Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Ταυτότητος απώλεια.

Δύο μήνες κοντά ψάχναμε, ψάχναμε, ψάχναμε, πουθενά η απολεσθείσα. Βρε όλες τις τσάντες, πορτοφόλια, πορτοφολάκια κάναμε φύλλο και φτερό (αι γυναίκαι διαθέτουν πολλά, το φιλοσόφησα τώρα…), βρε σε όλα τα μαγαζιά που (θυμόμαστε να) την είχαμε χρησιμοποιήσει πήγαμε, πουθενά. Παρεμπιπτόντως, το ένα είχε κλείσει κι όλας! Εμ ολόκληρο καλοκαίρι που λείπαμε, δεν την ψάχναμε είν’ η αλήθεια, άμα τη επιστροφή μας μάς έπιασε ο πόνος!
Καιρός του ήταν πάντως να κλείσει εδώ που τα λέμε, έχει γεμίσει κάθε οικοδομικό τετράγωνο από ένα-δύο μαγαζιά κινητής τηλεφωνίας και γκάτζετς, ε μπάστα, πού να ζήσουν όλα αυτά δηλαδή, πρέπει ο κόσμος να ξοδεύει εντελώς ανεγκέφαλα!
(Παρεκκλίνεις… και ναι, ο κόσμος ξοδεύει ανεγκέφαλα, αλλά αυτό είναι άλλο ευαγγέλιο…)
Αφού είδαμε κι αποείδαμε λοιπόν, πήγαμε στο αστυνομικό τμήμα να δηλώσουμε απώλεια. Πήγαμε στην εφορία να αγοράσουμε παράβολο να έχουμε, και επιστρέφοντας σπίτι, βάζουμε το παράβολο στο τσαντάκι. Ανοίγοντας λοιπόν μια θήκη για να το αποθηκεύσουμε, μέχρι να πάρουμε και το πιστοποιητικό γεννήσεως που χρειαζόμασταν, διότι άμα δεν αποδείξεις πως εγεννήθης ταυτότητα δεν βγάζεις (κι εδώ αναρωτιέσαι γιατί να βγάλεις δηλαδή, καλύτερα δεν είναι να είσαι άγνωστος στο σύστημα, αλλά λέμε τώρα…), τσουπ, βγάζουμε ως μάγοι τον λαγό απ’ το καπέλο: Την πολύτιμη ταυτότητα που τόσο καιρό ψάχναμε και θεωρούσαμε χαμένη…
Τί συγκίνηση, τί αλαλαγμοί, κοντέψαμε να σφάξουμε τον μόσχο το σιτευτό για την άσωτη ταυτότητα που επέστρεψε ως δια μαγείας στα χέρια μας!
Ευτυχώς που οι δηλώσεις απώλειας δεν καταγράφονται άμεσα και ηλεκτρονικά!
Ταπ ταπ ταπ…