Τρίτη, 26 Αυγούστου 2008

Μελανιές;

Πού, πότε ποιες; Αν δε με ρίξεις κάτω στο κρεβάτι εμένα {με όποιον τρόπο διαθέτει καθείς(-ία) >;) δεν είναι θέμα} δεν «στρώνω κώλο κάτω». Οι μελανιές κράτησαν μια μέρα, ο πόνος μιάμιση, ε έκανα και μιάμιση μέρα ανάπαυλα (αφού την είχα την ανακωχή, να την εκμεταλλευτώ) για να τελειώσω και το διάβασμα των «Πεπλεγμένων Ιστών» (παραλία ολημερίς και μπάνιο στάνταρ, μην ξεχνιόμαστε - μόνο με τον Αίολο είχα ανακωχή), μέχρι εκεί όμως. Ο Αίολος χτες είχε κεφάκια και με τάραξε και στα καπρίτσια, αλλά ήθελε δεν ήθελε, δαμάστηκε από το πανί και με μετέφερε μεσοπέλαγα. Έφτασα (υπό γωνία και με ρότα στα ξωχικά του Ποσειδώνα) να ξεπεράσω μέχρι και τον Αι Νικόλα…
Μου την φύλαγε βέβαια ο μπαγάσας στην επιστροφή και μόλις έφτασα στο έμπα, άλλαξε φορά και με πέθανε. Τέσσερα τρίγωνα να βγω και ένα παιδικό για φινάλε να ’χω να θυμάμαι (Πυθαγόρας κατάντησα). Πείσμα στο πείσμα, εγώ πάντως βγήκα – άστον να φουρκίζεται.
Στο αυτοκίνητο ακούσματα απ’ τα φοιτητικά μου χρόνια, ευγενική χορηγία της ξωγηνοαγαπησιάρας.
Το διάβασμα πάντως απέδωσε καρπούς και επέστρεψε ο συγγραφικός οίστρος {ξάπλωσα μπας και περάσει αλλά το λαπτόπι ήταν πολύ ελκυστικό - σας λυπάμαι >:)}. Σκέφτομαι κάτι «μεγάλο» αυτή τη φορά.
Βραδάκι με μαργαρίτες απ’ αλλού και ένα φάμπια να φταρνίζεται (ας πρόσεχε να έκανε παράκαμψη)

Να μην ανησυχεί και το φιλοδιαβάζον κοινο...
...και η
Ωρέλια… :)