Κυριακή, 30 Ιουλίου 2006

Αντιφάσεις...

«Η Χεσμπολά κρατά όμηρους τους αμάχους και τους χρησιμοποιεί σαν ασπίδα»

Η «ανθρώπινη ασπίδα υπό ομηρία» πανηγυρίζει στους δρόμους που οι Ισραηλινοί οπισθοχωρούν και η Χεσμπολά έπληξε το γόητρο των «δήμιων του Λιβάνου».

«Λυπούμαστε για τον θάνατο τόσων αμάχων, αλλά τους είχαμε προειδοποιήσει να εκκενώσουν την περιοχή»

Για να το καταλάβω, επειδή κάποιος πιστεύει ότι κρύβω κάτι στο υπόγειό μου, πρέπει να φύγω από το σπίτι μου, να ξεριζωθώ και να μην το ξαναβρώ αφού θα το έχει ισοπεδώσει; Ή μήπως καλό θα ήταν απλά να εγκαταλείψουν καλύτερα όλοι οι κάτοικοι το Λίβανο, ώστε απλά να παρελάσει ο ισραηλινός στρατός και να το προσαρτήσει στο κράτος του, απουσία «παλαιστινιακής μειονότητας»; Δεν μπορώ να αποφασίσω αν η φράση αυτή τελικά μου δημιουργεί τον γέλωτα ή το μίσος και την απέχθεια.

«Τονίζουμε ότι εμείς δεν σημαδεύουμε αμάχους»

Ναι, μόνο αυτοκινητοπομπές προσφύγων, νοσοκομεία, σχολεία, βασικές υποδομές της πόλης που στηρίζουν την ζωή των κατοίκων και… κτίρια του ΟΗΕ. Σε τελευταία ανάλυση, ένας Χεσμπολαχιανός πύραυλος μπορεί να κρύβεται κάτω από κάθε μπατζάκι!

Ακόμα και το δίκιο με το μέρος του να είχε, με την στάση του το Ισραήλ έχει δημιουργήσει τόση αντιπάθεια και τόση απελπισία που είναι δεδομένη η αύξηση των «τρομοκρατικών» χτυπημάτων στη χώρα, ως απάντηση στις θηριωδίες του. Και θα λυπηθώ για τον θάνατο των αμάχων Ισραηλινών αλλά θα πω ότι τους είχα προειδοποιήσει πολλάκις πως η δραστηριότητά τους δημιουργεί την επόμενη γενιά τρομοκρατών η οποία ήδη κρέμεται «δαμόκλειος σπάθη» πάνω τους. Έτσι απλά και κυνικά, όσο ακριβώς κυνικά ακούστηκαν τα λόγια τους στ’ αυτιά μου, γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι τους αξίζει η τιμωρία που τους περιμένει.
.......
Μόλις άκουσα ότι ζήτησαν συγνώμη... ας τους συγχωρέσει ο Θεός ή ο Αλλάχ, αν θέλουν βέβαια και αυτοί….

¡YANKEES GO HOME!