Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

Defcon 4

Μετά την οικονομική κρίση και μιας και το θέμα φαίνεται να «διαιωνίζεται», ήρθε και η ώρα της «κρίσης των χοίρων». Δεν είναι και εντελώς καινούργια κρίση βέβαια, συνηθισμένη η ανθρωπότητα να αγωνιά κάθε χρόνο για τη «γρίπη των πουλερικών». Ε καιρός να αγωνιά και για τους χοίρους. Αναμενόμενη εξέλιξη στο σημερινό παγκόσμιο σκηνικό της διατροφικής αλυσίδας. Ο άνθρωπος δε σεβάστηκε τη βιοποικιλότητα (έρμε Δαρβίνε), καλλιέργησε αμιγείς πληθυσμούς ζώων και φυτών διευκολύνοντας έτσι την ανάπτυξη παρασίτων και ασθενειών, χρησιμοποίησε αφειδώς και άσκοπα αντιβιοτικά κι ορμόνες σε ανθρώπους και ζώα, απελευθέρωσε μεταλλάξεις και «γενετικές τροποποιήσεις» που συμβάλλουν στην δημιουργία δυσμενών συνθηκών σε ιούς και παράσιτα, με στόχο να διευκολυνθούν οι παραγωγές (και όχι μόνο), «παγκοσμιοποίησε» τις τροφές και τους ιούς, τα εξάρτησε από «εταιρικές βιοπολιτικές» και τώρα τρέχει να προφτάσει τα μεταλλαγμένα στελέχη ιών που στην ουσία ο ίδιος δημιούργησε, πριν προκαλέσουν μαζικούς θανάτους στην ανθρωπότητα. Επίπεδο συναγερμού «τέσσερα» στην κλίμακα των έξι σήμερα. Αλλά αντί να μάθει η ανθρωπότητα, απλά ανησυχεί και αναρωτιέται πότε και πως θα το ξεπεράσει τμηματικά «αναίμακτα», για να συνεχίσει το καταστροφικό ανταγωνιστικό της «παιγνίδι» με τη φύση, προσπαθώντας να καταστείλει κάθε λειτουργία της και να αναδειχθεί σε «κυρίαρχο του παιγνιδιού». ΑπΑνθρώπινη ματαιοδοξία.
Ευτυχώς βέβαια που όλα αυτά δεν «αποσυντονίζουν» τα οικονομικά επιτελεία των χωρών και έτσι αισίως λαμβάνονται συνεχώς μέτρα για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Ο δυτικός πολιτισμός λογαριάζει άλλωστε να επιζήσει, με όποιο τίμημα, και να συνεχίσει τη λαμπρή πορεία του, ώστε οι παππούδες του μέλλοντος να μπορούν να αφηγούνται στα εγγόνια τους την κατάσταση που βίωναν στις αρχές του αιώνα: «Περάσαμε παιδάκι μου μια κρίση στα νιάτα μας, να εκεί στις αρχές του δυο χιλιάδες, τότες θυμάμαι που τα πράγματα ήταν δύσκολα και οι κυβερνήσεις μας βοήθησαν να αγοράσουμε τις κουρσάρες που έχουμε στο γκαράζ και τις σπιταρόνες μας, το χόουμ σίνεμα μόνο δε μας βοήθησαν να πάρουμε και πολύ μας στενοχώρηξαν…». Δεν έχει σημασία που οι εργασιακές και εν γένει διαπροσωπικές σχέσεις απαξιώνονται, δεν έχει σημασία πως η ανεργία αντιμετωπίζεται ως ένα απλό νούμερο και πως το άκουσμα των μερικών χιλιάδων θέσεων εργασίας που θα χαθούν αποτελεί απλά μια «παράμετρο του συστήματος», δεν έχει σημασία η διαρκής υποθήκευση του μέλλοντος, ο «δανεισμός μελλοντικού εργασιακού χρόνου» και η ενίσχυση της ανθρώπινης εκμετάλλευσης που αυτά επιφέρουν, σημασία έχει να «κινηθεί η αγορά», ώστε να…
Ώστε να. Αλλά αυτό το «ώστε να» περιέχει έναν αριθμό από αστάθμητες μεταβλητές που αποδεδειγμένα ουδέποτε συνηγόρησαν ώστε να… Γι’ αυτό άλλωστε δε δημιουργήθηκε και η κρίση; Τώρα λοιπόν που τα μοντέλα «ασυδοσίας» δοκιμάστηκαν ανεπιτυχώς, μήπως είναι καιρός να αποφασισθεί η πλήρης εγκατάλειψή τους και η ανθρωπότητα να στραφεί σε άλλου είδους διαχειριστικά συστήματα; Και αν η ανθρωπότητα δεν αισθάνεται ακόμα ώριμη γι αυτό, δεν είναι κακό κάποια τμήματά της να «αλλαξοπιστήσουν» νωρίτερα, αποτελώντας το πόλο της επόμενης επανάστασης. Γιατί αν και ο προηγούμενος αιώνας χαρακτηρίστηκε από τους εν ζωή ως ο αιώνας της «βιομηχανικής επανάστασης», αρχίζει να φαίνεται πως παράλληλα υπήρξε και ο αιώνας της «υπερδιογκωμένης ανθρώπινης ματαιοδοξίας».
[Ε ναι, γύρισα…:/]