Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2005

Καλή τύχη

Κάθε πρωί σηκωνόσουν με δύναμη. Άδραχνες την μέρα. Περισσότερο από τον καθένα μας. Δημιουργούσες, έφτιαχνες. Γλυκομίλητος, χιουμορίστας, καυστικός. Πάντα θα φρόντιζες να μην στενοχωρήσεις κανέναν.

Ανέστησες δύο παιδιά και πάλεψες με κάθε τρόπο να φέρεις το πρώτο πίσω από τον κατήφορο. Δεν έφταιξες, αλλά συνετέλεσες χωρίς να το θες σε αυτόν. Και πάλι όμως, ακόμα και στο πιο δύσκολα δεν το έβαλες κάτω. Και κέρδισες τον γιό σου πίσω. Του έδωσες για δεύτερη φορά ζωή.

Φρόντιζες πάντα να μου κάνεις κάθε χατίρι. Λίγο η αγάπη, λίγο η υποχρέωση που αισθανόσουν. Καμιά υποχρέωση. Όσο αγαπούσες σε αγαπούσαν και τον αγαπούσαν. Δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να σε αφήσουμε μόνο στον αγώνα σου.

Σήμερα ξεκινάς έναν άλλο αγώνα. Δεν το ήξερες, δεν το είχες καταλάβει, το έμαθες κατά τύχη ότι ο καρκίνος σου τρώει τα σωθικά. Ευτυχώς είναι νωρίς, αν και ήδη αρκετά αργά. Καλό δρόμο. Καλό αγώνα. Η οικογένειά σου σε χρειάζεται, το βαφτιστήρι μου σε χρειάζεται.

Ελπίζω το βράδυ να μάθω θετικά νέα. Αν και θα είναι πολύ νωρίς, το ξέρω.

Αν αγωνιστείς όμως με το πείσμα που έδειξες στην ζωή σου τίποτε δεν μπορεί να σε νικήσει. Ούτως ή άλλως είσαι ήδη νικητής.