Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009

Μειοδοτικά μπόνους

«Θέλω μπόνους!»
Ώχ ωχ; Μισό, εγώ ποτέ δεν είχα σχέσεις με διεύθυνση, τώρα πως προέκυψε αυτό;
Όνειρο θα είναι… αλλά πάλι δεν βλέπω όνειρα. Θα φταίει ο καιρός που με έχει διαλύσει…
«Τι μπόνους θες παιδί μου;» (όνειρο είναι, ότι θέλω λέω έτσι;)
«Ε να, μια εργασία να μου δώσει μπόνους στο βαθμό για να περάσω το μάθημα!»
Στάκα. Γίνεται πιο ενδιαφέρον και αρχίζει να απομακρύνεται από όνειρο. Το μάθημα είναι σχετικό με μένα, άρα…
Και λαμβανομένου υπ’ όψη πως η διαδρομή μέχρι το φιντανοτροφείο δεν φάνηκε και τόσο ονειρική…
«Να μάθεις ή να περάσεις σε ενδιαφέρει νεαρέ μου;»
«Και τα δύο»
«Ωραία, το πρώτο εμπίπτει στις δικές μου αρμοδιότητες και φροντίζω όσο καλύτερα γίνεται γι’ αυτό. Το δεύτερο εμπίπτει φοβούμαι στις δικές σου και πρέπει να φροντίσεις όσο καλύτερα μπορείς γι’ αυτό…»
Άκου μπόνους. Κάτι πολύ στραβό πρέπει να υπάρχει στο βασίλειο. Δεν εξηγείται αλλιώς. Εκτός και αν φταίει το νερό. Ο αέρας… Καλά, αυτός φταίει σίγουρα. Αισθάνομαι κινούμενο ζόμπι ένα πράμα… Ρε λες να ήταν όνειρο; Άκου μπόνους…
Άραγε όσοι καταφέρνουν να κερδίσουν σε μειοδοτικούς διαγωνισμούς παίρνουν και αυτοί μπόνους; Όχι γιατί παρά το επώνυμο των εταιριών, οι μισοί υπολογιστές μας αρνούνται να πάρουν μπρος…
Βέβαια μπορεί και να κόλλησαν απ΄ τα φιντάνια. Ποιος ξέρει αν αυτό το μπόνους είναι κολλητικό. Μάλλον είναι ε; Ε και τί; Να τους δώσω μπόνους λουκουμάκι ή αυτό είναι πια ξεπερασμένο και δουλεύει μόνο σε ταξί αντίκες; Κάτι πολύ σάπιο τελικά υπάρχει στο βασίλειο…
Και σκονισμένο. Τραγική αυτή η κατάσταση. Αμάν βρε σύντεκνε κι εσύ με τα ανοιχτά παράθυρα. Μας μπάζεις όλη τη σκόνη μέσα. Αισθάνομαι πολύ κουρασμένος… Και δεν παίρνω μέρος και σε τίποτε εκλογές για να παραιτηθώ μόλις τις χάσω δηλαδή. Δραματική η κατάστασή μου…