Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Παιδεία και σκουπίδια

Η χρονιά αναμενόταν εξ αρχής «θερμή», αλλά έκλεψαν το εναρκτήριο λάκτισμα άλλες ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες οι φοιτητές ξεσηκώθηκαν πολύ πριν τα φυντάνια για τις περικοπές και την εμπορευματοποίησης της παιδείας.
Τα φυντάνια όμως ακολούθησαν. Με στόχο να καθαριστούν οι αίθουσες η σημερινή κατάληψη. Όχι για να γίνει η δουλειά δηλαδή, αλλά για να πιεστούν οι υπεύθυνοι. Και με στόχο να αντληθούν τα κονδύλια για πληρωμές ανθρώπων οι οποίοι προσπαθούν, αλλά η πολιτεία αναβάλει τις υποχρεώσεις της στις καλένδες. Πάλι τα φυντάνια χαμένα είναι, αλλά τα αιτήματά τους είναι σοβαρά και σίγουρα μη κομματικά, αν και πολιτικά.
Αλήθεια φέρουν κι αυτά την ευθύνη, καφέ, τσιγάρο και φαΐ μέσα στις αίθουσες προφανώς και υποδηλώνει ένα είδος ασέβειας προς το χώρο και για όσα αυτός προορίζεται. Πώς να μην γεμίσει το καλάθι, να μην ξεχειλίσει, και να μην μετατραπεί το μισό δάπεδο σε σκουπιδότοπο; Όμως φταίει πρώτα η πολιτεία, δεν διαθέτει κονδύλια για καθαρισμό, καθαρίστριες δεν υπάρχουν, γιατί αν υπήρχαν θα «μεταλλασσόταν» γρήγορα σε διοικητικό προσωπικό, άσε που θα κόστιζαν παραπάνω από μια σύμβαση με ιδιωτική επιχείρηση. Όμως ακόμα και αυτή λειψή μέσα στην οικονομική κρίση. Φτάνουν δε φτάνουν τα χρήματα για τις εργατοώρες που χρειάζονται οι διάδρομοι. Οι υπεύθυνοι της εταιρίας φροντίζουν ώστε να υπάρχει «προϊσταμένη» που δεν επιτρέπει την είσοδο των καθαριστριών στις αίθουσες. Ακόμα και αν κάποιες φιλοτιμούνται και δεν θέλουν να βλέπουν τα φυντάνια μέσα στη βρώμα.
Κι αυτά πάλι, όταν η πολιτεία τους φέρεται σαν να είναι γουρούνια, γιατί να περιμένει κανείς να φερθούν καλύτερα; Γιατί να σεβαστούν το χώρο; Γιατί να μην φερθούν κι αυτά ως «γουρούνια»; Αυτήν την παιδεία άλλωστε διδάσκονται. Επαγγελματική κατάρτιση, στεγνά και παρωπιδικά, κι από παιδεία… Ας όψονται η Αννούλα κι ο Γιαννάκης που ασελγούν στο ψυχοραγόν κουφάρι της παιδείας…
Περικοπές, άκριτες περικοπές στο δημόσιο, χωρίς κανείς να αντιλαμβάνεται σε τί οδηγεί η συνεχής προσπάθεια συμπίεσης του κόστους. Κι όσο και αν προσπαθεί κάποιος να κρατήσει σε υποφερτά επίπεδα ένα γραφείο και ένα εργαστήριο, πώς μπορεί, όταν οι χώροι δέχονται καθημερινά την επίσκεψη μερικών δεκάδων;
Αλλά γιατί να αναζητηθεί η παιδεία στα είκοσι; Γιατί να μην αναζητηθεί νωρίτερα; Στα οκτώ ας πούμε που ο μικρός Στεφανάκος είπε στη μαμά του ότι αγαπάει τα χρήματα πιο πολύ από τους γονείς του; Μιας και με αυτά μπορεί να αγοράσει παιγνίδια από τα τζάμπο; Να παιδεία! Να πως ξεκινάει η θεσμοθέτηση αξιών!
Πόσο άσχημο ακούστηκε στ’ αυτιά των παρευρισκομένων, πόσο αληθινό όμως, όλοι σήμερα πατούν επί πτωμάτων γι’ αυτά, παντού διδάσκεται κατανάλωση και διαφημίζονται εταιρίες, και τα μπραντ νέιμς έχουν σκεπάσει και αποκρύψει κάθε τι το ανθρώπινο, το φυσικό, η ανθρωπότητα ζει στον ξέφρενο, εικονικό κόσμο του χρήματος και της κατανάλωσης.
Αυτή είναι η παιδεία της σημερινής κοινωνίας που ζει μέσα σε απαστράπτοντα εμπορικά κέντρα, γεμάτα με πολύχρωμα στολίδια και ποικιλία από μάρκες και προϊόντα, δαπανώντας όσο το δυνατό λιγότερες ώρες σε βρώμικα και άχρωμα σχολεία και πανεπιστήμια, τα οποία προσφέρουν απλές, στερεότυπες «οδηγίες χρήσεως» για μελλοντικές επαγγελματικές θέσεις, στοχεύοντας απλά σε μια καλή οικονομική αποκατάσταση, ώστε να μην χρειαστεί να ελαττωθούν οι ώρες που δαπανώνται στα αστραφτερά mall και στα «διασκεδαστήρια».