρισκόμαστε μόνιμα…

Ευτυχώς πάντως έχουμε έτοιμο πλήρες πρόγραμμα αποδράσεων και έτσι κάθε Παρασκευή, 5 το απόγευμα η τσιμεντούπολη θα είναι παρελθόν…

Άντε μπας και φτιάξουν τα νεύρα μας….