Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

Εορτολόγιο

Περίεργη βδομάδα αυτή που ξεκίνησε. Κόβεται στη μέση της από αργία. Τα φυντάνια αποφάσισαν πως επιβάλλεται να μη γίνει μάθημα την προηγούμενη. Απλά δε θα πατήσουν, εγώ «ας κουρεύομαι». Ανήρτησαν και τις υπογραφές τους (διότι εμείς αρνούμεθα την παιδεία χωρίς κουκούλες και τα συναφή). Προχωρώντας όμως πιο κάτω διαπιστώνεις πως άλλα φυντάνια αποφάσισαν πως επιβάλλεται να μην γίνει μάθημα την επομένη! Ανήρτησαν και τις υπογραφές τους (διότι εμείς όπως προείπαμε ενεργούμε χωρίς κουκούλα)
Ευτυχώς που έχουμε εμπεδώσει το που βρισκόμαστε και ποια η θέση μας αλλά και ποια η δουλειά μας και οι υποχρεώσεις μας. Τουλάχιστον «μας σκέφτονται» και μας δίνουν επίσημα άδεια να μην παραστούμε αφού αυτά… δε σκοπεύουν να παραστούν.
Αναρωτιέμαι τελικά ποιος ή τι είναι το καημένο και το ριγμένο σ’ αυτή την ιστορία. Γιατί όλη αυτή η παραφιλολογία του «καημένου» που ακούω κάθε φορά μου προκαλεί γέλια (για να μη μου προκαλέσει κλάματα)