Ψυχανωμαλίες;

Την προσοχή σας και την αμέριστη συμπαράστασή σας!

Εγώ, ναι εγώ ο ψυχανώμαλος, έχω το κακό συνήθειο να ΜΗΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ! Το παραμικρό με ξυπνάει, άμα δεν είμαι κουρασμένος δεν μπορώ να κοιμηθώ. Άμα είμαι πτώμα στην κούραση πάλι δεν μπορώ να κοιμηθώ!

Χτες βράδυ, κουρασμένος όσο ακριβώς έπρεπε, είπα ο κακομοίρης κατά τις 1 να πέσω για ύπνο. Και φυσικά κατά τις 5:30 το πρωί ξύπνησα και άρχισα τον πόλεμο με τα μαξιλάρια. Αν είχε ψυχρούλα θα είχαμε και φιλική συμμετοχή από τα σκεπάσματα αλλά τον τελευταίο καιρό δεν τα παίζω στα παιχνίδια μου αυτά....

Και μέχρι τις 7 δεν είχα ξανακοιμηθεί. Ε κάποια στιγμή βέβαια έπεσα πλέον στον κλασικό λήθαργο εξάντλησης αλλά για πόσο; Χτύπησε το **&%^*&% ξυπνητήρι στις 8 και με έστειλε για τα καλά. Το βλέφαρο δεν άνοιγε με τίποτε.

Άντε να δουλέψεις τώρα....

Darthiir the Abban

Soril Helviiryn is the unfathered child of Solem Helviiryn, second champion of the house Helviirin, fourth house of Ust Nassad at the time of his birth, the first of the Tendays of Uktar in the year of the Serpent (1826).
On Midwinder day of the same year, the noble houses of Ust Nassad raided Mistledale lands to honor Llolth’s decision for placing House Banre as the first house of Ust Nassad.

Solem Helviiryn was leading the attack of the third phalanx, when he saw her in the moonlight after having plundered nearly every house of her small village. She was a woodelf, with quite savage characteristics, but the fullmoon gave her something exotic in the look. She looked at him, fearing for the worse, but he hesitated. Then she run to the woods. He followed her like a hurricane, ready to slay her in the name of his queen but when he reached and grasped her, he realized that his sword was in the scabbard. Her blood was not meant to be spilled at that night. Queen of the demonweb pits would be unhappy if she was looking at him at that right moment. The moon was shining in her frightened eyes and made him forget Llolth’s rage.

So Tendays first of Uktar, Vulps gave birth to a son. And the only thing she knew was that he would never be accepted in the elven community as an equal. In fact, though everything on him was quite wood-elfish, his eyes were white, drowish ones, with only some minor green spots disturbing the coldness of the pure white lakes that where nested in his eye-cores. Furthermore, his hair were blond, but pale and it took only a year before half of it was turned to white. But not the aged white, rather the healthy drowish one. And though after the first year, she let him sitting quite a long time under the sun; his skin could not give up the paleness. The color was quite above-ground-like and nobody could mistake him. His bold characteristics made him a woodelf alright, but his colors where eerie. In the dark, he could be mistaken as a drow.

She named him Soril and when he was able to speak , she told him the only thing that she knew about his father: His last name was Helviiryn and his soldiers were respecting him. Then, after she was sure that he did learn the ways of the surface, she gave him to Eilistraee. The only way he could live a normal child’s life, as the rest of the above-children were laughing at, but feared him. That was also the only way to be accepted in her clan again. She killed him inside her, hoping that Eilistraee would be a better mother than she would ever be, to a child that bonded in his blood what the goddess would like to be the future. Her followers did tend the child as their own. His drowish heritage was obvious, but as he was growing, the wood-elfish character overwhelmed the dark one. They named him Darthiir the Abban.

Vol. 1, Vol. 2, Vol. 3, Vol. 4, Vol. 5

Νευράκια τσαταλάκια

Σήμερα στους δρόμους γινόταν ένας πανζουρλισμός. Τα αυτοκίνητα σε όλες τις διακλαδώσεις της Μεσογείων ήταν μποτιλιαρισμένα. Ακόμα και σε συνοικιακούς δρόμους οι ουρές στα φανάρια φτάναν τα 15 με 20 αυτοκίνητα.

Εντάξει, τα μέσα μαζικής μεταφοράς απεργούν. Το ίδιο όμως και οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα. Και επίσης γκρινιάζουμε ότι οι μισοί έλληνες δουλέυουν στον δημόσιο τομέα. Μα καλά, τότε αφού απεργούν πού στην ευχή πηγάινουν πουρνό πουρνό;

Και γιατί σε κάθε απεργία, συλλαλητήριο, ή ότι άλλο συμβαίνει, πρέπει να γίνονται τα νεύρα μας τσατάλια στους δρόμους είτε της Αθήνας, είτε της Θεσσαλονίκης, είτε στις εθνικές οδούς;
(Αλλού δεν έχω πάει, δεν ξέρω..)

Και πάνω που ελευθερώθηκε η διακλάδωση και μπορείς να περάσεις και έχεις και πράσινο και ο κάθετος δρόμος είναι ούτως ή άλλως γεμάτος, πάει ένας &^%^&$^%$ και σου κλείνει την δίοδο με το σκεπτικό ότι περίμενε πολύ! Έρχεται, σταματάει στην μέση και εσύ γίνεσαι Τούρκος και βλαστιμάς την ώρα και την στιγμή που έγινες πολιτισμένος και δεν κυκλοφορείς με μια καραμπίνα να αρχίσεις τις μπαλωτιές......

ΥΓ: Λάθος καιρό διάλεξα :p

Κομπλεξικοί;

Πόσο κόμπλεξ μπορεί να έχουν οι Αμερικάνοι, που στα έργα όλοι οι πρόεδροί τους είναι παρασημοφορημένοι ήρωες του Βιετνάμ (μη χε..) ενώ όλοι μα όλοι γνωρίζουν ότι η πραγματικότητα είναι η ακριβώς αντίθετη;

Για θυμηθείτε!

Ξέρουν να πιλοτάρουν αεροπλάνα, ξέρουν τακτικές μάχης και τις εφαρμόζουν ακόμα και σε πολιτικά αεροπλάνα, είναι όλοι τους πρώην λοκατζήδες και άλλα τεινά….

Τελικά νομίζω ότι όλοι οι Αμερικανοί ανήκουν σε κάποια από τις μυστικές τους υπηρεσίες, αλλά είναι τόσο μυστικές που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους!

Όποιος βαριέται να ζυμώσει...

Τον τελευταίο καιρό ακούω συνέχεια τις φράσεις: Εδώ και χρόνια έτσι γίνονται τα πράματα, Εδώ και χρόνια δεν γίνεται τίποτε, Καλά τώρα σε ακούει να δείς σε λίγο, Εσύ δεν ξέρεις, εμείς τα τραβάμε, κτλ....

Μα καλά τελικά ο κόσμος τρέφει φοβερό ωχαδερφισμό. Κανείς δεν έχει σκεφτεί ποτέ ότι όλα όσα γίνονται γίνονται γιατί τα επιδιώκουμε; Όλα αυτά είναι πολύ ωραία, ισχύουν παντού, όμως εμένα η ζωή με έχει μάθει ότι όταν θέλω να κάνω κάτι το κάνω. Και δεν λογαριάζω εμπόδια, ούτε ανθρώπους που βαριούνται όχι μόνο να κάνουν κάτι, αλλά βαριούνται ακόμα και να πείσουν ότι έχουν δίκιο!

Ναι, μην κουνηθείτε, πληρώστε τα!
Συγνώμη, αλλά εγώ την νοοτροπία μου δεν θα την αλλάξω. Συγνώμη αλλά δεν θα σεβαστώ την βολή σας. Να είστε σίγουροι ότι αυτά που τουλάχιστον περνάνε από το χέρι μου και επιβάλλεται να δουλέψουν, ΘΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ.

Συγχωρέστε με.

Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα!

Λοιπόν τα βραδιά πλέον έχουν αρχίσει να γίνονται πολύ ζεστά και γλυκά. Ακόμα και η "ψυχρούλα" της θάλασσας αντέχεται ευχάριστα!

Χτες λοιπόν πήραμε το αυτοκίνητο και πήγαμε στην Νέα Μάκρη. Είχε και πανσέληνο (ημερολογιακά είναι σήμερα, αλλά και χτες και σήμερα ίδιο φεγγάρι θα έχει) και η βραδιά πρόσταζε βόλτα δίπλα στην Θάλασσα.

Το πρόγραμμα κανονικά ήταν βόλτα στα βραχάκια και μετά βούρ στο Φάρο στο Μάτι. Δεν παίρνω ποσοστά, είναι από τα καλύτερα μπαράκια για νυχτερινές εξορμήσεις με φεγγάρι και σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Ο λιμενοβραχίονας λοιπόν της Ν. Μάκρης είναι επίσης ένα από τα πιο must μέρη για βόλτα! Η ησυχία σε αφήνει να ακούς τον φλοίσβο του κύματος και τα φώτα της πόλης είναι αρκετά μακριά για να σε αφήνουν να απολαύσεις τον έναστρο ουρανό (και ό,τι άλλο θες….)

Τελικά λοιπόν κακώς δεν είχα πάρει και ένα μπουκάλι κρασί μαζί μου. Όπως καταλαβαίνετε ποτέ δεν πήγα στον Φάρο στο Μάτι!

Οπότε παρότρυνση νούμερο δύο: Όταν πηγαίνετε βόλτα στην θάλασσα να παίρνετε πάντα και ένα μπουκαλάκι κρασί!

Οι νύχτες πραγματικά έχουν γίνει υπέροχες! Βούρ όλοι στις παραλίες!

(Ξανα) Ανακαλύπτοντας την Αθήνα

Σαββατόβραδο, η νύχτα είναι μαγευτική. Γλυκιά, ζεστή και μυρωδάτη. Τελικά η Αθήνα έχει και πλευρές που δεν πρόφτασα να ανακαλύψω. Καθισμένος στο Θησείο, σε μια από τις ταράτσες του, με θέα τον Παρθενώνα να στεφανώνει τον ιερό βράχο και τις μυρωδιές από το Νυχτολούλουδο να γεμίζουν την ατμόσφαιρα (ή μήπως ήταν το άρωμά σου;), αισθάνεσαι την μαγεία των αιώνων να σε διαπερνά και τον ερωτισμό της νύχτας να αφήνει ανεξίτηλα σημάδια πάνω σου.
Και καθώς όλα αυτά συνδυάζονται με την ζεστή σου αγκαλιά, η μαγεία της νύχτας με απογείωσε σε ονειρικούς παράδεισους γεμάτους γαλήνη και ευτυχία.

Την ίδια ακριβώς ώρα, 3 η ώρα ξημερώνοντας Κυριακή για να ακριβολογήσουμε, μια νέα ζωή ερχόταν στον κόσμο για να γράψει την δική της ιστορία. Το μόνο που θα ήθελα να της ευχηθώ αυτή τη στιγμή είναι να ζήσει την μαγεία που ένοιωθα και εγώ την ώρα της γέννησής της.

Καλότυχο Κάτια μου. Συγχαρητήρια

Η τεχνολογία στην υπηρεσία των ηλικιωμένων!

Ένας γέρος Άραβας ζει κοντά στην πόλη NΕΑ Υόρκη για περισσότερο από 40 χρόνια. Θέλει να φυτέψει πατάτες στον κήπο του, αλλά είναι μόνος, γέρος και αδύναμος. Ο γιος του είναι στο Κολλέγιο στο Παρίσι, έτσι ο γέρος του στέλνει ένα e-mail. Εξηγεί λοιπόν το πρόβλημα:

"Αγαπημένε μου γιε, είμαι πολύ λυπημένος επειδή δεν μπορώ να φυτέψω πατάτες στον κήπο μου. Είμαι βέβαιος ότι εάν ήσουνα εδώ θα με βοηθούσες να σκάψουμε τον κήπο. Σε αγαπώ, ο πατέρας σου."

Την επόμενη μέρα, ο γέρος, λαμβάνει ένα e-mail απάντησης από το γιο του:

"Αγαπημένε πατέρα, παρακαλώ μην αγγίζεις τον κήπο. Είναι εκεί το "ΠΡΑΜΑ" που έχω κρύψει. Σε αγαπώ επίσης, Αhmed"

4.00 pm ο αμερικανικός στρατός, DEA, FBI, CIA, National Guard, την πέφτουν στο σπίτι του γέρου, σκάβουν ολόκληρο τον κήπο και τον ψάχνουν. Ψάχνουν κάθε ίντσα του αλλά δεν μπορούν να βρούνε τίποτα. Απογοητευμένοι αφήνουν το σπίτι και φεύγουν. Την επομένη ο γέρος λαμβάνει άλλο ένα email από το γιο του.

"Αγαπημένε μου πατέρα, ελπίζω ότι ο κήπος σκάβεται ήδη και μπορείτε να φυτέψετε τις πατάτες σας. Αυτά είναι όσα θα μπορούσα να κάνω για σας από εδώ. Σας αγαπώ, Ahmed."

Ποιός φταίει;

Για πολλοστή φορά βρέθηκα σήμερα να συζήτω το φλέγον ζήτημα της ανεργίας. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν δουλειές. Δεν δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας και μάλιστα καταργούνται πολλές από τις ήδη υπάρχουσες. Σε λίγο οι Έλληνες θα πρέπει ή να πληρώνωνται για να κάθονται, ή απλά να πεθάνουν από ασιτία.

Ας δούμε λοιπόν γιατί οι Έλληνες δεν έχουν δουλειά:

Πριν μερικά χρόνια ένας γαλλικός όμιλος αγόρασε τα μεταλλεία Χαλκιδικής, με σκοπό την δημιουργία εργοστασίου στην περιοχή, ώστε να κάνει την εξόρυξη και την κατεργασία των υλικών στον ίδιο χώρο. Με τον τρόπο αυτό θα δημιουργούσε νέες θέσεις εργασίας σε μια περιοχή με μεγάλο ποσοστό ανεργίας. Όμως οι κάτοικοι εξεγέρθηκαν. Δεν θα μας χαλάσετε τον χώρο μας, δεν θέλουμε το εργοστάσιό σας. Αποτέλεσμα; Eπειδή η μεταφορά του ακατέργαστου ορυκτού ήταν οικονομικά ασύμφορη, κρίθηκε ασύμφορη και η λειτουργία του μεταλλείου. Οπότε του βάζουμε λουκετάκι και περιμένουμε πότε θα μας συμφέρει οικονομικά η χρήση του. Αποτέλεσμα δεύτερο; Οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν και πάλι, με πρόσχημα βέβαια την ανεργία αυτή τη φορά.

Ήταν παράλογη η διακοπή λειτουργίας του ορυχείου; Ή μήπως έπρεπε να το λειτουργούμε βρε αδερφέ και ας χάνουμε; Η πραγματικότητα είναι ότι άμα χάνουμε δεν θα μπορέσουμε να συντηρήσουμε για καιρό την επιχείρισή μας και συνεπώς θα κλείσουμε και θα δημιουργήσουμε πάλι ανεργία και θα είμαστε και εμείς χαμένοι. Άρα καλώς το κλείνουμε. Τουλάχιστον να μήν χάσουμε!

Πριν ακόμα μερικά χρόνια η Ελλάδα ετοιμαζόταν να δημιουργήσει ένα πετροχημικό εργοστάσιο. Αυτό θα είχε βοηθήσει στην μερική εκβιομηχάνιση μιας χώρας που έχασε το τρένο της βιομηχανοποίησης. Χωρίς πολλές λεπτομέρεις, ο εξοπλισμός έκανε βόλτες ανά την Ελλάδα και τελικά κατέληξε στα αζήτητα. Ναι, όπως ακριβώς καταλάβατε! Και τον πληρώσαμε, και τον πετάξαμε!!! Ο λόγος απλός. Κανένας δεν το ήθελε κοντά του!

Δίκαιοι ή άδικοι οι ισχυρισμοί των κατοίκων για καταστροφή του περιβάλλοντος;
Δίκαιοι ομολογουμένως για το περιβάλλον, αλλά άδικοι και για την χώρα, αλλά και τους ίδιους τους κατοίκους της. Κάποτε πρέπει να μάθουμε ότι δεν μπορούμε να προχωρίσουμε μπροστά χωρίς θησίες. Κάποτε πρέπει να μάθουμε ότι χωρίς παραγωγική τάξη δεν μπορούμε να "κλείσουμε τις τρύπες της οικονομίας μας". Όσον ήλιο και να πουλήσουμε ποτέ δεν θα φτάσει.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι θα μετατρέψουμε την χώρα σε ένα απέραντο εργοτάξιο. Απλά θα θυσιάσουμε ορισμένες περιοχές της ώστε να επωφεληθεί το σύνολο.

Ποιοί όμως θα είναι οι "ριγμένοι"; Αυτό είναι όντως ένα ερώτημα το οποίο δεν μπορεί να απαντηθεί εύκολα. Κανείς δεν θέλει να ζεί δίπλα σε μια βιομηχανική ζώνη. Είναι όμως γεγονός ότι κάτι πρέπει να χάσουμε για να επωφεληθούμε όλοι.

Και σε τελευταία ανάλυση, είναι γεγονός ότι παρόλο που η Αθήνα έχει δίπλα της τις βιομηχανικές ζώνες, έγινε η μεγαλούπολη που έγινε επειδή ακριβώς έχει δίπλα της αυτές τις βιομηχανικές ζώνες. Παρόμοια ανάπτυξη γνώρισαν και οι υπόλοιπες περιοχές που διαθέτουν κοντά τους βιομηχανική ζώνη.

Τα συμπεράσματα δικά σας.
Γεγονός είναι ότι τουλάχιστον δεν δικαιούνται να διαμαρτύρονται για την ανεργία όσοι είναι υπαίτιοι για αυτήν.

Μιζέρια!

Έξω ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια κελαϊδάνε, τα λουλουδάκια ανθίζουν, τα παγάκια λιώνουν στα ουζάδικα της παραλιακής κι εγώ ο ανώμαλος κάθομαι και διαβάζω για supercapasitors και PIM's.....

Ας με σώσει κάποιος από την μιζέρια μου...

Πάντε με για έναν καφέ τουλάχιστον να στανιάρω...

Γυναικείες ατάκες που άλλαξαν τον ρούν της ιστορίας

«Μωρό μου, να σου καθαρίσω ένα μηλαράκι;» - Εύα

«Και μην τολμήσεις να έρθεις αν δεν μου βρεις την ενυδατική κρέμα που σου έγραψα στον πάπυρο!» - Πηνελόπη

«Αν πεινάσεις, έχει φαγητό στο φούρνο. Εγώ και τα παιδιά θ' αργήσουμε» - Μήδεια

«Άντε, τελείωνε! Πλύνε τα χέρια σου και έλα να φας, πριν κρυώσει το φαγητό» - Η μητέρα του Πόντιου Πιλάτου

«Μωρό μου, είδα έναν υπέροχο χιτώνα. Μόνο τριάντα αργύρια!» - Η γυναίκα του Ιούδα

«Τζουτζούκο μου, αυτά τα σαπουνάκια Μασσαλίας μού ξηραίνουν το δέρμα και δεν κάνουν αφρό». - Εύα Μπράουν, 1940

«Αγάπη, σήμερα λέω να πάρουμε το κάμπριο» - Τζάκι Κένεντι, 1963

«...και ποιος είναι δηλαδή ο Μάο να έχει τείχος κι εμείς όχι» - Κυρία Ούλμπριχτ, 1961

«Γιώργο, ο αχαΐρευτος ο γιος μας πάλι δεν μπήκε στο Πολυτεχνείο. Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για να μπει!»- Δέσποινα Παπαδοπούλου, 1973

«Οσάμα, θα πάω στη Νέα Υόρκη με τη μαμά - με διαφορετικές όμως πτήσεις». - Η κυρία Μπιν Λάντεν

Τώρα πλέον ξέρετε....

" Θάλασσες "

H πιό μεγάλη αγάπη μου, η θάλασσα,
Υπέροχη και αεικίνητη κι' απόψε,
Μα πάλι αλλοιώτικη γι' ακόμα μια φορά,
Αδέσμευτη, ελεύθερη και πάντα ταξιδιάρα.

Δεν ξέρω τί μ' αρέσει περισσότερο,
Το παιχνίδισμα του νερού με τις λάμψεις των άστρων;
Μοιάζει σαν το παιχνίδισμα του βλέματός σου,
Όταν χαμογελάς.

Η μήπως είναι το καθάριο βλέμα σου,
Που μοιάζει με απέραντο πέλαγος,
Αμόλυντο κι αληθινό,
Όταν με κοιτάς;

Μεσ' την ζεστή σου αγκαλιά νά 'χανα την πνοή μου,
Στα πέλαγα θ' αρμένιζε αιώνια η ψυχή μου.

Στην αγκαλιά σου Θάλασσα να με 'παιρνες και πάλι,
'Κει μέσα που γεννήθηκα, 'κει να χαθώ για πάντα,
Στα πέλαγά σου να ανοιχθώ, αδάμαστος σαν κύμα.