Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

Μια «άλλη» Κυριακή

Η μέρα ξεκίνησε ήρεμα. Απ’ το ανοιχτό παράθυρο δεν ακουγόταν ο κλασικός θόρυβος της πόλης, η ατμόσφαιρα έμοιαζε περισσότερο με Κυριακάτικου πρωινού. Αυτό ίσως σημαίνει πως η απεργία θα έχει μεγάλη απήχηση. Πάντως ένας πρωινός περίπατος στο βουνό απεδείχθη και «κυριακάτικος» αλλά και όμορφος. Η άνοιξη έχει ξεκινήσει και ας μην έχει ακόμα γίνει συνειδητή η έλευσή της. Ειδικά με τον καιρό των προηγούμενων ημέρων. Τα κατακίτρινα πλέον «λιβάδια» στο δρόμο προς το φινατνοτροφείο καταμαρτυρούσαν την αλλαγή, αλλά απλά φάνταζαν περίεργα στο νου. Σαν φάρσα.
Η φιντανοφάρσα δε, συνεχίζεται. Δύο τινά συμβαίνουν: Ή απλά η βαρεμάρα έχει κατακυριεύσει την υπόσταση, ή απλά χρειάζεται κάποιος να πιαστεί χεράκι-χεράκι σε μια «στράτα, στρατούλα» προσπάθεια κίνησης. Ή και τα δύο μαζί. Αλήθεια αναρωτιέται κανείς: Να αναπνέει έμαθε; Άδεια γιατί δε ζητάει;
Α και παρεμπιπτόντως: Διάβασε τις οδηγίες και ακολούθα ‘τες…
Το σακάκι απαραίτητο μιας και η παρουσία στο νεκροταφείο απαιτεί και κάποια επισημότητα. Η θερμοκρασία των είκοσι πέντε βαθμών όμως αποτελούσε και αυτή μια έκπληξη. Το ένδυμα δεν κρατούνταν με άνεση στο κορμί. Η κίνηση μέτρια. Η μέρα μάλλον αποδεικνύεται διαφορετική από μια κλασική καθημερινή.
«Να συναντιόμαστε και σε καμιά χαρά, όλο σε λύπες βρισκόμαστε». Το πρόβλημα είναι πως δε συναντιόμαστε στη χαρά, πως δεν υπάρχει χαρά να συναντηθούμε, ή πως απλά τη χαρά την περνάμε εξ απαλών ονύχων και αδιαφορούμε γι’ αυτή και μόνο στη λύπη πλέον ψάχνουμε την επικοινωνία; Όποιο και αν συμβαίνει, κατάντια είναι.
Η επιστροφή είναι διαφορετική, η κίνηση έχει επιστρέψει στα δρόμους. Θυμίζει γιατί έχω εγκαταλείψει κάθε ιδέα μετακίνησης πέραν των απαραίτητων. Αδυνατώ να συμβιβαστώ με την «αναγκαιότητα» κατανάλωσης του χρόνου σε μετακινήσεις που θα έπρεπε να κοστίζουν λιγότερο από το ένα τέταρτο της σημερινή τους διάρκειας. Προτιμώ να μη μετέχω στη «ζωή της πόλης».
Βράδυ πια και το κείμενο κλείνει. Μικρά ρετουσαρίσματα αύριο που η ζωή θα έχει επιστρέψει στην συνηθισμένη ροή της. Τελικά να δόθηκε κάποιο μήνυμα από την απεργία; Και αν ναι, να το έλαβε κανένας αυτό το μήνυμα; Ή απλά οι ζωές έχουν γίνει βίοι παράλληλοι και η επικοινωνία έχει μετατραπεί σε αλληλουχία μονολόγων; Υπερβολική η προσκόλληση στο εγώ…