Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008

Έχουμε και λέμε

Ένα μελανιασμένο πόδι, δύο όμορφες στρογγυλές μελανιές, σουβλιές «θανατηφόρες» στη μέση και το άλλο πόδι να σπαρταράει από την ηχώ του πόνου της μέσης, μέχρι το γόνατο. Αυτά είναι μέχρι στιγμής τα αποτελέσματα της μάχης με τον Αίολο. Τις τέσσερεις τελευταίες μέρες στάθηκε άξιος αντίπαλος αλλά έπαιξε λίγο ύπουλα, μιας και ο φίλος του ο Ποσειδώνας μέχρι και προχτές χτυπούσε λυσσασμένα την τρίαινά του στη θάλασσα. Έτσι με κούραζε γρήγορα και παραιτούμουν. Χθες όμως αποφάσισε να μη συμμετάσχει στην πάλη, οπότε και έμεινα κανά δίωρο μεσοπέλαγα, κρεμασμένος με το γάντζο μου απ’ τη μάτσα, να δαμάζω τα πνοές του Αιόλου. Ήταν λίγο το «πλήγωμα» της μέσης όταν σήκωσα «λάθος» τη σανίδα, λίγο και η κούραση των προηγούμενων ημερών, λίγο ένα απότομο τράνταγμα που με έστειλε σούμπιτο να κάνω βουτιά «κεφάλι», αποφεύγοντας οριακά το μαστό (ο οποίος βέβαια βρήκε πόδι – όχι θα τα’ άφηνε), ευτυχώς που η χημεία του σώματος έχει προβλέψει όταν η αδρεναλίνη είναι υψηλή να μην αισθάνεσαι πόνους. Αλλά όταν γύρισα σπίτι οι μύες λύθηκαν…
Μέρα ξεκούρασης λοιπόν η σημερινή (και να ‘θελα δε μπορούσα αλλιώς). Περπατάω λίγο σαν «ρομπότ» με εντελώς χοντροκομένες κινήσεις (με φαντάζεσαι πάνω στη σανίδα να σηκώνω πανί με αργές, κοφτές κινήσεις – χάρμα ονειροφαντασίας). Πάντως το μόνο σίγουρο είναι πως οι τελευταίες δύο εβδομάδες ήταν εξουθενωτικές (και πολύ αποτελεσματικές). Όχι ότι το βάζουμε κάτω δηλαδής αλλά να και σήμερα ο Αίολος τά ‘χε τα κεφάκια του και ψιλοστενοχωρήθηκα που συνάψαμε αυτή την προσωρινή ανακωχή :(
Ώρα για βόλτα στην παραλία και χωνάκι παγωτό «χωρίς κουταλάκι παρακαλώ». Διότι νευριάζω που νευριάζω με τους τόνους κυπελάκια που πετιούνται κάθε μέρα αντί να πάρουν τις μπάλες τους σε χωνάκι να φχαριστηθούν και το μπισκότο βεβαίως-βεβαίως, τώρα βάζουν και κουταλάκι στο χωνάκι! Και πρέπει να θυμάμαι να ζητήσω να μη μου βάλουν. Πολύ θα ‘θελα να βρεθώ πρόσωπο με πρόσωπο με αυτόν που λανσάρισε την ιδέα του κυπέλου αντί χωνακίου στο παγωτό, να του τα πω ένα χεράκι…
Είπες κάτι Σωτήρη; :p