Μετ' εμποδίων αναχώρηση

Ενισχυμένος φραπές (!!!) νούμερο 6 και απέλπιδα προσπάθεια να συνέλθω νούμερο 37 και 3/12... Η μέρα ξεκίνησε νωρίς, 5:15 για την ακρίβεια (τέτοιες ώρες δεν υφίστανται για μένα...), και αν λάβουμε υπ' όψη πως η χτεσινή τελείωσε γύρω στις 3 παρά, πολλά μπορούμε να αντιληφθούμε...

Και ενώ στις 6 παρα 10, όπως ήταν προγραμματισμένο, όλα είναι έτοιμα για αναχώρηση, το υπόλοιπο team ακόμα να φανεί. 6 και αποφασίζω να τηλεφωνήσω. Πρέπει να φτάνουν. Κινητό κλειστό :s, κλήση στο σταθερό, καλεί, καλεί, καλεί και ξαφνικά κοιμισμένη φωνή στο άλλο άκρο ανακοινώνει: Κοιμήθηκα! Οιμέ...

Το team καταφθάνει με 45 λεπτά καθυστέρηση. Σε 40 λεπτά αναχωρεί το πλοίο και εμείς είμαστε κέντρο! Αγώνας δρόμου με αντίπαλο τον χρόνο. Σταθμός Λαρίσης και... Αναμονή για να περάσει το τραίνο, εμπορική αμαξοστοιχία! (ΤΑΑΑΠ). Σίγουρος πως δεν θα προφτάσουμε το πλοίο προσπαθώ να σκεφτώ διαδρομή στον Πειραιά χωρίς κίνηση. 7 στα φανάρια της Ελαϊς, 7:10 στον ντόκο! Αδυνατώ να το πιστέψω (δούλεψε!!!). Με άνεση και χωρίς ταλαιπωρία αναμονής (!!!) φορτώνουμε το αμάξι! (Έχει και τα θετικά του :p)

Παραβλέπω το γεγονός πως δεν έχουμε 3 διπλανές θέσεις (το πρόβλημα λύθηκε εύκολα, δεν ξέρω αν δημιούργησε άλλα είν' η αλήθεια). Αφιξη, χαλάρωση και ετοιμαζόμαστε (νυσταγμένα) να απολαύσουμε βουτιά στο απέραντο γαλάζιο... Φτάσαμε, τι άλλο θα συμβεί; (Στο σημείο αυτό ένα κακεντρεχές ντομοβόι κοιτά μοχθηρά και γελά...)

Παραλία, (γαϊδουρο-)αέρας αιγαίου (γρουμφ εις το τετράγωνο), ομπρελίτσα (όχι, δεν ήμουν ο μόνος, υπήρχαν πολλές, ίδιες, με την ίδια βάση, δεν θα πέσει η δική μου...). Και πάνω που καθισμένος στην ωραία αμμουδιά μου, κάτω από την πλούσια σκιά της ομπρέλας μου, ψάχνω το αντηλιακό (12 το μεσημέρι, μην μας βαρέσει ο ήλιος) το κακεντρεχές προαναφερθέν ντομοβόι αποφασίζει να... φταρνισθεί! Και η ομπρέλα απογειώνεται, ενώ το κεφάλι μου βρίσκεται σε τροχιά σύγκρουσης με το κοντάρι. ΖΝΤΑΠ. Χτύπημα στο αριστερό μάτι, παρά την προσπάθεια κάλυψης και... σπάσιμο (για 3τη φορά φέτος) των ηλιακών ματογυαλιών μυωπίας μου (γρουμφ εις τον κύβο, μην πω εις την δεκάτη :@). Έκανα λίγη ώρα για να συνέλθω (λέμε δηλαδή πως συνήλθα, γιατί το κεφάλι ακόμα στριφογυρίζει, 8 ώρες μετά :@). Και το ερώτημα που πλανάται στην ατμόσφαιρα: κοιμήθηκε το ντομοβόι ή να μην βγω το βράδυ;

[Απέλπιδα προσπάθεια νούμερο 39 και 7/16...
Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς γυαλί ηλίου :@]

Βραδινά τηλεφωνήματα…

Το όνομα στην οθόνη με παραξένεψε. Δεν μπορεί, ξανά; Προσεκτική διερεύνηση του αριθμού από κάτω. Κλήση από Γερμανία. Είπα κι εγώ. Μια γρήγορη ανασκόπηση της επαγγελματικής πρότασης για δουλειά εκεί. Η πρόταση έχει γίνει από το μεσημέρι. Ξέρει πως, πάνω κάτω, για τους ίδιους λόγους που το μπαρμπουνάκι επιλέγει να επιστρέψει, προφανώς εγώ δεν ενδιαφέρομαι (μην ξεχνάμε και ότι «δένω με την ατμόσφαιρα» ένα πράμα...), συν του ότι αντιλαμβάνεται πως μια τέτοια αποδοχή σημαίνει πως θα αναιρέσω όλους τους κόπους και τις θυσίες που έχω κάνει 15 χρόνια τώρα για να πετύχω έναν και μοναδικό στόχο, στόχο που είχα βάλει εξ αρχής και παρέμεινε σταθερός και αναλλοίωτος με τα χρόνια. Παρόλ’ αυτά θέλει να την κάνει. Φυσικά και θα μπορούσα, δεδομένης της κατάστασης να παίξω εκ του ασφαλούς, αλλά αυτό σημαίνει πως διακινδυνεύω να τον εκθέσω και δεν το θέλω.
Ο καρντάσης, παρότι μερικές χώρες μακριά, καταφέρνει να βρίσκεται πάντα πολύ κοντά. Αλήθεια, συνήθως καταφέρνει να συνδέει την μνήμη μου με το παρελθόν, ακόμα και όταν δεν αναφέρεται τίποτε από τις συζητήσεις μας σε αυτό. Όλα επιστρέφουν γρήγορα, τόσο νωπά παρά τα χρόνια που μας χωρίζουν, και η πάνω πόλη έρχεται και πάλι στο προσκήνιο. Έχω την αίσθηση πως σε λίγο θα βγούμε στην παραλία βόλτα, ή θα πάμε στο κλασικό μας Εφήμερο για ρετσίνες και μεζέδες. Ύστερα στα κάστρα, βόλτα στα «μπαλκόνια»…
Στο θέμα λοιπόν χρήζουν περαιτέρω διευκρινίσεις και θα το σκεφτώ σοβαρά...
Οπότε περνάμε στον δεύτερο (πρώτο ίσως;) λόγο του τηλεφωνήματος. Τον Σεπτέμβρη παντρεύεται! Ζντούπ. Είσαι ακόμα εκεί… Εεε ναι, εδώ είμαι… Εμμ ναι… Πώ… Η φράση δεν προφταίνει να τελειώσει: Πλαταμώνα. Σε παίρνω από τώρα για να το σιγουρέψω (καλύτερα φυσικά γιατί ένας άλλος με είχε πάρει μόνο μία βδομάδα νωρίτερα και προφανώς δεν μπόρεσα να παρευρεθώ Χαλκιδική…), θα έρθεις και θα… μπλα μπλα μπλα…
Φυσικά η δεύτερη πρόταση γίνεται άμεσα αποδεκτή. Σχέδια για το ταξίδι… Αναμνήσεις από την πλάκα, το white bar, το μαϊάμι κτλ… Χμμ πιθανότατα τον Σεπτέμβρη θα το (ξανα)κάψουμε. :)

Δουλειά δεν είχ’ ο διάολος (vol2)…

…και κάθισε όλη μέρα και έραψε καινούργια ρούχα. Η συμμετοχή του Shadow καταλυτική. Έτσι πλέον το καραβάνι αισθάνεται πιο άνετα και το μάτι αρέσκεται στην εικόνα. Ευτυχώς δρόσισε λιγουλάκι (μου την δίνει η ζέστη, το ’παμε) και την (χθεσινή) νυχτερινή, δροσερή, βόλτα στο θησείο με την μπυρίτσα κάτω από την φωτισμένη ακρόπολη, ακολούθησε μια ημέρα αλλαγών, μετατροπών και αναβαθμίσεων. Η ειρωνεία είναι πως λόγω «στενόμυαλης ασφάλειας», ο ίδιος ο καλλιτεχνικός σύμβουλος δεν μπορεί να θαυμάσει την συμβολή του.
Περασμένα μεσάνυχτα πια και όλα είναι έτοιμα…

{Υπάρχει κανείς άλλος που δεν βλέπει την πυραμίδα;}

Καυτερή σάλτσα και διαφημίσεις.

Μικρή η ανάσα δροσιάς. Άρχισε πάλι η ζέστη. Δεν μας έφτανε βλέπεις η παγκόσμια κλιματολογική αλλαγή, φροντίσαμε για μια mini-τοπική, πιο δραστική και πιο επίπονη. Διαταράχθηκε έτσι πολύ άσχημα η κλιματική ρύθμιση και ισορροπία της περιοχής, εντείνοντας το φαινόμενο ερημοποίησης. Μέσα στην ζέστη λοιπόν το πρωινό έφυγε γρήγορα, κάπου ανάμεσα στο αστυνομικό τμήμα, το ταχυδρομείο και τις τελευταίες τηλεφωνικές επικοινωνίες ώστε να έλθει σε πέρας η «μετακόμιση». Στο ενδιάμεσο ζέστη… και δεν την αντέχω την ζέστη… για την ακρίβεια μου την δίνει η ζέστη .
Προς μεγάλη χαρά του μπαρμπουνακίου έλαβα στα χέρια και το νέο διαβατήριο . Για να δούμε τώρα τις ικανότητες οργάνωσης του 3ήμερου εορταστικών εκδηλώσεων . Τουλάχιστον έχουν βάλει εικονίτσες από ελληνικά μνημεία στις σελίδες. Αυτό είναι μια αναβάθμιση, όπως και να το κάνουμε.
Επιστροφή στο σπίτι και μαγειρικές επιδόσεις. Απαραίτητες για την δοκιμή (επιτέλους) μιας σάλτσας που εδώ και ένα χρόνο μου έχουν φέρει ως δώρο από το Περού. Διέλυσα λοιπόν 4 σταγόνες από δαύτη σε μια από της δικής μου παρασκευής κόκκινες, λαχταριστές, μιαμ μιαμ σάλτσες για μακαρόνια και πρέπει να ομολογήσω πως παρότι δεν έβαλα ούτε μια πρεζούλα τόση δα από πιπέρι, καγιέν και τα συναφή, το αποτέλεσμα ήταν καυτερό. Πολύ καυτερό ακόμα και για τα δεδομένα μου! Όχι ότι δεν την έφαγα, αλλά… σίγουρα δεν είναι για καλοκαίρι. Με δυσκόλεψε είναι η αλήθεια… (μα 4 σταγόνες μόνο…)
Η τηλεόραση διαλαλεί τα μηνύματά της και ετοιμάζομαι για μια ακόμα φορά να αλλάξω κανάλι μιας και γενικότερα αδιαφορώ και τσαντίζομαι με των διαφόρων ειδών διαφημίσεις που παίζονται στα ΜΜΕ. Παρόλ’ αυτά κάτι μου τραβάει την προσοχή και κάθομαι και παρακολουθώ τη συγκεκριμένη διαφήμιση. Εν γένει είμαι εναντίων κάθε είδους διαφήμισης που κυκλοφορεί στις μέρες μας, διότι ο στόχος τους πλέον δεν είναι η ενημέρωση του καταναλωτή, αλλά η προσέλκυση και χειραγώγηση του καταναλωτή, η παραπληροφόρηση, η δημιουργία τάσεων και ρευμάτων κοκ, έννοιες που με βρίσκουν όχι απλά αντίθετο, αλλά αντίπαλο. Είχε και μια πολύ ωραία εκπομπή με διακεκριμένους επιστήμονες η ΕΤ3 για το θέμα πριν 5-6 μέρες (μετά τις 12 τα μεσάνυχτα, μην ξυπνήσει και πολλούς...), όπου πραγματευόταν την καταστροφική επίδραση της διαφήμισης φέρνοντας ως παράδειγμα, τι άλλο, τον τρόπο πλασαρίσματος του τσιγάρου από την Αμερική του ’60 έως το παγκόσμιο σήμερα. Συγκλονίστηκα είναι η αλήθεια βλέποντας την διαχρονικότητα της μεθόδου επιβολής ιδεών στο υποσυνείδητο με στόχο απλά και μόνο την κατανάλωση… Ταυτόχρονα στενοχωριέμαι αφάνταστα που δεν προβάλλονται διαφημιστικά σποτάκια για την οδική ασφάλεια, όπως τα γαλλικά, γιατί «κρίνονται σκληρά για την ελληνική κοινωνία». Λες και η ίδια δεν νοιώθει σκληρά στο πετσί της όσα συμβαίνουν στα οδικά της δίκτυα…
Ξέφυγα… Επικεντρώθηκα λοιπόν στην διαφήμιση όπου ένα πιτσιρίκι τα χώνει «στους μεγάλους» για το περιβάλλον. Κύρια ιδέα του: «Μπορείτε να πείτε χίλια πράγματα, δεν μπορείτε να πείτε πλέον ότι δεν γνωρίζατε». Και καταλήγει: «Είτε είστε φίλοι μας, είτε εχθροί». Είναι η πρώτη φορά στην ζωή μου που συμφώνησα απόλυτα με μια διαφήμιση. Ορισμένα σημαντικά θέματα όπως το περιβάλλον (ο σεβασμός του συνανθρώπου, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο κοκ) δεν είναι ούτε θέμα πολιτικής, ούτε θέμα οπτικής. Δεν υπάρχουν μέσες οδοί. Είσαι είτε φίλος, είτε εχθρός. Τελικά ίσως η ελληνική τηλεόραση αρχίζει να εκπολιτίζεται…

Τραπεζικές εκκρεμότητες

Μετά από ένα έντονο Σαββατοκύριακο με γαλανά νερά, μοχίτος και διαμαρτυρίες στην βουλή (μα καλά, μόνο αν γίνουν φασαρίες παίρνει μια διαμαρτυρία δημοσιότητα;) είπα να το χουζουρέψω λίγο πριν σηκωθώ να δουλέψω. Παρόλ’ αυτά εκκρεμούσε τραπεζικό θέμα και αποφάσισα να ασχοληθώ πρώτα με αυτό. Κάτι μέσα μου με έσπρωξε να αφήσω την συνήθεια να κατεβαίνω το βουνό με τα πόδια και πήρα το αμάξι. Στάθηκα τυχερός γιατί τελικά χρειάστηκε να κάνω την διαδρομή σπίτι-τράπεζα (πάνω-κάτω το βουνό) 3 φορές! Βλέπεις, όταν μια ταχυδρομική καθυστέρηση συνδυαστεί με την «σιγουριά» ενός διευθυντή και την απροσεξία του ιδίου και ενός υπαλλήλου μπορούν να δημιουργηθούν πολλά σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν να χάσω 4 ώρες και να τσακώνομαι τηλεφωνικώς με υπάλληλο χρηματιστηριακής εταιρίας επειδή απωλέσθησαν χαρτιά φέροντα την υπογραφή μου. Αν και το θέμα επιλύθηκε τελικά, γεγονός παρέμεινε πως μέχρι τις 3:30 το μεσημέρι δεν είχα κάνει τίποτε, οπότε λίγο η ζέστη, λίγο τα νευράκια, αποφάσισα να αφήσω τα σπουδαία για αύριο. Έτσι, εντελώς απρόσμενα, καταλήξαμε να πίνουμε μπυρίτσα δίπλα στην θάλασσα και μακριά από την τσιμεντούπολη.

Άλλος αέρας… πολύ πιο δροσερός…

Έναρξη θερινής ραστώνης

Η φετινή χρονιά στο μικρό ίδρυμα ήταν άκρως δημιουργική (και κουραστική). Άλλωστε η εμπειρία πάντα ωφελεί (ειδικά όταν της δίνεις τον κατάλληλο χρόνο να ωριμάσει, παίζοντας με τις τάπες των βαρελιών στο ενδιάμεσο) και άξαφνα, τον τελευταίο μήνα, συνειδητοποίησα - φλασάκι εν ώρα μαθήματος - πως μπορώ να αναβαθμίσω την ποιότητα (η μάθηση είναι διαχρονική). Όπερ εγένετω. Και οι εξετάσεις απέδειξαν την ορθότητα, σε σημείο που δεν περίμενα είν’ η αλήθεια!
Έμαθα και τον λόγο για τον οποίο τα θρανία του μικρού ιδρύματος είναι καρφωμένα στο έδαφος. Παλαιότερα, όταν εν ώρα εξετάσεων ένας επιτηρητής άλλαζε θέση σε «ανήσυχους» φοιτητές, αυτοί μετακινούσαν ολόκληρα τα θρανία με δικαιολογία να μεταφέρουν με την μία όλα τα πράγματά τους «σαν σε δίσκο». Φυσικά η αλήθεια ήταν πως ήθελαν να πάρουν μαζί το σκονάκι που ήταν γραμμένο στο θρανίο τους. Τέτοια γεγονότα σε κάνουν είν’ η αλήθεια να αναρωτιέσαι περί ποιότητας και αξίας υλικού…
Λιώσαμε και πάλι τελευταία μέρα. Η θερμοκρασία εντός αίθουσας αρκετά ανώτερη των 37 βαθμών. Ακουμπούσες κάτι κάτω και μετά από 5 λεπτά ήταν θερμότερο του σώματος. Το απόγευμα 5 καναντέρ πετούσαν και πάλι επάνω από την Πάρνηθα. Αναζωπυρώσεις που αποτελειώνουν όσα επέφεραν η ανευθυνότητα και η πλεονεξία. Οι συζητήσεις επί του θέματος πολλές. Από την μία η αλήθεια πως η φύση μόνη της θα κάνει πολύ καλύτερη δουλειά. Από την άλλη η άλλη αλήθεια. Μέχρι τότε τι θα αναπνέουμε και πως θα ζούμε μέσα στην ανόητη τσιμεντούπολη; Άσε που σε καμιά 30αριά χρόνια κοντοπόδαρης μνήμης και κοντόφθαλμων σχεδιασμών, θα αναρωτιόμαστε αν και πότε υπήρχε δάσος στην Πάρνηθα. Κάπου θα υπάρχει μια χρυσή τομή, απλά φοβούμαι πως δεν υπάρχουν άνθρωποι που την αναζητούν…
Γεγονός πάντως είναι πως οι υποχρεώσεις απέναντι στο μεγάλο και το μικρό ίδρυμα έλαβαν τέλος. Η μαμά Ευρώπη επίσης δεν φαίνεται διατεθειμένη να μας ενοχλήσει μέχρι το Σεπτέμβρη. Ώρα λοιπόν να ασχοληθούμε λίγο με εργασίες προσωπικής πλέον αναβάθμισης (τώρα που το θυμήθηκα, οι τελευταίοι κινέζοι που έφαγαν πόρτα δεν έχουν δευτερολογήσει… χμφφφτ.. ελπίζω να μην το κάνουν καλοκαιριάτικα). Σε εντελώς χαλαρούς λοιπόν ρυθμούς σχεδιάζονται οι επόμενες 2 δημιουργίες, ενώ η πολυπόθητη απομάκρυνση από την μουντή τσιμεντούπολη πλησιάζει με γοργούς ρυθμούς.

Σαββατοκύριακο ενόψει και λαχταρούμε απέραντο γαλάζιο.
[Αυτά τα κουνούπια πρέπει να έχουν ανακαλύψει την διακτίνηση
Δεν εξηγείται αλλιώς η παρουσία τους στο σπίτι…]

Βάλε μια φωτίτσα να ζεσταθούμε βρε παιδάκι μου…

Στάχτη και μπούλμπερη ακόμα μια φορά. Θυμάμαι πέρσι, σχεδόν τέτοια εποχή, τις υποσχέσεις πως δεν θα επαναληφθεί η κατάσταση στην Χαλκιδική, πως θα φροντίσουν ώστε οι αντιπυρικές ζώνες να είναι καθαρές την επόμενη χρονιά, πως θα φροντίσουν… Οι ίδιοι που έδιναν αυτές τις υποσχέσεις πέρσι, ένα χρόνο μετά αναρωτιούνται πως έγινε και καταστράφηκε η Πάρνηθα…
Προχτές, στην παραλία της ψάθας παρατηρούσα την αντιπυρική ζώνη της περιοχής. Ανύπαρκτη. Μια κυματιστή πλέον γραμμή μαρτυρούσε πως κάποτε εκεί ήταν αντιπυρική ζώνη. Η μισή ήδη καλυμμένη με δέντρα, η υπόλοιπη χορταριασμένη. Φρόντισαν...
Άκουγα έναν πυραγό τις προάλλες: Εκεί πάνω έχω καμιά 60αριά άντρες, άρτια εκπαιδευμένους να κινδυνεύουν την ζωή τους. Αυτούς έχω. Τους εθελοντές και τους εποχικούς που να τους στείλω στην λαίλαπα; Αυτοί είναι σίγουρες χαμένες ζωές. Και είναι χαμένες ζωές. Όποιος έχει βρεθεί ποτέ δίπλα σε δασική φωτιά καταλαβαίνει πως η εικόνα που έχουμε για την κόλαση ωχριά μπροστά στην πυρκαγιά. Αλλά είπαμε, φρόντισαν...
Η αλήθεια είναι πως ήταν αναμενόμενη μια πυρκαγιά μεγάλης έκτασης φέτος. Βλέπεις αλλάξαμε το σύνταγμα και επίκειται νομοσχέδιο επαναπροσδιορισμού των δασικών εκτάσεων. Να μην τις επαναπροσδιορίσουμε όπως συμφέρει; Ε ναι λοιπόν, φρόντισαν...
Αλήθεια. Ότι και αν συνέβαινε λόγω ενός Blackout στην νότια Ελλάδα για καμιά 10αριά να πω εγώ μέρες, συγκρίνεται με την καταστροφή; Δυστυχώς υπάρχουν ηλίθιοι που πιστεύουν πως ναι. Και έτσι προτιμήσαμε, αφού δεν φροντίσαμε για επαρκές προσωπικό (πασαλείμματα με εποχικούς όπως πάντα – μην αυξήσουμε τον δημόσιο τομέα και μας κάνουν ντα e-κοκορόμυαλοι), για επαρκή μέσα (αλήθεια πως δεν έπεσαν και αυτά που είχαμε;) και για προληπτικές ενέργειες (πρόληψη; ξεχασμένη λέξη…), προτιμήσαμε λοιπόν να σώσουμε τους πυλώνες. Να φροντίσουμε... μην λείψει το ρεύμα… αυτό έχει σημασία… Το οξυγόνο, την ηρεμία, την ισορροπία, την κλιματική ρύθμιση, την φύση, την ζωή… τσς τι να τα κάνεις αυτά; Σαμ’ πως φέρνουν χρήματα; Ακόμα και στο ευτελές επίπεδο βέβαια των ανθρώπων του χρήματος να πέσω, μπορώ να σκεφτώ επίσης τα χρήματα που θα πληρώσουμε για αποκατάσταση των ζημιών, όχι από την ίδια την πυρκαγιά, αλλά από τις πλημμύρες, από τα ψυχολογικά μιας ολόκληρης κοινωνίας που θα βλέπει το δάσος μόνο ζωγραφιά, από τα νοσήματα που θα αυξηθούν, από τις ελλείψεις και την δυσχερέστερη διαβίωση κτλ κτλ κτλ… Αλλά σημασία έχει προφανώς πως οι κάνγκουροι του ευτελούς χρήματος ξέρουν πως δεν θα πληρώσουν αυτοί. Άσε τους φτωχομπινέδες να πληρώσουν τα σπασμένα της αδηφαγίας τους.
Και έρχονται ώρες που αρχίζεις και αναρωτιέσαι μήπως και πρέπει να καθαρίσεις μια κι έξω την ήρα απ’ το στάρι, μπας και πάει μπροστά τούτη η κοινωνία χωρίς τους ευτελείς φιλάργυρους. Γιατί η αιτία ποτέ δεν βρίσκεται στο χέρι που πράττει, αλλά στο μυαλό που σκέφτεται και στους στόχους και τα συμφέροντα που έχει και εξυπηρετεί. Αυτά πρέπει να ξεριζώσεις.
Ο πατέρας μου το πήρε βαρέως. «Είδες τι έγινε πάλι; Κι εσύ κάθεσαι και σκέφτεσαι να περιμένεις λίγο για να αλλάξεις το αυτοκίνητό σου με οικολογικό.» «Ναι περιμένω. Το ότι υπάρχουν κρετίνοι σε αυτόν τον κόσμο δεν σημαίνει πως εγώ δεν πρέπει να σκέφτομαι και όποτε, όπως μπορώ, να πράττω με σύνεση.» Και είναι να μην το πάρει βαρέως; Πέρα από τους λίγους ηλίθιους που τρίβουν τα χέρια τους ετοιμαζόμενοι να φανε με χρυσά κουτάλια, και άλλους 300 ηλίθιους που το φιλοσοφούν (γεμίζοντας τις τσέπες), μερικά εκατομμύρια θα δεινοπαθήσουν.

Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης!

Δεν φτάνει που δεν παλεύεται η ζέστη, όλο το βράδυ τσακωνόμουν και με κάτι κουνούπια (ήρθαν και στο σπίτι μου). Αφού λοιπόν κατάφερα να νικήσω κατά τις 4, εμφανώς αποκαμωμένος, κοιμήθηκα μερικές ωρίτσες για να σηκωθώ να συνεχίσω την συγγραφή. Αυτή τη φορά την φχαριστήθηκα δεόντως γιατί δημιούργησα κάτι εντελώς από το μηδέν. Όχι φυσικά κάτι κερδοφόρο σε χρήμα, κάτι κερδοφόρο σε ποιότητα περιβάλλοντος, με σκοπό την βιωσιμότητα και την αειφορία. Καλώς η κακώς, οι στόχοι αυτοί με ικανοποιούν πολύ περισσότερο από άλλους. Πέραν τούτου, ήθελα να κάνω ένα τελικό ρετουσάρισμα, αλλά δυστυχώς, μετά τη νυχτερινή πάλη, το μάτι δεν άνοιγε πριν τις 10. Με μισό μάτι λοιπόν φτιάχνω τον πρώτο καφέ και ετοιμάζομαι για δουλειά. Και πάνω εκεί που πλησίαζε το μεσημέρι, συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης: Τελείωσε ο καφές! Οϊμέ και τρισαλί. Ευτυχώς, μετά τον μισό δεύτερο καφέ, από τα απομεινάρια του κουτιού, και καθώς το μάτι άρχιζε να ανοίγει, χρειάστηκε να πάω μια βόλτα στο μεγάλο ίδρυμα οπότε και αφού συμπλήρωσα την δόση μου με έναν εσπρέσο φρέντο, φρόντισα να ανεφοδιαστώ με 1 κιλό φρέσκο καφέ για οικιακή κατανάλωση.
Βέβαια δεν γινόταν και να μην νευριάσω και λιγάκι, αφού ύστερα από αλλεπάλληλες προσπάθειες 5 ημερών να πείσω τους Μαροκινούς να μου γράψουν σε 3 γραμμές την δραστηριότητά τους, απάντηση έλαβα το βράδυ στις 8! Ευτυχώς στο ενδιάμεσο με έσυρε ο Κ για καφέ και χαζολογήσαμε λίγο να χαλαρώσουμε. Ες αύριο τα σπουδαία λοιπόν (και χωρίς άγχος για τον καφέ παρακαλώ). Πάω σιγά-σιγά να δω αν με περιμένουν νέοι νυχτερινοί αντίπαλοι…

[Καλά, μην δένουμε κόμπο πως θα κοιμηθώ από τώρα

η ζέστη ούτως ή άλλως δεν είναι καλός σύμμαχος

παρά το παγοκούτι...]

Δουλειά, ζέστη, μοχίτος και (εντελώς) εσωτερικές ανησυχίες…

Πέμπτη απόγευμα και η έκπληξη έκδηλη μπροστά στον αριθμό που αναγράφεται στο τηλέφωνο. Πού είσαι; Ελλάδα. Ε ναι, το κατάλαβα, που; Αθήνα, τι κάνεις απόψε;
Ο καρντάσης, συνάδελφος εκ Γερμανίας πια εδώ και χρόνια, ήρθε να περάσει λίγο χρόνο στην πόλη μας. Έχω δουλειά, αλλά μην το συζητάς, μόλις βραδιάσει έρχομαι να σε πάρω. Ακολούθησαν 4 μέρες βραδινής κραιπάλης, απαραίτητη αναζωογόνηση από την μουντή διάθεση και καθημερινότητα αλλά και την συγγραφή. Μέσα σε 4 μέρες το κείμενο δέθηκε, ενώ μέσα σε 4 νύχτες ζήσαμε ένα παράθυρο από την ζωή μας πριν 10 χρόνια. Τότε μαζευόμασταν στο Έθνικ και μιλούσαμε για αντιδραστήρες «βουτώντας τα μουστάκια μας» σε τόνους από ουίσκι. Τώρα μέσα σε 4 μέρες χωρέσαμε την αναπόληση, τους φίλους που χάθηκαν, που έκοψαν κάθε γέφυρα επικοινωνίας, αυτούς που κράτησαν γιοφύρια, αλλά είναι μακριά, και άλλα πολλά. Κύκλοι που κλείνουν και χρειάζεσαι διάθεση και καλή ψυχή για να τους κρατήσεις ζωντανούς.
Η γλώσσα κοινή παρά την διαφορά της ακαδημαϊκής από την βιομηχανική οπτική, χρόνια στον ίδιο χώρο και στην ίδια ενασχόληση. Καταφέραμε και χωρέσαμε και όλες τις περιβαλλοντικές ανησυχίες, αλλά και τις διαφορές συστημάτων των χωρών μας. Η τελική ερώτηση αναπάντητη: «Εκεί το σύστημα προστατεύει τον εργαζόμενο και όχι το κεφάλαιο και κινείται κάτω από τόνους γραφειοκρατικού ελέγχου, έτσι μπορεί και δουλεύει με επιτυχία. Την Ελλάδα όμως πως την αλλάζεις που όχι μόνο το σύστημα δεν προστατεύει τον εργαζόμενο/πολίτη, αλλά ο ίδιος ο εργαζόμενος/πολίτης δεν καταλαβαίνει πως πρέπει να διεκδικήσει την προστασία;»… «Φαύλος κύκλος που πρέπει να σπάσει, αλλά από πού;». Όσο για το περιβάλλον... κάτι βγάλαμε αλλά πάμε τόσο αργά που… δεν ξέρω αν προφταίνουμε… «Άσε τους κάνγκουρους να σέρνονται, να λεν και ν’ ακούν ότι θέλουν»
Χωρέσαμε και τις πίκρες, χωρέσαμε και το μέλλον… Κάτι που με σημάδεψε σίγουρα ήταν η ρήση του: «Σύνελθε, είσαι ο Dr. Darth και αν δεν το σεβαστείς εσύ αυτό δεν θα το σεβαστεί κανένας άλλος. Δεν θα κατέβεις εσύ χαμηλά.». Ίσως όντως να μην σεβάστηκα τον εαυτό μου, να σεβάστηκα περισσότερο τους άλλους… άντε όμως 5 το πρωί να απαντήσεις… Η αλήθεια είναι όμως ότι το πήρα βαριά… Άσε που πιστεύει ότι με την ιδεολογία μου δεν μου πάει η Ελλάδα, αλλά έχω το κακό να «δένω με την ατμόσφαιρα και τους ανθρώπους»... οπότε... ΟΥΦ...
Αναπολήσαμε και τα ευτράπελα του παρελθόντος, τον Κωστάκη και την ανικανότητά του, την ομάδα με την φοβερή δυναμική που καταστράφηκε γιατί η κεφαλή ασχολούταν με μάνατζμεντ και έτσι αδυνατούσε να καταλάβει την επιστημονική δυναμική που της παρουσιάζαμε. Η D. μπήκε δυναμικά: Πόσο συχνά συμβαίνει; Εγώ ξέρω 2 περιπτώσεις στην Ελλάδα, αυτή 2 στην Αγγλία. Μεγάλος ο προβληματισμός για την ικανοποιητική διαχείριση του επιστημονικού έργου…
Κυριακή πρωί και το ράδιο παίζει κομμάτια από την δισκογραφική συνεργασία Χατζηδάκη με Γκάτσο. Μέσα από το παρελθόν τα λόγια, ξεχασμένα, ξεπηδούν στην συνειδητότητα και υλοποιούνται πριν από τη φωνή του αοιδού, με το άκουσμα μόνο της μελωδίας, καθώς τα χιλιόμετρα φεύγουν γρήγορα. Η παρουσία της οικογενείας στην βάφτιση απαραίτητη. Οικογενειακός φίλος αλλά και συνάδελφος στο μικρό ίδρυμα γίνεται νονός. Η ζέστη αφόρητη. Ο μπέμπης αναμενόμενο να δυσανασχετήσει. Ότι και αν ακουμπήσεις καίει. Το υπαίθριο γλέντι λαμβάνει χώρα στους 45 υπό σκιάν. Ωραίο το κοκορέτσι αλλά με τέτοια ζέστη…
Κυριακή βράδυ το τελευταίο ξενύχτι στο γκάζι. Μέσα σε 4 μέρες ζήσαμε το τότε, το αναπαραστήσαμε με επιτυχία και το ευχαριστηθήκαμε. Ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια…
Να σέβεσαι τον εαυτό σου…
«Καλό ταξίδι!»…
Η ζέστη συνεχίστηκε αφόρητη και σήμερα. Πέρασε 1τη πρωινή και ακόμα να δροσίσει. Είπα να δουλέψω εντατικά να βγάλω τα σπασμένα των ημερών, αλλά πλέον δεν έχω διάθεση να συνεχίσω. Αυτό το &^%@@%# @@ Gantt μου έσπασε τα νεύρα. Μικρή βόλτα στο βουνό. Η αλήθεια είναι πως λίγο η ζέστη, λίγο η συνήθεια των τελευταίων ημερών, ε δεν έχω και ιδιαίτερη διάθεση για ύπνο… Ένα μοχίτο πάλι θα το έπινα ευχαρίστως… Πολλή ζέστη ρε παιδάκι μου όμως… πολλή ζέστη…

[Αν με το καλό, κάτι μου λέει πως θα επωμισθώ κινεζούλη,

και μετά τον ινδένιο της κουβούλας τρομάζω...]

Ο μήνας μετά...

Εδώ και σχεδόν ένα μήνα λειτουργεί το εργοστάσιο «ξήρανσης της λυμματολάσπης». Αλήθεια, κάποτε έπρεπε να γίνει και αυτό για να σταματήσει η επιβάρυνση των ΧΥΤΑ. Την παγκόσμια ημέρα λοιπόν περιβάλλοντος εγκαινιάστηκε κι όλας και αποτέλεσε μεγάλο θέμα στις ειδήσεις. Τώρα πλέον δεν υπάρχει πρόβλημα υγειονομικής ταφής. (Γλεντήστε μωρ' παιδιά!)

Ένα μήνα μετά… το εργοστάσιο για να δουλέψει χρησιμοποιεί ενέργεια. Η λυμματολάσπη φορτώνεται σε φορτηγά και ταξιδεύει στην Μεγαλόπολη για να καεί αποδίδοντας ένα ποσό ενέργειας. Ποια είναι άραγε η κατανάλωση ενέργειας για την μεταφορά της λυμματολάσπης; Ποιο το κόστος των φορτηγών σε συντήρηση; Και αν και η λυμματολάσπη αποτελεί ΑΠΕ, τα φορτηγά για να την μεταφέρουν κινούνται με ορυκτό καύσιμο, άρα οι ενέργειες δεν συγκρίνονται αφού η δεύτερη επιβαρύνει το περιβάλλον. Ποιο το κόστος προσωπικού για την μεταφορά και ποιες οι πιθανότητες ατυχήματος; Αλήθεια, η λυμματολάσπη αποτελεί ΑΠΕ, αλλά μήπως η σύστασή της είναι τέτοια που απαιτεί διαφορετικές συνθήκες καύσης από αυτές που επικρατούν στους καυστήρες της Μεγαλόπολης, ώστε να μην επιφέρει ρύπανση στο περιβάλλον;
Πόση επιβάρυνση γίνεται τελικά από την συνολική διεργασία, όπως την σχεδιάσατε και την παραδώσατε; Δεν είναι αλήθεια πως στα συρτάρια του ΥΠΑΝ υπάρχουν έτοιμες μελέτες που αποδεικνύουν πως θα μπορούσε να στηθεί μια μονάδα καύσης (3x3 μέτρα) της λυμματολάσπης, σε τοπικό επίπεδο, υπό απόλυτα καθαρές συνθήκες, και να παράγει την ενέργεια που χρειάζεται το εργοστάσιο ξήρανσης; Να γλυτώνουμε έτσι τα έξοδα μεταφοράς και την επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τα ορυκτά καύσιμα, συντηρώντας το εργοστάσιο ξήρανσης σε αυτόνομο επίπεδο, χωρίς να επιβαρύνουμε το δύκτιο της ΔΕΗ, αλλά αντιθέτως ενισχύοντάς ‘το τοπικά; Δεν είναι αλήθεια ότι το πάγιο κόστος αυτό θα ανερχόταν σε 2Μ€, κόστος πολύ μικρότερο από τα συνεχή, λειτουργικά, υπέρογκα έξοδα μεταφοράς, και πολύ μικρότερο από τις εν γένει επενδύσεις του ΥΠΑΝ;

Μήπως όλη αυτή η δημοσιότητα και οι παράτες λοιπόν, με το επιμελές κρύψιμο της συνολικής αλήθειας, δεν είναι τίποτε παραπάνω από ψηφοθηρική καμπάνια;

[Ο κοντόφθαλμος σχεδιασμός πολιτικής
συμφεροντολογίας αυτού του τόπου με σκοτώνει]

Μπρελόκ, ζαρντινιέρα… πλάκα στην πλάκα…

Ας μη γελιέσαι, η αυθαιρεσία της εξουσίας είναι αχρωμάτιστο διαχρονικό πρόβλημα. Αλλά… υπάρχει ένα μεγάλο αλλά. Δυστυχώς υπάρχουν ιδεολογικές αποχρώσεις που την εντείνουν και άλλες που την μειώνουν.
Ας μην γελιέσαι, όταν έχεις εμπεδώσει πως «πρέπει να επιβάλλεις την τάξη» και «σου έχουν διδάξει πως εσύ κυβερνάς το κράτος και είσαι εξουσία», τότε όλο και πιο πολύ «ανεβαίνει ο εγωισμός σου» και η επιβολή και η αυθαιρεσία γίνονται τρόποι ζωής. Φρίξαμε από την πλάκα της Ομονοίας; Φρίξαμε για την ζαρντινιέρα της Θεσσαλονίκης; Φρίξαμε για τους κρίκους των κλειδιών; Γιατί φρίξαμε;
«Αυτά δεν υπάρχουν πια, δεν είναι έτσι τα πράγματα». Το ακούω κάθε μέρα, την συζήτηση την είχα στο σαλόνι μου, την επαναλάμβανα κάθε φορά που γινόταν κάτι (αφού δεν είναι έτσι και δεν γίνονται αυτά, τότε γιατί την επαναλάμβανα;). «Δεν είναι όπως ήταν το ‘70». Δεν είναι; Αλήθεια πόσες φορές, παρότι δεν το πίστευα, ήθελα να το πιστέψω – ήθελα να πιστέψω πως η ιδεολογία έχει αλλάξει. Εις μάτειν. Η ιδεολογία της επιβολής της τάξης, των «φίλων της επιβαλλόμενης ελευθερίας» το μόνο που μπορεί να φέρει είναι η αυθαιρεσία. Αυθαιρεσία, φαινόμενο συνυφασμένο με την επιβολή. Όντως οι άνθρωποι, ο λόγος και τα μέσα άλλαξαν, αλλά η νοοτροπία όχι. Και δυστυχώς τα «προβλήματα» δεν ξεκινάνε από το φαινόμενο, αλλά από την κρυμμένη ρίζα. Πάντα τα προβλήματα από εκεί ξεκινάνε και όσο την αγνοούμε, όσο υπάρχουν κοκορόμυαλοι που ενδιαφέρονται μόνο για το τομάρι τους και θυσιάζουν τα πάντα ώστε να νοιώσουν (όχι να υπάρξουν) «ελεύθεροι» και «προστατευμένοι», τώρα, σήμερα, τόσο πιο δέσμιοι και ευάλωτοι θα είναι στην αυθαιρεσία της εξουσίας, χωρίς να λογαριάζουμε πως η αστυνόμευση και επιβολή δεν μπορεί να τους παράσχει συνεχή και απρόσκοπτη προστασία. Άλλωστε, τα συστήματα ασφαλείας τα έφτιαξε άνθρωπος, οπότε άνθρωπος μπορεί και να τα διατρήσει.
Θεωρούν πως θυσιάζουν την ελευθερία… προς χάριν της ελευθερίας (ω πόσο οξύμωρο) και σύντομα θα ανακαλύψουν την επιβολή και την αυθαιρεσία να χτυπούν την ίδια τους την πόρτα. Αρκεί να σκεφτούμε πόσα πράγματα έχουν θυσιαστεί αργά-αργά, προς χάριν της «θεωρούμενης ελευθερίας» ώστε να μην θιγεί η πραγματική αιτία που κρύβεται στην νοοτροπία και τις επιδιώξεις. Η ελευθερία είναι όρος συλλογικός, δεν αποτιμάται ούτε επιδιώκεται σε ατομικό επίπεδο. Ούτως ή άλλως δεν ορίζεται σε ατομικό επίπεδο, εκεί ορίζεται η ασυδοσία. Και οι θυσίες θα συνεχίζονται, όσο υπάρχουν απελπισμένοι και η επιβαλλόμενη απελπισία αυξάνει. Επίλυση σημαίνει άρση αιτίας.
Όσο για την ηγεσία τι μπορείς να πεις… Σίγουρα το κεφάλι δεν φταίει αν κλωτσάνε τα πόδια. Ή μήπως φταίει; Σίγουρα η ευθύνη της πράξης δεν βαρύνει την ηγεσία. Η ηγεσία όμως βαρύνεται από την ευθύνη της αδυναμίας της να αποτρέψει εκ των προτέρων την πράξη. Όταν οι υφιστάμενοί σου διαπράξουν ένα παράπτωμα, τότε δεν είσαι υπεύθυνος για το παράπτωμα, αλλά γιατί δεν μπορείς να τους διοικήσεις ορθά. Ο ρόλος της αστυνομίας δεν είναι η επιβολή της τάξης. Είναι η διατήρηση της τάξης και η διαφύλαξη των νόμων. Η αστυνομία υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο, δεν το κυβερνά. Όχι, ο αρχιπραίτωρ δεν πρέπει να παραιτηθεί. Να καρατομηθεί πάραυτα «στην κεντρική πλατεία του χωριού» οφείλει. Έτσι, για πλάκα...
«Δεν είναι όπως ήταν το ‘70». Ήλπιζα να ήταν αλήθεια, αλλά πως μπορείς να θεωρήσεις «μεμονωμένα» τα επαναλαμβανόμενα περιστατικά;

Φαντάσου έναν κόσμο…

Φαντάσου πως είσαι υπεύθυνος για την μέτρηση και πιστοποίηση των ρύπων που εκπέμπονται από το φουγάρο της μονάδας στην βιοτεχνία/βιομηχανία στην οποία εργάζεσαι. Φαντάσου πως αντιλαμβάνεσαι ότι τα απαέρια δεν συμμορφώνονται με τα επιτρεπτά όρια (χάριν απλοποίησης θα θεωρήσω πως τα όρια είναι ορθά τοποθετημένα ώστε να εγγυώνται την ασφάλεια). Διαθέτεις τις ακόλουθες επιλογές: α) παραβλέπεις το θέμα και υπογράφεις, β) ενημερώνεις τον προϊστάμενο (και πάει λέγοντας μέχρι απάνω) πως δεν υπογράφεις οπότε η μονάδα πρέπει να σταματήσει την λειτουργία, γ) καταγγέλλεις το θέμα στα αρμόδια όργανα/κοινωνία. Η πρώτη περίπτωση βολεύει τους πάντες εντός μονάδος. Ο ιδιοκτήτης δεν θα χάσει από το κλείσιμο της μονάδας, δεν θα πληρώσει περαιτέρω έξοδα διόρθωσης των κακώς κείμενων, εσύ μπορεί να πάρεις ένα μυστικό «μπόνους» συνοδευόμενο από το κλείσιμο του ματιού. Οι περιπτώσεις δύο και τρία είναι λίγο πιο πολύπλοκες. Αν υιοθετήσεις οποιαδήποτε εξ αυτών, το πιο πιθανό είναι πως την επόμενη (και ύστερα από διάφορες πιέσεις ώστε να συμμορφωθείς με την επιλογή α) θα σου κοινοποιηθεί η απόλυσή σου. Ακόμα και να παραβλέψουμε το γεγονός πως ούτως ή άλλως το να βρεις δουλειά είναι δύσκολο, ο εργοδότης σου θα φροντίσει να διαλαλήσει την ειλικρίνεια σου, με αποτέλεσμα να θεωρείται δεδομένο πως δεν θα ξαναβρείς δουλειά. Όλα λοιπόν τείνουν να σου υποδείξουν πως πρέπει να διαλέξεις την περίπτωση α. Δηλαδή να βλάψεις συνανθρώπους και περιβάλλον. (Είναι δεδομένο πως το μεγαλύτερο μέρος των φουγάρων της υφηλίου δεν εκπέμπει σε ασφαλή όρια)
Φαντάσου τώρα πως είσαι ελεγκτικό όργανο νομαρχίας και ελέγχεις την συμμόρφωση των αποβλήτων βιοτεχνιών/βιομηχανιών της περιοχής σου. Ανακαλύπτεις πως εννέα στις δέκα αποτυγχάνουν (σε σημαντικό βαθμό) να συμμορφωθούν με τα όρια ασφαλείας. Διαθέτεις τις ακόλουθες επιλογές: α) δεν υπογράφεις, αναιρείς την άδεια λειτουργίας έως την συμμόρφωση, β) υπογράφεις και επιβάλλεις πρόστιμο απαιτώντας συμμόρφωση σε ένα μήνα οπότε και θα μεταπέσεις στην περίπτωση α, γ) παραβλέπεις το θέμα και υπογράφεις. Στην τρίτη περίπτωση και πάλι «ωφελούνται» οι μετέχοντες (μόνο). Ας πάρουμε τις άλλες δύο. Στη δεύτερη περίπτωση, αφού δημιουργήσεις μια μικρή δυσφορία, ο ιδιοκτήτης θα συμπεριλάβει το πρόστιμο στην τιμή προϊόντος (η χρηματική τιμωρία είναι η χειρότερη και πιο ανόητη μορφή τιμωρίας) «μετακυλώντας το φταίξιμό του στους πελάτες» και δεν θα συμμορφωθεί. Γιατί; Γιατί ούτως ή άλλως περιμένει πως δεν πρόκειται ποτέ να μεταπέσεις στην περίπτωση α. Γιατί; Γιατί απλά όταν αποφάσισες (ή θα αποφασίσεις) την περίπτωση α, έχει ήδη έτοιμο τον εκβιασμό: ΟΚ κλείνω. Να δω τώρα που θα βρεις εργασίες για τους πολίτες της νομαρχίας. Και βρίσκεσαι στο δίλλημα: Να κλείσω τις 9 στις 10 μονάδες καταδικάζοντας την περιοχή στην ανεργία ή… (Είναι δεδομένο πως σε παγκόσμιο επίπεδο το μεγαλύτερο μέρος των εγκαταστάσεων αποτυγχάνει να διασφαλίσει τουλάχιστον μία σημαντική παράμετρο των αποβλήτων)

Και το ερώτημα που προκύπτει: Η πολιτεία πως διασφαλίζει όσους θέλουν να πράξουν ορθά; Πότε διασφαλίσθηκαν τα δικαιώματα αυτού που έδρασε ωφελώντας; Πότε διασφαλίσθηκε το κοινωνικό σύνολο από την «ιδιωτική δραστηριότητα»; Προχτές άκουσα εκπροσώπους της να διαλαλούν τον σεβασμό στο περιβάλλον. Μάλιστα άκουσα και την δήλωση: Η μάχη για το περιβάλλον είναι καθημερινή. Τότε γιατί μόνο την συγκεκριμένη μέρα έσβησαν συμβολικά για 10 λεπτά τα φώτα; Αφού η μάχη είναι καθημερινή; Όλοι μίλησαν για σεβασμό, ακούστηκε και η διδασκαλία προς τα παιδιά: «Μην πετάτε σκουπίδια κάτω, στους κάδους να τα πετάτε». Αυτή είναι η μάχη για το περιβάλλον; Πως δίνει καθημερινά η πολιτεία την μάχη αυτή όταν όχι μόνο εξοικονόμηση ενέργειας δεν κάνει, αλλά ούτε επενδύει σε ΑΠΕ, αντιθέτως όμως επενδύει σε ορυκτά καύσιμα; (Το φυσικό αέριο είναι ορυκτό καύσιμο) Πως δίνει καθημερινά την μάχη όταν δεν λέει το αυτονόητο και σε παιδιά και σε μεγάλους, ότι δηλαδή το πρόβλημα στο περιβάλλον δημιουργείται από την υπερκατανάλωση ύλης/ενέργειας και την υπερεκμετάλλευσή του, στοιχεία αλληλένδετα με την υπερκατανάλωση της κοινωνίας; Καθημερινά ακούμε για μάχες, αλλά οι μόνες μάχες που δίδονται πραγματικά είναι οι μάχες για το χρήμα και την εξουσία. Όλες οι άλλες είναι μάχες στα λόγια, δημιουργία εντυπώσεων. Και η ελευθερία του πολίτη στην ανάληψη ατομικής ευθύνης και αυτή πλασματική είναι όπως αποδεικνύεται. Η πραγματική ανάληψη ατομικής ευθύνης στο σημερινό σύστημα συνεπάγεται την αυτοκτονία. Η ανάγκη συλλογικότητας είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Χάνεται όμως μέσα στην ψευδαίσθηση της ατομικής οικονομικής ανάπτυξης και ελευθερίας. Κάλπικα θέσφατα του marketing των καιρών μας που «θα οδηγήσουν» έναν δεδομένα ρευστό κόσμο στην ευτυχία. Λες και αυτά είναι ευτυχία. Ευτυχία. Μεγάλο θέμα…

Το σύστημα δεν χρειάζεται ταρακούνημα.
Ξεθεμελίωση από τις ρίζες του χρειάζεται.