Δευτέρα, 14 Απριλίου 2008

Ατρείδες

Εκεί μπροστά στον τάφο λοιπόν τ’ Ατρείδη την είχαμε τη συζήτηση. Τι κατάλαβε η Κλυταιμνήστρα που το έφαγε το παιδί; Και γιο φονιά έκανε αλλά και ξεκληρίστηκε όλη η οικογένεια στο τέλος. Και όλα αυτά για μια θυσία που ποτέ δεν έγινε…
Κακή «υστεροφημία»…
Εκεί και η Ναταλίτσα, παρότι ασθενική και με μέλλον που μόλις μετρούσε μερικούς μήνες, έτρεχε και κινηματογραφούσε γιατί την άγγιξε η ιστορία και ο τρόπος των χειλιών που την αφηγούταν. Σαν τρελή έτρεξε να προβάλει το βίντεο μόλις γύρισε, δώρο στο δώρο της τρυφερότητας που της δόθηκε. Όταν βλέπεις την κακή αρρώστια δεν μπορείς να κάνεις περισσότερα. Αλλά και αυτά είναι ότι καλύτερο. Και το βίντεο ήταν η ανταμοιβή.

Το Ανάπλι μαγευτικό όπως πάντα, εκεί στον φάρο ν’ ανασάνεις το θαλασσινό αγέρι, γύρω-γύρω όλη την Ακροναυπλία. Η ζέστη επέβαλε στάση δίπλα στα κύματα, μήπως και δροσιστούμε λίγο με την αλμύρα της θάλασσας. Απογευματινός καφές πρώτο τραπέζι με θέα το Μπούρτζι. Αρμένικος. Η συζήτηση τράβηξε μετά την δύση, παρότι η οικογένεια των Ατρειδών είχε μείνει πίσω από καιρό…

Ίσως να είναι και καλύτερα έτσι...