Τρίτη, 25 Ιουλίου 2006

Ιστορίες φρίκης…

«Για μερικά δευτερόλεπτα τα μάτια ξεθολώνουν. Μέσα από το ποτάμι δακρύων το βλέπω ξανά στα χέρια μου. Σπαρταράει τον επιθανάτιο ρόγχο. Γεμάτο αίμα και εγκαύματα. Η τελευταία πνοή φεύγει και τα πάντα θολώνουν και σκοτεινιάζουν ξανά γύρω μου. Τώρα τον καταλαβαίνω.

Πάντα έλεγα στον κολλητό μου ότι δεν είναι λύση η εκδίκηση. Ποτέ δεν τον δικαιολόγησα όταν ζώστηκε τα εκρηκτικά και έστειλε ένα ολόκληρο λεωφορείο στον τάφο. Προσπάθησα να τον αποτρέψω. Επί 5 χρόνια τον καταριόμουν. Τώρα δεν τον δικαιολογώ, απλά τον καταλαβαίνω.

Το σπλάχνο μου στα χέρια μου μέσα, τα χέρια που δεν μπόρεσαν να το προστατέψουν. Τα χέρια που το ανάθρεψαν με κόπους και ελπίδα, τα ίδια χέρια το κρατούν και αναζητούν μια ελπίδα στην ζωή. Μάταια. Δεν έχω πια τίποτε άλλο για να ζήσω. Δεν έχω μέλλον. Μου το στέρησαν όπως το στέρησαν και από το παιδί μου, από τον λαό μου, από τους φίλους και τους γνωστούς μου, αλλά πάνω απ’ όλα από το σπλάχνο μου το ίδιο.

Το ανάθρεψα, το βοήθησα, ήλπισα μέσα από αυτό και το κράτησα να υποφέρει και να βγάζει την τελευταία του πνοή, άψυχο κουφάρι πια που δεν θυμίζει τίποτε από άνθρωπο. Είναι απλά ένας καμένος σάκος από βλέννες και αίμα. Το ίδιο είμαι και εγώ. Το ίδιο είναι και αυτοί.»

Αφιερωμένο σε όσους δεν «καταλαβαίνουν» την λεπτή γραμμή που χωρίζει την λογική από την παραφροσύνη. Ο ανωτέρω άνθρωπος δεν έχει σημασία τι εθνικότητας είναι. Είναι ο επόμενος τρομοκράτης. Και αυτό δεν θα σταματήσει αν δεν σταματήσει η γενεσιουργός του αιτία. Ούτε οι Ισραηλινοί, ούτε οι Παλαιστίνιοι δικαιολογούνται. Όπως και οι ανωτέρω άνθρωποι δεν δικαιολογούνται. Κατανοούνται. Και δεδομένο είναι ότι όσο δεν λύνονται τα προβλήματα θα δημιουργούνται καινούργιοι.
Πριν από χρόνια οι ισραηλινοί είχαν έναν εχθρό ακόμα. Την Αίγυπτο. Ο εχθρός αυτός έπαψε να υφίσταται και να θεωρείται τρομοκράτης όταν οι Ισραηλινοί επέστρεψαν τα εδάφη του Σινά που είχαν στην κατοχή τους. Για να πάψουν οι Σύριοι να θεωρούνται τρομοκράτες πρέπει να τους επιστραφούν τα εδάφη τους. Για να πάψουν οι παλαιστίνιοι να επικροτούν την Χεσμπολά πρέπει να τους επιστραφούν τα εδάφη τους. Για τα παιδιά και τους αμάχους μπορεί να μην έχει σημασία ποιος ξεκίνησε, αλλά πάντα θα έχει σημασία ποιος καταπιέζει ποιόν και έτσι θα υπάρχει μίσος και εχθρότητα που θα τρέφεται από βόμβες. Δεν χρειαζόμαστε ούτε αμερικάνους (ή άλλου είδους) σερίφηδες, ούτε δήμιους αμάχων για να διατηρήσουμε την ειρήνη. Αντίθετα αυτοί είναι που δημιουργούν τους τρομοκράτες και υποσκάπτουν την ειρήνη. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι σεβασμός στην ατομικότητα και την προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου. Χρειαζόμαστε δηλαδή αυτό που ακριβώς λείπει από τους αστυνομούντες την οικουμένη. Δεν υπάρχει λόγος να αποδυναμωθεί κανένας. Υπάρχουν χιλιάδες λόγοι όμως για να σεβαστούμε τον κάθε άνθρωπο και τον κάθε λαό.

Δεδομένων των περιστάσεων ούτε οι μεν, ούτε οι δε, δικαιολογούνται. Τους παλαιστίνιους όμως μπορώ να τους κατανοήσω, κάτι που δεν μπορώ να κάνω με τίποτε για την κυνικότητα των ισραηλινών και την κοροϊδία των αμερικάνων.

Λεπτή η γραμμή που χωρίζει την λογική από την παράνοια.