Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2006

Βαρέθηκα…

Εδώ και 6 μέρες ακούω συνεχώς για το φοβερό κύμα κακοκαιρίας που θα έπληττε την χώρα. Κατ’ αρχάς… μην τρελαθούμε κι όλας! Εδώ ζούσα και πριν τέσσερα (αν δεν κάνω λάθος) χρόνια που αποκλειστήκαμε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή και Δευτέρα, μέτα τις 12 το μεσημέρι, άρχισε να λιώνει το χιόνι! Ε στην Αθήνα ήταν πολύ πιο μεγάλη η κακοκαιρία τότε! Επίσης τότε χρειάστηκα αλυσίδες για να φύγω από το σπίτι μου, ενώ αυτή την φορά όχι!

Κατά δεύτερο λόγο, βαρέθηκα να διαβάζω πομπώδεις φράσεις! «Σιβηρία η Ελλάδα!», «Πάγωσε η χώρα», «Μπήκαμε στην κατάψυξη» και άλλα τεινά. Εγώ αρχικά αισθάνθηκα Ρώσος εξόριστος ένα πράμα και μετά θυμήθηκα και το φοβερό «μπήκαμε στο γύψο»… Φτάνει. Έλεος. Όχι άλλον βομβαρδισμό. Ακόμα και οι Γερμανοί κάποια στιγμή σταματούσαν. Εσείς πότε;

Τόση κινδυνολογία και τόση ανευθυνότητα στην ενημέρωση δεν ξέρω αν υπάρχει αλλού! Βέβαια επίσης δεν ξέρω αν υπάρχει αλλού τόση ανευθυνότητα στον κόσμο. Γιατί σου τα έπρηξαν τ’ αυτιά ρε μεγάλε να έχεις αλυσίδες. Εσύ ποιος είσαι; Ο γαμάω και δέρνω είσαι που θα βγεις χωρίς;;; Και σε τελευταία ανάλυση, μέσα στην όλη φανφαρολογία, ανακοινώθηκαν και μερικά μέτρα. Εσύ γιατί δεν τα ακούς και δεν τους δίνεις σημασία; Και εντάξει, δεν ξέρεις να οδηγείς στο χιόνι. Τι το παίρνεις τότε το ρημάδι; Άστο σπίτι και τράβα με την συγκοινωνία ή μην βγαίνεις καθόλου. Που αν είχες τσίπα επάνω σου και άκουγες αυτά που σου λέγανε θα μπορούσες να βγεις γιατί δεν θα έκλειναν τους δρόμους οι ανεύθυνοι οδηγοί, θα μπορούσαν οι άνθρωποι του θεού που παιδεύονται μέρα νύχτα να καθαρίζουν τους δρόμους να κάνουν σωστά την δουλειά τους και μισή ωρίτσα μετά θα ήταν όλα ρόδινα!

Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ σε όσους ξεπάγιασαν πάνω στα εκχιονιστικά και στις αλατιέρες και ένα πολύ μεγάλο συγνώμη για όσους ανεύθυνους δεν τους άφησαν να κάνουν την δουλειά τους.

Εντάξει, πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχει μια ασυνεννοησία ανάμεσα στους φορείς και τα σώματα, αλλά αυτή την ασυνενοησία δεν την έχεις καθημερινά εσύ ο ίδιος στην ζωή σου; Πώς περιμένεις από την πολιτεία και τα σώματα να συνεννοούνται σωστά μεταξύ τους, όταν εσύ ο ίδιος δεν μπορείς να συνεννοηθείς; (απόδειξη ότι δεν σεβάστηκες τα μέτρα που εξήγγειλαν – αυτό ονομάζεται ασυνεννοησία πολιτείας/πολιτών). Η πολιτεία είμαστε εμείς οι ίδιοι. Αν δεν την βοηθήσουμε δεν μπορεί να μας βοηθήσει!

Και ο οδηγός της νταλίκας οριόταν χτες ότι τον σταμάτησαν 6 χιλιόμετρα από το σπίτι του ενώ είχε αλυσίδες και ήταν 48 ώρες στο δρόμο. Ας είχαν ακούσει εξ αρχής οι συνάδελφοί σου την πολιτεία, να έχουν όλοι αλυσίδες και να τις φορέσουν εκεί που χρειάζεται αντί να κάνουν τους θεούς, να μην εκλείναν τους δρόμους, ώστε να είχες φτάσει και εσύ σπίτι σου. Όταν όμως μόνο μερικοί από εσάς ακούτε ενώ οι άλλοι το παίζετε υπεράνω, τελικά εκεί καταλήγετε. Κοντά στα ξερά θα καούν και τα χλωρά γιατί αν δεν ληφθούν σοβαρά μέτρα και δεν μπει το μαχαίρι στο κόκαλο (κοινώς μείνετε όλοι στην εθνική μέχρι να την ανοίξουμε απ’ άκρη σ’ άκρη) δεν πρόκειται να υπάρξει λύση. Και όπως είναι φυσικό, η πολιτεία δεν μπορεί να σας (μας) ελέγξει όλους! Εμείς πρέπει να έχουμε συνείδηση και να φερόμαστε σωστά από μόνοι μας. Γιατί αν είναι να χρειαζόμαστε μπάτσο πάνω από το κεφάλι μας για να συμπεριφερθούμε σωστά τότε γιατί ζητάμε δημοκρατία; Την λέξη συνείδηση την έχουμε διαγράψει από το λεξικό μας; Όλοι μας. Κι εμείς που κυκλοφορούμε, αλλά και οι δημοσιογράφοι που μας έχουν κάνει τρομολάγνους και όλη την ώρα καθόμαστε και ακούμε/βλέπουμε τις υπερβολές τους. Σιγά και τι πάθαμε. Ένας απλός κλασικός χιονιάς είναι που μας επισκέπτεται πού και πού. Σπάνια μεν, αλλά όχι και ποτέ.

Για να λέμε λοιπόν την αλήθεια, η πολιτεία, πέρα από την κλασική ελληνική ασυνεννοησία, η οποία ήταν αναμενόμενη αφού και αυτή από Έλληνες απαρτίζεται (!), αντέδρασε αρκετά σωστά αν και όπως πάντα λίιιγο αργοπορημένα (και αυτό όμως ιδίων του Έλληνα είναι, άρα φυσιολογικό!) Κατά τα άλλα, αν κόψει και λίγο την φόρα στους δημοσιογράφους και βάλει και στην θέση τους όσους ανεύθυνα ταλαιπώρησαν τον κόσμο λόγω στενοκεφαλιάς και υπέρμετρου εγωισμού θα την παραδεχτώ (αν και δεν το πιστεύω οπότε πάλι θα απογοητευτώ... η πολλή ελευθερία βλάπτει σοβαρά την κοινωνία τελικά...)

Κάποτε όμως πρέπει να βάλουμε μυαλό και να έχουμε συνείδηση. Πρέπει να μάθουμε να συμπεριφερόμαστε σωστά και να προστατεύουμε και μόνοι μας τον εαυτό μας (γιατί, βρε κρετίνε, όταν ξεκινάς χωρίς αλυσίδες πρώτα τον εαυτό σου δεν προστατεύεις και μετά τους γύρω σου) και μετά να ζητάμε την συνδρομή της πολιτείας στην προστασία μας. Γιατί αν δεν θέλεις να προστατευτείς, όσο και να προσπαθήσει κάποιος, δεν θα μπορέσει να σε προστατεύσει! Πώς δηλαδή κάποτε οι πατεράδες μας επιζούσαν; Γιατί με την νοοτροπία που έχουμε εμείς σήμερα είναι απορίας άξιο το πώς επέζησε η ανθρωπότητα μέχρι τώρα!

Ηρεμία, σκέψη, αντιμετώπιση. Τρεις λέξεις που έχουμε ξεχάσει. Τρεις λέξεις που λύνουν τα πάντα!

Ας βάλουμε επιτέλους κάποτε μυαλό. Βαρέθηκα να ζω σε μια χώρα άμυαλων ηλιθίων.