Τρίτη, 1 Απριλίου 2008

Όχι δεν θα δουλέψετε σε υπολογιστή...

Μια φράση που λογικά δεν θα λεγόταν ποτέ σε ένα ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Και γιατί; Γιατί απλά δεν ξέρετε να στήσετε στο χαρτί αυτά που χρειάζονται να τροφοδοτήσετε τον υπολογιστή για να σας κάνει τους υπολογισμούς.
Παράπονο προσοχής δεν έχω, η προσοχή και η όρεξη κυμαίνονται σε ικανοποιητικά επίπεδα από ένα καλό ποσοστό (είναι και κάποιοι που κοιτούν παπαρουνίσες...). Αλλά το να διορθώνεις πρόσημα και να εξηγείς πως κάνουμε αντικατάσταση και ομαδοποίηση κοινών όρων ξεφεύγει μάλλον από τη διδακτέα ύλη.
Και καταλήγοντας να τα παίρνεις «από το χεράκι» και να κάνεις αναλυτικά τις πραξούλες στον πίνακα (δέκα μείων πέντε ίσον πέντε, έξι δια δύο συν οκτώ, είκοσι φορές το δέκα πέντε, έντεκα κι επτά δεκαοκτώ…) αρχίζεις να αισθάνεσαι μαθητούδι του γυμνασίου που εξετάζεται στον πίνακα στην παραγοντοποίηση, την ομαδοποίηση και όλα τα συναφή (ομώνυμα κλάσματα εντελώς άουτ οφ κουέσιον…). Γλυκές αναμνήσεις...
Δεν λέω, ακολούθησαν κατά πόδας τις πραξούλες, αλλά αυτό δεν με αποτρέπει από το να αναρωτιέμαι: επτά χρόνια από το γυμνάσιο (2ρα) μέχρι σήμερα, τί ακριβώς έκαναν; Γιατί προφανώς θα πρέπει να έχουν γίνει ξεφτέρια σε κάτι… το τάβλι ίσως;
Και αφού δείξεις πως θα στήσουν αυτό που πρέπει να στήσουν αναρωτιέσαι πότε θα βρεις χρόνο να εξηγήσεις και πως θα σκεφτούν για να βρουν τι είναι αυτό που πρέπει να στήσουν, για να το στήσουν, γιατί τώρα ακόμα προσπαθούν να καταλάβουν πως το στήνουν, δύσκολο το να καταλάβουν ταυτόχρονα και το γιατί, εντελώς άχρηστοι οι υπολογιστές γύρω μας…
{Όχι, δεν είναι πρωταπριλιάτικο αστείο… :(}